Hoe pak je de komst van een tweede kindje aan?

Ik ben zwanger van ons tweede kindje! Super leuk! Inmiddels ben ik 27 weken zwanger en het begint aardig op te schieten. Het voelt soms best onwerkelijk, dat er weer een baby’tje aan komt. We wilden dit zo graag en dan voelt het als zo’n enorme zegen dat het gelukt is! Ons kleine meisje wordt grote zus! Dat is nogal wat. De overgang is al in volle gang ingezet, want voor haar wil ik dit zo goed mogelijk voorbereiden. En voor ons zelf natuurlijk ook.

Ik ken de verhalen van peuters die grote broer of zus worden. De verhalen die je als moeder liever overslaat, omdat ze nogal confronterend zijn. Zindelijke peuters die ineens weer vol gas in hun broek poepen, zodra de baby er is. Of stikjaloerse broertjes en zusjes die de baby hun neus dichtknijpen als jij even niet kijkt. Daar wordt je niet blij van. Sterker nog: daar wordt je vrij ongerust van.

Maar hoe pak je de komst van een tweede kindje nu aan?

Leg allereerst het fenomeen zwangerschap uit aan je peuter. Vertel dat baby’s langzaam groeien in mama’s buik, dat de baby jullie kan horen, zelfs kan lachen en dat als de baby er eenmaal is, hij niet meer terug kan in je buik.

Praat over de verschillen tussen de grote zus/broer en de kleine baby. Leg bijvoorbeeld aan je kindje uit uit hoe knap het is dat hij of zij al zelf naar de wc kan en dat een baby overal bij geholpen moet worden. Het trotse “Ik ben grote zus” gevoel flink aanwakkeren dus!

Praat over de veranderingen die gaande zijn, maar vooral over wat er komen gaat. Leg uit dat mama straks haar tijd moet verdelen tussen jullie twee en dat mama van jullie allebei evenveel houdt. Help ze dus visualiseren wat er gaande is, dit kan met boekjes van bijvoorbeeld het Nijntje boek “Kleine Pluis” of “Bobbi wordt grote broer”. Samen dit soort boekjes lezen, helpt het zich in rap tempo ontwikkelende peuterbrein, grip krijgen op de situatie.

Betrek ze zoveel mogelijk bij de baby voorbereidingen. Laat je kindje bijvoorbeeld meehelpen met het uitzoeken van behang voor de babykamer. Of geef ze een verfkwast en laat ze meehelpen met verven van een muur, commode of stoel. Hierdoor laat je hem of haar heel belangrijk en betrokken voelen.

Wat ook erg belangrijk is, dat je de verwachtingen bij moet stellen van wat een baby kan en vooral niet kan. Leg bijvoorbeeld uit dat een baby aan het begin vooral veel slaapt en nog niet met zijn grote zus of broer kan spelen. Dit tempert niet alleen de verwachtingen, maar voorkomt ook grote teleurstellingen, als de baby eenmaal geboren is.

Laat foto’s van zwangere moeders zien en andere kleine baby’s en ga indien mogelijk op bezoek. Hierdoor krijgt je peuter een beter beeld van de situatie en kan hij of zij vast zien hoe klein zo’n newborn eigenlijk is. Misschien vind je kindje het wel super spannend, zo’n kleine baby. Dan weet je dat vast en komt dat in de hectische periode na de bevalling niet als een enorme verassing.

Het is voor een peuter altijd heel leuk om babyfoto’s en filmpjes te kijken van hem of haar. Benoem hoe schattig hij of zij was als baby en dat ze nu nog steeds heel erg lief zijn. Je kan ook nog foto’s laten zien van toen je zwanger was van hem of haar

Als laatste de tip die ik van alle moeders om me heen hoor. Koop namens de baby een cadeautje voor je peuter. Dit kan van alles zijn, een grote Nijntje knuffel, een mooi voorleesboek of een racebaan. Geef het met veel tamtam namens de baby en benoem hoe lief het is van de baby, dat hij of zij een cadeau voor zijn of haar grote zus heeft gekocht. Andersom kan je dit natuurlijk ook doen. Laat je peuter dan een cadeautje uitzoeken voor de baby en laat hem of haar dit geven zodra de baby geboren is.

Ben je zwanger van jullie tweede kindje en merk dat je tegen dingen aanloopt, die je tijdens de eerste zwangerschap ook lastig vond? Mail dan naar info@froufroubegeleiding.nl. Erover praten is het belangrijkste wat je nu kunt doen!

