Waarom doen moeders zo vaak concessies?

Waarom doen moeders zoveel concessies

Als vrouw, als moeder, komt er dagelijks een hoop op je af en doe je veel concessies. Je runt je gezinsleven, gaat naar je werk, ondertussen sport je er nog bij want je wil er wel goed uitzien. Daarnaast heb je ook nog een sociaal leven te onderhouden en moet je er volgens de media ook nog een heet en stomend sexleven op na houden. Kortom: the pressure is on! Niet gek dus, dat je vaak concessies doet over het een en ander. Want al die ballen hoog houden, is simpelweg niet haalbaar. Vaak lever jij als moeder zelf het meeste in, als het op tijd voor jezelf aankomt.

Je bent je er misschien niet bewust van, maar ga maar eens na, hoe vaak je concessies doet. Hoe vaak heb jij in het weekend een dag(deel) voor jezelf? Hoe vaak kan jij ’s avonds rustig op de bank zitten met een serie of goed boek? Je kindje(s) moet(en) naar bed, de was moet nog gevouwen, er moet gekookt worden, afgewassen (of de vaatwasser inruimen), je huis nog even aan kant en voor je het weet is het 23.00 uur en kachel je in op de bank. In de weekenden wordt je vaak opgeslokt door sociale activiteiten. Die, hou me ten goede, ook hartstikke leuk zijn. Je vliegt alleen van sportschool, naar playdate, naar verjaardag en weer terug. Dus er blijft weinig tijd voor jezelf over. Een enkele keer is zo’n weekend natuurlijk helemaal niet erg, maar ik hoor steeds vaker van cliënten, dat ze eigenlijk amper aan zichzelf toekomen.

Veel moeders staan in de overlevingsstand en vaak zonder dat ze dit zelf doorhebben. “Ja, maar ik vind mijn werk zo leuk! Ik krijg daar juist energie van!” Of: ”Ik vind het helemaal niet erg om een thuisblijfmoeder te zijn, want ik spendeer juist extra veel quality time met mijn kindje(s) en daar ben ik heel dankbaar voor.” Dit zijn veel gehoorde uitspraken van moeders die ik zie. Verderop in het gesprek komt dan vaak naar voren, dat ze toch wel erg slecht slapen, veel piekeren en zich vaak oververmoeid voelen. (more…)

Ik ben met verlof!

Ik ben met verlof!

Als je je eigen praktijk hebt, beleef je een zwangerschap heel anders, dan wanneer je in loondienst zit. Je hebt ten eerste veel meer verantwoordelijkheden, maar ook je zwangerschapsverlof is ook heel anders geregeld. Gelukkig is dit in Nederland heel netjes geregeld voor zelfstandigen en gaat dit gewoon via het UWV. Ik kijk al een tijdje uit naar mijn verlof. Met name, omdat de afronding van mijn HBO Medische Basiskennis nogal wat voeten in aarde had.

Zo moest ik nadat ik met vlag en wimpel, geslaagd was, nog twee terugkomweekenden voltooien. Waarin ik onder andere nog een hele syllabus Farmacologie te verstouwen kreeg. Iets wat ik nooit ga gebruiken in mijn werk, maar een kniesoor die daar op let. De vraag was ook nog even of ik die twee weekenden nog zou gaan halen. Ik had al veel harde buiken en zelfs uren voorweeën. Maar gelukkig zit ons kindje nog waar ze zitten moet en kon ik alles afronden. Nu is het alleen nog wachten op mijn laatste cijfers en dan krijg ik mijn diploma! Hopelijk zijn mijn accreditaties dus voor het einde van het jaar helemaal rond. Dit laatste heb ik zelf niet in de hand, maar dit ligt in de bureaucratische handen van de beroepsvereniging en de zorgverzekeraars. Fingers crossed dus! (more…)

De 5 fijnste cadeaus of gebaren in de kraamweek

De vijf fijn cadeaus voor in de kraamweek

Als net bevallen moeder, krijg je vaak de volgende vragen: wat kan ik voor je meenemen? Kan ik iets voor jullie doen? Of wat wil je graag hebben voor je kindje? Super fijn als mensen zo met je meedenken. Vaak heb je alleen geen notie, wat je moet antwoorden op deze vraag. Andere moeders zijn hierin erg georganiseerd en maken voor de bevalling al online een verlanglijstje. Voor hun baby of voor henzelf. Maar de meesten hebben geen idee of hebben zelf al de hele uitzet verzameld en ingeslagen. Toch zijn er heel fijn presentjes of gestes die je de kersverse ouders cadeau kunt doen. Namelijk: (more…)

Help! Er komt een nog een kindje bij!

