Breast or bottle: your call

Breastfeeding is a much-discussed topic in our society. When we were in America for a few months, I noticed a lot of slightly obsessive talk about breastfeeding—about all the benefits of breastfeeding and how superior this natural way of feeding was. I barely heard anyone talking about the disadvantages. First of all, I want to make it clear that I’m also in favour of breastfeeding, but (and this is a major but) only within the limits that are feasible for you. I don’t think it’s right that all new mothers should be pushed or even pressured into a pattern of nipple shields, pumping, and the whole enchilada. The way that breastfeeding is often regarded as the only ‘correct’ form of feeding seems completely over the top to me.

I believe that every mother has the right to choose how she wants to feed her child. Yes, a lot of research has been done on breastfeeding and its many benefits for the baby. But there are also disadvantages, such as the stress a mother experiences if her child doesn’t get enough nutrition. Some babies don’t latch on properly, some mothers produce milk that isn’t enriched with all the normal nutrition but instead is watery, and some babies don’t drink for long enough and never get to the hindmilk. (Hindmilk is the high-fat, high-calorie breast milk your baby gets toward the end of a feed. It’s richer, thicker, and creamier than foremilk. This issue can happen if your breastfeeding doesn’t get off to a good start.) In general, people don’t speak openly about breastfeeding problems. Every mother who has just given birth wants to provide the very best for her child. In addition, the uncertainty that comes with being a new parent means that mothers can be particularly susceptible to the opinions of others, especially the women who belong to the ‘breastfeeding mafia’. I think this is a rather heavy term, so I call them the breastfeeding gurus—that sounds a bit nicer.

A pregnant client once told me that she had already decided not to breastfeed. She didn’t want any more demands on her body after giving birth and wanted her breasts to be hers and hers alone. I find this perfectly understandable. However, people in her immediate environment questioned her about it all the time: ‘Wouldn’t you like to at least try to breastfeed? It’s said to be so good for your baby.’ Once the baby was born and she was bottle feeding, complete strangers would ask her out of the blue, ‘Why aren’t you breastfeeding?’ My client was completely disconcerted by this. On the one hand, she felt guilty, and on the other hand, she wondered why people weren’t minding their own business.



I started breastfeeding right after giving birth to my oldest daughter because I felt that it was my moral duty (here we go again). I felt pressured by society, by the breastfeeding gurus. I felt as though giving my baby a bottle would mean I was failing as a mother. Why didn’t I think for a moment, What am I getting myself into? Is what’s best for the baby, also best for me? Maybe I can bottle feed as well? No, I felt I had to breastfeed. In retrospect, I don’t understand why I was so rigid about it. But when I tried to breastfeed, the drops of colostrum came out with a lot of difficulty. I literally milked my chest with a shot glass under the pump, because that way we could measure if any milk was coming out at all—three full days of ‘fiddling’! I remember this time well, our desperation mounting because our baby was losing too much weight and we were told she’d have to be admitted to hospital if she didn’t gain weight soon. Her skin was continuing to turn yellow, something that should have already disappeared, and she also became a bit drowsy. I was horrified and so anxious. When I saw that of the six drops of colostrum I had managed to squeeze out with a lot of effort and pain, at least three drops had accidentally leaked into my shirt, I couldn’t stop sobbing. I really bawled my eyes out. I was so upset that those three drops of milk went to waste, because my baby needed them so badly.

