Als je kindje na de bevalling heel ziek is

Als je kindje na de bevalling heel ziek is

Voordat je gaat bevallen, heb je als moeder een bepaald (droom)beeld van hoe de periode na de bevalling eruit komt te zien. Je droomt over ellenlange knuffelsessies op de bank, skin to skin contact en fijne lange wandelingen met je kleintje. Maar soms loopt het leven anders dan je gepland had en blijkt je kindje na de bevalling ziek te zijn. In de ene situatie is dit aangeboren, bij de ander gebeurt dit later. Het resultaat is hetzelfde: je kindje is ziek en jullie gaan als ouders door een hele zware periode heen. Al je mooie plannen, gaan zo het raam uit. Je bent non-stop in het ziekenhuis en niets is wat je van te voren gedacht had.

Wat doe je als mama in zo’n situatie? Een situatie waarin je 24/7 angsten doorstaat en je afvraagt of je kindje het wel gaat redden? Laat ik voorop stellen dat een dergelijke situatie ontzettend heftig is. De moeders die ik spreek in mijn praktijk, noemen het de hel op aarde. De zorgen die je maakt om je kindje zijn zo alomvattend aanwezig. Je probeert als ouders natuurlijk positief te blijven, maar dat lukt nu eenmaal niet altijd. Dat is heel begrijpelijk. Daarnaast vliegen je emoties, alle kanten op. Van wanhoop tot pure doodsangst, je ervaart het allemaal. Want als ouders wil je gewoon niet, dat je kindje iets overkomt. Je wil je kindje(s) tegen alles beschermen. Als dit niet lukt, voel je je machteloos en veel moeders voelen zich tegelijkertijd ook ontzettend schuldig. (meer…)

Waarom het oké is om soms angst te voelen

Waarom het oke is om soms angst te voelen

Veel moeders die ik zie in mijn praktijk, zijn vaak angstig. Omdat ze bang zijn dat hun kindje iets overkomt. Of dit nu is, door hun toedoen of die van een ander: de angst is echt en alomvattend aanwezig. Als je vaak leeft in angst, heb je een niet aflatend gevoel van gejaagdheid, je hebt regelmatig hartkloppingen en je slaapt slecht. Dit laatste verergert het probleem ook nog eens. Als je slecht slaapt (en dan heb ik het niet over drie nachten), vermindert onder andere je relativeringsvermogen. Dit vermogen heb je soms even heel hard nodig, als je in paniek bent. Omdat het je kan kalmeren en weer met beiden benen op de grond zet. Als je niet of weinig slaapt, gaat dit relativeringsvermogen op de schop en heb je dus nog meer last van deze angstige gevoelens. Hierdoor ga je ook weer minder goed slapen, omdat je soms in paniek wakker schrikt ’s nachts. Voor je het weet, beland je in een vicieuze cirkel.

Vanuit de oertijd zijn we als mens geprogrammeerd om op drie manieren op angst te reageren: bevriezen, vechten of vluchten. Welke van de drie je ook (onbewust) kiest, je accepteert je angst niet. Je bevriest, vecht er tegen of rent ervoor weg. Beiden is heel begrijpelijk, want angst voelt onaangenaam. Het is nu eenmaal geen fijne emotie om te ervaren. Logisch, dat je brein er van weg wil gaan. Echter, op het moment dat je dit doet, negeer je eigenlijk het probleem en komt de angst uiteindelijk als een boemerang weer bij je terug. Soms heviger, dan dat de angst hiervoor was. (meer…)

Laat het bodyshamen stoppen

Laat het bodyshamen stoppen

Bodyshamen is iets wat tegenwoordig veel gebeurt op social media. Veel moeders worstelen na de bevalling met hun lichamelijke omvang. Hoe je het ook went of keert, na de bevalling ziet je lichaam er nu eenmaal niet uit, zoals het er voorheen uitzag. Of je nu veel of weinig bent aangekomen: je buik flubbert, je heupen en billen zijn vaak in proportie toegenomen en veel moeders denken: komt dit ooit nog goed? Het antwoord is: ja! Alleen, moet je er vaak wel “even” wat voor doen. De skinny moms daargelaten, die van nature weinig aankomen tijdens een zwangerschap en na de bevalling binnen no-time weer op gewicht zijn. Heel fijn en vooral benijdenswaardig!

