De 5 moeilijkste dingen aan moeder worden

Wanneer je voor de eerste keer moeder wordt, komt er een hoop op je af. Er zijn momenten waarop je overloopt van liefde voor je baby en je enorm kan genieten van het moederschap. Maar, er zullen ook momenten komen die uitdagend zullen zijn voor jou en ook voor je partner. De dingen waar niemand het over heeft, omdat je als mama nu eenmaal blij en dankbaar moet zijn. Ik denk dat deze dingen los van elkaar staan Dat je als mama happy en dankbaar kan zijn, maar het moederschap evengoed heel zwaar kan vinden.

Dit zijn de vijf ingewikkeldste dingen aan mama worden:

  1. Je hebt vrijwel geen tijd meer voor jezelf. Dat vond ik zelf heel ingewikkeld toen ik net mama was. Ik kolfde, ik voedde, ik vouwde tien kilo was weg op een dag. Maar tijd voor mezelf had ik niet. Dat miste ik soms enorm, maar tegelijkertijd wilde ik ook niet weg bij mijn kindje. Heel dubbel en heel ingewikkeld. Veel moeders die ik zie in mijn praktijk worstelen hier enorm mee.
  2. Je verlangt soms terug naar je oude leventje. Het leven waarin je kon gaan en staan waar je wilde, zonder dat je een halve volksverhuizing met je mee hoefde te slepen of na hoefde te denken voor je de deur uit ging. Veel moeders durven dit niet hardop te zeggen, uit angst om veroordeeld te worden. Omdat ze niet als ontaarde moeder bestempeld willen worden. Maar juist het delen van dit soort gevoelens is heel goed. Het opkroppen maakt dat je je als moeder soms heel eenzaam kan voelen
  3. Je slaapt een hele lange tijd bar weinig. Er zullen ouders zijn die dit kunnen beamen, maar er zullen ook ouders zijn wiens kind al heel snel doorsliep. Hoe dan ook, de nachten waarin je weinig slaapt, hakken er enorm in. Je relativeringsvermogen is gedaald tot een historisch dieptepunt en de hormonen maken je soms tijdelijk ontoerekeningsvatbaar. Ik herken dit volledig, bij mij was het niet anders. Het is niet voor niets dat de CIA slaapontzegging inzet als martelmethode. Niet slapen is zwaar en het lijkt soms eeuwig te duren. Hou vol, lieve mama’s! Ooit ga je weer slapen, heus!
  4. Je relatie met je partner verandert en kan soms onder enorme druk komen te staan na de komst van een kindje. Dat is heel logisch, want een baby slaapt ’s nachts weinig en heeft veel zorg en aandacht nodig. Dus de focus verschuift van aandacht geven aan je partner naar alle aandacht geven aan je kindje. Dat zorgt soms voor wrijving en kan de sfeer er thuis niet altijd even gezellig op maken. Blijf dus goed met elkaar communiceren en deel je gedachten en emoties met elkaar. Probeer zonder veroordeling naar elkaar te luisteren en blijf met elkaar in gesprek.
  5. Het enorme verantwoordelijkheidsgevoel wat je hebt als je net mama bent geworden is alles omvattend aanwezig. Dat geldt niet alleen voor mama’s, maar ook voor papa’s. Ineens realiseer je je, dat je kindje heel kwetsbaar is en hem of haar niks mag overkomen. De verantwoordelijkheid gaat soms ook gepaard met angsten en de zogeheten intrusies. Dit zijn heftige gedachten die je soms als moeder kan hebben uit angst je kindje per ongeluk iets aan te doen. Sommige mama’s die ik zie in mijn praktijk weten zich hier geen raad mee en slapen nog amper door alle stress en dit enorme verantwoordelijkheidsgevoel. Als dit bij jou ook het geval is, trek aan de bel en vraag om professionele hulp!

 

Heb je een steuntje in de rug nodig?

