Van postnatale depressie naar roze wolk momenten

Mijn vorige bevalling was geen kattenpis. Na 22 uur weeën en twee uur persen, kwam ons prachtige meisje Livia eindelijk ter wereld. Ik was niet blij, ik was niet euforich; ik was KAPOT!. De uren die volgden, voelde ik me leeg, uitgeput, boos. Ik was zo teleurgesteld in hoe het was verlopen. Ik was ronduit woest om wat er mis was gegaan. Genieten? Dat woord kwam niet ineens in me op. Het was zwaar, het was intens en ik meen me te herinneren dat ik af en toe ook gelachen heb. Maar niet vaak.

Hoe anders was deze bevalling. Op vrijdag 27 oktober meldden we ons ’s ochtends vroeg in het Meander Medisch Centrum in Amersfoort. Uiteraard waren we beiden gespannen, dat hoort erbij. Nadat onze baby uitgebreid was gecheckt en een hartfilmpje had gehad, kreeg ik mijn ziekenhuispyjama aan, een polsbandje met mijn gegevens om en werd ik richting OK gereden. Waar werkelijk iedereen mijn man kende en high fivede (omdat hij daar werkt en hier dagelijks komt). Je kan wel zeggen, dat het een beetje gekke ervaring was. Nadat ik een infuus had gekregen, begonnen de zenuwen de overhand te nemen en werd ik emotioneel. Binnen nu en een uur hebben we onze baby in onze armen, dacht ik steeds. Het gevoel overweldigde me nogal. Nadat de ruggenprik zat, werd ik plat neergelegd op de OK tafel.  Het groene gordijn werd opgetrokken en ik vroeg nog: ”Geven jullie een seintje, als jullie begonnen zijn?” De arts lachte en antwoordde: ”We zijn allang begonnen hoor!” Continue reading

Waarom doen moeders zo vaak concessies?

Als vrouw, als moeder, komt er dagelijks een hoop op je af en doe je veel concessies. Je runt je gezinsleven, gaat naar je werk, ondertussen sport je er nog bij want je wil er wel goed uitzien. Daarnaast heb je ook nog een sociaal leven te onderhouden en moet je er volgens de media ook nog een heet en stomend sexleven op na houden. Kortom: the pressure is on! Niet gek dus, dat je vaak concessies doet over het een en ander. Want al die ballen hoog houden, is simpelweg niet haalbaar. Vaak lever jij als moeder zelf het meeste in, als het op tijd voor jezelf aankomt.

Je bent je er misschien niet bewust van, maar ga maar eens na, hoe vaak je concessies doet. Hoe vaak heb jij in het weekend een dag(deel) voor jezelf? Hoe vaak kan jij ’s avonds rustig op de bank zitten met een serie of goed boek? Je kindje(s) moet(en) naar bed, de was moet nog gevouwen, er moet gekookt worden, afgewassen (of de vaatwasser inruimen), je huis nog even aan kant en voor je het weet is het 23.00 uur en kachel je in op de bank. In de weekenden wordt je vaak opgeslokt door sociale activiteiten. Die, hou me ten goede, ook hartstikke leuk zijn. Je vliegt alleen van sportschool, naar playdate, naar verjaardag en weer terug. Dus er blijft weinig tijd voor jezelf over. Een enkele keer is zo’n weekend natuurlijk helemaal niet erg, maar ik hoor steeds vaker van cliënten, dat ze eigenlijk amper aan zichzelf toekomen.

Veel moeders staan in de overlevingsstand en vaak zonder dat ze dit zelf doorhebben. “Ja, maar ik vind mijn werk zo leuk! Ik krijg daar juist energie van!” Of: ”Ik vind het helemaal niet erg om een thuisblijfmoeder te zijn, want ik spendeer juist extra veel quality time met mijn kindje(s) en daar ben ik heel dankbaar voor.” Dit zijn veel gehoorde uitspraken van moeders die ik zie. Verderop in het gesprek komt dan vaak naar voren, dat ze toch wel erg slecht slapen, veel piekeren en zich vaak oververmoeid voelen. Continue reading

