When giving birth has been traumatic for you

Many mothers who come to my practice, have had a tough or negative birth experience. I rarely speak to women who have given birth like it was a piece of cake. I find that a strange expression anyway, because what does this mean, anyway? And what kind of cake? Of course, there are also mothers for whom this was the case and for whom the delivery went nice and smoothly. This article is for the mothers, for whom this was not the case. The mothers who have had a trauma because what happened during giving birth and still suffer from that from it until this day.

The delivery plan

Becoming a mother is a big deal. For some mothers it has been clear throughout their lives that they wanted to become a mother. For others, this feeling came much later in life and with another mothers this feeling may never be fully realized. Is that a bad thing? No! You try to do the best you can as a mom, nothing more and nothing less. When the delivery finally starts after nine months, most women are very happy that the time has come. The last few weeks are often challenging for most pregnant women and they look forward to the moment where they can finally hold their baby. Usually, you have written a delivery plan together with your partner in advance, which you have discussed with your midwife or gynecologist. In this document, you often describe what you do and do not want during your delivery. For me, this was, for example, that I did not want an intern at my bedside, but an experienced and empathetic obstetrician. She was experienced. Empathically: not so much. And I got an intern at my bedside. Need I say more?

So, I might as well not have written my birth plan, to begin with. I actually think that this birth plan is very nice especially for you as a pregnant mother, so that you get the feeling that you have a little grip on the situation. Once the time has come and you are having your baby, it is often different than what you had previously thought or hoped for. For a few reasons. First of all, Mother Nature does not allow itself to be regulated by our devised rules. For example, your birth can suddenly take three days and you have to go into the hospital, even though you thought you could have a natural birth in a warm bath at home. Secondly, communication is often poor or unclear during a birth, between medical professionals and the mother and father. For example, the communications go between the medical professionals and not to the mom herself. They talk over her head, as we say in my country. When it comes to a situation that is balancing between life and death, that is understandable. But even in less critical situation, this often happens. Many moms tell me, they had an episiotomy and a cut is made, without explaining or even telling this in advance to the mother in advance. I find this unbelievable and very rude towards the patient. I mean, they cut your vagina open. Can it get more intimate then that?

Giving birth is not a walk in the park

This causes a lot of fear and panic among the mother who is going through the struggle of her life. Giving birth is not a walk in the park and poor communication often makes a huge (negative) contribution to the situation. I am not writing this to try to point belittling fingers towards the midwives or doctors. I say this, because I hope that the bad communication during child birth will improve. And that the numbers of labor trauma will decrease considerably as a result. Because, I think that is desperately needed. My husband is a trauma surgeon and he tells me often about childbirth ruptures, where he often has to help recovering, together with the gynecologist. Because it has to be done well and as a woman you don’t want to be stuck with the consequences of an injury like this for the rest of your life. Often, women do not know this all can happen in advance. In the moment of child birth itself, the intoxication of the entire situation is often so all-embracing that mothers just let it all happen. Because they are  so overwhelmed. To be left behind with a very unpleasant and sometimes empty feeling afterwards, once the birth is over and they return back home.

EMDR

If I notice that mothers have a real trauma after giving birth, I continue to ask questions. For example, I ask them: what are your complaints, do you often have nightmares, flashbacks about the birth, do you experience heart palpitations, stress, anger outbursts, etc? Because this is just a small sample of the symptoms that mothers with birth trauma walk around with. If therapy with me is not enough, I always refer these mothers to a good EMDR therapist. I think this is essential to get rid of your trauma and to enjoy life and your baby again. Not that suddenly everything in your life after EMDR is just fantastic, but your life does gets a little lighter, it gets color again and you can handle motherhood a lot better. I am going to follow an EMDR therapist training next year because I think it is so important that mothers with trauma can be helped by someone who understands what this is like.