De vijf grootste ergernissen van een nieuwbakken moeder

Als je net bevallen bent, heb je vaak het gevoel amper grip te hebben op je leven. Alles voelt ineens heel anders en voor sommige moeders staat alles wat ze ooit kenden, ineens op losse schroeven. Het is dan ook niet gek, dat je je vasthoudt aan dingen waar je wel controle over hebt. Die dingen zijn ineens heilig. Zo vertelde een cliënte mij ooit, dat als ze niet ’s morgens tijdens het ochtendslaapje haar kopje koffie kon drinken, ze de rest van de dag van slag was. Door het gemis van de cafeïne, maar vooral omdat dit één van de weinige momenten was, die ze echt even voor zichzelf had. Tijdens dit soort tropen maanden, waarin je op de survival stand staat, zijn er een hoop dingen waar je je aan stoort als kersverse mama. Dit zijn de voorbeelden die ik in de praktijk het meeste tegenkom: Continue reading

Weet wat je kunt verwachten van de kraamweek

Als het over de kraamtijd gaat, denk ik daar zelf met warme gevoelens aan terug. Ondanks mijn depressie, was het ook een fijne tijd dankzij mijn allerliefste man en onze fijne kraamverzorgster, en dankzij de lieve vrienden en familie die langskwamen. Als je niet op een roze wolk zit, is het soms moeilijk om van deze periode te genieten. Je wordt verscheurd door al die dubbele gevoelens. Enerzijds ben je superblij met de geboorte van je kindje. Anderzijds komt er zo ontzettend veel op je af, dat je niet weet waar je het zoeken moet. Je wilt zo graag genieten van je kindje, maar je weet niet goed hoe. Het begint bij accepteren dat de situatie is zoals die is. Je kunt op dit moment even niets anders doen dan je nu doet. Daarnaast is het heel belangrijk dat je in de kraamweek je grenzen aangeeft, maar hierover later meer. Continue reading

Het Bevalplan: waarom lezen artsen en verpleegkundigen het niet?

Als je in het ziekenhuis bevalt, vragen ze je om voorafgaand aan de bevalling, een bevalplan te schrijven. Dat is voor de moeder in spe fijn, omdat ze haar wensen kenbaar kan maken. Daarnaast kan ze haar angsten en aversies hier ook duidelijk in verwoorden. Dit geeft de moeder een gevoel van controle en vaak ook een veilig gevoel. Een goed initiatief dus!

Ik weet nog goed hoe hard ik zelf had geschreven aan mijn eigen bevalplan. Ik had me er enorm over gebogen en heb geschreven alsof mijn leven er vanaf hing. Nee, geen enorm boekwerk, anderhalf kantje schoon aan de haak. De belangrijkste dingen die erin stonden waren dat ik een ruggenprik bliefde en dat ik geen onervaren persoon aan mijn bed wilde. Beiden wensen waren in verband mijn enorme bevalangst toendertijd.
Waarom leest vervolgens niemand dit bevalplan? Continue reading

De 7 beste tips voor na de bevalling

Voordat je gaat bevallen, heb je geen idee wat je te wachten staat. Je verwacht een roze wolk en dat het vast allemaal vanzelf gaat. Dat is grotendeels misschien waar, maar toch had ik deze tips toendertijd graag voor de bevalling geweten. Verspreid ze gerust onder je zwangere vriendinnen of famillieleden, want sharing is caring! Continue reading

Slaapgebrek bij moeders

Slaapgebrek, wie kent het niet als (nieuwbakken moeder? Het begint al in de kraamweek. Je doet geen oog dicht en op dag drie tot en met vijf van de eerste week na de bevalling, loop je er als een ware “mombie” bij. Een mombie, dat is een combinatie tussen een zombie en een moeder, die paarse kringen onder haar ogen heeft en non-stop, heel gek, haar mond wagenwijd open heeft. Juist, omdat ze alleen maar gaapt door het slaapgebrek. Heel scary allemaal…Anyway, daarna volgen de maanden zich in rap tempo op en bij de ene baby slapen ouders en kindje beter dan bij het andere gezin. Continue reading

Postnatale depressie: wat nu?