Stoppen met moeten

Misschien is het je al eens opgevallen. Je loopt op straat en ineens denk je: ik zou ik eigenlijk nog even de ramen moeten lappen voor de visite zo meteen komt. Of je buurvrouw komt binnen terwijl je een taart staat te bakken en zegt: “nou zo’n lekkere taart wil ik ook wel” en prompt sta je diezelfde avond nog een creatie voor je buurvrouw te bakken. Of je zit op je werk en ineens bekruipt je de gedachte: ik ben al een week niet wezen sporten, ik ben ook zo lui. Ik moet NODIG weer even langs de gym. Om vervolgens tot 22.00 uur ’s avonds nog met gewichten in de weer te zijn, terwijl je al een week niet fatsoenlijk geslapen hebt en eigenlijk vroeg naar bed wilde. Herkenbaar?

Wij vrouwen zijn er enorm goed in, om van alles te moeten. En daar mogen we wel eens mee stoppen, als je het mij vraagt. Want van wie moet je al die dingen, zogenaamd? Juist! Van jezelf! Dus hoeft het dus helemaal niet! The end. Continue reading

Geslaagd voor mijn HBO Medische Basiskennis!

Toen ik twee jaar geleden besloot, dat ik mijn HBO Medische Basiskennis wilde gaan halen, was dit maar om een enkele reden. Ik wil zoveel mogelijk moeders helpen, die na de bevalling niet op een roze wolk zitten. Of je nu daadwerkelijk een postpartum depressie hebt of simpelweg vastloopt na de bevalling: elke moeder is welkom. Maar omdat de zorgverzekeraars het voor het zeggen hebben in Nederland, viel ik niet binnen de reguliere geneeskunde en om die reden hoefden ze zij mij niet te vergoeden. Als ik mijn HBO Medische Basiskennis en vijf andere disciplines zou halen, wel. Ik besloot er voor te gaan. Ik besprak de opties met manlief en hoe ik het aan zou pakken. Mijn boek was toen nog niet af, ik was net mijn praktijk gestart en ik heb ook nog een gezin. O ja en ik wilde ooit misschien ook nog wel een tweede kindje. Kortom: dit voorspelde chaos. Nu gedij ik persoonlijk erg goed in chaos, maar om mijn eigen geestelijke gesteldheid te waarborgen, was een planning toch wel praktisch. Continue reading

Waarom veel moeders een trauma hebben na de bevalling

Tijdens bijna alle gesprekken die ik voer met moeders, komt de bevalling eigenlijk wel naar voren. Veel moeders hebben een trauma opgelopen van hun bevalling. Niet eens zozeer vanwege de pijn (dat is een gegeven en gewoon heel erg heftig). Maar meer omdat er van alles is misgegaan tijdens hun bevalling. En dan doel ik met name op de miscommunicatie tussen de zorg-professionals en de mama in kwestie. Zo vertelde een moeder mij onlangs, dat haar bevalplan helemaal niet gelezen was en zij bij elke shiftwisseling weer haar hele verhaal moest doen. Een andere moeder vertelde me dat ze na anderhalf uur persen in totale paniek was en vroeg of er niet ingegrepen moest worden. Haar verloskundige was van de oude stempel en liet alles “lekker op zijn beloop.” Het resultaat: een vacuüm-verlossing met een totaalruptuur. De vacuümpomp werd er zonder te overleggen opgezet, de moeder voelde de boel scheuren “down under” en heeft daarna via EMDR (gespecialiseerde traumaverwerkingstherapie) dit vreselijke trauma moeten verwerken. Continue reading

Het is zover!

Het is zover! Na ruim 2,5 jaar schrijven, bijschaven, nog meer schrijven en nog meer bijschaven, is mijn boek dan eindelijk af! Het voelt als een enorme mijlpaal en natuurlijk is dat het ook.

Toen ik bijna drie jaar geleden mijn blog schreef over mijn postnatale depressie, wilde ik andere moeders bereiken met mijn verhaal. Al help ik er maar eentje, dacht ik toen. De reacties die ik toen kreeg op mijn verhaal, waren overweldigend. Nooit had ik kunnen denken, dat zoveel moeders zich herkenden in mijn verhaal.