This is how I drove myself crazy. Fortunately, before I gave birth (back when I could think with a clear head), I bought a package of formula, just in case. That formula was our salvation, and I just gave it to my baby at night. I also kept on pumping during the nights. I was determined as hell. All the pumping finally paid off, because on day four after the delivery, my milk started to come in. It no longer seeped but spurted and, before I knew it, I could pump with bottles underneath the pump instead of those idiotic shot glasses. So off I went. Even though it was ‘great’ to be able to feed my child, ‘great’ was the last thing I was feeling, because I was in so much pain whenever she latched on. I know that many mothers experience this initially and then after half a minute the pain fades away; however, that wasn’t the case for me. That stinging, intensely vicious pain stayed and sometimes became even worse. What is this? I kept thinking, shocked. Do all mothers hurt so much when breastfeeding their child, or am I the chosen one forced to suffer while all the other breastfeeding mums carry on blissfully? When our midwife arrived with nipple shields, I even let myself be talked into those as well. Nipple shields can help a baby latch on better and drink more easily. I couldn’t even handle water from the shower touching my nipples, they were that sensitive. You can probably imagine that when the nipple shield came off my nipples, it hurt so much I screamed and started to cry again. Fun times.

I managed a total of three months of pumping and feeding my daughter. Three months with chest inflammation and extreme pain. Never again. With my second child, born over three years later, I bottle fed from the start. Yes, there will be people who call me selfish. Yes, there will be people who judge me and call me a bad mother. To these people I want to say, ‘Live and let live.’

My American friend was more or less forced to breastfeed by her mother-in-law. When I heard this, the hairs on the back of my neck stood on end. Unfortunately, I hear many similar stories from my clients. Mothers, or mothers-in-law, foist themselves upon these new mothers with well-intentioned advice about breastfeeding. Even with the best intentions, because they often only want to ‘help’ their daughter (or daughter-in-law), they don’t realize that their advice often has the opposite effect, and the mother in question starts to feel more insecure about her own capabilities as a mother. It seems like that was the case with my American friend. ‘Once I switched to bottle-feeding,’ she said, ‘I hid the packs of formula food from my mother-in-law. In fact, I pretended it was expressed milk.’ It was so sad to hear that she felt the need to disguise her own choices and lie about it, too. I think every mother should be free to make her own decisions without feeling the weight of the world’s opinions on her shoulders. A new mother already has so much on her plate, let her be who she is and accept her choices. Let it be.


Facts and fictions about breastfeeding

When I was breastfeeding, I heard from many people that breastfeeding could help with postpartum depression. A Dutch website published a study by the University of Cambridge, which had conducted research among over thirteen thousand new mothers[1]. The findings showed that breastfeeding could even halve the risk of postpartum depression, that is, if all works properly and runs smoothly. But not if you experience a lot of pain and your child does not latch on properly. In the same article, they explained that if breastfeeding does not run smoothly, this can actually make the symptoms of postpartum depression worse. Not just that, but breastfeeding problems actually doubles the chance of postpartum depression occurring. In other words, if breastfeeding goes smoothly for you, there will be loads of benefits for you and your baby. If it doesn’t go well, it can cause problems.

‘The women who did want to breastfeed, but who did not succeed, eventually appeared to have the highest risk of postpartum depression of all the groups that were included in this study,’ says researcher Maria Lacovou. Like many other mothers, I hadn’t known that. This researcher recognises that ‘it is, of course, wise to encourage women to breastfeed, because of all the benefits it has. But we must not forget to continue to pay attention to those women who are unable to breastfeed while they are so willing to do so. They have such an increased risk of postpartum depression, so it is wise for maternity nurses and other professionals to keep an eye on things.’ Maria Lacovou also states in the article that the new mother’s fear of failing in the eyes of society also contributes to her risk of mental health problems after childbirth.