Als je in een postnatale depressie zit, lijkt je wereld ineens heel klein. Je bevindt je midden in de poepluiers, voedingen en slaapjes door en in een compleet eigen wereld. Een wereld die je van te voren nooit zo had bedacht. Je had je nog zo voorgenomen om er vooral veel op uit te gaan met je kleintje. Je zou niet aan huis gekluisterd raken, zoals je dat wel eens had gelezen op een forum her en der. Nee, je zou het heel anders gaan doen. Maar dan ineens bevind je je niet op een roze wolk, maar in een postnatale depressie en is het huis uit gaan wel het laatste waar je zin in hebt. Je wil alleen gelaten worden, je bent prikkelbaar en oververmoeid. Je huilt urenlang en snapt niet waarom je je zo voelt. Waarom andere moeders wel zielsgelukkig door hun kraamtijd heen lijken te komen en jij alleen meer piekert of je wel een goede moeder bent en of dit normaal is wat je voelt. Daarnaast voel je je schuldig over je postnatale depressie, dat je niet blij bent en je voelt je ondankbaar. Je ziet de leuke dingen van het moederschap wel eens, maar je wolk is niet roze. Verre van, je roze is diep donker grijs. Continue reading

Verandering van vrouw naar moeder

Soms vraag ik me wel eens af wat er van me geworden was, als ik geen moeder was geworden. Zou ik zo veranderd zijn als nu? Hoe zou mijn leven er dan hebben uitgezien? Heel erg anders of valt het misschien wel mee? Ik was een enorme partygirl vroeger. Ik ging alle festivals af en lustte graag een wijntje (of twee, drie…). Toen we besloten klaar te zijn voor het ouderschap, probeerden we zwanger te worden. Doordat ik lijd aan de ziekte collitis ulcerosa, lag ik opgenomen in het ziekenhuis en werd me verteld dat zwanger worden lastig zou zijn. Na anderhalf jaar proberen, lukte het nog steeds niet. Ik werd steeds kriegeliger van het feit dat ik elke maand menstrueerde. Toen ik een echo van mijn baarmoeder en eierstokken kreeg, zagen ze aan elke kant enorme hoeveelheden eitjes. Zoveel, dat er geen eentje kon rijpen, een beeld wat duidde op de aandoening PCOS. Ik zou een aantal onderzoeken ondergaan om uit te sluiten of vast te stellen of dit inderdaad zo was. Na weken wachten op mijn menstruatie, besloot ik toch maar eens een test te doen. Ik had allerlei gekke kwalen , ik was heel rillerig en ik had hartkloppingen waar je u tegen zegt. Continue reading

De oermoeder, bestaat die eigenlijk wel?

Er zijn vrouwen, die vanaf jongs af aan al weten dat ze mama willen worden. Ze voelen dit al hun hele leven door hun hele wezen heen vibreren. Ze willen niets liever dan mama worden en kunnen niet wachten tot het zover is.  Ze droomden er als klein meisje al van hoe het is om mama te zijn. Ze oefenden met hun pop en verzorgden deze. Ze kleedden hun Barbies aan en uit, borstelden hun haren, deden hun pop in bad, etc. Voor deze vrouwen komt het moederschap dan ook vaak (als het hen gegeven is)  als gepland. Ze zijn de zogenaamde “oermoeder”. Ik propte als mini mama zelfs al leverworst in de mond van mijn pop. Die mijn moeder er vervolgens met geen mogelijkheid meer uitgepeuterd kreeg. Het zat er al vroeg in, zullen we maar zeggen. Later ging ik oppassen op kindjes in de buurt en van familie en vrienden. Ik dacht altijd, dat ik zo’n oermoeder in de dop was. Ik wist immers al sinds ik klein was, dat ik mama wilde worden. Ik wilde niks liever.

