Breast or bottle: your call

Breastfeeding is a much-discussed topic in our society. When we were in America for a few months, I noticed a lot of slightly obsessive talk about breastfeeding—about all the benefits of breastfeeding and how superior this natural way of feeding was. I barely heard anyone talking about the disadvantages. First of all, I want to make it clear that I’m also in favour of breastfeeding, but (and this is a major but) only within the limits that are feasible for you. I don’t think it’s right that all new mothers should be pushed or even pressured into a pattern of nipple shields, pumping, and the whole enchilada. The way that breastfeeding is often regarded as the only ‘correct’ form of feeding seems completely over the top to me.

I believe that every mother has the right to choose how she wants to feed her child. Yes, a lot of research has been done on breastfeeding and its many benefits for the baby. But there are also disadvantages, such as the stress a mother experiences if her child doesn’t get enough nutrition. Some babies don’t latch on properly, some mothers produce milk that isn’t enriched with all the normal nutrition but instead is watery, and some babies don’t drink for long enough and never get to the hindmilk. (Hindmilk is the high-fat, high-calorie breast milk your baby gets toward the end of a feed. It’s richer, thicker, and creamier than foremilk. This issue can happen if your breastfeeding doesn’t get off to a good start.) In general, people don’t speak openly about breastfeeding problems. Every mother who has just given birth wants to provide the very best for her child. In addition, the uncertainty that comes with being a new parent means that mothers can be particularly susceptible to the opinions of others, especially the women who belong to the ‘breastfeeding mafia’. I think this is a rather heavy term, so I call them the breastfeeding gurus—that sounds a bit nicer.

A pregnant client once told me that she had already decided not to breastfeed. She didn’t want any more demands on her body after giving birth and wanted her breasts to be hers and hers alone. I find this perfectly understandable. However, people in her immediate environment questioned her about it all the time: ‘Wouldn’t you like to at least try to breastfeed? It’s said to be so good for your baby.’ Once the baby was born and she was bottle feeding, complete strangers would ask her out of the blue, ‘Why aren’t you breastfeeding?’ My client was completely disconcerted by this. On the one hand, she felt guilty, and on the other hand, she wondered why people weren’t minding their own business.



I started breastfeeding right after giving birth to my oldest daughter because I felt that it was my moral duty (here we go again). I felt pressured by society, by the breastfeeding gurus. I felt as though giving my baby a bottle would mean I was failing as a mother. Why didn’t I think for a moment, What am I getting myself into? Is what’s best for the baby, also best for me? Maybe I can bottle feed as well? No, I felt I had to breastfeed. In retrospect, I don’t understand why I was so rigid about it. But when I tried to breastfeed, the drops of colostrum came out with a lot of difficulty. I literally milked my chest with a shot glass under the pump, because that way we could measure if any milk was coming out at all—three full days of ‘fiddling’! I remember this time well, our desperation mounting because our baby was losing too much weight and we were told she’d have to be admitted to hospital if she didn’t gain weight soon. Her skin was continuing to turn yellow, something that should have already disappeared, and she also became a bit drowsy. I was horrified and so anxious. When I saw that of the six drops of colostrum I had managed to squeeze out with a lot of effort and pain, at least three drops had accidentally leaked into my shirt, I couldn’t stop sobbing. I really bawled my eyes out. I was so upset that those three drops of milk went to waste, because my baby needed them so badly.

This is how I drove myself crazy. Fortunately, before I gave birth (back when I could think with a clear head), I bought a package of formula, just in case. That formula was our salvation, and I just gave it to my baby at night. I also kept on pumping during the nights. I was determined as hell. All the pumping finally paid off, because on day four after the delivery, my milk started to come in. It no longer seeped but spurted and, before I knew it, I could pump with bottles underneath the pump instead of those idiotic shot glasses. So off I went. Even though it was ‘great’ to be able to feed my child, ‘great’ was the last thing I was feeling, because I was in so much pain whenever she latched on. I know that many mothers experience this initially and then after half a minute the pain fades away; however, that wasn’t the case for me. That stinging, intensely vicious pain stayed and sometimes became even worse. What is this? I kept thinking, shocked. Do all mothers hurt so much when breastfeeding their child, or am I the chosen one forced to suffer while all the other breastfeeding mums carry on blissfully? When our midwife arrived with nipple shields, I even let myself be talked into those as well. Nipple shields can help a baby latch on better and drink more easily. I couldn’t even handle water from the shower touching my nipples, they were that sensitive. You can probably imagine that when the nipple shield came off my nipples, it hurt so much I screamed and started to cry again. Fun times.