Just a few months after giving birth, I read about the phenomenon D-MER (Dysphoric Milk Ejection Reflex), a condition that occurs in women who are breastfeeding. The symptoms involve experiencing such adverse emotions that breastfeeding becomes associated with very negative feelings. The moment the milk starts to flow freely toward the nipples, negative emotions are triggered—fear, anger, depressive feelings and restlessness—and can last for a few minutes. The good news is that the condition, which is caused by a disturbance of dopamine levels in the blood, can be treated. If you recognize these symptoms and think you may have D-MER, please check out the website


Stop if you need to stop

If you add up all the evidence, women who aren’t feeling mentally well after giving birth shouldn’t be pushed into breastfeeding. I think nurses in maternity wards at hospitals, obstetricians, doctors, midwives, and health visitors who visit mothers at home should be specially trained to recognize all the signs of PPD. If you’re a health care professional and you suspect that the mother in front of you suffers from PPD, please advise her to do what she feels is right, not what is expected of her by society, friends, family, or anyone else with an opinion on the matter. Unlike the women who think it should be illegal to not breastfeed, I would strongly advise women who are already depressed or who are genetically more at risk of developing depression to stop breastfeeding if it isn’t going well. Don’t get me wrong; I’m definitely not against breastfeeding and, if it’s going well, I would advise you to continue with it, for all the benefits it provides you and your baby. But if you’ve been trying for a week and it’s still not working or running smoothly, please stop. Or stop even earlier, if you notice signs of D-MER or you feel complete aversion to nursing. It’s perfectly okay to stop. Really. Stop driving yourself mad. Stop pushing past your own limits. It isn’t necessary. Children grow strong and healthy when fed with formula milk. They function perfectly well, and twenty years later, no one asks your son or daughter whether or not they were breastfed. In fact, here in the Netherlands, the quality of our formula milk is so good the Chinese are importing it to China. Not too shabby.


The benefits of formula

Although there are many benefits to breastfeeding, formula also has a lot of pros. For example, it’s full of vitamins, meaning you don’t have to supplement your child with vitamins D and K, which is sometimes recommended for mothers who breastfeed, because of certain health risks for the baby. You have less stress about whether you’re producing enough milk and whether your baby is short of any nutrients. Above all, you know exactly how much food your child is getting, because you can monitor his formula intake easily. Of course, this is also possible if you’re pumping and giving your milk to your baby by bottle, but that does mean more work for you. During the three months I was breastfeeding, I lived the life of someone feeding twins.

Another advantage of bottle feeding is that your partner can do the night feed without you needing to pump, which gives them quality time with the baby, too. It also means that you can sleep through the night and rest up. Take a moment to let that sink in. You’ve just given birth, which has a major impact on your body and mind. You’re exhausted, hormonal, and perhaps overwhelmed. You need time to rest and absorb the momentous change in your life.

Whether you opt for breast or formula (or both), it is solely up to you and your partner to decide, no one else. I just want to reiterate that I think breastfeeding is an excellent choice, but only if you make that choice. I recommend, if possible, talking through your decision with your partner before the birth, because afterward, you’ll be a bit of a mess because of the hormones, lack of sleep, and so on, and making a rational decision is hard to do in those circumstances. You could for example say, ‘We’ll try breastfeeding for five days. If it doesn’t work by then, we can switch to formula.’ Have you already given birth? No problem, it’s never too late to switch to formula.

A client once told me that she didn’t dare stop breastfeeding. It wasn’t going very well and she was feeling like a failure. I hear this a lot in my practice. So much emphasis is put on breastfeeding, and mothers feel a great sense of failure if it doesn’t work out as they hoped. My client was pumping at work and hating it. At some point she had such a low supply of milk that after weighing the pros and cons, we agreed that she would stop. She was very happy with her decision.  something she reqally enjoyed.


Meet in the middle

Of course, you can also choose the middle road by combining breast and formula and giving both to your child. There is a lot of talk about ‘nipple confusion’, that babies no longer want the breast once they’ve drunk from a bottle. There are ways you can help prevent this. For example, if you give your baby a bottle (in addition to breastfeeding), you should first gently rub the bottle over his lips, so he slowly gets used to the teat. He’ll then search and latch on to the teat of the bottle. (That’s how your baby latches on to breastfeed, as well. Your child searches calmly where the nipple is located, before latching on.) In this way, your baby will not become ‘lazy’ but will automatically look for the teat.