Toen ik eenmaal bevallen was, voelde ik me helemaal geen oermoeder. Sterker nog, verre  van dat. ik dacht continue: waar ben ik aan begonnen? Ik kan dit helemaal niet. Waarom gaat het me niet zo makkelijk af, als ik van te voren en jarenlang gedacht heb? Het was op zijn zachtst gezegd, nogal een deceptie. Ik voelde me geen oermoeder en was diep teleurgesteld in mezelf. Toen bij mij de diagnose postpartum depressie werd gesteld, bleek ik niet de enige niet zo’ “oermoeder” was. Er waren veel mama’s die zich door het moederschap heen ploeterden. Die zich alles behalve een oermoeder voelen. Om allerlei verschillende redenen. Bijvoorbeeld, vrouwen die een kind krijgen omdat het naar eigen zeggen “moet”. Die de opgelegde druk van de maatschappij zo intens ervaren, dat ze besluiten om “toch maar een kind te krijgen”. Of moeders die per ongeluk zwanger raken en er geen raad mee weten. Die geen verbintenis voelen met het kindje wat in hun buik groeit en als het eenmaal geboren is, geen idee hebben wat ze er mee aan moeten. Of de moeders die na jarenlange fertiliteitstrajecten dan eindelijk mama zijn geworden en er maar niet van kunnen genieten. En zo zijn er nog veel meer denkbare scenario’s.

Ook hier moet meer aandacht aan besteed worden. Degenen die mij volgen op instagram (@geenrozewolk), weten dat ik aan alle kanten probeer om de taboes en stigma’s rond alles omtrent de postpartum periode te doorbreken. Wat ik hierboven omschrijf, zijn geen futiliteiten en dit verdient aandacht op een milde en meelevende manier. Niet de veroordelende en harde maniier die we vandaag de dag vaak op social media en tv voorbij zien komen. Want ook deze “non – oermoeders”, zijn natuurlijk goede moeders. Ook deze mama’s, die geen idee hebben hoe om te gaan met het moederschap, doen a hell of a job als je het mij vraagt. Want als iets je niet van nature gemakkelijk afgaat, moet je het jezelf allemaal aanleren. Wat is er nu moeilijker dan jezelf de rol van moeder “aanleren” als dit je niet zomaar vanzelf aan komt waaien? Zelfs de doorgewinterde oermoeders, vinden dit lastig. Laat staan als je geen idee hebt wat je met je baby en later opgroeiende kinderen aan moet. Weet dat het oké is, om dit te delen en het open te gooien. Hoe moeilijk dit ook is, je hebt alle recht om je zo te voelen, dus behandel jezelf met compassie in plaats met veroordeling.

Weet, dat als je jezelf geen oermoeder voelt, dit niet betekent dat je geen goede moeder bent! Het is eigenlijk het verhaal van nature versus nurture. Het feit dat je je geen oermoeder voelt, wil niet zeggen dat je er geen een kunt worden. En als je geen oermoeder wil worden is dat ook helemaal prima. In mijn ogen doen alle moeders zo ontzettend hun best en meer kan je dan ook niet doen. Je kan je innerlijke zelfvertrouwen aanboren, door dichtbij jezelf te blijven. Zoek naar dingen die bevestigen dat je wel een goede moeder bent, in plaats van de nadruk te leggen op wat je allemaal niet kan of wat niet lukt. Probeer de focus te leggen op wat je wel natuurlijk af ging, waarvoor je geen advies hoefde in te winnen bij andere moeders of professionals. Kijk naar wat er op een dag wel goed ging en schrijf dit op!

Onlangs nam ik een podcast op over wat er als moeder allemaal van je wordt verwacht. We praten over de hormonale disbalans, de totale uitputting waar je soms maar niet uit lijkt te komen en allerlei andere zaken omtrent het moederschap. Je luistert hem hier:

Mocht je na het lezen van dit artikel denken: ik wil meer zelfvertrouwen in mijn rol als mama, mail dan naar:info@froufroubegeleiding.nl

 

Can I have a massive applause for all the single mothers?

It is not being said enough, so I think that more attention should be given to single mothers among us. I make a huge bow for this group of strong moms. They are the mothers who run the evening ritual on their own every evening. Who try to bridge the gap between work, children, school and daycare every day. Where most mothers who are in a relationship, find this difficult as it is (including me, myself and I), these single mothers do this day in, day out All. By. Themselves! It takes a village to raise a child, but they often do not have a village at all.

Different reasons

The reasons why you become or are a single mom, are plenty. Sometimes you get blessed with a pregnancy, you two are full of confidence and happiness. You are a happy couple in a stable relationship and you wanted nothing more than to have a baby together. Yet, your relationship is falling apart. Maybe, you are now forty years of age and have not yet met the right man and becoming a mother is your ultimate wish. You might have gotten pregnant by accident after a one night stand and the father is nowhere to be seen. Or, your partner has passed away and you are all of a sudden a widow with one or more kids. There are countless examples with the same result: you are a single mother. Continue reading