I managed a total of three months of pumping and feeding my daughter. Three months with chest inflammation and extreme pain. Never again. With my second child, born over three years later, I bottle fed from the start. Yes, there will be people who call me selfish. Yes, there will be people who judge me and call me a bad mother. To these people I want to say, ‘Live and let live.’

My American friend was more or less forced to breastfeed by her mother-in-law. When I heard this, the hairs on the back of my neck stood on end. Unfortunately, I hear many similar stories from my clients. Mothers, or mothers-in-law, foist themselves upon these new mothers with well-intentioned advice about breastfeeding. Even with the best intentions, because they often only want to ‘help’ their daughter (or daughter-in-law), they don’t realize that their advice often has the opposite effect, and the mother in question starts to feel more insecure about her own capabilities as a mother. It seems like that was the case with my American friend. ‘Once I switched to bottle-feeding,’ she said, ‘I hid the packs of formula food from my mother-in-law. In fact, I pretended it was expressed milk.’ It was so sad to hear that she felt the need to disguise her own choices and lie about it, too. I think every mother should be free to make her own decisions without feeling the weight of the world’s opinions on her shoulders. A new mother already has so much on her plate, let her be who she is and accept her choices. Let it be.


Facts and fictions about breastfeeding

When I was breastfeeding, I heard from many people that breastfeeding could help with postpartum depression. A Dutch website published a study by the University of Cambridge, which had conducted research among over thirteen thousand new mothers[1]. The findings showed that breastfeeding could even halve the risk of postpartum depression, that is, if all works properly and runs smoothly. But not if you experience a lot of pain and your child does not latch on properly. In the same article, they explained that if breastfeeding does not run smoothly, this can actually make the symptoms of postpartum depression worse. Not just that, but breastfeeding problems actually doubles the chance of postpartum depression occurring. In other words, if breastfeeding goes smoothly for you, there will be loads of benefits for you and your baby. If it doesn’t go well, it can cause problems.

‘The women who did want to breastfeed, but who did not succeed, eventually appeared to have the highest risk of postpartum depression of all the groups that were included in this study,’ says researcher Maria Lacovou. Like many other mothers, I hadn’t known that. This researcher recognises that ‘it is, of course, wise to encourage women to breastfeed, because of all the benefits it has. But we must not forget to continue to pay attention to those women who are unable to breastfeed while they are so willing to do so. They have such an increased risk of postpartum depression, so it is wise for maternity nurses and other professionals to keep an eye on things.’ Maria Lacovou also states in the article that the new mother’s fear of failing in the eyes of society also contributes to her risk of mental health problems after childbirth.


Just a few months after giving birth, I read about the phenomenon D-MER (Dysphoric Milk Ejection Reflex), a condition that occurs in women who are breastfeeding. The symptoms involve experiencing such adverse emotions that breastfeeding becomes associated with very negative feelings. The moment the milk starts to flow freely toward the nipples, negative emotions are triggered—fear, anger, depressive feelings and restlessness—and can last for a few minutes. The good news is that the condition, which is caused by a disturbance of dopamine levels in the blood, can be treated. If you recognize these symptoms and think you may have D-MER, please check out the website