Als je alleenstaande moeder bent tijdens de Corona crisis

Voor de meeste moeders is het momenteel enorm aanpoten. De Corona crisis duurt nu al weken en het einde lijkt voorlopig nog niet in zicht. De meeste mama’s hebben het behoorlijk zwaar. Ineens werk je niet alleen thuis, maar bevinden alle activiteiten zich in en om het huis. Ondertussen moeten de kids gehomeschooled worden, de boodschappen en de was gedaan worden. Daarnaast kan je niet even ergens naartoe. Er is geen escape en dat maakt deze periode enorm heftig voor velen. Dit alles is voor moeders met een partner al een enorme uitdaging. Maar wat als je single mom bent en dit hele Corona debacle ook nog eens in je eentje moet zien te rooien?

Enorme worsteling voor de single mom

De alleenstaande mama heeft het doorgaans al een paar tandjes zwaarder, doordat ze de meeste dingen in haar eentje moet aanpakken. Nu we midden in de Corona crisis zitten, is dit voor de single mom extra heftig. Ik zie in mijn praktijk dat deze moeders enorm worstelen met het feit dat ze niet even iemand hebben die even een arm om hen heen slaat of hen een knuffel geeft Continue reading

De 5 moeilijkste dingen aan moeder worden

Wanneer je voor de eerste keer moeder wordt, komt er een hoop op je af. Er zijn momenten waarop je overloopt van liefde voor je baby en je enorm kan genieten van het moederschap. Maar, er zullen ook momenten komen die uitdagend zullen zijn voor jou en ook voor je partner. De dingen waar niemand het over heeft, omdat je als mama nu eenmaal blij en dankbaar moet zijn. Ik denk dat deze dingen los van elkaar staan Dat je als mama happy en dankbaar kan zijn, maar het moederschap evengoed heel zwaar kan vinden.

Dit zijn de vijf ingewikkeldste dingen aan mama worden:

  1. Je hebt vrijwel geen tijd meer voor jezelf. Dat vond ik zelf heel ingewikkeld toen ik net mama was. Ik kolfde, ik voedde, ik vouwde tien kilo was weg op een dag. Maar tijd voor mezelf had ik niet. Dat miste ik soms enorm, maar tegelijkertijd wilde ik ook niet weg bij mijn kindje. Heel dubbel en heel ingewikkeld. Veel moeders die ik zie in mijn praktijk worstelen hier enorm mee.
  2. Je verlangt soms terug naar je oude leventje. Het leven waarin je kon gaan en staan waar je wilde, zonder dat je een halve volksverhuizing met je mee hoefde te slepen of na hoefde te denken voor je de deur uit ging. Veel moeders durven dit niet hardop te zeggen, uit angst om veroordeeld te worden. Omdat ze niet als ontaarde moeder bestempeld willen worden. Maar juist het delen van dit soort gevoelens is heel goed. Het opkroppen maakt dat je je als moeder soms heel eenzaam kan voelen
  3. Je slaapt een hele lange tijd bar weinig. Er zullen ouders zijn die dit kunnen beamen, maar er zullen ook ouders zijn wiens kind al heel snel doorsliep. Hoe dan ook, de nachten waarin je weinig slaapt, hakken er enorm in. Je relativeringsvermogen is gedaald tot een historisch dieptepunt en de hormonen maken je soms tijdelijk ontoerekeningsvatbaar. Ik herken dit volledig, bij mij was het niet anders. Het is niet voor niets dat de CIA slaapontzegging inzet als martelmethode. Niet slapen is zwaar en het lijkt soms eeuwig te duren. Hou vol, lieve mama’s! Ooit ga je weer slapen, heus!
  4. Je relatie met je partner verandert en kan soms onder enorme druk komen te staan na de komst van een kindje. Dat is heel logisch, want een baby slaapt ’s nachts weinig en heeft veel zorg en aandacht nodig. Dus de focus verschuift van aandacht geven aan je partner naar alle aandacht geven aan je kindje. Dat zorgt soms voor wrijving en kan de sfeer er thuis niet altijd even gezellig op maken. Blijf dus goed met elkaar communiceren en deel je gedachten en emoties met elkaar. Probeer zonder veroordeling naar elkaar te luisteren en blijf met elkaar in gesprek.
  5. Het enorme verantwoordelijkheidsgevoel wat je hebt als je net mama bent geworden is alles omvattend aanwezig. Dat geldt niet alleen voor mama’s, maar ook voor papa’s. Ineens realiseer je je, dat je kindje heel kwetsbaar is en hem of haar niks mag overkomen. De verantwoordelijkheid gaat soms ook gepaard met angsten en de zogeheten intrusies. Dit zijn heftige gedachten die je soms als moeder kan hebben uit angst je kindje per ongeluk iets aan te doen. Sommige mama’s die ik zie in mijn praktijk weten zich hier geen raad mee en slapen nog amper door alle stress en dit enorme verantwoordelijkheidsgevoel. Als dit bij jou ook het geval is, trek aan de bel en vraag om professionele hulp!