Als nieuwbakken moeder kan het enorm aanpoten zijn. Je aanpassings- en relativeringsvermogen wordt constant op de proef gesteld. Uit schuldgevoel en schaamte wil je het er vaak niet over hebben. Toch is het heel belangrijk om erover te gaan praten. Want als je niet op een roze wolk zit, of het moederschap simpelweg hel zwaar vindt, moet je hier niet alleen mee rond blijven lopen. Ik begrijp als gene ander hoe dit voelt, want ik heb dit zelf ook meegemaakt. Mail naar info@froufroubegeleiding.nl Samen gaan we werken aan een positiever gevoel en maken we de start naar herstel.

 

Hoe overleef je de eerste maanden met een baby?

Als je net bevallen bent, ben je moe, moeier, oververmoeid. Ze zeggen ook wel, dat “moe”, van het woord “moe-der” afstamt. Ik had het niet beter kunnen zeggen. Want man, wat kan je moe zijn in die eerste maanden. Daarnaast is de hormoonhuishouding verre van ideaal en ben je som een ware hormonella. Tel daar de enorme verantwoordelijkheid die je voelt voor de zorg van je kindje(s) bij op en je snapt hoe heftig dit kan zijn. Niet alleen voor moeders, maar ook voor hun partners. Want zij hebben ineens een heel andere vrouw naast zich. Dat vraagt ook om een flinke dosis aanpassingsvermogen.

In bed met netflix

Was je eerst nog de kroegtijger, die in het holst van de nacht het café werd uitgeveegd. Nu lig je op zaterdagavond om 21.00 in bed met Netflix. Ook prima, maar net een tikkeltje anders. Je bent je ineens bewust van elk geluidje in huis, want dit kan zomaar veroorzaakt worden door je kindje en dan moet je in actie komen. Of je bent zo moe, dat je je baby niet hebt horen huilen ’s nachts. Om vervolgens om 6.00 wakker te schrikken met doorgelekte zoogkompressen en de doodsangst of je baby nog wel leeft. Om hem vervolgens tevreden in zijn of haar bedje te zien liggen en te denken: halleluja, hij of zij heeft gewoon een nachtje doorgeslapen!

Accepteer dat je leven veranderd is

Het vraagt om een enorme portie aanpassingsvermogen, als je net ouders bent geworden. Moeder worden is, alsof je eindexamen doet voor iets waar je nooit een gedegen opleiding voor hebt gedaan. En dat dan elke dag opnieuw. Dit is soms killing voor kersverse moeders en vraagt enorm veel van je als vrouw. De eerste tip is, om allereerst te accepteren dat je leven nu anders is als voorheen, in plaats van er tegen te vechten. Samen met de negatieve gedachten die je soms over het moederschap kunt hebben. Nee, je zult deze gedachten niet altijd leuk vinden en heimwee hebben naar je oude leven. Dat is allemaal heel normaal en niks om je voor te schamen. Alleen, doen veel moeders dit vaak wel en durven ze hier niet over te praten. Zo zonde, want zo blijft het taboe in stand. Dus wees alsjeblieft eerlijk over hoe je je voelt en deel dit met je directe omgeving. Dit haalt ene hoop druk van de ketel. Continue reading

Voor het eerst seks na de bevalling? Dit zijn de fijnste tips

Als je voor het eerst bevallen bent, weet je die eerste dagen even niet zo goed wat je is overkomen. Zowel mentaal als lichamelijk heeft het een enorme impact op je als vrouw. Je bent net mama geworden en moet ineens voor zo’n klein wurmpje zorgen. Daarnaast komt er heel veel op je af. Alle nieuwe dingen die je leert over je kindje, de enorme verantwoordelijkheid die daarbij komt kijken en het slaapgebrek, zijn geen kattenpis. Veel vrouwen hebben weken, vaak maanden nodig om aan dit alles te wennen. Logisch, want er is niks zo’n life changing als het krijgen van een baby.