Stop if you need to stop

If you add up all the evidence, women who aren’t feeling mentally well after giving birth shouldn’t be pushed into breastfeeding. I think nurses in maternity wards at hospitals, obstetricians, doctors, midwives, and health visitors who visit mothers at home should be specially trained to recognize all the signs of PPD. If you’re a health care professional and you suspect that the mother in front of you suffers from PPD, please advise her to do what she feels is right, not what is expected of her by society, friends, family, or anyone else with an opinion on the matter. Unlike the women who think it should be illegal to not breastfeed, I would strongly advise women who are already depressed or who are genetically more at risk of developing depression to stop breastfeeding if it isn’t going well. Don’t get me wrong; I’m definitely not against breastfeeding and, if it’s going well, I would advise you to continue with it, for all the benefits it provides you and your baby. But if you’ve been trying for a week and it’s still not working or running smoothly, please stop. Or stop even earlier, if you notice signs of D-MER or you feel complete aversion to nursing. It’s perfectly okay to stop. Really. Stop driving yourself mad. Stop pushing past your own limits. It isn’t necessary. Children grow strong and healthy when fed with formula milk. They function perfectly well, and twenty years later, no one asks your son or daughter whether or not they were breastfed. In fact, here in the Netherlands, the quality of our formula milk is so good the Chinese are importing it to China. Not too shabby.


The benefits of formula

Although there are many benefits to breastfeeding, formula also has a lot of pros. For example, it’s full of vitamins, meaning you don’t have to supplement your child with vitamins D and K, which is sometimes recommended for mothers who breastfeed, because of certain health risks for the baby. You have less stress about whether you’re producing enough milk and whether your baby is short of any nutrients. Above all, you know exactly how much food your child is getting, because you can monitor his formula intake easily. Of course, this is also possible if you’re pumping and giving your milk to your baby by bottle, but that does mean more work for you. During the three months I was breastfeeding, I lived the life of someone feeding twins.

Another advantage of bottle feeding is that your partner can do the night feed without you needing to pump, which gives them quality time with the baby, too. It also means that you can sleep through the night and rest up. Take a moment to let that sink in. You’ve just given birth, which has a major impact on your body and mind. You’re exhausted, hormonal, and perhaps overwhelmed. You need time to rest and absorb the momentous change in your life.

Whether you opt for breast or formula (or both), it is solely up to you and your partner to decide, no one else. I just want to reiterate that I think breastfeeding is an excellent choice, but only if you make that choice. I recommend, if possible, talking through your decision with your partner before the birth, because afterward, you’ll be a bit of a mess because of the hormones, lack of sleep, and so on, and making a rational decision is hard to do in those circumstances. You could for example say, ‘We’ll try breastfeeding for five days. If it doesn’t work by then, we can switch to formula.’ Have you already given birth? No problem, it’s never too late to switch to formula.

A client once told me that she didn’t dare stop breastfeeding. It wasn’t going very well and she was feeling like a failure. I hear this a lot in my practice. So much emphasis is put on breastfeeding, and mothers feel a great sense of failure if it doesn’t work out as they hoped. My client was pumping at work and hating it. At some point she had such a low supply of milk that after weighing the pros and cons, we agreed that she would stop. She was very happy with her decision.  something she reqally enjoyed.


Meet in the middle

Of course, you can also choose the middle road by combining breast and formula and giving both to your child. There is a lot of talk about ‘nipple confusion’, that babies no longer want the breast once they’ve drunk from a bottle. There are ways you can help prevent this. For example, if you give your baby a bottle (in addition to breastfeeding), you should first gently rub the bottle over his lips, so he slowly gets used to the teat. He’ll then search and latch on to the teat of the bottle. (That’s how your baby latches on to breastfeed, as well. Your child searches calmly where the nipple is located, before latching on.) In this way, your baby will not become ‘lazy’ but will automatically look for the teat.


De 5 moeilijkste dingen aan moeder worden

Wanneer je voor de eerste keer moeder wordt, komt er een hoop op je af. Er zijn momenten waarop je overloopt van liefde voor je baby en je enorm kan genieten van het moederschap. Maar, er zullen ook momenten komen die uitdagend zullen zijn voor jou en ook voor je partner. De dingen waar niemand het over heeft, omdat je als mama nu eenmaal blij en dankbaar moet zijn. Ik denk dat deze dingen los van elkaar staan Dat je als mama happy en dankbaar kan zijn, maar het moederschap evengoed heel zwaar kan vinden.