Heb je een steuntje in de rug nodig?

Als nieuwbakken moeder kan het enorm aanpoten zijn. Je aanpassings- en relativeringsvermogen wordt constant op de proef gesteld. Uit schuldgevoel en schaamte wil je het er vaak niet over hebben. Toch is het heel belangrijk om erover te gaan praten. Want als je niet op een roze wolk zit, of het moederschap simpelweg hel zwaar vindt, moet je hier niet alleen mee rond blijven lopen. Ik begrijp als gene ander hoe dit voelt, want ik heb dit zelf ook meegemaakt. Mail naar Samen gaan we werken aan een positiever gevoel en maken we de start naar herstel.


Hoe overleef je de eerste maanden met een baby?

Als je net bevallen bent, ben je moe, moeier, oververmoeid. Ze zeggen ook wel, dat “moe”, van het woord “moe-der” afstamt. Ik had het niet beter kunnen zeggen. Want man, wat kan je moe zijn in die eerste maanden. Daarnaast is de hormoonhuishouding verre van ideaal en ben je som een ware hormonella. Tel daar de enorme verantwoordelijkheid die je voelt voor de zorg van je kindje(s) bij op en je snapt hoe heftig dit kan zijn. Niet alleen voor moeders, maar ook voor hun partners. Want zij hebben ineens een heel andere vrouw naast zich. Dat vraagt ook om een flinke dosis aanpassingsvermogen.

In bed met netflix

Was je eerst nog de kroegtijger, die in het holst van de nacht het café werd uitgeveegd. Nu lig je op zaterdagavond om 21.00 in bed met Netflix. Ook prima, maar net een tikkeltje anders. Je bent je ineens bewust van elk geluidje in huis, want dit kan zomaar veroorzaakt worden door je kindje en dan moet je in actie komen. Of je bent zo moe, dat je je baby niet hebt horen huilen ’s nachts. Om vervolgens om 6.00 wakker te schrikken met doorgelekte zoogkompressen en de doodsangst of je baby nog wel leeft. Om hem vervolgens tevreden in zijn of haar bedje te zien liggen en te denken: halleluja, hij of zij heeft gewoon een nachtje doorgeslapen!

Accepteer dat je leven veranderd is

Het vraagt om een enorme portie aanpassingsvermogen, als je net ouders bent geworden. Moeder worden is, alsof je eindexamen doet voor iets waar je nooit een gedegen opleiding voor hebt gedaan. En dat dan elke dag opnieuw. Dit is soms killing voor kersverse moeders en vraagt enorm veel van je als vrouw. De eerste tip is, om allereerst te accepteren dat je leven nu anders is als voorheen, in plaats van er tegen te vechten. Samen met de negatieve gedachten die je soms over het moederschap kunt hebben. Nee, je zult deze gedachten niet altijd leuk vinden en heimwee hebben naar je oude leven. Dat is allemaal heel normaal en niks om je voor te schamen. Alleen, doen veel moeders dit vaak wel en durven ze hier niet over te praten. Zo zonde, want zo blijft het taboe in stand. Dus wees alsjeblieft eerlijk over hoe je je voelt en deel dit met je directe omgeving. Dit haalt ene hoop druk van de ketel. Continue reading

Waarom doen moeders zo vaak concessies?

