Hoe andere moeders mij niet langer frustreren

Hoe andere moeders mij niet langer frustreren

Op het moment dat je zelf moeder wordt, kijk je vaak op tegen andere, meer ervaren moeders. Je kijkt naar hoe zij hun leven inrichten, hoe ze hun kinderen opvoeden en hoe ze hun werk integreren met hun moederleven. Begrijpelijk, want je bent zelf nog het wiel aan het uitvinden en deze moeders lijken dit alles al getackeld te hebben.

Dit lijkt inderdaad zo,, want schijn bedriegt vaak. Die andere, meer ervaren moeders, doen namelijk ook maar wat. Zij worstelen zich ook door de dagen heen en hope for the best. Het moederschap is namelijk iets, wat met vallen en opstaan verloopt. Geen enkele moeder is perfect, dus ook zij niet, ook jij niet en ik ook niet.

Is dat erg? Welnee!  (meer…)

Waarom spanning voelen niet het einde van de wereld is

Waarom spanning voelen niet het einde van de wereld is

Soms kan je als moeder enorm veel spanning voelen. Bijvoorbeeld omdat je wil dat je kind graag doorslaapt. Of omdat je elke maand op de kleintjes moet letten, omdat je anders financieel niet rondkomt. Of omdat je partner bij je weg is gegaan en je er ineens alleen voor staat als moeder. Er zijn legio voorbeelden te bedenken, het resultaat is hetzelfde: je voelt je gespannen.

Het voelen van deze spanning, kan enorm beklemmend en beperkend werken. Het vreet energie en zorgt ervoor dat je slecht slaapt. Ik begrijp dit heel goed, vroeger had ik ook enorm veel last van al deze negatieve emoties. Het is geen kattenpis en je kan hier als moeder heel veel last van hebben. Het voelt na de bevalling vaak alsof niks meer is, zoals vroeger en alsof je nergens meer grip op hebt. (meer…)

Hoe ga je om met teleurstelling?

Hoe ga je om met teleurstelling?

Soms kom je als moeder voor een teleurstelling te staan in je leven. Het kan iets kleins zijn, zoals een geannuleerde playdate waardoor je niet even rustig boodschappen kan doen. Maar soms, overkomt je als moeder een teleurstelling, waar je niet zo snel overheen kan stappen. Bijvoorbeeld, als je iemand in vertrouwen neemt over je soms negatieve gedachten over het moederschap en deze persoon reageert niet zo empathisch op je verhaal, als je gehoopt had. Of als je zwanger bent en je niet zo happy en onbezorgd in je zwangerschap staat, als je van te voren had gedacht. Of als je na de bevalling niet op een roze wolk zit en je niet kan genieten van je kindje, het moederschap en alles daaromheen. Dit kan heel pijnlijk zijn en vaak ook heftig voelen. Hoe ga je om met dit soort teleurstellingen in je leven? (meer…)

Kom naar mijn boeksigneersessie op 23 maart 2018

Boeksigneersessie op 23 maart 2018

Toen ik nog aan mijn boek schreef, stelde ik me voor dat ik ooit lezingen zou houden, boeksigneersessies zou organiseren en bovendien: veel moeders zou helpen. Mijn missie is, om de postnatale depressie zoveel mogelijk uit de taboesfeer te halen. Want een op de drie moeders, zit na de bevalling niet op een roze wolk. Dat is veel. Deze moeders voelen zich vaak eenzaam en alleen in hun gevoel. Pas, als ze erover gaan praten, komen ze erachter dat ze niet alleen zijn in hun gevoel. De schaamte en het schuldgevoel maken plaats voor opluchting. Ze merken dat ze zich beter gaan voelen.

Dit is een van de redenen dat ik mijn boek ben gaan schrijven. Om deze net bevallen moeders uit hun isolement te halen. Door de herkenning in mijn boek en de tips die ik hierin geef, voelen ze zich begrepen en ondersteund. Ik krijg wekelijks mailtjes, berichtjes en Instagram messenger berichtjes van moeders en soms ook van vaders die mijn boek hebben gelezen. Ze bedanken me voor het schrijven van mijn boek. Ik raak elke keer weer vervuld van dankbaarheid en trots, als ik deze woorden lees.

Onlangs ontving ik een mail van een kersverse vader: ”Hai Tilda, ik wil je bedanken voor het schrijven van dit boek. Mijn vrouw vindt eindelijk zichzelf weer terug en ik begrijp dankzij jouw boek nu ook een stuk beter, wat er zich in mijn vrouw ’s hoofd afspeelt. Heel erg bedankt!”