Omdat er tegenwoordig zoveel fitmom blogs zijn en veel moeders op Instagram hun voor en na foto’s showen, lijkt het voor veel mama’s, alsof het normaal is dat je binnen zes weken weer in je skinny jeans past. Niks is minder waar. Ook moeders die weinig aan zijn gekomen tijdens de zwangerschap, vertellen me regelmatig dat ze er bijna een jaar over hebben gedaan, om af te vallen. Laat staan, als je dus nog aardig wat kilo’s te gaan hebt. Het zit het ook niet in de kilo’s het zit hem vaak in eetgewoontes die moeilijk af te leren zijn. Zoals emotionele eetbuien bijvoorbeeld. Of de zogeheten cravings, die vaak hormoon onderhevig zijn en waardoor je pardoes een heel pak Bastogne naar binnen heb gewerkt of een hele reep Oranje Tony.

Hoe het ook komt, dat je bent aangekomen tijdens je zwangerschap, het is niks om je voor te schamen. Het gebeurt bijna alle moeders. Toch wordt er op social media en daarbuiten veel geshamed als moeders veel aankomen tijdens de zwangerschap. Het begint vaak al tijdens de zwangerschap: “Zo, je hebt al een aardig grote buik he?” Vaak is het na de zwangerschap bijna een sport, wie er het snelst weer skinny pitch perfect uit kan zien. Maar daar gaat het helemaal niet om! Je hebt net een kindje gekregen! Het mooiste geschenk wat er is. Ja, daar vallen offers bij en ja: dat is onder andere een lijf, wat je niet per se zo had bedacht van te voren. Geloof me, het komt echt weer goed. Elkaar shamen, omdat we niet allemaal hetzelfde zijn of even slank zijn, vind ik echt not done. Dus laten we afspreken, dat we elkaar wat liefdevoller toespreken en elkaar respecteren. Zie je een moeder die nog niet al haar zwangerschapskilo’s kwijt is? Hou dan wijselijk je mond of zeg iets aardigs over haar kindje, haar outfit of hoe ze straalt als mama.

We hoeven niet te pas en te onpas onze negatieve mening over andere moeders te ventileren. Het is onnodig en vooral: erg onaardig. Dus laat het bodyshamen stoppen! Als je als net bevallen mama graag af wil vallen, kan dat natuurlijk altijd. Doe het voor jezelf, dat is de beste motivatie. Maar niet, omdat je buurvrouw steeds zegt dat ze je zo groot vind, of omdat je negatieve comments op Instagram krijgt.

Wil je meer hulp bij het hervinden van je zelfvertrouwen? Mail dan naar info@froufroubegeleiding.nl!

Hoe ik geïnterviewd werd voor &C Magazine

Hoe ik geïnterviewd werd voor &C magazine

Vlak voor mijn bevalling, kreeg ik een mailtje van de redactie van de &C talkshow van Chantal Janzen. Ze hadden mijn werk gezien en vroegen zich af of ik Chantal’s talkshow wilde komen. De opnames zouden plaatsvinden op de bevallingsdatum of de dag erna. Beiden geen optie dus. Helaas! Ik beviel op 27 oktober van ons prachtige meisje Emmi Lynn en was goed en wel twee weken thuis uit het ziekenhuis, toen de telefoon ging: ”Hai, met Nienke weer. Chantal vindt jouw verhaal zo bijzonder, ze wil je vragen of je mee wil doen aan een interview in &C Magazine.” Ik maakte een bescheiden sprongetje (Want: verse hechtingen na een keizersnede) en zei dat dat me dat erg leuk leek. Ze vertelde me, dat ik nog gebeld zou worden door de redactie en dat ze mijn telefoonnummer door zou geven aan de hoofdredactrice. Zo geschiede en binnen no-time stond de leuke Tessa van &C Magazine bij me op de stoep. We praatten ruim twee uur over alles wat er in mijn leven was gebeurd, de postnatale depressie na de geboorte van ons oudste dochtertje Livia en wat er daarna allemaal volgde. Deze vrouw wist wat ze aan het doen was. Integer, oprecht geïnteresseerd en geen sensatiezoeker. Het was een hele fijn gesprek. Ik had er meteen een heel goed gevoel over. (meer…)