De meeste moeders moeten dan ook niet meteen denken aan seks na de bevalling. Je wordt er vaak al heel snel in de kraamweek mee geconfronteerd door de kraamverzorgster of de verloskundige. Die vragen je drie dagen na de bevalling gerust: ”Zeg, welke anticonceptie ga je eigenlijk gebruiken? Je bent namelijk enorm vruchtbaar zo net na de bevalling.” Heel goed dat ze dit onder de aandacht brengen, natuurlijk. Echter, zitten de meeste nieuwbakken moeders hier niet altijd op te wachten. Als je foef nog beurs is van de bevalling en je hechtingen nog zeer doen, is seks not on the menu, zullen we maar zeggen

Toch ga je ooit weer een keer seks hebben. Ja echt. Je kan je er nu misschien nog niks bij voorstellen, maar ooit ga je weer eens op je partner klauteren en denk je: ’Oh ja! Seks! Dit deden we vroeger wel eens. Best leuk! Ik hoor van veel moeders in mijn praktijk dat ze het super spannend vinden om weer voor het eerst seks te hebben. Heel begrijpelijk, want er is nogal veel gebeurd daar beneden. Er is een kindje door je vagina naar buiten gekomen. Dat heeft enorm veel impact op je gevoel en je lichaam. Veel nieuwe moeders voelen zich ook alles behalve aantrekkelijk of sexy. Dus die drempel naar de eerste keer seks na de bevalling is vrij hoog. Om die drempel te verlagen heb ik de fijnste tips hieronder voor je omschreven:

  1. Plan je eerste keer seks in. Ja, dit klinkt niet heel romantisch. Dat klopt! Maar als je net ouders bent geworden, is de kans nogal groot dat jullie samen al Netflixend op de bank in slaap vallen. Dus om te voorkomen dat jullie pas in de pruimentijd aan seks toe komen, is het belangrijk dat je hier tijd voor vrijmaakt. Dit geldt ook voor stellen die na een paar maanden beiden weer aan het werk zijn en allebei full-time werken. Seks moet je dan gewoon inplannen. Daar is niks mis mee! Probeer het ook als een soort voorspel te zien. Je weet ’s morgens al dat je die avond seks gaat hebben, dus je scheert je benen (of niet) en doet je extra leuke lingeriesetje aan.
  2. Regel oppas. Als je voor het eerst seks hebt met je partner na de bevalling, kan dit erg spannend zijn voor jullie twee. Een deel komt vaak, doordat je bang bent dat je baby gaat huilen op het moment suprême. Heel begrijpelijk. Dus breng je kindje dan uit logeren. Nee, je hoeft niet tegen opa en oma te zeggen dat je graag even van bil wil met je partner, maar zeg bijvoorbeeld dat jullie een avondje samen nodig hebben. Hierdoor kan je ook beter ontspannen ’s avonds en daarna ook nog eens een nachtje ongestoord doorslapen. Ik zeg: win win!
  3. Begin er pas aan als je er klaar voor bent. Dit klinkt wellicht als een enorme open deur, maar je moet echt klaar zijn, voor die eerste keer seks post partum. Sommige moeders voelen enorme druk om weer seks te gaan hebben, omdat iedereen weer seks zou hebben na de zes weken controle bij de Verloskundige of Gynaecoloog. Niks is minder waar. Sommige vrouwen hebben pas na zes maanden weer eens seks en dat is helemaal prima. De angst dat het pijn doet, is real, dus laten we dat niet bagatelliseren. Maar laat het je ook niet te lang weerhouden. Wie weet valt het hartstikke mee. Volg je gevoel hierin!
  4. Haal voldoende glijmiddel in huis. Dit heb je namelijk echt nodig! Je vagina is door alle hormonale schommelingen nogal van slag en hierdoor maak je niet zoveel vocht aan down under. Dus sla even wat glijmiddel in en je bent ready to go. Smeer het op zowel jezelf als je partner, zodat je zeker weet dat alle facetten goed en soepel kunnen bewegen
  5. Spendeer zoveel mogelijk tijd aan voorspel. Dit is belangrijk, omdat je weer in de mood moet komen. Van luiers verschonen en kolven naar seks is nogal een grote overgang. Dus ga eerst gezellig samen (uit) eten, dim de lichten, kaarsjes aan, lekker muziekje erbij. Misschien kunnen jullie elkaar eerst even masseren, zodat jullie weer wennen aan alle fysieke aanrakingen. Neem zoveel tijd als je nodig hebt! Het is jullie feestje!
  6. Geef duidelijk je grenzen aan. Dit is een heel belangrijke tip! Het feit dat jullie zijn begonnen aan een potje seks, wil niet zeggen dat je het helemaal af moet maken. Merk je dat het niet fijn voelt of nog pijn doet? Trap dan op de rem en zeg dat je wil stoppen. Probeer het dan gewoon een paar weken later nog eens. Iedere vrouw en elk lichaam is anders, dus respecteer je eigen grenzen en doe wat goed voelt voor jou! Je hoeft je absoluut niet te schamen als het niet meteen zo gaat, zoals je op voorhand had gehoopt. Wees lief voor jezelf!
  7. Orgasmes zijn tijdelijk optioneel. Kwam je vroeger makkelijk klaar tijdens de seks? Het wil niet zeggen dat dit nu automatisch ook zo is. Is dat erg? Welnee! Grote kans dat dit straks gewoon weer helemaal als vertrouwd verloopt. Je bekkenbodem en je bekkenbodemspieren (die meedoen tijdens een orgasme) hebben veel te verduren gehad tijdens de zwangerschap en bevalling. Dus weet dat het tijd nodig heeft om te herstellen. Dit hoort er allemaal bij. Klaarkomen duurt soms even wat langer of blijft ook wel eens uit. Dit komt echt weer goed. Geef het de tijd!