Dit zijn de vijf ingewikkeldste dingen aan mama worden:

  1. Je hebt vrijwel geen tijd meer voor jezelf. Dat vond ik zelf heel ingewikkeld toen ik net mama was. Ik kolfde, ik voedde, ik vouwde tien kilo was weg op een dag. Maar tijd voor mezelf had ik niet. Dat miste ik soms enorm, maar tegelijkertijd wilde ik ook niet weg bij mijn kindje. Heel dubbel en heel ingewikkeld. Veel moeders die ik zie in mijn praktijk worstelen hier enorm mee.
  2. Je verlangt soms terug naar je oude leventje. Het leven waarin je kon gaan en staan waar je wilde, zonder dat je een halve volksverhuizing met je mee hoefde te slepen of na hoefde te denken voor je de deur uit ging. Veel moeders durven dit niet hardop te zeggen, uit angst om veroordeeld te worden. Omdat ze niet als ontaarde moeder bestempeld willen worden. Maar juist het delen van dit soort gevoelens is heel goed. Het opkroppen maakt dat je je als moeder soms heel eenzaam kan voelen
  3. Je slaapt een hele lange tijd bar weinig. Er zullen ouders zijn die dit kunnen beamen, maar er zullen ook ouders zijn wiens kind al heel snel doorsliep. Hoe dan ook, de nachten waarin je weinig slaapt, hakken er enorm in. Je relativeringsvermogen is gedaald tot een historisch dieptepunt en de hormonen maken je soms tijdelijk ontoerekeningsvatbaar. Ik herken dit volledig, bij mij was het niet anders. Het is niet voor niets dat de CIA slaapontzegging inzet als martelmethode. Niet slapen is zwaar en het lijkt soms eeuwig te duren. Hou vol, lieve mama’s! Ooit ga je weer slapen, heus!
  4. Je relatie met je partner verandert en kan soms onder enorme druk komen te staan na de komst van een kindje. Dat is heel logisch, want een baby slaapt ’s nachts weinig en heeft veel zorg en aandacht nodig. Dus de focus verschuift van aandacht geven aan je partner naar alle aandacht geven aan je kindje. Dat zorgt soms voor wrijving en kan de sfeer er thuis niet altijd even gezellig op maken. Blijf dus goed met elkaar communiceren en deel je gedachten en emoties met elkaar. Probeer zonder veroordeling naar elkaar te luisteren en blijf met elkaar in gesprek.
  5. Het enorme verantwoordelijkheidsgevoel wat je hebt als je net mama bent geworden is alles omvattend aanwezig. Dat geldt niet alleen voor mama’s, maar ook voor papa’s. Ineens realiseer je je, dat je kindje heel kwetsbaar is en hem of haar niks mag overkomen. De verantwoordelijkheid gaat soms ook gepaard met angsten en de zogeheten intrusies. Dit zijn heftige gedachten die je soms als moeder kan hebben uit angst je kindje per ongeluk iets aan te doen. Sommige mama’s die ik zie in mijn praktijk weten zich hier geen raad mee en slapen nog amper door alle stress en dit enorme verantwoordelijkheidsgevoel. Als dit bij jou ook het geval is, trek aan de bel en vraag om professionele hulp!


Heb je een steuntje in de rug nodig?

Als nieuwbakken moeder kan het enorm aanpoten zijn. Je aanpassings- en relativeringsvermogen wordt constant op de proef gesteld. Uit schuldgevoel en schaamte wil je het er vaak niet over hebben. Toch is het heel belangrijk om erover te gaan praten. Want als je niet op een roze wolk zit, of het moederschap simpelweg hel zwaar vindt, moet je hier niet alleen mee rond blijven lopen. Ik begrijp als gene ander hoe dit voelt, want ik heb dit zelf ook meegemaakt. Mail naar Samen gaan we werken aan een positiever gevoel en maken we de start naar herstel.