Ik realiseerde me: hier moet ik iets mee. Ik besloot dat ik een boek ging schrijven, zodat ik andere moeders kon gaan helpen zoals ik zelf ook was geholpen. En zo geschiedde. Ik begon te schrijven en ben pas gestopt met schrijven, toen het boek voor mijn gevoel af was. Ik vond het enerzijds geweldig om te doen. Wetende hoe diep ik zelf ooit heb gezeten en dan nu de mogelijkheid creëren om andere moeders te gaan helpen. Anderzijds vond ik het ook heel spannend, ik ben geen journalist, heb geen Nederlands gestudeerd, etc. Kon ik dit wel? Continue reading

Mindful Mama’s

Het bewust worden van je emoties, is voor menigeen geen simpele opgave. De een voelt van alles door zijn hoofd en lijf vloeien, de ander is zich er amper bewust van, dat zich überhaupt emoties voordoen. De truc van je bewust maken van je gevoelens, is niet zo simpel. Het is eigenlijk ook geen truc. Het is wel een eerste stap, die mijns inziens, door iedereen gezet zou moeten worden. En dat is de stap naar bewust wording. Bewust worden van je eigen gedachten, wel te verstaan. Want de gedachte komt altijd eerst, pas daarna volgt je gevoel. Het is soms moeilijk te overzien. Als moeder, maar ook als vader wordt je opgeslokt door alle dagelijkse bezigheden. Je baan, je gezin, alle sociale activiteiten en dan ook nog even sporten tussendoor. Logisch, dat je af en toe even kwijtraakt, hoe je je eigenlijk voelt. De bewust wording is ver te zoeken. Ineens vind je jezelf ’s nachts piekerend in bed. De slaap niet kunnen vatten, omdat je hoofd een wervelwind is van gedachten, gevolgd door een nog grotere storm aan emoties. “Ik wil slapen!” Er is niks frustrerender, dan niet kunnen slapen, als je doodmoe bent. En laten we eerlijk zijn, als moeder ben je chronisch moe. Continue reading

Verandering van vrouw naar moeder

Soms vraag ik me wel eens af wat er van me geworden was, als ik geen moeder was geworden. Zou ik zo veranderd zijn als nu? Hoe zou mijn leven er dan hebben uitgezien? Heel erg anders of valt het misschien wel mee? Ik was een enorme partygirl vroeger. Ik ging alle festivals af en lustte graag een wijntje (of twee, drie…). Toen we besloten klaar te zijn voor het ouderschap, probeerden we zwanger te worden. Doordat ik lijd aan de ziekte collitis ulcerosa, lag ik opgenomen in het ziekenhuis en werd me verteld dat zwanger worden lastig zou zijn. Na anderhalf jaar proberen, lukte het nog steeds niet. Ik werd steeds kriegeliger van het feit dat ik elke maand menstrueerde. Toen ik een echo van mijn baarmoeder en eierstokken kreeg, zagen ze aan elke kant enorme hoeveelheden eitjes. Zoveel, dat er geen eentje kon rijpen, een beeld wat duidde op de aandoening PCOS. Ik zou een aantal onderzoeken ondergaan om uit te sluiten of vast te stellen of dit inderdaad zo was. Na weken wachten op mijn menstruatie, besloot ik toch maar eens een test te doen. Ik had allerlei gekke kwalen , ik was heel rillerig en ik had hartkloppingen waar je u tegen zegt. Continue reading

De oermoeder, bestaat die eigenlijk wel?

Er zijn vrouwen, die vanaf jongs af aan al weten dat ze mama willen worden. Ze voelen dit al hun hele leven door hun hele wezen heen vibreren. Ze willen niets liever dan mama worden en kunnen niet wachten tot het zover is.  Ze droomden er als klein meisje al van hoe het is om mama te zijn. Ze oefenden met hun pop en verzorgden deze. Ze kleedden hun Barbies aan en uit, borstelden hun haren, deden hun pop in bad, etc. Voor deze vrouwen komt het moederschap dan ook vaak (als het hen gegeven is)  als gepland. Ze zijn de zogenaamde “oermoeder”. Ik propte als mini mama zelfs al leverworst in de mond van mijn pop. Die mijn moeder er vervolgens met geen mogelijkheid meer uitgepeuterd kreeg. Het zat er al vroeg in, zullen we maar zeggen. Later ging ik oppassen op kindjes in de buurt en van familie en vrienden. Ik dacht altijd, dat ik zo’n oermoeder in de dop was. Ik wist immers al sinds ik klein was, dat ik mama wilde worden. Ik wilde niks liever.