Als vrouw, als moeder, komt er dagelijks een hoop op je af en doe je veel concessies. Je runt je gezinsleven, gaat naar je werk, ondertussen sport je er nog bij want je wil er wel goed uitzien. Daarnaast heb je ook nog een sociaal leven te onderhouden en moet je er volgens de media ook nog een heet en stomend sexleven op na houden. Kortom: the pressure is on! Niet gek dus, dat je vaak concessies doet over het een en ander. Want al die ballen hoog houden, is simpelweg niet haalbaar. Vaak lever jij als moeder zelf het meeste in, als het op tijd voor jezelf aankomt.

Je bent je er misschien niet bewust van, maar ga maar eens na, hoe vaak je concessies doet. Hoe vaak heb jij in het weekend een dag(deel) voor jezelf? Hoe vaak kan jij ’s avonds rustig op de bank zitten met een serie of goed boek? Je kindje(s) moet(en) naar bed, de was moet nog gevouwen, er moet gekookt worden, afgewassen (of de vaatwasser inruimen), je huis nog even aan kant en voor je het weet is het 23.00 uur en kachel je in op de bank. In de weekenden wordt je vaak opgeslokt door sociale activiteiten. Die, hou me ten goede, ook hartstikke leuk zijn. Je vliegt alleen van sportschool, naar playdate, naar verjaardag en weer terug. Dus er blijft weinig tijd voor jezelf over. Een enkele keer is zo’n weekend natuurlijk helemaal niet erg, maar ik hoor steeds vaker van cliënten, dat ze eigenlijk amper aan zichzelf toekomen.

Veel moeders staan in de overlevingsstand en vaak zonder dat ze dit zelf doorhebben. “Ja, maar ik vind mijn werk zo leuk! Ik krijg daar juist energie van!” Of: ”Ik vind het helemaal niet erg om een thuisblijfmoeder te zijn, want ik spendeer juist extra veel quality time met mijn kindje(s) en daar ben ik heel dankbaar voor.” Dit zijn veel gehoorde uitspraken van moeders die ik zie. Verderop in het gesprek komt dan vaak naar voren, dat ze toch wel erg slecht slapen, veel piekeren en zich vaak oververmoeid voelen. Continue reading

Waarom de periode na de bevalling zo overweldigend is

De periode na de bevalling is voor zowel roze-, als grijze wolk mama’s, erg pittig. Dit komt, omdat er mega veel op je af komt als kersverse moeder. Je hebt net een heftige gebeurtenis meegemaakt (de bevalling) en dan ineens wordt er van je verwacht dat je het allemaal wel weet: hoe je je baby moet verzorgen, wat je met die vreselijke krampjes aan moet, hoe vaak je je baby moet voeden (op verzoek of routine) en dan moet je die nieuwe moederrol ook nog eens vertolken met elke dag visite over de vloer en social media die naar je lonkt. Dit laatste is voor de hedendaagse moeders veel zwaarder, dan voor onze vorige generatie. Die hadden weinig vergelijkingsmateriaal, dus deden zij maar wat en dat was prima. Tegenwoordig vergelijkt elke moeder zich met die “perfecte moeder” op Instagram en hoppa, een minderwaardigheidscomplex is geboren!