Hoe overleef je de eerste maanden met een baby?

Als je net bevallen bent, ben je moe, moeier, oververmoeid. Ze zeggen ook wel, dat “moe”, van het woord “moe-der” afstamt. Ik had het niet beter kunnen zeggen. Want man, wat kan je moe zijn in die eerste maanden. Daarnaast is de hormoonhuishouding verre van ideaal en ben je som een ware hormonella. Tel daar de enorme verantwoordelijkheid die je voelt voor de zorg van je kindje(s) bij op en je snapt hoe heftig dit kan zijn. Niet alleen voor moeders, maar ook voor hun partners. Want zij hebben ineens een heel andere vrouw naast zich. Dat vraagt ook om een flinke dosis aanpassingsvermogen.

In bed met netflix

Was je eerst nog de kroegtijger, die in het holst van de nacht het café werd uitgeveegd. Nu lig je op zaterdagavond om 21.00 in bed met Netflix. Ook prima, maar net een tikkeltje anders. Je bent je ineens bewust van elk geluidje in huis, want dit kan zomaar veroorzaakt worden door je kindje en dan moet je in actie komen. Of je bent zo moe, dat je je baby niet hebt horen huilen ’s nachts. Om vervolgens om 6.00 wakker te schrikken met doorgelekte zoogkompressen en de doodsangst of je baby nog wel leeft. Om hem vervolgens tevreden in zijn of haar bedje te zien liggen en te denken: halleluja, hij of zij heeft gewoon een nachtje doorgeslapen!

Accepteer dat je leven veranderd is

Het vraagt om een enorme portie aanpassingsvermogen, als je net ouders bent geworden. Moeder worden is, alsof je eindexamen doet voor iets waar je nooit een gedegen opleiding voor hebt gedaan. En dat dan elke dag opnieuw. Dit is soms killing voor kersverse moeders en vraagt enorm veel van je als vrouw. De eerste tip is, om allereerst te accepteren dat je leven nu anders is als voorheen, in plaats van er tegen te vechten. Samen met de negatieve gedachten die je soms over het moederschap kunt hebben. Nee, je zult deze gedachten niet altijd leuk vinden en heimwee hebben naar je oude leven. Dat is allemaal heel normaal en niks om je voor te schamen. Alleen, doen veel moeders dit vaak wel en durven ze hier niet over te praten. Zo zonde, want zo blijft het taboe in stand. Dus wees alsjeblieft eerlijk over hoe je je voelt en deel dit met je directe omgeving. Dit haalt ene hoop druk van de ketel. Continue reading

Waarom de periode na de bevalling zo overweldigend is

De periode na de bevalling is voor zowel roze-, als grijze wolk mama’s, erg pittig. Dit komt, omdat er mega veel op je af komt als kersverse moeder. Je hebt net een heftige gebeurtenis meegemaakt (de bevalling) en dan ineens wordt er van je verwacht dat je het allemaal wel weet: hoe je je baby moet verzorgen, wat je met die vreselijke krampjes aan moet, hoe vaak je je baby moet voeden (op verzoek of routine) en dan moet je die nieuwe moederrol ook nog eens vertolken met elke dag visite over de vloer en social media die naar je lonkt. Dit laatste is voor de hedendaagse moeders veel zwaarder, dan voor onze vorige generatie. Die hadden weinig vergelijkingsmateriaal, dus deden zij maar wat en dat was prima. Tegenwoordig vergelijkt elke moeder zich met die “perfecte moeder” op Instagram en hoppa, een minderwaardigheidscomplex is geboren!