De zeven dingen waar elke moeder zich schuldig over voelt

De 7 dingen waar elke moeder zich schuldig over voelt

Zodra je moeder bent, zijn er steevast een aantal dingen waar je je schuldig over gaat voelen. En heb je net het ene obstakel getackeld en voel je je daar inmiddels niet meer schuldig over, dan volgt er al snel weer een nieuwe voor in de plaats. Het is alsof je brein een soort roulette uitvoert en steeds weer opnieuw het balletje ergens anders terecht laat komen. Dit zijn de zeven dingen waar bijna elke moeder zich schuldig over voelt:
1. Het gebruik van je telefoon. Je weet diep van binnen, dat je je telefoon weg moet leggen als je met je kindjes (bezig) bent, maar vaak lukt het moeders niet, omdat er constant een beroep op je wordt gedaan. Je telefoon helemaal elimineren als je thuis bent met je kindje(s) is niet haalbaar. Leg hem uit het zicht en sta jezelf een keer per uur toe om even je mail/app/social media te checken en leg hem dan weer weg.
2. Dat je niet zo vaak thuis bent met je kleintje(s), als je zou willen. Omdat je moet werken bijvoorbeeld. Bijna elke moeder die ik spreek in mijn praktijk, heeft hier last van. De constante zoektocht naar balans tussen werk en je privéleven is een pittige. Probeer als je aan het werk bent, je focus op je werk te houden en als je thuis bent, echt de focus op thuis te houden. Zo leef je meer in het moment en ben je in beide situaties zo bewust mogelijk aanwezig. (meer…)

Waarom bagatelliseren ontmoedigend werkt

Waarom bagatelliseren ontmoedigend werkt

Vrouwen hebben vaak de neiging om te bagatelliseren. Zodra een onderwerp enigszins beladen wordt, merk je dat moeders zich gaan verontschuldigen. Ze voelen namelijk (bewust of onbewust), dat de andere partij, zich ongemakkelijk voelt als een onderwerp wat zwaar op de hand ligt. Dus als ze dan eindelijk de moed hebben opgevat, om eindelijk aan te kaarten wat er zich werkelijk in hun leven afspeelt, worden er al snel dingen achteraan gevoegd als: ”Ach ja joh, het valt allemaal wel mee. Of: “Het hoort bij het moederschap he?” Waarmee ze de andere partij gerust stellen, dat het eigenlijk allemaal wel meevalt. Maar waarom bagatelliseren wij vrouwen zoveel? (meer…)

5 dingen die elke net bevallen moeder vergeet

de 5 dingen die elke moeder na de bevalling vergeet

Als je net bevallen bent, ziet je leven er ineens heel anders uit. Alles staat in dienst van je kersverse baby. Wanneer hij of zij gevoed moet worden, luiers die verschoond moeten worden, wassen die zich maar op blijven stapelen. Zodra kraamzorg de deur uit is, komt alles op jou neer als moeder, want partners zijn na de twee verlofdagen weer aan het werk. Dus je werkt in je hoofd (onbewust) je hele to do list af en gaat non-stop door met al je taken gedurende dag. Als je dan ook nog een of meerdere oudere kindjes hebt rond lopen, is de rust helemaal nergens meer te bekennen. Kortom: chaos alom! Dit zijn de vijf dingen de elke net bevallen moeder vergeet:

