De 5 dingen die je nooit tegen een zwangere moet zeggen

We kennen ze allemaal. Het type mens, wat altijd ergens iets over te zeggen heeft. Ben je te dik, dan is het niet goed. Val  je teveel af, krijg je daar weer commentaar op. Maar niks houdt de gemoederen zo bezig, als een zwangere vrouw, lijkt het wel. Ik vind het fascinerend en tegelijkertijd plaatsvervangend beschamend, wat mensen er allemaal uitflappen tegen deze zwangere vrouwen. Hier komen de vijf dingen die je nooit tegen een zwangere moet zeggen:

  1. “Wat ben je dik!” Werkelijk, wie dat nog tegen een zwangere durft te zeggen, verdient een knietje. Zo vertelde een cliënt mij ooit, dat ze een buurvrouw had, die haar er constant aan herinnerde, dat ze zo’n grote buik had en hoe ze dat dan voor zich zag tegen het einde van de zwangerschap. Zo onaardig! En vooral: zo onnodig. Laat die zwangere vrouwen met rust of geef ze een leuk compliment.

Continue reading

Hoe pak je de komst van een tweede kindje aan?

Ik ben zwanger van ons tweede kindje! Super leuk! Inmiddels ben ik 27 weken zwanger en het begint aardig op te schieten. Het voelt soms best onwerkelijk, dat er weer een baby’tje aan komt. We wilden dit zo graag en dan voelt het als zo’n enorme zegen dat het gelukt is! Ons kleine meisje wordt grote zus! Dat is nogal wat. De overgang is al in volle gang ingezet, want voor haar wil ik dit zo goed mogelijk voorbereiden. En voor ons zelf natuurlijk ook.

Ik ken de verhalen van peuters die grote broer of zus worden. De verhalen die je als moeder liever overslaat, omdat ze nogal confronterend zijn. Zindelijke peuters die ineens weer vol gas in hun broek poepen, zodra de baby er is. Of stikjaloerse broertjes en zusjes die de baby hun neus dichtknijpen als jij even niet kijkt. Daar wordt je niet blij van. Sterker nog: daar wordt je vrij ongerust van.

Maar hoe pak je de komst van een tweede kindje nu aan?

Leg allereerst het fenomeen zwangerschap uit aan je peuter. Vertel dat baby’s langzaam groeien in mama’s buik, dat de baby jullie kan horen, zelfs kan lachen en dat als de baby er eenmaal is, hij niet meer terug kan in je buik.

Praat over de verschillen tussen de grote zus/broer en de kleine baby. Leg bijvoorbeeld aan je kindje uit uit hoe knap het is dat hij of zij al zelf naar de wc kan en dat een baby overal bij geholpen moet worden. Het trotse “Ik ben grote zus” gevoel flink aanwakkeren dus!

Praat over de veranderingen die gaande zijn, maar vooral over wat er komen gaat. Leg uit dat mama straks haar tijd moet verdelen tussen jullie twee en dat mama van jullie allebei evenveel houdt. Help ze dus visualiseren wat er gaande is, dit kan met boekjes van bijvoorbeeld het Nijntje boek “Kleine Pluis” of “Bobbi wordt grote broer”. Samen dit soort boekjes lezen, helpt het zich in rap tempo ontwikkelende peuterbrein, grip krijgen op de situatie.

Betrek ze zoveel mogelijk bij de baby voorbereidingen. Laat je kindje bijvoorbeeld meehelpen met het uitzoeken van behang voor de babykamer. Of geef ze een verfkwast en laat ze meehelpen met verven van een muur, commode of stoel. Hierdoor laat je hem of haar heel belangrijk en betrokken voelen.

Wat ook erg belangrijk is, dat je de verwachtingen bij moet stellen van wat een baby kan en vooral niet kan. Leg bijvoorbeeld uit dat een baby aan het begin vooral veel slaapt en nog niet met zijn grote zus of broer kan spelen. Dit tempert niet alleen de verwachtingen, maar voorkomt ook grote teleurstellingen, als de baby eenmaal geboren is.