Je bent net moeder geworden en ineens heb je 24/7 die enorme verantwoordelijkheid voor je kindje. Toen hij of zij nog in je buik zat, was je baby op de veiligste plek ter wereld, maar nu is hij ineens hier! En je voelt die verantwoordelijkheid ook de hele tijd, of het nu overdag is of ’s nachts. Ik ken vele verhalen van moeders die ’s nachts met een spiegel boven hun baby gingen hangen om te kijken of haar kindje nog wel ademde en of de spiegel besloeg. Of de geschrokken nieuwbakken ouders die zich afvroegen, nadat hun baby de hele nacht had doorgeslapen, zonder om een voeding te hebben gevraagd: ”Mijn god, leeft ze nog wel?” De verantwoordelijkheid voor je kindje is enorm en al deze bovenstaande dingen zijn volkomen normaal. Continue reading

De vijf heftigste gedachten na de bevalling

Moeders die net bevallen zijn, hebben soms de meest intense gedachten. Ook de moeders die naar eigen zeggen, wel op de roze wolk zitten. De periode na de bevalling, is een van de heftigste perioden die een vrouw ooit zal doormaken in haar leven. Het is dan ook niet gek, dat je wordt overstelpt met gedachten en emoties, waar je soms enorm van kan schrikken.

Het goede nieuws is: je hoeft er niet van te schrikken! Het is namelijk heel normaal dat je deze gedachten hebt.  Hier volgen de vijf heftigste gedachten die een nieuwbakken moeder kan hebben na de bevalling:

  1. Ik had hier nooit aan moeten beginnen. Veel moeder schrikken enorm van deze gedachte. Omdat ze zich dan een slechte moeder voelen. Het tegendeel is waar: je bent geen slechte moeder als je dit denkt. Je hebt gewoon moeite met het moederschap en dat mag. Niemand verwacht van jou dat je het moederschap meteen helemaal fantastisch vindt, dus verwacht dit dan ook niet van jezelf!
  2. Ik kan dit helemaal niet! Als je net bevallen bent, komt er zo veel op je af, dat je je afvraagt hoe andere moeders dit allemaal doen. Alle nieuwe dingen die je moet onthouden, een routine ontwikkelen met je baby en het slaapgebrek waardoor je amper nog functioneert. Natuurlijk voel je je dan wel eens wanhopig en denk je: help! Ik ben hier niet voor in de wieg gelegd! Geef het de tijd! Laat het allemaal maar gebeuren en op den duur ga je merken, dat je sterker in je schoenen gaat staan.
  3. Ik ben de slechtste moeder ooit. Heb je je kindje per ongeluk zonder gordels vastgemaakt achter in de auto? Heb je je baby in een onbewaakt ogenblik van de commode af laten rollen? Heb je je kindje te hete melk gegeven? Dit is heel vervelend, maar het overkomt ons allemaal. Dit maakt je geen slechte moeder! Stop met jezelf te veroordelen en wees lief voor jezelf!
  4. Waarom kan ik niet meer genieten van het moederschap? Dit is een veel gehoorde gedachte van moeders die ik zie in mijn praktijk. Het is meteen ook een heel abstracte vraag, want wat is genieten nu eigenlijk? Betekent dit dat je na de bevalling constant op een roze wolk moet zitten? Nee! Natuurlijk heb je die momenten, dat je helemaal wegsmelt als je baby naar je lacht. Dat is een genietmoment pur sang! Maar die andere momenten, die waarin je er even geen snars aan vindt, mogen er net zo goed zijn. Accepteer dit van jezelf en laat het dan los.
  5. Krijg ik ooit mijn leven weer terug? Zo net na de bevalling, voelt het alsof je leven is overgenomen door je kindje(s) en alsof alles om hen draait. Je cijfert jezelf helemaal weg en vergeet eigenlijk totaal wie je was voordat je ooit moeder werd. Dat is heel begrijpelijk! Natuurlijk krijg je je leven weer terug! Het vergt alleen tijd en een goede planning. Zorg voor een dag(deel) in de week, waarop je iets kan doen, wat je helemaal zelf in kan richten. Naar de kapper, lunchen met een vriendin of naar de sauna. Alles mag, als jij er maar blij van wordt! Op dit soort momenten zonder de enorme verantwoordelijkheid voor je kindje(s), laad je helemaal op. Dit is zo ontzettend belangrijk!