Continue reading

5 dingen die elke net bevallen moeder vergeet

Als je net bevallen bent, ziet je leven er ineens heel anders uit. Alles staat in dienst van je kersverse baby. Wanneer hij of zij gevoed moet worden, luiers die verschoond moeten worden, wassen die zich maar op blijven stapelen. Zodra kraamzorg de deur uit is, komt alles op jou neer als moeder, want partners zijn na de twee verlofdagen weer aan het werk. Dus je werkt in je hoofd (onbewust) je hele to do list af en gaat non-stop door met al je taken gedurende dag. Als je dan ook nog een of meerdere oudere kindjes hebt rond lopen, is de rust helemaal nergens meer te bekennen. Kortom: chaos alom! Dit zijn de vijf dingen de elke net bevallen moeder vergeet:

  1. Je zet talloze kopjes thee of koffie, maar je lijkt ze maar niet warm op te kunnen drinken. Simpelweg omdat je vergeten bent dat je die thee (of koffie) gezet hebt. Ondertussen ging je baby af, was de wasmachine klaar of stond de bezorger aan de deur met je pakketje. Dus gooi je je thee weg, zet weer nieuwe, om ook die niet warm op te drinken.
  2. Plassen….of poepen, daar wil ik vanaf zijn. Het is te bizar voor woorden, maar je vergeet om naar de wc te gaan. Na een afzienbare tijd denk je ineens, goh ik moet nu wel heul nodig naar de wc! Dat klopt! Je bent namelijk al een hele poos niet meer geweest! Mocht je dit zitten te lezen en denken: hey dat doe ik ook! Ga dan nu snel even naar de wc ;).
  3. Dat de supermarkt ook ooit weer dicht gaat. En je gedurende de dag even moet checken of je nog genoeg van alles in huis hebt. Dus als je geen luiers, flesvoeding, billendoekjes meer hebt, je die om 23.00 uur ’s avond niet meer kunt halen helaas. Je wordt wel weer erg creatief in het bedenken van oplossingen. Dat dan weer wel.
  4. Hoeveel tijd koken in beslag neemt. Als je een of meerdere kindjes hebt, wordt je ineens met je neus op de feiten gedrukt als het om tijdsplanning gaat. Koken wordt ineens een hele organisatie. Überhaupt bedenken wat je wil gaan eten, is al een hele opgave. Dan nog het snijden van groenten, koken van rijst, zonder dat het aanbakt, het lijkt ineens onmogelijk. Omdat of je baby, of je peuter je nodig heeft. Bij het billen afvegen bijvoorbeeld. Of omdat je baby in defcon 5 modus huilt en je zesentwintig keer de trap op en af moet rennen.
  5. Hoe hard babygehuil klinkt. Het is wetenschappelijk bewezen, dat het gehuil van je kindje bij jou veel harder binnenkomt, dan bij je man. Oneerlijk much? Nogal! Dus als je denkt, wat is dit intens, dan klopt dat hoor! Je kan er niks aan doen. Het gehuil van je baby gaat bij jou door merg en been en je man slaapt er doorheen. Bedankt moeder natuur, top geregeld!