Experience Expert

I had a birth trauma myself, after the birth of my oldest daughter. I was constantly angry with the entire world and didn’t understand why I was feeling this way. When my therapist then suggested EMDR, I didn’t know if it would help me. In retrospect, it was the best thing I could have ever done for myself. The feelings afterwards, the relief and no longer feeling angry or sad about my birth story, cannot be expressed in words. I can therefore recommend it to everyone! In any case, keep talking about your birth trauma. Start talking as soon as possible in the maternity week with your maternity nurse, your husband, a good friend, anyone you trust or feel comfortable with. But, also with your own midwife or doctor, Tell them that you were left feeling unpleasant after the birth. Then state your limits afterwards and tell them what you experienced as difficult and what you think caused all of that. In this way, you get it of your chest and the healthcare professional in question can (hopefully) learn from this all.

Have you noticed that you also have negative thoughts after you have given birth? Do you feel lonely and do you have gloomy moods that pass with difficulty? Do you often have nightmares and do you notice that you have angry episodes? Then please e-mail to info@froufroubegeleiding.nl! I know better than anyone else how this feels and I can help you!

Verandering van vrouw naar moeder

Soms vraag ik me wel eens af wat er van me geworden was, als ik geen moeder was geworden. Zou ik zo veranderd zijn als nu? Hoe zou mijn leven er dan hebben uitgezien? Heel erg anders of valt het misschien wel mee? Ik was een enorme partygirl vroeger. Ik ging alle festivals af en lustte graag een wijntje (of twee, drie…). Toen we besloten klaar te zijn voor het ouderschap, probeerden we zwanger te worden. Doordat ik lijd aan de ziekte collitis ulcerosa, lag ik opgenomen in het ziekenhuis en werd me verteld dat zwanger worden lastig zou zijn. Na anderhalf jaar proberen, lukte het nog steeds niet. Ik werd steeds kriegeliger van het feit dat ik elke maand menstrueerde. Toen ik een echo van mijn baarmoeder en eierstokken kreeg, zagen ze aan elke kant enorme hoeveelheden eitjes. Zoveel, dat er geen eentje kon rijpen, een beeld wat duidde op de aandoening PCOS. Ik zou een aantal onderzoeken ondergaan om uit te sluiten of vast te stellen of dit inderdaad zo was. Na weken wachten op mijn menstruatie, besloot ik toch maar eens een test te doen. Ik had allerlei gekke kwalen , ik was heel rillerig en ik had hartkloppingen waar je u tegen zegt. Continue reading

De oermoeder, bestaat die eigenlijk wel?

Er zijn vrouwen, die vanaf jongs af aan al weten dat ze mama willen worden. Ze voelen dit al hun hele leven door hun hele wezen heen vibreren. Ze willen niets liever dan mama worden en kunnen niet wachten tot het zover is.  Ze droomden er als klein meisje al van hoe het is om mama te zijn. Ze oefenden met hun pop en verzorgden deze. Ze kleedden hun Barbies aan en uit, borstelden hun haren, deden hun pop in bad, etc. Voor deze vrouwen komt het moederschap dan ook vaak (als het hen gegeven is)  als gepland. Ze zijn de zogenaamde “oermoeder”. Ik propte als mini mama zelfs al leverworst in de mond van mijn pop. Die mijn moeder er vervolgens met geen mogelijkheid meer uitgepeuterd kreeg. Het zat er al vroeg in, zullen we maar zeggen. Later ging ik oppassen op kindjes in de buurt en van familie en vrienden. Ik dacht altijd, dat ik zo’n oermoeder in de dop was. Ik wist immers al sinds ik klein was, dat ik mama wilde worden. Ik wilde niks liever.