  1. Je zet talloze kopjes thee of koffie, maar je lijkt ze maar niet warm op te kunnen drinken. Simpelweg omdat je vergeten bent dat je die thee (of koffie) gezet hebt. Ondertussen ging je baby af, was de wasmachine klaar of stond de bezorger aan de deur met je pakketje. Dus gooi je je thee weg, zet weer nieuwe, om ook die niet warm op te drinken.
  2. Plassen….of poepen, daar wil ik vanaf zijn. Het is te bizar voor woorden, maar je vergeet om naar de wc te gaan. Na een afzienbare tijd denk je ineens, goh ik moet nu wel heul nodig naar de wc! Dat klopt! Je bent namelijk al een hele poos niet meer geweest! Mocht je dit zitten te lezen en denken: hey dat doe ik ook! Ga dan nu snel even naar de wc ;).
  3. Dat de supermarkt ook ooit weer dicht gaat. En je gedurende de dag even moet checken of je nog genoeg van alles in huis hebt. Dus als je geen luiers, flesvoeding, billendoekjes meer hebt, je die om 23.00 uur ’s avond niet meer kunt halen helaas. Je wordt wel weer erg creatief in het bedenken van oplossingen. Dat dan weer wel.
  4. Hoeveel tijd koken in beslag neemt. Als je een of meerdere kindjes hebt, wordt je ineens met je neus op de feiten gedrukt als het om tijdsplanning gaat. Koken wordt ineens een hele organisatie. Überhaupt bedenken wat je wil gaan eten, is al een hele opgave. Dan nog het snijden van groenten, koken van rijst, zonder dat het aanbakt, het lijkt ineens onmogelijk. Omdat of je baby, of je peuter je nodig heeft. Bij het billen afvegen bijvoorbeeld. Of omdat je baby in defcon 5 modus huilt en je zesentwintig keer de trap op en af moet rennen.
  5. Hoe hard babygehuil klinkt. Het is wetenschappelijk bewezen, dat het gehuil van je kindje bij jou veel harder binnenkomt, dan bij je man. Oneerlijk much? Nogal! Dus als je denkt, wat is dit intens, dan klopt dat hoor! Je kan er niks aan doen. Het gehuil van je baby gaat bij jou door merg en been en je man slaapt er doorheen. Bedankt moeder natuur, top geregeld!

(meer…)

Van postnatale depressie naar roze wolk momenten

Van Postnatale depressie naar roze wolk momenten

Mijn vorige bevalling was geen kattenpis. Na 22 uur weeën en twee uur persen, kwam ons prachtige meisje Livia eindelijk ter wereld. Ik was niet blij, ik was niet euforich; ik was KAPOT!. De uren die volgden, voelde ik me leeg, uitgeput, boos. Ik was zo teleurgesteld in hoe het was verlopen. Ik was ronduit woest om wat er mis was gegaan. Genieten? Dat woord kwam niet ineens in me op. Het was zwaar, het was intens en ik meen me te herinneren dat ik af en toe ook gelachen heb. Maar niet vaak.

Hoe anders was deze bevalling. Op vrijdag 27 oktober meldden we ons ’s ochtends vroeg in het Meander Medisch Centrum in Amersfoort. Uiteraard waren we beiden gespannen, dat hoort erbij. Nadat onze baby uitgebreid was gecheckt en een hartfilmpje had gehad, kreeg ik mijn ziekenhuispyjama aan, een polsbandje met mijn gegevens om en werd ik richting OK gereden. Waar werkelijk iedereen mijn man kende en high fivede (omdat hij daar werkt en hier dagelijks komt). Je kan wel zeggen, dat het een beetje gekke ervaring was. Nadat ik een infuus had gekregen, begonnen de zenuwen de overhand te nemen en werd ik emotioneel. Binnen nu en een uur hebben we onze baby in onze armen, dacht ik steeds. Het gevoel overweldigde me nogal. Nadat de ruggenprik zat, werd ik plat neergelegd op de OK tafel.  Het groene gordijn werd opgetrokken en ik vroeg nog: ”Geven jullie een seintje, als jullie begonnen zijn?” De arts lachte en antwoordde: ”We zijn allang begonnen hoor!” (meer…)

Waarom doen moeders zo vaak concessies?