Continue reading

Van postnatale depressie naar roze wolk momenten

Mijn vorige bevalling was geen kattenpis. Na 22 uur weeën en twee uur persen, kwam ons prachtige meisje Livia eindelijk ter wereld. Ik was niet blij, ik was niet euforich; ik was KAPOT!. De uren die volgden, voelde ik me leeg, uitgeput, boos. Ik was zo teleurgesteld in hoe het was verlopen. Ik was ronduit woest om wat er mis was gegaan. Genieten? Dat woord kwam niet ineens in me op. Het was zwaar, het was intens en ik meen me te herinneren dat ik af en toe ook gelachen heb. Maar niet vaak.

Hoe anders was deze bevalling. Op vrijdag 27 oktober meldden we ons ’s ochtends vroeg in het Meander Medisch Centrum in Amersfoort. Uiteraard waren we beiden gespannen, dat hoort erbij. Nadat onze baby uitgebreid was gecheckt en een hartfilmpje had gehad, kreeg ik mijn ziekenhuispyjama aan, een polsbandje met mijn gegevens om en werd ik richting OK gereden. Waar werkelijk iedereen mijn man kende en high fivede (omdat hij daar werkt en hier dagelijks komt). Je kan wel zeggen, dat het een beetje gekke ervaring was. Nadat ik een infuus had gekregen, begonnen de zenuwen de overhand te nemen en werd ik emotioneel. Binnen nu en een uur hebben we onze baby in onze armen, dacht ik steeds. Het gevoel overweldigde me nogal. Nadat de ruggenprik zat, werd ik plat neergelegd op de OK tafel.  Het groene gordijn werd opgetrokken en ik vroeg nog: ”Geven jullie een seintje, als jullie begonnen zijn?” De arts lachte en antwoordde: ”We zijn allang begonnen hoor!” Continue reading

Ik ben met verlof!

Als je je eigen praktijk hebt, beleef je een zwangerschap heel anders, dan wanneer je in loondienst zit. Je hebt ten eerste veel meer verantwoordelijkheden, maar ook je zwangerschapsverlof is ook heel anders geregeld. Gelukkig is dit in Nederland heel netjes geregeld voor zelfstandigen en gaat dit gewoon via het UWV. Ik kijk al een tijdje uit naar mijn verlof. Met name, omdat de afronding van mijn HBO Medische Basiskennis nogal wat voeten in aarde had.

Zo moest ik nadat ik met vlag en wimpel, geslaagd was, nog twee terugkomweekenden voltooien. Waarin ik onder andere nog een hele syllabus Farmacologie te verstouwen kreeg. Iets wat ik nooit ga gebruiken in mijn werk, maar een kniesoor die daar op let. De vraag was ook nog even of ik die twee weekenden nog zou gaan halen. Ik had al veel harde buiken en zelfs uren voorweeën. Maar gelukkig zit ons kindje nog waar ze zitten moet en kon ik alles afronden. Nu is het alleen nog wachten op mijn laatste cijfers en dan krijg ik mijn diploma! Hopelijk zijn mijn accreditaties dus voor het einde van het jaar helemaal rond. Dit laatste heb ik zelf niet in de hand, maar dit ligt in de bureaucratische handen van de beroepsvereniging en de zorgverzekeraars. Fingers crossed dus! Continue reading