Help! Er komt een tweede kindje bij!

 

Op het moment dat je zwanger bent van je eerste kindje, denk je alleen nog maar aan de baby in je buik. Alles draait zo’n beetje om het kleine wonder in je buik en je gedachten draaien overuren met betrekking tot de geboorte en hoe je alles zo goed mogelijk kunt regelen en verzorgen voor je newborn. Hier heb je dan ook zeeën van tijd voor, want naast je werk en sociale leven, hoef je je in principe verder over weinig dingen druk te maken.

Dat is bij de komst van een tweede kindje echt andere koek. Ten eerste heb je al een gezin wat je draaiende moet houden. De zorg voor je oudste kindje vergt veel energie van je en je hebt echt geen tijd meer om te pas en te onpas een dutje te gaan doen. Helaas, want ook tijdens die tweede zwangerschap ben je bij tijd en wijlen erg moe. Maar ook de komst van jullie tweede, derde of misschien wel vierde kindje, zorgt ervoor dat je het voor je oudste kindje(s) in zo goed mogelijke banen wil leiden. Maar hoe doe je dat nu eigenlijk? Niet alleen voor je kindje, maar ook voor jezelf? Ik beschreef al eerder hoe je de overgang voor je oudste zo goed mogelijk kan verzorgen, maar ook voor jezelf staat er een hoop te veranderen. Soms zorgt dit voor stress en paniekgevoelens bij zwangeren. Logisch, want het is ook veel wat er staat te gebeuren. Hoe pak je dit nou zo goed mogelijk aan? Hier volgen mijn tips om deze overgang voor zowel jezelf als je kindje(s) zo soepel mogelijk te laten verlopen: (more…)

Waarom de periode na de bevalling zo overweldigend is

Waarom de periode na de bevalling met een baby zo overweldigend is

De periode na de bevalling is voor zowel roze-, als grijze wolk mama’s, erg pittig. Dit komt, omdat er mega veel op je af komt als kersverse moeder. Je hebt net een heftige gebeurtenis meegemaakt (de bevalling) en dan ineens wordt er van je verwacht dat je het allemaal wel weet: hoe je je baby moet verzorgen, wat je met die vreselijke krampjes aan moet, hoe vaak je je baby moet voeden (op verzoek of routine) en dan moet je die nieuwe moederrol ook nog eens vertolken met elke dag visite over de vloer en social media die naar je lonkt. Dit laatste is voor de hedendaagse moeders veel zwaarder, dan voor onze vorige generatie. Die hadden weinig vergelijkingsmateriaal, dus deden zij maar wat en dat was prima. Tegenwoordig vergelijkt elke moeder zich met die “perfecte moeder” op Instagram en hoppa, een minderwaardigheidscomplex is geboren!

Je bent net moeder geworden en ineens heb je 24/7 die enorme verantwoordelijkheid voor je kindje. Toen hij of zij nog in je buik zat, was je baby op de veiligste plek ter wereld, maar nu is hij ineens hier! En je voelt die verantwoordelijkheid ook de hele tijd, of het nu overdag is of ’s nachts. Ik ken vele verhalen van moeders die ’s nachts met een spiegel boven hun baby gingen hangen om te kijken of haar kindje nog wel ademde en of de spiegel besloeg. Of de geschrokken nieuwbakken ouders die zich afvroegen, nadat hun baby de hele nacht had doorgeslapen, zonder om een voeding te hebben gevraagd: ”Mijn god, leeft ze nog wel?” De verantwoordelijkheid voor je kindje is enorm en al deze bovenstaande dingen zijn volkomen normaal. (more…)

How the story began

Hoe het ooit begon

How the story began

I’m Tilda Timmers, 38 years old and living in Amersfoort, The Netherlands. Together with my husband Tim and our two daughters, Livia (6) and Emmi (2). I am a therapist for mothers specialized in postpartum depression and experience expert in this area. I’m also a writer and blogger. You can find me on Instagram @thisispostpartum or the Dutch one @geenrozewolk, which means not on cloud nine.