Waarom doen moeders zoveel concessies

Als vrouw, als moeder, komt er dagelijks een hoop op je af en doe je veel concessies. Je runt je gezinsleven, gaat naar je werk, ondertussen sport je er nog bij want je wil er wel goed uitzien. Daarnaast heb je ook nog een sociaal leven te onderhouden en moet je er volgens de media ook nog een heet en stomend sexleven op na houden. Kortom: the pressure is on! Niet gek dus, dat je vaak concessies doet over het een en ander. Want al die ballen hoog houden, is simpelweg niet haalbaar. Vaak lever jij als moeder zelf het meeste in, als het op tijd voor jezelf aankomt.

Je bent je er misschien niet bewust van, maar ga maar eens na, hoe vaak je concessies doet. Hoe vaak heb jij in het weekend een dag(deel) voor jezelf? Hoe vaak kan jij ’s avonds rustig op de bank zitten met een serie of goed boek? Je kindje(s) moet(en) naar bed, de was moet nog gevouwen, er moet gekookt worden, afgewassen (of de vaatwasser inruimen), je huis nog even aan kant en voor je het weet is het 23.00 uur en kachel je in op de bank. In de weekenden wordt je vaak opgeslokt door sociale activiteiten. Die, hou me ten goede, ook hartstikke leuk zijn. Je vliegt alleen van sportschool, naar playdate, naar verjaardag en weer terug. Dus er blijft weinig tijd voor jezelf over. Een enkele keer is zo’n weekend natuurlijk helemaal niet erg, maar ik hoor steeds vaker van cliënten, dat ze eigenlijk amper aan zichzelf toekomen.

Veel moeders staan in de overlevingsstand en vaak zonder dat ze dit zelf doorhebben. “Ja, maar ik vind mijn werk zo leuk! Ik krijg daar juist energie van!” Of: ”Ik vind het helemaal niet erg om een thuisblijfmoeder te zijn, want ik spendeer juist extra veel quality time met mijn kindje(s) en daar ben ik heel dankbaar voor.” Dit zijn veel gehoorde uitspraken van moeders die ik zie. Verderop in het gesprek komt dan vaak naar voren, dat ze toch wel erg slecht slapen, veel piekeren en zich vaak oververmoeid voelen. (meer…)

Ik ben met verlof!

Ik ben met verlof!

Als je je eigen praktijk hebt, beleef je een zwangerschap heel anders, dan wanneer je in loondienst zit. Je hebt ten eerste veel meer verantwoordelijkheden, maar ook je zwangerschapsverlof is ook heel anders geregeld. Gelukkig is dit in Nederland heel netjes geregeld voor zelfstandigen en gaat dit gewoon via het UWV. Ik kijk al een tijdje uit naar mijn verlof. Met name, omdat de afronding van mijn HBO Medische Basiskennis nogal wat voeten in aarde had.

Zo moest ik nadat ik met vlag en wimpel, geslaagd was, nog twee terugkomweekenden voltooien. Waarin ik onder andere nog een hele syllabus Farmacologie te verstouwen kreeg. Iets wat ik nooit ga gebruiken in mijn werk, maar een kniesoor die daar op let. De vraag was ook nog even of ik die twee weekenden nog zou gaan halen. Ik had al veel harde buiken en zelfs uren voorweeën. Maar gelukkig zit ons kindje nog waar ze zitten moet en kon ik alles afronden. Nu is het alleen nog wachten op mijn laatste cijfers en dan krijg ik mijn diploma! Hopelijk zijn mijn accreditaties dus voor het einde van het jaar helemaal rond. Dit laatste heb ik zelf niet in de hand, maar dit ligt in de bureaucratische handen van de beroepsvereniging en de zorgverzekeraars. Fingers crossed dus! (meer…)