When giving birth has been traumatic for you

Wat te doen als je een bevaltrauma hebt

Many mothers who come to my practice, have had a tough or negative birth experience. I rarely speak to women who have given birth like it was a piece of cake. I find that a strange expression anyway, because what does this mean, anyway? And what kind of cake? Of course, there are also mothers for whom this was the case and for whom the delivery went nice and smoothly. This article is for the mothers, for whom this was not the case. The mothers who have had a trauma because what happened during giving birth and still suffer from that from it until this day.

The delivery plan

Becoming a mother is a big deal. For some mothers it has been clear throughout their lives that they wanted to become a mother. For others, this feeling came much later in life and with another mothers this feeling may never be fully realized. Is that a bad thing? No! You try to do the best you can as a mom, nothing more and nothing less. When the delivery finally starts after nine months, most women are very happy that the time has come. The last few weeks are often challenging for most pregnant women and they look forward to the moment where they can finally hold their baby. Usually, you have written a delivery plan together with your partner in advance, which you have discussed with your midwife or gynecologist. In this document, you often describe what you do and do not want during your delivery. For me, this was, for example, that I did not want an intern at my bedside, but an experienced and empathetic obstetrician. She was experienced. Empathically: not so much. And I got an intern at my bedside. Need I say more?

So, I might as well not have written my birth plan, to begin with. I actually think that this birth plan is very nice especially for you as a pregnant mother, so that you get the feeling that you have a little grip on the situation. Once the time has come and you are having your baby, it is often different than what you had previously thought or hoped for. For a few reasons. First of all, Mother Nature does not allow itself to be regulated by our devised rules. For example, your birth can suddenly take three days and you have to go into the hospital, even though you thought you could have a natural birth in a warm bath at home. Secondly, communication is often poor or unclear during a birth, between medical professionals and the mother and father. For example, the communications go between the medical professionals and not to the mom herself. They talk over her head, as we say in my country. When it comes to a situation that is balancing between life and death, that is understandable. But even in less critical situation, this often happens. Many moms tell me, they had an episiotomy and a cut is made, without explaining or even telling this in advance to the mother in advance. I find this unbelievable and very rude towards the patient. I mean, they cut your vagina open. Can it get more intimate then that?

Giving birth is not a walk in the park

This causes a lot of fear and panic among the mother who is going through the struggle of her life. Giving birth is not a walk in the park and poor communication often makes a huge (negative) contribution to the situation. I am not writing this to try to point belittling fingers towards the midwives or doctors. I say this, because I hope that the bad communication during child birth will improve. And that the numbers of labor trauma will decrease considerably as a result. Because, I think that is desperately needed. My husband is a trauma surgeon and he tells me often about childbirth ruptures, where he often has to help recovering, together with the gynecologist. Because it has to be done well and as a woman you don’t want to be stuck with the consequences of an injury like this for the rest of your life. Often, women do not know this all can happen in advance. In the moment of child birth itself, the intoxication of the entire situation is often so all-embracing that mothers just let it all happen. Because they are  so overwhelmed. To be left behind with a very unpleasant and sometimes empty feeling afterwards, once the birth is over and they return back home.


If I notice that mothers have a real trauma after giving birth, I continue to ask questions. For example, I ask them: what are your complaints, do you often have nightmares, flashbacks about the birth, do you experience heart palpitations, stress, anger outbursts, etc? Because this is just a small sample of the symptoms that mothers with birth trauma walk around with. If therapy with me is not enough, I always refer these mothers to a good EMDR therapist. I think this is essential to get rid of your trauma and to enjoy life and your baby again. Not that suddenly everything in your life after EMDR is just fantastic, but your life does gets a little lighter, it gets color again and you can handle motherhood a lot better. I am going to follow an EMDR therapist training next year because I think it is so important that mothers with trauma can be helped by someone who understands what this is like.

Experience Expert

I had a birth trauma myself, after the birth of my oldest daughter. I was constantly angry with the entire world and didn’t understand why I was feeling this way. When my therapist then suggested EMDR, I didn’t know if it would help me. In retrospect, it was the best thing I could have ever done for myself. The feelings afterwards, the relief and no longer feeling angry or sad about my birth story, cannot be expressed in words. I can therefore recommend it to everyone! In any case, keep talking about your birth trauma. Start talking as soon as possible in the maternity week with your maternity nurse, your husband, a good friend, anyone you trust or feel comfortable with. But, also with your own midwife or doctor, Tell them that you were left feeling unpleasant after the birth. Then state your limits afterwards and tell them what you experienced as difficult and what you think caused all of that. In this way, you get it of your chest and the healthcare professional in question can (hopefully) learn from this all.