Toen ik eenmaal bevallen was, voelde ik me helemaal geen oermoeder. Sterker nog, verre  van dat. ik dacht continue: waar ben ik aan begonnen? Ik kan dit helemaal niet. Waarom gaat het me niet zo makkelijk af, als ik van te voren en jarenlang gedacht heb? Het was op zijn zachtst gezegd, nogal een deceptie. Ik voelde me geen oermoeder en was diep teleurgesteld in mezelf. Toen bij mij de diagnose postpartum depressie werd gesteld, bleek ik niet de enige niet zo’ “oermoeder” was. Er waren veel mama’s die zich door het moederschap heen ploeterden. Die zich alles behalve een oermoeder voelen. Om allerlei verschillende redenen. Bijvoorbeeld, vrouwen die een kind krijgen omdat het naar eigen zeggen “moet”. Die de opgelegde druk van de maatschappij zo intens ervaren, dat ze besluiten om “toch maar een kind te krijgen”. Of moeders die per ongeluk zwanger raken en er geen raad mee weten. Die geen verbintenis voelen met het kindje wat in hun buik groeit en als het eenmaal geboren is, geen idee hebben wat ze er mee aan moeten. Of de moeders die na jarenlange fertiliteitstrajecten dan eindelijk mama zijn geworden en er maar niet van kunnen genieten. En zo zijn er nog veel meer denkbare scenario’s.

Ook hier moet meer aandacht aan besteed worden. Degenen die mij volgen op instagram (@geenrozewolk), weten dat ik aan alle kanten probeer om de taboes en stigma’s rond alles omtrent de postpartum periode te doorbreken. Wat ik hierboven omschrijf, zijn geen futiliteiten en dit verdient aandacht op een milde en meelevende manier. Niet de veroordelende en harde maniier die we vandaag de dag vaak op social media en tv voorbij zien komen. Want ook deze “non – oermoeders”, zijn natuurlijk goede moeders. Ook deze mama’s, die geen idee hebben hoe om te gaan met het moederschap, doen a hell of a job als je het mij vraagt. Want als iets je niet van nature gemakkelijk afgaat, moet je het jezelf allemaal aanleren. Wat is er nu moeilijker dan jezelf de rol van moeder “aanleren” als dit je niet zomaar vanzelf aan komt waaien? Zelfs de doorgewinterde oermoeders, vinden dit lastig. Laat staan als je geen idee hebt wat je met je baby en later opgroeiende kinderen aan moet. Weet dat het oké is, om dit te delen en het open te gooien. Hoe moeilijk dit ook is, je hebt alle recht om je zo te voelen, dus behandel jezelf met compassie in plaats met veroordeling.

Weet, dat als je jezelf geen oermoeder voelt, dit niet betekent dat je geen goede moeder bent! Het is eigenlijk het verhaal van nature versus nurture. Het feit dat je je geen oermoeder voelt, wil niet zeggen dat je er geen een kunt worden. En als je geen oermoeder wil worden is dat ook helemaal prima. In mijn ogen doen alle moeders zo ontzettend hun best en meer kan je dan ook niet doen. Je kan je innerlijke zelfvertrouwen aanboren, door dichtbij jezelf te blijven. Zoek naar dingen die bevestigen dat je wel een goede moeder bent, in plaats van de nadruk te leggen op wat je allemaal niet kan of wat niet lukt. Probeer de focus te leggen op wat je wel natuurlijk af ging, waarvoor je geen advies hoefde in te winnen bij andere moeders of professionals. Kijk naar wat er op een dag wel goed ging en schrijf dit op!

Onlangs nam ik een podcast op over wat er als moeder allemaal van je wordt verwacht. We praten over de hormonale disbalans, de totale uitputting waar je soms maar niet uit lijkt te komen en allerlei andere zaken omtrent het moederschap. Je luistert hem hier:

Mocht je na het lezen van dit artikel denken: ik wil meer zelfvertrouwen in mijn rol als mama, mail dan naar:info@froufroubegeleiding.nl

 

Onbegrip onder moeders

De laatste tijd lees ik zoveel meningen vol onbegrip op social media, als het om moeders gaat die geen roze wolk ervaren. Dit zijn veelal de moeders die zelf de roze wolk in it’s full glory mogen ervaren. Iets wat ik erg fijn en bewonderingswaardig vind. Want zeg nou zelf, dit is slechts een klein handje moeders. De meeste mama’s, vinden het vaak toch ploeteren. Continue reading