Almost five years ago I was in the middle of my postnatal depression. I was in a sink hole so deep, I didn’t think I would ever recover. I got sucked into my depression more and more and I felt so alone. I wondered: am I the only mom who feels this way after giving birth? The answer turned out to be: NO! After I made the first steps towards recovery I started talking to a therapist. After a couple of sessions, my head cleared up again. I saw that I was not alone in all of this.  I learned that many mothers are not on cloud nine after child birth.

Sharing is caring

I wanted to share that feeling with other mothers. If I felt so lonely and isolated. I thought to myself, there are probably a lot more mothers sitting at home with their brand new baby also feeling like this. I decided to write a blog about my postpartum depression, for these other mums who were also not feeling well after giving birth. So they would feel less alone and find some support. This blog went viral and before I knew it, it was on various Dutch media outlets. I received an incredible amount of responses. To this day, I am deeply grateful that I dared to take this step at the time. Because, I was so frightened to post this blog at the time. This is how it all started. And how the path to my work with mothers with PPD slowly but steadily unfolded. I am beyond grateful for the work that I am allowed to do today as a therapist and for my upcoming book “This is Post Partum” that will be released next June in New York. I feel so blessed that I can also share my story with other mothers and fathers. Here you can read my very first blog. I can’t believe this was almost six years ago:

Shall I do it or not?

I have doubted so long about publishing this blog. Am I going to write it or not? Eventually I decided to write it anyway. Maybe I can help at least one new mother, who is also scared to speak her mom truth. A mother who is also insecure about motherhood and if she can pull it off.

I never thought it would come to this, that I would go through a rough patch or that I would lose myself like this. When my beloved grandmother died when I was 22 weeks pregnant, I thought about the consequences. I was afraid that I would continue to feel really sad, I even used the term postnatal depression way before my delivery. Is it self-fulfilling prophecy? Or is it just bad luck? Or both? I don’t know and I probably never will. But the fact is, I have a postpartum depression. Saying this out loud remains difficult and now that I read these words black on white on my screen, I immediately get another lump in my throat.

My Livia, my cute, lovely baby girl. She is the light in our lives and the most beautiful thing that ever happened to me. She fills me with love and a mind blowing feeling of happiness and joy when she looks at me. Let alone when she smiles at me, then the sky breaks open and I can hear the angels sing.

Complete hell

Everything else was black. Pitch-black. Hours of crying, an enormous list of uncertainties, the fear of accidentally hurting my baby. The list was endless. I denied it, tucked it away and laughed it away. The people who know me well, also know how well I can pretend that nothing is wrong. I’m the best actress I’ve ever known. The more jokes I make, the more you have to watch me carefully. I hide everything with my smile. And then suddenly the curtain fell. The comedian was done playing her performance. I couldn’t do it anymore.

Admitting something is wrong, was the first step. Saying “I don’t feel happy at all. And I’m most certainly not on cloud nine.”  But that’s how it is supposed to be, right? You should be happy and grateful when you’ve become a mother. You can’t complain or say that it’s so incredibly hard to be a mother. But that’s the truth! Motherhood is freaking intense ,people! Let’s not forget about the hormones that made me into a raging b****, the lack of sleep and that massive feeling of responsibility you feel as a parent. Sometimes I closed the bedroom door and said, “I’m not here.” I would put my phone on silent mode, wear earplugs and just sleep. I didn’t want to feel what I actually felt. Because, that was pretty black, I can tell you. It was the darkest page of my book called life.

The grieve over losing my grandmother added a huge amount of sadness to all of the above and eventually I drowned. I pedaled as hard as I could, but I slowly drowned. People don’t prepare you for this. Because believe it or not, despite the books that thus far have been written about it, there is a huge taboo on this subject. While once I had said it out in the open, so many women appear to be bothered by it! There are even talk groups for new-born mums with depression.

Thankful for my inner circle

I am grateful and extremely blessed with such a sweet and easy baby. I feel myself filled with love when I look at her. Hopefully, I will start to feel happy again as well. There have been days when I couldn’t handle it anymore and I honestly wanted to quit on life. I can’t look beyond the next hour or the hour after that. Thank goodness for my sweet, dearest husband and our wonderful friends who kept me going. This amazing group of people do everything to help me out and get me back on my feet again. You come towards crossroads in your life where it becomes clear who are your true friends are and which ones you should say goodbye to. The people who shouted the loudest before I gave birth: “I’m here to help you, I‘ll come over and look after the baby, do some shopping, etc.” I haven’t seen or talked to them since my baby was born.  But my inner circle, the people who don’t need to say this all the time, they were just there for us. They gave us unconditional love, support and friendship. They just did that without any fuss. They arrive with casseroles, come to babysit when you have to go to therapy, do grocery shopping for you and listen to you on the phone for hours while the only thing I could do was cry.  I am not an easy person right now and sometimes not so friendly either. I don’t want to hide behind my depression, but it is what it is.