Je bent net moeder geworden en ineens heb je 24/7 die enorme verantwoordelijkheid voor je kindje. Toen hij of zij nog in je buik zat, was je baby op de veiligste plek ter wereld, maar nu is hij ineens hier! En je voelt die verantwoordelijkheid ook de hele tijd, of het nu overdag is of ’s nachts. Ik ken vele verhalen van moeders die ’s nachts met een spiegel boven hun baby gingen hangen om te kijken of haar kindje nog wel ademde en of de spiegel besloeg. Of de geschrokken nieuwbakken ouders die zich afvroegen, nadat hun baby de hele nacht had doorgeslapen, zonder om een voeding te hebben gevraagd: ”Mijn god, leeft ze nog wel?” De verantwoordelijkheid voor je kindje is enorm en al deze bovenstaande dingen zijn volkomen normaal. Continue reading

De vloek die vergelijken heet

Veel moeders vergelijken zichzelf constant met andere moeders op Instagram, Facebook of Snapchat. Als je sommige moeders op social media moet geloven, is elke nieuwbakken) moeder zielsgelukkig, super zelfverzekerd en ziet ze er altijd tiptop uit. Ze heeft geen last van post-partum kwalen, een uitgezakt lichaam of onzekerheden. Ze straalt van oor tot oor, vindt het moederschap het leukste wat er is en doet alles zonder pijn of moeite. Herkenbaar?

Dit is totale onzin natuurlijk. Geen enkele moeder voelt zich na de bevalling meteen geweldig en vol zelfvertrouwen. De meeste moeders klooien maar wat aan en dat is heel normaal. De quote: “Die andere moeders doen ook maar wat”, is de meest gebruikte in mijn praktijk. Want echt, we doen allemaal maar wat! Het moederschap is nu eenmaal wennen, bij tijd en wijlen super zwaar en soms vindt je er gewoon geen snars aan. Als je na de zoveelste slapeloze nacht beneden komt, de was drie verdiepingen hoog opgestapeld ligt en je nog steeds niet in je skinny jeans past. Continue reading

De 5 dingen die je nooit tegen een zwangere moet zeggen

We kennen ze allemaal. Het type mens, wat altijd ergens iets over te zeggen heeft. Ben je te dik, dan is het niet goed. Val  je teveel af, krijg je daar weer commentaar op. Maar niks houdt de gemoederen zo bezig, als een zwangere vrouw, lijkt het wel. Ik vind het fascinerend en tegelijkertijd plaatsvervangend beschamend, wat mensen er allemaal uitflappen tegen deze zwangere vrouwen. Hier komen de vijf dingen die je nooit tegen een zwangere moet zeggen:

  1. “Wat ben je dik!” Werkelijk, wie dat nog tegen een zwangere durft te zeggen, verdient een knietje. Zo vertelde een cliënt mij ooit, dat ze een buurvrouw had, die haar er constant aan herinnerde, dat ze zo’n grote buik had en hoe ze dat dan voor zich zag tegen het einde van de zwangerschap. Zo onaardig! En vooral: zo onnodig. Laat die zwangere vrouwen met rust of geef ze een leuk compliment.

Continue reading

De vijf heftigste gedachten na de bevalling

Moeders die net bevallen zijn, hebben soms de meest intense gedachten. Ook de moeders die naar eigen zeggen, wel op de roze wolk zitten. De periode na de bevalling, is een van de heftigste perioden die een vrouw ooit zal doormaken in haar leven. Het is dan ook niet gek, dat je wordt overstelpt met gedachten en emoties, waar je soms enorm van kan schrikken.