Continue reading

Als je op reis gaat met je kindje(s)

Omdat voor veel moeders de vakantieperiode is aangebroken of voor de deur staat heb ik besloten om uit mijn boek “Toen kreeg ik weer lucht”, het hoofdstuk “Ga op reis met je baby” te publiceren. Dit hoofdstuk is een must-read voor alle ouders die voor het eerst met hun kindje(s) op vakantie gaan. Ik heb dit hoofdstuk met veel plezier geschreven en ik hoop dat jullie net zoveel plezier beleven aan het lezen ervan:

Uit je comfortzone kan ook heel fijn zijn

Moeders die geen lucht krijgen, blijven vaak thuis. Lekker veilig binnen in hun comfortzone. Weg van alle prikkels en confrontaties met de buitenwereld. Dat is heel begrijpelijk en niets om je voor te schamen. De gedachte om dan op vakantie te gaan, staat deze mama’s vaak enorm tegen. Logisch, want als je de prikkels van het dagelijkse bestaan al amper aankunt, is zo’n vakantie voor je gevoel drie stappen te ver. Op vakantie gaan, als je een depressie hebt, kan echter heel helend werken. Je bent even weg uit de gebruikelijke contreien. Je hebt een andere omgeving, nieuwe uitzichten en ontmoet nieuwe mensen. Tel daar lekker weer, fijn eten en afleiding bij op en je hebt alle ingrediënten om een depressie verder te overbruggen.

Zorgen om niets

Toen ons kleine meisje zeven maanden oud was, besloten we dat het tijd was om op vakantie te gaan. We hebben altijd ver gereisd, al zolang als we samen zijn en zijn altijd van plan geweest om dit te blijven doen. Ook als er een kleintje bij kwam (of meerdere). Natuurlijk hadden we toen niet kunnen voorzien dat ik in een postnatale depressie zou belanden. Ondanks de depressie, bleek ik erg veel behoefte te hebben om er even tussenuit te gaan. Want alhoewel mijn leven werd beheerst door angsten en depressieve gevoelens, kwam de oude Tilda na zeven maanden weer een beetje bovendrijven. Thank god! Ik vond het van tevoren allemaal heel erg spannend. Voor het eerst vliegen met mijn baby, zou het wel goed gaan? Zouden haar oortjes wel klaren, zou ze niet het hele vliegtuig bij elkaar huilen? Geen enkele van mijn doom-scenario’s vond plaats! Sterker nog, ze huilde één (!) keer tijdens die tien uur durende vlucht naar Kaapstad! Eén keer! Er kwamen zelfs mensen naar ons toe, om ons te complimenteren met onze zoete baby. Ze lag lekker te kraaien in haar mandje, die ze aan de wand hadden bevestigd voor ons. Ze sliep veel en als ze niet sliep, lag ze op het kleed onder onze voeten te spelen. Continue reading

Waarom een relatie hard werken is

Als je een of meerdere kindjes hebt, komt je relatie vaak op de tweede plek te staan. Dat doen jullie natuurlijk niet expres. De zorg voor de kinderen, de stress van alledag en een druk sociaal leven, slurpt al jullie energie op. Dan is het makkelijk en comfortabel, om ’s avonds uitgezakt op de bank te hangen tot het tijd is om naar bed te gaan.

Logisch, dat veel stellen met (jonge) kinderen worstelen, om de sleur uit hun relatie te weren. Vaak hoor ik van (nieuwbakken) moeders dat ze het hun partner wel eens verwijten dat hij “lekker naar zijn werk gaat”, terwijl zij thuis het huishouden “moeten” runnen. Sommige moeders verlangen zelfs met smart naar het einde van hun zwangerschapsverlof, zodat ze zelf ook weer aan het werk kunnen. Even iets voor zichzelf doen. En daar zit nu net de crux. Want die tijd voor jezelf, is super belangrijk. Zowel voor jouw partner, als jijzelf. Jullie moeten samen proberen iets leuks te blijven doen (als is het een keer per maand). Maar ook los van elkaar. Laat hem lekker op vrijdagavond voetbal kijken met zijn vrienden en ga zelf lekker een dagje naar een spa, winkelen of lunchen met je beste vriendin. Op dit soort momenten laad je weer even op en ben je niet alleen maar moeder, maar ook weer even je vertrouwde zelf. Continue reading