How the story began

How the story began

I’m Tilda Timmers, 38 years old and living in Amersfoort, The Netherlands. Together with my husband Tim and our two daughters, Livia (6) and Emmi (2). I am a therapist for mothers specialized in postpartum depression and experience expert in this area. I’m also a writer and blogger. You can find me on Instagram @thisispostpartum or the Dutch one @geenrozewolk, which means not on cloud nine.

Almost five years ago I was in the middle of my postnatal depression. I was in a sink hole so deep, I didn’t think I would ever recover. I got sucked into my depression more and more and I felt so alone. I wondered: am I the only mom who feels this way after giving birth? The answer turned out to be: NO! After I made the first steps towards recovery I started talking to a therapist. After a couple of sessions, my head cleared up again. I saw that I was not alone in all of this.  I learned that many mothers are not on cloud nine after child birth.

Sharing is caring

I wanted to share that feeling with other mothers. If I felt so lonely and isolated. I thought to myself, there are probably a lot more mothers sitting at home with their brand new baby also feeling like this. I decided to write a blog about my postpartum depression, for these other mums who were also not feeling well after giving birth. So they would feel less alone and find some support. This blog went viral and before I knew it, it was on various Dutch media outlets. I received an incredible amount of responses. To this day, I am deeply grateful that I dared to take this step at the time. Because, I was so frightened to post this blog at the time. This is how it all started. And how the path to my work with mothers with PPD slowly but steadily unfolded. I am beyond grateful for the work that I am allowed to do today as a therapist and for my upcoming book “This is Post Partum” that will be released next June in New York. I feel so blessed that I can also share my story with other mothers and fathers. Here you can read my very first blog. I can’t believe this was almost six years ago:

Shall I do it or not?

I have doubted so long about publishing this blog. Am I going to write it or not? Eventually I decided to write it anyway. Maybe I can help at least one new mother, who is also scared to speak her mom truth. A mother who is also insecure about motherhood and if she can pull it off.

I never thought it would come to this, that I would go through a rough patch or that I would lose myself like this. When my beloved grandmother died when I was 22 weeks pregnant, I thought about the consequences. I was afraid that I would continue to feel really sad, I even used the term postnatal depression way before my delivery. Is it self-fulfilling prophecy? Or is it just bad luck? Or both? I don’t know and I probably never will. But the fact is, I have a postpartum depression. Saying this out loud remains difficult and now that I read these words black on white on my screen, I immediately get another lump in my throat.

My Livia, my cute, lovely baby girl. She is the light in our lives and the most beautiful thing that ever happened to me. She fills me with love and a mind blowing feeling of happiness and joy when she looks at me. Let alone when she smiles at me, then the sky breaks open and I can hear the angels sing.

Complete hell

Everything else was black. Pitch-black. Hours of crying, an enormous list of uncertainties, the fear of accidentally hurting my baby. The list was endless. I denied it, tucked it away and laughed it away. The people who know me well, also know how well I can pretend that nothing is wrong. I’m the best actress I’ve ever known. The more jokes I make, the more you have to watch me carefully. I hide everything with my smile. And then suddenly the curtain fell. The comedian was done playing her performance. I couldn’t do it anymore.

Admitting something is wrong, was the first step. Saying “I don’t feel happy at all. And I’m most certainly not on cloud nine.”  But that’s how it is supposed to be, right? You should be happy and grateful when you’ve become a mother. You can’t complain or say that it’s so incredibly hard to be a mother. But that’s the truth! Motherhood is freaking intense ,people! Let’s not forget about the hormones that made me into a raging b****, the lack of sleep and that massive feeling of responsibility you feel as a parent. Sometimes I closed the bedroom door and said, “I’m not here.” I would put my phone on silent mode, wear earplugs and just sleep. I didn’t want to feel what I actually felt. Because, that was pretty black, I can tell you. It was the darkest page of my book called life.