Have you noticed that you also have negative thoughts after you have given birth? Do you feel lonely and do you have gloomy moods that pass with difficulty? Do you often have nightmares and do you notice that you have angry episodes? Then please e-mail to info@froufroubegeleiding.nl! I know better than anyone else how this feels and I can help you!

5 dingen die elke net bevallen moeder vergeet

de 5 dingen die elke moeder na de bevalling vergeet

Als je net bevallen bent, ziet je leven er ineens heel anders uit. Alles staat in dienst van je kersverse baby. Wanneer hij of zij gevoed moet worden, luiers die verschoond moeten worden, wassen die zich maar op blijven stapelen. Zodra kraamzorg de deur uit is, komt alles op jou neer als moeder, want partners zijn na de twee verlofdagen weer aan het werk. Dus je werkt in je hoofd (onbewust) je hele to do list af en gaat non-stop door met al je taken gedurende dag. Als je dan ook nog een of meerdere oudere kindjes hebt rond lopen, is de rust helemaal nergens meer te bekennen. Kortom: chaos alom! Dit zijn de vijf dingen de elke net bevallen moeder vergeet:

  1. Je zet talloze kopjes thee of koffie, maar je lijkt ze maar niet warm op te kunnen drinken. Simpelweg omdat je vergeten bent dat je die thee (of koffie) gezet hebt. Ondertussen ging je baby af, was de wasmachine klaar of stond de bezorger aan de deur met je pakketje. Dus gooi je je thee weg, zet weer nieuwe, om ook die niet warm op te drinken.
  2. Plassen….of poepen, daar wil ik vanaf zijn. Het is te bizar voor woorden, maar je vergeet om naar de wc te gaan. Na een afzienbare tijd denk je ineens, goh ik moet nu wel heul nodig naar de wc! Dat klopt! Je bent namelijk al een hele poos niet meer geweest! Mocht je dit zitten te lezen en denken: hey dat doe ik ook! Ga dan nu snel even naar de wc ;).
  3. Dat de supermarkt ook ooit weer dicht gaat. En je gedurende de dag even moet checken of je nog genoeg van alles in huis hebt. Dus als je geen luiers, flesvoeding, billendoekjes meer hebt, je die om 23.00 uur ’s avond niet meer kunt halen helaas. Je wordt wel weer erg creatief in het bedenken van oplossingen. Dat dan weer wel.
  4. Hoeveel tijd koken in beslag neemt. Als je een of meerdere kindjes hebt, wordt je ineens met je neus op de feiten gedrukt als het om tijdsplanning gaat. Koken wordt ineens een hele organisatie. Überhaupt bedenken wat je wil gaan eten, is al een hele opgave. Dan nog het snijden van groenten, koken van rijst, zonder dat het aanbakt, het lijkt ineens onmogelijk. Omdat of je baby, of je peuter je nodig heeft. Bij het billen afvegen bijvoorbeeld. Of omdat je baby in defcon 5 modus huilt en je zesentwintig keer de trap op en af moet rennen.
  5. Hoe hard babygehuil klinkt. Het is wetenschappelijk bewezen, dat het gehuil van je kindje bij jou veel harder binnenkomt, dan bij je man. Oneerlijk much? Nogal! Dus als je denkt, wat is dit intens, dan klopt dat hoor! Je kan er niks aan doen. Het gehuil van je baby gaat bij jou door merg en been en je man slaapt er doorheen. Bedankt moeder natuur, top geregeld!


Van postnatale depressie naar roze wolk momenten

Van Postnatale depressie naar roze wolk momenten

Mijn vorige bevalling was geen kattenpis. Na 22 uur weeën en twee uur persen, kwam ons prachtige meisje Livia eindelijk ter wereld. Ik was niet blij, ik was niet euforich; ik was KAPOT!. De uren die volgden, voelde ik me leeg, uitgeput, boos. Ik was zo teleurgesteld in hoe het was verlopen. Ik was ronduit woest om wat er mis was gegaan. Genieten? Dat woord kwam niet ineens in me op. Het was zwaar, het was intens en ik meen me te herinneren dat ik af en toe ook gelachen heb. Maar niet vaak.