Hoe een baby krijgen mijn leven verbeterde

Ver voordat ik moeder werd, leidde ik het leven van iemand met serieuze F.O.M.O. (Fear Of Missing Out). Ik wilde niks missen en draafde door mijn leven, alsof er geen morgen zou zijn. Ik ging naar alle feestjes, naar alle festivals, verjaardagen, lunchdates, borrells, you name it. Ik was overal en ik zei nooit af. Dat kwam niet eens in me op. Gas op die lollie! Toen ik zwanger werd, hield ik dit moordende tempo nog aardig lang vol, tot dat de lichamelijke kwalen op begonnen te spelen en ik nog amper kon lopen. Met veel tegenzin, minderde ik vaart en moest ik af en toe wel eens nee zeggen. Dat voelde helemaal niet relaxed. Want je zou maar iets missen! Dat gevoel vond ik niet te verteren. Continue reading

7 redenen waarom je geen sorry hoeft te zeggen

“Sorry”, zeg je als je per ongeluk tegen iemand aanbotst op straat. De man in kwestie knalde eigenlijk tegen jou aan, maar hij loopt gewoon door. Hij lijkt je niet eens op te merken. Op je werk, spreek je een collega aan op een fout in zijn of haar werk. Je collega strubbelt tegen en gaat in de aanval. Voor je het weet maak je je excuses en ga je gauw over tot de orde van de dag. Herkenbaar? Vrouwen zijn over het algemeen meesters in sorry zeggen. Het woordje valt te pas en te onpas. Mannen hebben dit veel minder. Die leggen de schuld sneller bij een ander en zullen niet snel sorry zeggen, als ze vanuit de draaideur pardoes tegen je aanlopen. Dit is genetisch bepaald. Cru, maar waar.

Moeders die ik in de praktijk zie, laten sorry ook vaak van hun lippen rollen. Ze zeggen sorry tegen hun partner, omdat ze moe zijn en een kort lontje hebben. Of deze mama’s bieden hun excuses aan, omdat ze moeten huilen om hun depressie. Dat hoeft helemaal niet! Stop alsjeblieft met sorry zeggen! Het is negen van de tien keer namelijk helemaal niet nodig! Andere doen het ook niet zo vaak. Kijk maar eens om je heen. Zie jij de buurvrouw steeds sorry zeggen? Of zie je je partner de hele dag sorry zeggen, omdat hij zijn sokken niet opruimt? Nee! Waarom moet je stoppen met sorry zeggen? Continue reading

Zeven manieren om beter je grenzen aan te geven

Er zijn van die momenten in je leven, waar op je achteraf denkt: had ik toen maar wat terug gezegd. Of: was ik toen maar assertiever geweest. Hoe komt het toch, dat wij vrouwen (en sommige mannen) het zo lastig vinden om onze grenzen aan te geven? Waarom vinden wij het woordje “nee” zo lastig om te zeggen? Sterker nog, de meeste mama’s die ik zie in de praktijk, voelen ook nog eens een grote behoefte om uit te leggen, waarom ze nee zeggen. Eigenlijk is dit helemaal niet nodig, want het woordje nee is in principe al voldoende. Je hebt antwoord gegeven, de teerling is geworpen, schluss. Ik geef je daarom graag tips, om beter je grenzen aan te geven, gewoon omdat je leven er een stuk makkelijker en vooral: een stuk leuker door wordt.

  1. Luister naar je gevoel en volg dit vervolgens. Dus als jij intuïtief al aanvoelt, dat wat er van je gevraagd wordt niet oké is of over je limiet heen gaat, zeg dan nee. Je voelt dit om een reden en het is heel belangrijk om op dat moment je grenzen aan te geven.

Continue reading