Het goede nieuws is: je hoeft er niet van te schrikken! Het is namelijk heel normaal dat je deze gedachten hebt.  Hier volgen de vijf heftigste gedachten die een nieuwbakken moeder kan hebben na de bevalling:

  1. Ik had hier nooit aan moeten beginnen. Veel moeder schrikken enorm van deze gedachte. Omdat ze zich dan een slechte moeder voelen. Het tegendeel is waar: je bent geen slechte moeder als je dit denkt. Je hebt gewoon moeite met het moederschap en dat mag. Niemand verwacht van jou dat je het moederschap meteen helemaal fantastisch vindt, dus verwacht dit dan ook niet van jezelf!
  2. Ik kan dit helemaal niet! Als je net bevallen bent, komt er zo veel op je af, dat je je afvraagt hoe andere moeders dit allemaal doen. Alle nieuwe dingen die je moet onthouden, een routine ontwikkelen met je baby en het slaapgebrek waardoor je amper nog functioneert. Natuurlijk voel je je dan wel eens wanhopig en denk je: help! Ik ben hier niet voor in de wieg gelegd! Geef het de tijd! Laat het allemaal maar gebeuren en op den duur ga je merken, dat je sterker in je schoenen gaat staan.
  3. Ik ben de slechtste moeder ooit. Heb je je kindje per ongeluk zonder gordels vastgemaakt achter in de auto? Heb je je baby in een onbewaakt ogenblik van de commode af laten rollen? Heb je je kindje te hete melk gegeven? Dit is heel vervelend, maar het overkomt ons allemaal. Dit maakt je geen slechte moeder! Stop met jezelf te veroordelen en wees lief voor jezelf!
  4. Waarom kan ik niet meer genieten van het moederschap? Dit is een veel gehoorde gedachte van moeders die ik zie in mijn praktijk. Het is meteen ook een heel abstracte vraag, want wat is genieten nu eigenlijk? Betekent dit dat je na de bevalling constant op een roze wolk moet zitten? Nee! Natuurlijk heb je die momenten, dat je helemaal wegsmelt als je baby naar je lacht. Dat is een genietmoment pur sang! Maar die andere momenten, die waarin je er even geen snars aan vindt, mogen er net zo goed zijn. Accepteer dit van jezelf en laat het dan los.
  5. Krijg ik ooit mijn leven weer terug? Zo net na de bevalling, voelt het alsof je leven is overgenomen door je kindje(s) en alsof alles om hen draait. Je cijfert jezelf helemaal weg en vergeet eigenlijk totaal wie je was voordat je ooit moeder werd. Dat is heel begrijpelijk! Natuurlijk krijg je je leven weer terug! Het vergt alleen tijd en een goede planning. Zorg voor een dag(deel) in de week, waarop je iets kan doen, wat je helemaal zelf in kan richten. Naar de kapper, lunchen met een vriendin of naar de sauna. Alles mag, als jij er maar blij van wordt! Op dit soort momenten zonder de enorme verantwoordelijkheid voor je kindje(s), laad je helemaal op. Dit is zo ontzettend belangrijk!

Continue reading

Waarom veel moeders een trauma hebben na de bevalling

Tijdens bijna alle gesprekken die ik voer met moeders, komt de bevalling eigenlijk wel naar voren. Veel moeders hebben een trauma opgelopen van hun bevalling. Niet eens zozeer vanwege de pijn (dat is een gegeven en gewoon heel erg heftig). Maar meer omdat er van alles is misgegaan tijdens hun bevalling. En dan doel ik met name op de miscommunicatie tussen de zorg-professionals en de mama in kwestie. Zo vertelde een moeder mij onlangs, dat haar bevalplan helemaal niet gelezen was en zij bij elke shiftwisseling weer haar hele verhaal moest doen. Een andere moeder vertelde me dat ze na anderhalf uur persen in totale paniek was en vroeg of er niet ingegrepen moest worden. Haar verloskundige was van de oude stempel en liet alles “lekker op zijn beloop.” Het resultaat: een vacuüm-verlossing met een totaalruptuur. De vacuümpomp werd er zonder te overleggen opgezet, de moeder voelde de boel scheuren “down under” en heeft daarna via EMDR (gespecialiseerde traumaverwerkingstherapie) dit vreselijke trauma moeten verwerken. Continue reading