Toen ik eenmaal bevallen was, voelde ik me helemaal geen oermoeder. Sterker nog, verre  van dat. ik dacht continue: waar ben ik aan begonnen? Ik kan dit helemaal niet. Waarom gaat het me niet zo makkelijk af, als ik van te voren en jarenlang gedacht heb? Het was op zijn zachtst gezegd, nogal een deceptie. Ik voelde me geen oermoeder en was diep teleurgesteld in mezelf. Toen bij mij de diagnose postpartum depressie werd gesteld, bleek ik niet de enige niet zo’ “oermoeder” was. Er waren veel mama’s die zich door het moederschap heen ploeterden. Die zich alles behalve een oermoeder voelen. Om allerlei verschillende redenen. Bijvoorbeeld, vrouwen die een kind krijgen omdat het naar eigen zeggen “moet”. Die de opgelegde druk van de maatschappij zo intens ervaren, dat ze besluiten om “toch maar een kind te krijgen”. Of moeders die per ongeluk zwanger raken en er geen raad mee weten. Die geen verbintenis voelen met het kindje wat in hun buik groeit en als het eenmaal geboren is, geen idee hebben wat ze er mee aan moeten. Of de moeders die na jarenlange fertiliteitstrajecten dan eindelijk mama zijn geworden en er maar niet van kunnen genieten. En zo zijn er nog veel meer denkbare scenario’s.

Ook hier moet meer aandacht aan besteed worden. Degenen die mij volgen op instagram (@geenrozewolk), weten dat ik aan alle kanten probeer om de taboes en stigma’s rond alles omtrent de postpartum periode te doorbreken. Wat ik hierboven omschrijf, zijn geen futiliteiten en dit verdient aandacht op een milde en meelevende manier. Niet de veroordelende en harde maniier die we vandaag de dag vaak op social media en tv voorbij zien komen. Want ook deze “non – oermoeders”, zijn natuurlijk goede moeders. Ook deze mama’s, die geen idee hebben hoe om te gaan met het moederschap, doen a hell of a job als je het mij vraagt. Want als iets je niet van nature gemakkelijk afgaat, moet je het jezelf allemaal aanleren. Wat is er nu moeilijker dan jezelf de rol van moeder “aanleren” als dit je niet zomaar vanzelf aan komt waaien? Zelfs de doorgewinterde oermoeders, vinden dit lastig. Laat staan als je geen idee hebt wat je met je baby en later opgroeiende kinderen aan moet. Weet dat het oké is, om dit te delen en het open te gooien. Hoe moeilijk dit ook is, je hebt alle recht om je zo te voelen, dus behandel jezelf met compassie in plaats met veroordeling.

Weet, dat als je jezelf geen oermoeder voelt, dit niet betekent dat je geen goede moeder bent! Het is eigenlijk het verhaal van nature versus nurture. Het feit dat je je geen oermoeder voelt, wil niet zeggen dat je er geen een kunt worden. En als je geen oermoeder wil worden is dat ook helemaal prima. In mijn ogen doen alle moeders zo ontzettend hun best en meer kan je dan ook niet doen. Je kan je innerlijke zelfvertrouwen aanboren, door dichtbij jezelf te blijven. Zoek naar dingen die bevestigen dat je wel een goede moeder bent, in plaats van de nadruk te leggen op wat je allemaal niet kan of wat niet lukt. Probeer de focus te leggen op wat je wel natuurlijk af ging, waarvoor je geen advies hoefde in te winnen bij andere moeders of professionals. Kijk naar wat er op een dag wel goed ging en schrijf dit op!

Onlangs nam ik een podcast op over wat er als moeder allemaal van je wordt verwacht. We praten over de hormonale disbalans, de totale uitputting waar je soms maar niet uit lijkt te komen en allerlei andere zaken omtrent het moederschap. Je luistert hem hier:

Mocht je na het lezen van dit artikel denken: ik wil meer zelfvertrouwen in mijn rol als mama, mail dan naar:info@froufroubegeleiding.nl