Hoe anders was deze bevalling. Op vrijdag 27 oktober meldden we ons ’s ochtends vroeg in het Meander Medisch Centrum in Amersfoort. Uiteraard waren we beiden gespannen, dat hoort erbij. Nadat onze baby uitgebreid was gecheckt en een hartfilmpje had gehad, kreeg ik mijn ziekenhuispyjama aan, een polsbandje met mijn gegevens om en werd ik richting OK gereden. Waar werkelijk iedereen mijn man kende en high fivede (omdat hij daar werkt en hier dagelijks komt). Je kan wel zeggen, dat het een beetje gekke ervaring was. Nadat ik een infuus had gekregen, begonnen de zenuwen de overhand te nemen en werd ik emotioneel. Binnen nu en een uur hebben we onze baby in onze armen, dacht ik steeds. Het gevoel overweldigde me nogal. Nadat de ruggenprik zat, werd ik plat neergelegd op de OK tafel.  Het groene gordijn werd opgetrokken en ik vroeg nog: ”Geven jullie een seintje, als jullie begonnen zijn?” De arts lachte en antwoordde: ”We zijn allang begonnen hoor!” (more…)

Waarom doen moeders zo vaak concessies?

Waarom doen moeders zoveel concessies

Als vrouw, als moeder, komt er dagelijks een hoop op je af en doe je veel concessies. Je runt je gezinsleven, gaat naar je werk, ondertussen sport je er nog bij want je wil er wel goed uitzien. Daarnaast heb je ook nog een sociaal leven te onderhouden en moet je er volgens de media ook nog een heet en stomend sexleven op na houden. Kortom: the pressure is on! Niet gek dus, dat je vaak concessies doet over het een en ander. Want al die ballen hoog houden, is simpelweg niet haalbaar. Vaak lever jij als moeder zelf het meeste in, als het op tijd voor jezelf aankomt.

Je bent je er misschien niet bewust van, maar ga maar eens na, hoe vaak je concessies doet. Hoe vaak heb jij in het weekend een dag(deel) voor jezelf? Hoe vaak kan jij ’s avonds rustig op de bank zitten met een serie of goed boek? Je kindje(s) moet(en) naar bed, de was moet nog gevouwen, er moet gekookt worden, afgewassen (of de vaatwasser inruimen), je huis nog even aan kant en voor je het weet is het 23.00 uur en kachel je in op de bank. In de weekenden wordt je vaak opgeslokt door sociale activiteiten. Die, hou me ten goede, ook hartstikke leuk zijn. Je vliegt alleen van sportschool, naar playdate, naar verjaardag en weer terug. Dus er blijft weinig tijd voor jezelf over. Een enkele keer is zo’n weekend natuurlijk helemaal niet erg, maar ik hoor steeds vaker van cliënten, dat ze eigenlijk amper aan zichzelf toekomen.

Veel moeders staan in de overlevingsstand en vaak zonder dat ze dit zelf doorhebben. “Ja, maar ik vind mijn werk zo leuk! Ik krijg daar juist energie van!” Of: ”Ik vind het helemaal niet erg om een thuisblijfmoeder te zijn, want ik spendeer juist extra veel quality time met mijn kindje(s) en daar ben ik heel dankbaar voor.” Dit zijn veel gehoorde uitspraken van moeders die ik zie. Verderop in het gesprek komt dan vaak naar voren, dat ze toch wel erg slecht slapen, veel piekeren en zich vaak oververmoeid voelen. (more…)

Ik ben met verlof!

Ik ben met verlof!

Als je je eigen praktijk hebt, beleef je een zwangerschap heel anders, dan wanneer je in loondienst zit. Je hebt ten eerste veel meer verantwoordelijkheden, maar ook je zwangerschapsverlof is ook heel anders geregeld. Gelukkig is dit in Nederland heel netjes geregeld voor zelfstandigen en gaat dit gewoon via het UWV. Ik kijk al een tijdje uit naar mijn verlof. Met name, omdat de afronding van mijn HBO Medische Basiskennis nogal wat voeten in aarde had.