A major shout out for my lovely family and friends that have supported us. You have no idea how happy and thankful I am that I am surrounded by so much love. I will get there, but not nearly as fast as I would like. Now that I know that I am not alone in this and dare to express my true feelings and thoughts, I feel liberated. I no longer feel lonely sitting on this deserted island of misery. The future calls, one baby step at the time.

Proud

It is still unreal to read this back, Knowing what all has happened after this blog was published. All these positive and beautiful moments that I have experienced as a therapist and author. I can’t believe my book is being translated and published in English next June. Sometimes it feels like a dream. I now have my own practice (www.froufroubegeleiding.nl) and I help countless mothers and fathers who are not feeling well after giving birth. I also visit these parents at their homes to help them in this difficult situation. This blog is how it all once started and it makes me enormously proud to read it back.

De vloek die vergelijken heet

De vloek die vergelijken heet

Veel moeders vergelijken zichzelf constant met andere moeders op Instagram, Facebook of Snapchat. Als je sommige moeders op social media moet geloven, is elke nieuwbakken) moeder zielsgelukkig, super zelfverzekerd en ziet ze er altijd tiptop uit. Ze heeft geen last van post-partum kwalen, een uitgezakt lichaam of onzekerheden. Ze straalt van oor tot oor, vindt het moederschap het leukste wat er is en doet alles zonder pijn of moeite. Herkenbaar?

Dit is totale onzin natuurlijk. Geen enkele moeder voelt zich na de bevalling meteen geweldig en vol zelfvertrouwen. De meeste moeders klooien maar wat aan en dat is heel normaal. De quote: “Die andere moeders doen ook maar wat”, is de meest gebruikte in mijn praktijk. Want echt, we doen allemaal maar wat! Het moederschap is nu eenmaal wennen, bij tijd en wijlen super zwaar en soms vindt je er gewoon geen snars aan. Als je na de zoveelste slapeloze nacht beneden komt, de was drie verdiepingen hoog opgestapeld ligt en je nog steeds niet in je skinny jeans past. (more…)

De zeven fijnste tips als je zwanger op vakantie gaat

de zeven beste tips om zwanger op vakantie te gaan

Als je zwanger op vakantie gaat, kan dat enerzijds heel leuk zijn, maar tegelijkertijd ook heel spannend. Hoe zal het allemaal verlopen op jullie vakantiebestemming? Zwangeren vragen zich vaak af: Kan ik het lichamelijk wel aan? Is het niet te warm? Er gaat van alles door je heen. Je weet soms al van te voren dat je op vakantie gaat, maar soms ook niet. Omdat sommigen dingen in het leven nu eenmaal niet te plannen zijn. Zwanger op vakantie kan natuurlijk prima, alleen moet je even wat aanpassingen maken.

Hier volgen mijn zeven tips voor als je zwanger op vakantie gaat. (more…)

De 5 dingen die je nooit tegen een zwangere moet zeggen

De 5 dingen die je niet tegen een zwangere moet zeggen

We kennen ze allemaal. Het type mens, wat altijd ergens iets over te zeggen heeft. Ben je te dik, dan is het niet goed. Val  je teveel af, krijg je daar weer commentaar op. Maar niks houdt de gemoederen zo bezig, als een zwangere vrouw, lijkt het wel. Ik vind het fascinerend en tegelijkertijd plaatsvervangend beschamend, wat mensen er allemaal uitflappen tegen deze zwangere vrouwen. Hier komen de vijf dingen die je nooit tegen een zwangere moet zeggen:

  1. “Wat ben je dik!” Werkelijk, wie dat nog tegen een zwangere durft te zeggen, verdient een knietje. Zo vertelde een cliënt mij ooit, dat ze een buurvrouw had, die haar er constant aan herinnerde, dat ze zo’n grote buik had en hoe ze dat dan voor zich zag tegen het einde van de zwangerschap. Zo onaardig! En vooral: zo onnodig. Laat die zwangere vrouwen met rust of geef ze een leuk compliment.

(more…)

Hoe pak je de komst van een tweede kindje aan?

