Als je als moeder langzaam aan het verdwijnen bent

Er komt een moment, vaak niet op een dramatische dag maar juist op een gewone dinsdagochtend, waarop je in de spiegel kijkt terwijl je haastig mascara opdoet en ineens denkt, zonder dat je precies weet waarom: ik ben hier nog wel, maar ik ben mezelf ergens onderweg kwijtgeraakt, en die gedachte blijft de hele dag zachtjes in je hoofd tikken terwijl je broodtrommels vult, vergaderingen inloopt, kinderen ophaalt en appjes beantwoordt, alsof er iets is aangeraakt wat je al heel lang zorgvuldig hebt weggestopt.

Als moeder doe je alles

Je functioneert als mama. Je regelt, je houdt alles draaiende, en precies daarom ziet bijna niemand hoe dun de draad inmiddels is waarop jij balanceert. Niet omdat je zo goed toneelspeelt, maar omdat je zelf al jaren gelooft dat dit is hoe moederschap eruit hoort te zien, dat vermoeidheid erbij hoort, dat leegte tijdelijk is, dat je later wel weer aan jezelf toekomt, terwijl dat later steeds opnieuw wordt uitgesteld en jij steeds iets verder naar de achtergrond verdwijnt. Je raakt jezelf niet kwijt in één grote klap, maar in een lange reeks kleine, bijna onzichtbare momenten waarop je telkens opnieuw besluit dat jouw behoefte vandaag wel kan wachten, dat jouw grens niet zo belangrijk is, dat jouw verdriet even minder prioriteit heeft dan dat van een ander, totdat je op een dag merkt dat je eigenlijk niet meer goed weet waar jouw grens überhaupt nog ligt, omdat je zo gewend bent geraakt aan aanpassen dat je het verschil tussen liefde en zelfverwaarlozing nauwelijks nog voelt.

Waar ben jij gebleven?

Niet in een burn-out, niet in een crisis, maar in duizend keuzes voor iedereen behalve jezelf, in al die keren dat je dacht ik doe het wel even zelf, in al die keren dat je je vermoeidheid wegdrukte omdat je kinderen je nodig hadden, in al die keren dat je zweeg om de sfeer goed te houden, in al die keren dat je sterk was terwijl je eigenlijk gedragen wilde worden. Je klaagt niet, je houdt vol, en dat is precies waarom niemand op tijd ingrijpt, want van buiten ziet je leven er vaak prima uit, je hebt gezonde kinderen, een baan, een dak boven je hoofd, je doet wat er van je verwacht wordt, en juist daarom twijfel je aan jezelf wanneer je voelt dat het te zwaar is, want wie ben jij om te zeggen dat dit te veel is, als anderen het misschien nog zwaarder hebben, wie ben jij om ruimte te vragen voor jezelf terwijl alles toch “gewoon doorgaat”. Maar, pijn laat zich niet vergelijken, en uitputting verdwijnt niet door dankbaarheid, je kunt dankbaar zijn en toch langzaam leeg raken, je kunt liefhebben en jezelf ondertussen stukje bij beetje verliezen, zonder dat iemand dat aan de buitenkant ziet.

Je bent te lang sterk gebleven

Wat ik in mijn werk bij zoveel moeders zie, is geen gebrek aan kracht maar een overschot eraan, vrouwen die al jaren verder gaan dan goed voor hen is, die zo gewend zijn geraakt aan dragen dat ze niet meer weten hoe het voelt om zelf gedragen te worden, die zo loyaal zijn aan iedereen om hen heen dat ze zichzelf bijna ontrouw zijn geworden, en die zich diep vanbinnen afvragen waarom ze zich zo alleen voelen terwijl ze zelden alleen zijn. Ze stellen zichzelf vragen die ze hardop bijna niet durven uitspreken: waarom lukt het mij niet gewoon, waarom ben ik zo snel overprikkeld, waarom voel ik me zo leeg terwijl mijn leven vol is, waar ben ik gebleven, en bijna altijd is het antwoord pijnlijk eenvoudig: je bent jezelf niet kwijtgeraakt door zwakte, je bent jezelf kwijtgeraakt door jarenlang te sterk zijn geweest.

Gevoel van falen

Het probleem is niet dat je faalt, lieve mama. Het probleem is dat je al te lang alles alleen draagt, zonder echte ruimte, zonder iemand die jouw binnenwereld serieus neemt, zonder plek waar jij niet hoeft te zorgen, presteren of functioneren, terwijl je hebt geleerd dat eerst de kinderen komen, dan het werk, dan de relatie, en jij ergens achteraan, als er nog energie over is. En er komt een moment waarop je voelt: als ik nu niets doe, raak ik mezelf verder kwijt, niet spectaculair, niet zichtbaar, maar langzaam, in je plezier, in je zachtheid, in je verlangen, in je grenzen, in je zelfrespect.

In mijn 1-op-1 traject werken we niet aan een betere planning of een nog efficiëntere versie van jou, maar aan het herstellen van de relatie met jezelf, aan het terugvinden van je grenzen, het serieus nemen van je emoties, het accepteren van je emoties (inclusief het schuldgevoel) en het opnieuw leren luisteren naar wat jij al zo lang negeert. Niet om je te veranderen, maar om je terug te brengen bij wie je ooit was voordat je leerde dat jij pas telt als iedereen anders eerst tevreden is.

Wil je hulp?

Geloof me, je kinderen hebben geen perfecte moeder nodig, ze hebben een moeder nodig die zichzelf niet meer verlaat. Dus als je dit leest en je voelt: dit gaat over mij, dan is dat geen toeval, maar een uitnodiging om jezelf eindelijk weer net zo belangrijk te maken als iedereen voor wie je al zo lang zorgt. Mail naar info@froufroubegeleiding.nl, ik zorg ervoor dat je jezelf weer terugvindt.