Zo moest ik nadat ik met vlag en wimpel, geslaagd was, nog twee terugkomweekenden voltooien. Waarin ik onder andere nog een hele syllabus Farmacologie te verstouwen kreeg. Iets wat ik nooit ga gebruiken in mijn werk, maar een kniesoor die daar op let. De vraag was ook nog even of ik die twee weekenden nog zou gaan halen. Ik had al veel harde buiken en zelfs uren voorweeën. Maar gelukkig zit ons kindje nog waar ze zitten moet en kon ik alles afronden. Nu is het alleen nog wachten op mijn laatste cijfers en dan krijg ik mijn diploma! Hopelijk zijn mijn accreditaties dus voor het einde van het jaar helemaal rond. Dit laatste heb ik zelf niet in de hand, maar dit ligt in de bureaucratische handen van de beroepsvereniging en de zorgverzekeraars. Fingers crossed dus! (more…)

De 5 fijnste cadeaus of gebaren in de kraamweek

De vijf fijn cadeaus voor in de kraamweek

Als net bevallen moeder, krijg je vaak de volgende vragen: wat kan ik voor je meenemen? Kan ik iets voor jullie doen? Of wat wil je graag hebben voor je kindje? Super fijn als mensen zo met je meedenken. Vaak heb je alleen geen notie, wat je moet antwoorden op deze vraag. Andere moeders zijn hierin erg georganiseerd en maken voor de bevalling al online een verlanglijstje. Voor hun baby of voor henzelf. Maar de meesten hebben geen idee of hebben zelf al de hele uitzet verzameld en ingeslagen. Toch zijn er heel fijn presentjes of gestes die je de kersverse ouders cadeau kunt doen. Namelijk: (more…)

Help! Er komt een nog een kindje bij!

Help! Er komt een tweede kindje bij!


Op het moment dat je zwanger bent van je eerste kindje, denk je alleen nog maar aan de baby in je buik. Alles draait zo’n beetje om het kleine wonder in je buik en je gedachten draaien overuren met betrekking tot de geboorte en hoe je alles zo goed mogelijk kunt regelen en verzorgen voor je newborn. Hier heb je dan ook zeeën van tijd voor, want naast je werk en sociale leven, hoef je je in principe verder over weinig dingen druk te maken.

Dat is bij de komst van een tweede kindje echt andere koek. Ten eerste heb je al een gezin wat je draaiende moet houden. De zorg voor je oudste kindje vergt veel energie van je en je hebt echt geen tijd meer om te pas en te onpas een dutje te gaan doen. Helaas, want ook tijdens die tweede zwangerschap ben je bij tijd en wijlen erg moe. Maar ook de komst van jullie tweede, derde of misschien wel vierde kindje, zorgt ervoor dat je het voor je oudste kindje(s) in zo goed mogelijke banen wil leiden. Maar hoe doe je dat nu eigenlijk? Niet alleen voor je kindje, maar ook voor jezelf? Ik beschreef al eerder hoe je de overgang voor je oudste zo goed mogelijk kan verzorgen, maar ook voor jezelf staat er een hoop te veranderen. Soms zorgt dit voor stress en paniekgevoelens bij zwangeren. Logisch, want het is ook veel wat er staat te gebeuren. Hoe pak je dit nou zo goed mogelijk aan? Hier volgen mijn tips om deze overgang voor zowel jezelf als je kindje(s) zo soepel mogelijk te laten verlopen: (more…)

Waarom de periode na de bevalling zo overweldigend is

Waarom de periode na de bevalling met een baby zo overweldigend is

De periode na de bevalling is voor zowel roze-, als grijze wolk mama’s, erg pittig. Dit komt, omdat er mega veel op je af komt als kersverse moeder. Je hebt net een heftige gebeurtenis meegemaakt (de bevalling) en dan ineens wordt er van je verwacht dat je het allemaal wel weet: hoe je je baby moet verzorgen, wat je met die vreselijke krampjes aan moet, hoe vaak je je baby moet voeden (op verzoek of routine) en dan moet je die nieuwe moederrol ook nog eens vertolken met elke dag visite over de vloer en social media die naar je lonkt. Dit laatste is voor de hedendaagse moeders veel zwaarder, dan voor onze vorige generatie. Die hadden weinig vergelijkingsmateriaal, dus deden zij maar wat en dat was prima. Tegenwoordig vergelijkt elke moeder zich met die “perfecte moeder” op Instagram en hoppa, een minderwaardigheidscomplex is geboren!