Hoe pak je de komst van een tweede kindje aan

Ik ben zwanger van ons tweede kindje! Super leuk! Inmiddels ben ik 27 weken zwanger en het begint aardig op te schieten. Het voelt soms best onwerkelijk, dat er weer een baby’tje aan komt. We wilden dit zo graag en dan voelt het als zo’n enorme zegen dat het gelukt is! Ons kleine meisje wordt grote zus! Dat is nogal wat. De overgang is al in volle gang ingezet, want voor haar wil ik dit zo goed mogelijk voorbereiden. En voor ons zelf natuurlijk ook.

Ik ken de verhalen van peuters die grote broer of zus worden. De verhalen die je als moeder liever overslaat, omdat ze nogal confronterend zijn. Zindelijke peuters die ineens weer vol gas in hun broek poepen, zodra de baby er is. Of stikjaloerse broertjes en zusjes die de baby hun neus dichtknijpen als jij even niet kijkt. Daar wordt je niet blij van. Sterker nog: daar wordt je vrij ongerust van.

Maar hoe pak je de komst van een tweede kindje nu aan?

Leg allereerst het fenomeen zwangerschap uit aan je peuter. Vertel dat baby’s langzaam groeien in mama’s buik, dat de baby jullie kan horen, zelfs kan lachen en dat als de baby er eenmaal is, hij niet meer terug kan in je buik.

Praat over de verschillen tussen de grote zus/broer en de kleine baby. Leg bijvoorbeeld aan je kindje uit uit hoe knap het is dat hij of zij al zelf naar de wc kan en dat een baby overal bij geholpen moet worden. Het trotse “Ik ben grote zus” gevoel flink aanwakkeren dus!

Praat over de veranderingen die gaande zijn, maar vooral over wat er komen gaat. Leg uit dat mama straks haar tijd moet verdelen tussen jullie twee en dat mama van jullie allebei evenveel houdt. Help ze dus visualiseren wat er gaande is, dit kan met boekjes van bijvoorbeeld het Nijntje boek “Kleine Pluis” of “Bobbi wordt grote broer”. Samen dit soort boekjes lezen, helpt het zich in rap tempo ontwikkelende peuterbrein, grip krijgen op de situatie.

Betrek ze zoveel mogelijk bij de baby voorbereidingen. Laat je kindje bijvoorbeeld meehelpen met het uitzoeken van behang voor de babykamer. Of geef ze een verfkwast en laat ze meehelpen met verven van een muur, commode of stoel. Hierdoor laat je hem of haar heel belangrijk en betrokken voelen.

Wat ook erg belangrijk is, dat je de verwachtingen bij moet stellen van wat een baby kan en vooral niet kan. Leg bijvoorbeeld uit dat een baby aan het begin vooral veel slaapt en nog niet met zijn grote zus of broer kan spelen. Dit tempert niet alleen de verwachtingen, maar voorkomt ook grote teleurstellingen, als de baby eenmaal geboren is.

Laat foto’s van zwangere moeders zien en andere kleine baby’s en ga indien mogelijk op bezoek. Hierdoor krijgt je peuter een beter beeld van de situatie en kan hij of zij vast zien hoe klein zo’n newborn eigenlijk is. Misschien vind je kindje het wel super spannend, zo’n kleine baby. Dan weet je dat vast en komt dat in de hectische periode na de bevalling niet als een enorme verassing.

Het is voor een peuter altijd heel leuk om babyfoto’s en filmpjes te kijken van hem of haar. Benoem hoe schattig hij of zij was als baby en dat ze nu nog steeds heel erg lief zijn. Je kan ook nog foto’s laten zien van toen je zwanger was van hem of haar

Als laatste de tip die ik van alle moeders om me heen hoor. Koop namens de baby een cadeautje voor je peuter. Dit kan van alles zijn, een grote Nijntje knuffel, een mooi voorleesboek of een racebaan. Geef het met veel tamtam namens de baby en benoem hoe lief het is van de baby, dat hij of zij een cadeau voor zijn of haar grote zus heeft gekocht. Andersom kan je dit natuurlijk ook doen. Laat je peuter dan een cadeautje uitzoeken voor de baby en laat hem of haar dit geven zodra de baby geboren is.

Ben je zwanger van jullie tweede kindje en merk dat je tegen dingen aanloopt, die je tijdens de eerste zwangerschap ook lastig vond? Mail dan naar info@froufroubegeleiding.nl. Erover praten is het belangrijkste wat je nu kunt doen!