Laat foto’s van zwangere moeders zien en andere kleine baby’s en ga indien mogelijk op bezoek. Hierdoor krijgt je peuter een beter beeld van de situatie en kan hij of zij vast zien hoe klein zo’n newborn eigenlijk is. Misschien vind je kindje het wel super spannend, zo’n kleine baby. Dan weet je dat vast en komt dat in de hectische periode na de bevalling niet als een enorme verassing.

Het is voor een peuter altijd heel leuk om babyfoto’s en filmpjes te kijken van hem of haar. Benoem hoe schattig hij of zij was als baby en dat ze nu nog steeds heel erg lief zijn. Je kan ook nog foto’s laten zien van toen je zwanger was van hem of haar

Als laatste de tip die ik van alle moeders om me heen hoor. Koop namens de baby een cadeautje voor je peuter. Dit kan van alles zijn, een grote Nijntje knuffel, een mooi voorleesboek of een racebaan. Geef het met veel tamtam namens de baby en benoem hoe lief het is van de baby, dat hij of zij een cadeau voor zijn of haar grote zus heeft gekocht. Andersom kan je dit natuurlijk ook doen. Laat je peuter dan een cadeautje uitzoeken voor de baby en laat hem of haar dit geven zodra de baby geboren is.

Ben je zwanger van jullie tweede kindje en merk dat je tegen dingen aanloopt, die je tijdens de eerste zwangerschap ook lastig vond? Mail dan naar info@froufroubegeleiding.nl. Erover praten is het belangrijkste wat je nu kunt doen!

Stoppen met moeten

Misschien is het je al eens opgevallen. Je loopt op straat en ineens denk je: ik zou ik eigenlijk nog even de ramen moeten lappen voor de visite zo meteen komt. Of je buurvrouw komt binnen terwijl je een taart staat te bakken en zegt: “nou zo’n lekkere taart wil ik ook wel” en prompt sta je diezelfde avond nog een creatie voor je buurvrouw te bakken. Of je zit op je werk en ineens bekruipt je de gedachte: ik ben al een week niet wezen sporten, ik ben ook zo lui. Ik moet NODIG weer even langs de gym. Om vervolgens tot 22.00 uur ’s avonds nog met gewichten in de weer te zijn, terwijl je al een week niet fatsoenlijk geslapen hebt en eigenlijk vroeg naar bed wilde. Herkenbaar?

Wij vrouwen zijn er enorm goed in, om van alles te moeten. En daar mogen we wel eens mee stoppen, als je het mij vraagt. Want van wie moet je al die dingen, zogenaamd? Juist! Van jezelf! Dus hoeft het dus helemaal niet! The end. Continue reading

De vijf heftigste gedachten na de bevalling

Moeders die net bevallen zijn, hebben soms de meest intense gedachten. Ook de moeders die naar eigen zeggen, wel op de roze wolk zitten. De periode na de bevalling, is een van de heftigste perioden die een vrouw ooit zal doormaken in haar leven. Het is dan ook niet gek, dat je wordt overstelpt met gedachten en emoties, waar je soms enorm van kan schrikken.

Het goede nieuws is: je hoeft er niet van te schrikken! Het is namelijk heel normaal dat je deze gedachten hebt.  Hier volgen de vijf heftigste gedachten die een nieuwbakken moeder kan hebben na de bevalling:

  1. Ik had hier nooit aan moeten beginnen. Veel moeder schrikken enorm van deze gedachte. Omdat ze zich dan een slechte moeder voelen. Het tegendeel is waar: je bent geen slechte moeder als je dit denkt. Je hebt gewoon moeite met het moederschap en dat mag. Niemand verwacht van jou dat je het moederschap meteen helemaal fantastisch vindt, dus verwacht dit dan ook niet van jezelf!
  2. Ik kan dit helemaal niet! Als je net bevallen bent, komt er zo veel op je af, dat je je afvraagt hoe andere moeders dit allemaal doen. Alle nieuwe dingen die je moet onthouden, een routine ontwikkelen met je baby en het slaapgebrek waardoor je amper nog functioneert. Natuurlijk voel je je dan wel eens wanhopig en denk je: help! Ik ben hier niet voor in de wieg gelegd! Geef het de tijd! Laat het allemaal maar gebeuren en op den duur ga je merken, dat je sterker in je schoenen gaat staan.
  3. Ik ben de slechtste moeder ooit. Heb je je kindje per ongeluk zonder gordels vastgemaakt achter in de auto? Heb je je baby in een onbewaakt ogenblik van de commode af laten rollen? Heb je je kindje te hete melk gegeven? Dit is heel vervelend, maar het overkomt ons allemaal. Dit maakt je geen slechte moeder! Stop met jezelf te veroordelen en wees lief voor jezelf!
  4. Waarom kan ik niet meer genieten van het moederschap? Dit is een veel gehoorde gedachte van moeders die ik zie in mijn praktijk. Het is meteen ook een heel abstracte vraag, want wat is genieten nu eigenlijk? Betekent dit dat je na de bevalling constant op een roze wolk moet zitten? Nee! Natuurlijk heb je die momenten, dat je helemaal wegsmelt als je baby naar je lacht. Dat is een genietmoment pur sang! Maar die andere momenten, die waarin je er even geen snars aan vindt, mogen er net zo goed zijn. Accepteer dit van jezelf en laat het dan los.
  5. Krijg ik ooit mijn leven weer terug? Zo net na de bevalling, voelt het alsof je leven is overgenomen door je kindje(s) en alsof alles om hen draait. Je cijfert jezelf helemaal weg en vergeet eigenlijk totaal wie je was voordat je ooit moeder werd. Dat is heel begrijpelijk! Natuurlijk krijg je je leven weer terug! Het vergt alleen tijd en een goede planning. Zorg voor een dag(deel) in de week, waarop je iets kan doen, wat je helemaal zelf in kan richten. Naar de kapper, lunchen met een vriendin of naar de sauna. Alles mag, als jij er maar blij van wordt! Op dit soort momenten zonder de enorme verantwoordelijkheid voor je kindje(s), laad je helemaal op. Dit is zo ontzettend belangrijk!

Continue reading

Waarom veel moeders een trauma hebben na de bevalling

Tijdens bijna alle gesprekken die ik voer met moeders, komt de bevalling eigenlijk wel naar voren. Veel moeders hebben een trauma opgelopen van hun bevalling. Niet eens zozeer vanwege de pijn (dat is een gegeven en gewoon heel erg heftig). Maar meer omdat er van alles is misgegaan tijdens hun bevalling. En dan doel ik met name op de miscommunicatie tussen de zorg-professionals en de mama in kwestie. Zo vertelde een moeder mij onlangs, dat haar bevalplan helemaal niet gelezen was en zij bij elke shiftwisseling weer haar hele verhaal moest doen. Een andere moeder vertelde me dat ze na anderhalf uur persen in totale paniek was en vroeg of er niet ingegrepen moest worden. Haar verloskundige was van de oude stempel en liet alles “lekker op zijn beloop.” Het resultaat: een vacuüm-verlossing met een totaalruptuur. De vacuümpomp werd er zonder te overleggen opgezet, de moeder voelde de boel scheuren “down under” en heeft daarna via EMDR (gespecialiseerde traumaverwerkingstherapie) dit vreselijke trauma moeten verwerken. Continue reading

Hoe een baby krijgen mijn leven verbeterde

Ver voordat ik moeder werd, leidde ik het leven van iemand met serieuze F.O.M.O. (Fear Of Missing Out). Ik wilde niks missen en draafde door mijn leven, alsof er geen morgen zou zijn. Ik ging naar alle feestjes, naar alle festivals, verjaardagen, lunchdates, borrells, you name it. Ik was overal en ik zei nooit af. Dat kwam niet eens in me op. Gas op die lollie! Toen ik zwanger werd, hield ik dit moordende tempo nog aardig lang vol, tot dat de lichamelijke kwalen op begonnen te spelen en ik nog amper kon lopen. Met veel tegenzin, minderde ik vaart en moest ik af en toe wel eens nee zeggen. Dat voelde helemaal niet relaxed. Want je zou maar iets missen! Dat gevoel vond ik niet te verteren. Continue reading

7 redenen waarom je geen sorry hoeft te zeggen

“Sorry”, zeg je als je per ongeluk tegen iemand aanbotst op straat. De man in kwestie knalde eigenlijk tegen jou aan, maar hij loopt gewoon door. Hij lijkt je niet eens op te merken. Op je werk, spreek je een collega aan op een fout in zijn of haar werk. Je collega strubbelt tegen en gaat in de aanval. Voor je het weet maak je je excuses en ga je gauw over tot de orde van de dag. Herkenbaar? Vrouwen zijn over het algemeen meesters in sorry zeggen. Het woordje valt te pas en te onpas. Mannen hebben dit veel minder. Die leggen de schuld sneller bij een ander en zullen niet snel sorry zeggen, als ze vanuit de draaideur pardoes tegen je aanlopen. Dit is genetisch bepaald. Cru, maar waar.