The grieve over losing my grandmother added a huge amount of sadness to all of the above and eventually I drowned. I pedaled as hard as I could, but I slowly drowned. People don’t prepare you for this. Because believe it or not, despite the books that thus far have been written about it, there is a huge taboo on this subject. While once I had said it out in the open, so many women appear to be bothered by it! There are even talk groups for new-born mums with depression.

Thankful for my inner circle

I am grateful and extremely blessed with such a sweet and easy baby. I feel myself filled with love when I look at her. Hopefully, I will start to feel happy again as well. There have been days when I couldn’t handle it anymore and I honestly wanted to quit on life. I can’t look beyond the next hour or the hour after that. Thank goodness for my sweet, dearest husband and our wonderful friends who kept me going. This amazing group of people do everything to help me out and get me back on my feet again. You come towards crossroads in your life where it becomes clear who are your true friends are and which ones you should say goodbye to. The people who shouted the loudest before I gave birth: “I’m here to help you, I‘ll come over and look after the baby, do some shopping, etc.” I haven’t seen or talked to them since my baby was born.  But my inner circle, the people who don’t need to say this all the time, they were just there for us. They gave us unconditional love, support and friendship. They just did that without any fuss. They arrive with casseroles, come to babysit when you have to go to therapy, do grocery shopping for you and listen to you on the phone for hours while the only thing I could do was cry.  I am not an easy person right now and sometimes not so friendly either. I don’t want to hide behind my depression, but it is what it is.

A major shout out for my lovely family and friends that have supported us. You have no idea how happy and thankful I am that I am surrounded by so much love. I will get there, but not nearly as fast as I would like. Now that I know that I am not alone in this and dare to express my true feelings and thoughts, I feel liberated. I no longer feel lonely sitting on this deserted island of misery. The future calls, one baby step at the time.

Proud

It is still unreal to read this back, Knowing what all has happened after this blog was published. All these positive and beautiful moments that I have experienced as a therapist and author. I can’t believe my book is being translated and published in English next June. Sometimes it feels like a dream. I now have my own practice (www.froufroubegeleiding.nl) and I help countless mothers and fathers who are not feeling well after giving birth. I also visit these parents at their homes to help them in this difficult situation. This blog is how it all once started and it makes me enormously proud to read it back.

Waarom veel moeders een trauma hebben na de bevalling

Tijdens bijna alle gesprekken die ik voer met moeders, komt de bevalling eigenlijk wel naar voren. Veel moeders hebben een trauma opgelopen van hun bevalling. Niet eens zozeer vanwege de pijn (dat is een gegeven en gewoon heel erg heftig). Maar meer omdat er van alles is misgegaan tijdens hun bevalling. En dan doel ik met name op de miscommunicatie tussen de zorg-professionals en de mama in kwestie. Zo vertelde een moeder mij onlangs, dat haar bevalplan helemaal niet gelezen was en zij bij elke shiftwisseling weer haar hele verhaal moest doen. Een andere moeder vertelde me dat ze na anderhalf uur persen in totale paniek was en vroeg of er niet ingegrepen moest worden. Haar verloskundige was van de oude stempel en liet alles “lekker op zijn beloop.” Het resultaat: een vacuüm-verlossing met een totaalruptuur. De vacuümpomp werd er zonder te overleggen opgezet, de moeder voelde de boel scheuren “down under” en heeft daarna via EMDR (gespecialiseerde traumaverwerkingstherapie) dit vreselijke trauma moeten verwerken. Continue reading

Als je op reis gaat met je kindje(s)

Omdat voor veel moeders de vakantieperiode is aangebroken of voor de deur staat heb ik besloten om uit mijn boek “Toen kreeg ik weer lucht”, het hoofdstuk “Ga op reis met je baby” te publiceren. Dit hoofdstuk is een must-read voor alle ouders die voor het eerst met hun kindje(s) op vakantie gaan. Ik heb dit hoofdstuk met veel plezier geschreven en ik hoop dat jullie net zoveel plezier beleven aan het lezen ervan:

Uit je comfortzone kan ook heel fijn zijn

Moeders die geen lucht krijgen, blijven vaak thuis. Lekker veilig binnen in hun comfortzone. Weg van alle prikkels en confrontaties met de buitenwereld. Dat is heel begrijpelijk en niets om je voor te schamen. De gedachte om dan op vakantie te gaan, staat deze mama’s vaak enorm tegen. Logisch, want als je de prikkels van het dagelijkse bestaan al amper aankunt, is zo’n vakantie voor je gevoel drie stappen te ver. Op vakantie gaan, als je een depressie hebt, kan echter heel helend werken. Je bent even weg uit de gebruikelijke contreien. Je hebt een andere omgeving, nieuwe uitzichten en ontmoet nieuwe mensen. Tel daar lekker weer, fijn eten en afleiding bij op en je hebt alle ingrediënten om een depressie verder te overbruggen.

Zorgen om niets

Toen ons kleine meisje zeven maanden oud was, besloten we dat het tijd was om op vakantie te gaan. We hebben altijd ver gereisd, al zolang als we samen zijn en zijn altijd van plan geweest om dit te blijven doen. Ook als er een kleintje bij kwam (of meerdere). Natuurlijk hadden we toen niet kunnen voorzien dat ik in een postnatale depressie zou belanden. Ondanks de depressie, bleek ik erg veel behoefte te hebben om er even tussenuit te gaan. Want alhoewel mijn leven werd beheerst door angsten en depressieve gevoelens, kwam de oude Tilda na zeven maanden weer een beetje bovendrijven. Thank god! Ik vond het van tevoren allemaal heel erg spannend. Voor het eerst vliegen met mijn baby, zou het wel goed gaan? Zouden haar oortjes wel klaren, zou ze niet het hele vliegtuig bij elkaar huilen? Geen enkele van mijn doom-scenario’s vond plaats! Sterker nog, ze huilde één (!) keer tijdens die tien uur durende vlucht naar Kaapstad! Eén keer! Er kwamen zelfs mensen naar ons toe, om ons te complimenteren met onze zoete baby. Ze lag lekker te kraaien in haar mandje, die ze aan de wand hadden bevestigd voor ons. Ze sliep veel en als ze niet sliep, lag ze op het kleed onder onze voeten te spelen. Continue reading

Waarom een relatie hard werken is

Als je een of meerdere kindjes hebt, komt je relatie vaak op de tweede plek te staan. Dat doen jullie natuurlijk niet expres. De zorg voor de kinderen, de stress van alledag en een druk sociaal leven, slurpt al jullie energie op. Dan is het makkelijk en comfortabel, om ’s avonds uitgezakt op de bank te hangen tot het tijd is om naar bed te gaan.

Logisch, dat veel stellen met (jonge) kinderen worstelen, om de sleur uit hun relatie te weren. Vaak hoor ik van (nieuwbakken) moeders dat ze het hun partner wel eens verwijten dat hij “lekker naar zijn werk gaat”, terwijl zij thuis het huishouden “moeten” runnen. Sommige moeders verlangen zelfs met smart naar het einde van hun zwangerschapsverlof, zodat ze zelf ook weer aan het werk kunnen. Even iets voor zichzelf doen. En daar zit nu net de crux. Want die tijd voor jezelf, is super belangrijk. Zowel voor jouw partner, als jijzelf. Jullie moeten samen proberen iets leuks te blijven doen (als is het een keer per maand). Maar ook los van elkaar. Laat hem lekker op vrijdagavond voetbal kijken met zijn vrienden en ga zelf lekker een dagje naar een spa, winkelen of lunchen met je beste vriendin. Op dit soort momenten laad je weer even op en ben je niet alleen maar moeder, maar ook weer even je vertrouwde zelf. Continue reading