Je bent net moeder geworden en ineens heb je 24/7 die enorme verantwoordelijkheid voor je kindje. Toen hij of zij nog in je buik zat, was je baby op de veiligste plek ter wereld, maar nu is hij ineens hier! En je voelt die verantwoordelijkheid ook de hele tijd, of het nu overdag is of ’s nachts. Ik ken vele verhalen van moeders die ’s nachts met een spiegel boven hun baby gingen hangen om te kijken of haar kindje nog wel ademde en of de spiegel besloeg. Of de geschrokken nieuwbakken ouders die zich afvroegen, nadat hun baby de hele nacht had doorgeslapen, zonder om een voeding te hebben gevraagd: ”Mijn god, leeft ze nog wel?” De verantwoordelijkheid voor je kindje is enorm en al deze bovenstaande dingen zijn volkomen normaal. (more…)

Hoe het ooit begon

Hoe het ooit begon

Drie jaar geleden zat ik midden in mijn postnatale depressie. Ik bevond me in een soort sinkhole. Ik werd steeds verder mijn depressie ingezogen en ik voelde me zo intens alleen. Nadat ik de eerste stappen naar mijn herstel had gemaakt en in therapie zat, begon mijn hoofd weer op te klaren. Ik zag dat ik niet alleen was hierin. Dat heel veel moeders niet op een roze wolk zitten na de bevalling. Dat gevoel wilde ik delen met andere moeders. Als ik me al zo eenzaam en geïsoleerd had gevoeld, zouden er vast nog veel meer mama’s zo thuis zitten met hun kersverse baby. Ik besloot een blog te schrijven over mijn postnatale depressie, zodat die moeders zich ook wat minder alleen zouden voelen.  Deze blog ging vervolgens viral en voor ik het wist, stond hij op Me To We, in de Flair en kreeg ik ongelofelijk veel reacties. Tot op de dag van vandaag ben ik intens dankbaar dat ik deze stap toen heb durven nemen. Dit is hoe het ooit allemaal is begonnen. En hoe daarna het pad naar lifecoaching voor moeders zonder roze wolk, zich langzaam maar gestaag ontvouwde. Ik ben dankbaar voor het werk dat ik vandaag de dag doe en voor het feit dat ik ook dit weer met jullie kan delen. Hieronder staat mijn allereerste blog. Ik kan niet geloven dat dit alweer drie jaar geleden is:

Hoe lang ik wel niet heb nagedacht over deze blog. Moet ik hem wel schrijven, of toch maar niet? Uiteindelijk heb ik besloten om hem toch te schrijven. Misschien help ik er een nieuwbakken moeder mee, die het net als ik, ook niet uit durft te spreken. Al help ik er maar een.

Ik had nooit gedacht dat het zover zou komen, dat ik er zo doorheen zou zitten. Dat ik mezelf zo kwijt zou raken, zoals is gebeurd. Toen mijn o zo geliefde oma overleed, was ik natuurlijk bang voor de gevolgen. Bang dat ik me super verdrietig zou voelen, ik heb zelfs de term postnatale depressie in de mond genomen toentertijd. Is het self fulfilling prophecy? Of is het gewoon domme pech? Of beiden? Ik weet het niet en zal het waarschijnlijk ook nooit weten. Maar het feit is, ik heb een postnatale depressie. Het hardop zeggen blijft moeilijk en nu ik deze woorden zwart op wit lees op mijn scherm, krijg ik meteen weer een brok in mijn keel. (more…)

De vloek die vergelijken heet

De vloek die vergelijken heet

Veel moeders vergelijken zichzelf constant met andere moeders op Instagram, Facebook of Snapchat. Als je sommige moeders op social media moet geloven, is elke nieuwbakken) moeder zielsgelukkig, super zelfverzekerd en ziet ze er altijd tiptop uit. Ze heeft geen last van post-partum kwalen, een uitgezakt lichaam of onzekerheden. Ze straalt van oor tot oor, vindt het moederschap het leukste wat er is en doet alles zonder pijn of moeite. Herkenbaar?

Dit is totale onzin natuurlijk. Geen enkele moeder voelt zich na de bevalling meteen geweldig en vol zelfvertrouwen. De meeste moeders klooien maar wat aan en dat is heel normaal. De quote: “Die andere moeders doen ook maar wat”, is de meest gebruikte in mijn praktijk. Want echt, we doen allemaal maar wat! Het moederschap is nu eenmaal wennen, bij tijd en wijlen super zwaar en soms vindt je er gewoon geen snars aan. Als je na de zoveelste slapeloze nacht beneden komt, de was drie verdiepingen hoog opgestapeld ligt en je nog steeds niet in je skinny jeans past. (more…)