Moeders die ik in de praktijk zie, laten sorry ook vaak van hun lippen rollen. Ze zeggen sorry tegen hun partner, omdat ze moe zijn en een kort lontje hebben. Of deze mama’s bieden hun excuses aan, omdat ze moeten huilen om hun depressie. Dat hoeft helemaal niet! Stop alsjeblieft met sorry zeggen! Het is negen van de tien keer namelijk helemaal niet nodig! Andere doen het ook niet zo vaak. Kijk maar eens om je heen. Zie jij de buurvrouw steeds sorry zeggen? Of zie je je partner de hele dag sorry zeggen, omdat hij zijn sokken niet opruimt? Nee! Waarom moet je stoppen met sorry zeggen? Continue reading

Als je gedachten zo donker zijn als de nacht

Op het moment dat je in een postpartum depressie zit, dan kan je het maar moeilijk voorstellen, dat er ooit weer licht gloort aan de horizon. Als je ergens onderin de put bungelt, is het lichtpunt nog nooit zo ver weg geweest. Dus is het zaak, dat je hulp zoekt. Want in je eentje zo’n depressie aangaan, is niet te doen. Ten eerste, verergeren je klachten en gaan je donkere gevoelens met rasse schreden vooruit. Daarnaast werk je eenzaamheid en isolatie in de hand. Als je vervolgens je gedachtes niet durft te delen en je je depressie voor de buitenwereld verbergt, zal je je als moeder erg alleen voelen. Dit verergert de depressie vervolgens weer en zo is het einde zoek. Continue reading

Acceptatie is het nieuwe zwart

Voordat ik ooit kennis had gemaakt met mindfulness, had ik geen idee wat acceptatie nu eigenlijk inhield. Iedereen had het altijd maar over loslaten. Ik had geen idee hoe dat werkte, loslaten. Ik vond het een heel abstract woord, met een nog vagere betekenis. De meeste moeders kunnen eigenlijk vrij weinig loslaten. Als je eenmaal moeder bent, heb je over weinig dingen nog controle of zekerheid en dat is nu net wat je zo nodig lijkt te hebben. Maar is dat wel zo?

Toen ik me begon te verdiepen in mindfulness, ging er een wereld voor me open. Ik had altijd een enorme behoefte om van alles te controleren in mijn leven. Ver voordat ik coach werd, was mijn agenda mega vol en tot op de seconde af dichtgetimmerd met ingeplande afspraken. Er was dus weinig ruimte voor spontaniteit, maar ook weinig ruimte voor zelfreflectie. De acceptatie was ver te zoeken. Continue reading

Hoe ga je om met ongevraagde adviezen?

Soms bevind je je in een situatie, waarin je ineens van ongevraagd advies wordt voorzien. Bijvoorbeeld: je bent net bevallen en je schoonmoeder komt op bezoek. Ze vraagt vervolgens: ‘Goh, moet je baby niet in zijn eigen bedje slapen?’ Waarop jij zucht en beleefd antwoord geeft. Dit is vervelend, maar overkomt veel mensen. Wat ik bedoel is, de echt schaamteloze adviezen van wildvreemden of soms zelfs vriendinnen. Omdat ze denken het beter te weten dan jij. Ik heb goed nieuws! Dat weten ze niet. Welnee! Jij kent je kindje het allerbeste, dus jij weet dan ook het beste wat je moet doen of hoe je dingen aan moet pakken. Ik weet uit de praktijk dat veel kersverse moeders zich niet zo voelen. Door de onzekerheid en de enorme rolverandering, voel je je alles behalve stevig in je schoenen staan. Continue reading