Ik kan niet in woorden uitdrukken hoe bijzonder ik het vindt, om deze berichten te ontvangen. Sommigen van deze personen zal ik nooit in het echt ontmoeten. Anderen, melden zich na het lezen van mijn boek, meteen aan voor hun eerste sessie. Mocht je mijn boek gelezen hebben en graag een keer kennismaken met mij: kom dan aanstaande vrijdag naar het Zuid-Afrikahuis in Amsterdam. Daar organiseer ik samen met Lucinda Douglas van 15.00 tot 17.00 uur een boeksigneersessie waar iedereen binnen mag komen lopen. Ja, dus jij ook! Dus wil je graag een persoonlijke boodschap in je boek? Kom me dan ontmoeten en raak ondertussen geïnspireerd door de vele vrouwen die je om je heen zal vinden.

We kunnen met elkaar het taboe op de postnatale depressie doorbreken. Door samen te komen, erover te praten en open en eerlijk te praten over het moederschap.

Dus kom vrijdag naar Keizersgracht 141C in Amsterdam en kom mij in het echt meeten! Ik kan niet wachten om jullie allemaal in real life te ontmoeten!

 

De kwetsbaarheid van een moeder

De kwetsbaarheid van een moeder

Veel moeders die ik zie in mijn praktijk, voelen zich kwetsbaar. Allereerst vanwege de open zenuw die je krijgt, als je eenmaal moeder bent. Je wil je kindje(s) overal tegen beschermen en doet er alles aan om ze gelukkig te maken. Maar ook, omdat naar eigen zeggen, hen niks mag overkomen. “Mijn kindjes kunnen mij niet missen. Wat, als mij iets overkomt en ik er straks niet meer ben?”  Dit soort gedachten en alle bijbehorende emoties zijn heel begrijpelijk.

Want het is ook doodeng om moeder te worden en te zijn. Je voelt je enorm verantwoordelijk voor je kindje. Je wil niet dat je kindje(s) iets overkomt, of jou en je partner. Dat maakt je kwetsbaar. Hoe goed je je ook verzekert tegen ongevallen, je eigen lot, heb je nu eenmaal niet in handen. Logisch, dat dit dus als erg spannend wordt ervaren door veel moeders.

Hoe ga je hier nu mee om? Dat enorme verantwoordelijkheidsgevoel, die soms wat over beschermende houding, waar overigens niks mis mee is? Hoe houd je het voor jezelf behapbaar en houd je jezelf op de rails, als sommige wagons in je hoofd soms ontsporen?

Door eerlijk te zijn over wat je voelt en hierover te praten met anderen. Je hoeft dit soort moeilijke gedachten niet alleen te handlen. Praat erover! Met wie dan ook, dat lucht vaak al enorm op. Daarnaast is het belangrijk dat je leert accepteren, dat je deze angsten nu eenmaal hebt. Dat ze bij jou als persoon horen. Nee, je hoeft ze niet leuk te vinden. Je mag er van balen. Het enige wat je hoeft te doen, is ze te accepteren voor wat ze zijn: gedachten of gevoelens van voorbijgaande aard. Dat klinkt makkelijker dan het is en vraagt veel oefening.

De acceptatie van je eigen kwetsbaarheid en emoties is echter wel de sleutel tot verandering. Want hoe hard je er ook voor weg wil rennen of hoe hard je er ook tegen vecht: deze gedachten horen bij jou en zijn deel van wie jij bent. Die gaan niet ineens op magische wijze veranderen of weg. Was het maar zo makkelijk!

Dus accepteer je kwetsbaarheid! Omarm je soms ingewikkelde en confronterende gedachten. Pak ze vast en bekijk ze van dichtbij. Hoe voelt dat? Kies vervolgens een metafoor die voor jou goed visualiseert, Dit kan een wolk zijn, een mand of een doos. Sommigen doen een dikke jas uit, bijvoorbeeld. Stop deze gedachte en emotie bewust in de door jou gekozen metafoor en laat hem wegdrijven, vliegen, etc. Je zal merken, dat deze gedachten en emoties soms aan het begin, heel vaak terugkomen. Dat is heel normaal. Schrik daar niet van. Na een tijdje, meestal een week of twee, drie, ga je er handiger in worden en merk je dat je rustiger wordt. Het is net als fietsen. Eerst ga je een paar keer onderuit en uiteindelijk leer je steady te fietsen, zonder steeds om te vallen. Zo werkt het met mindfulness ook. Natuurlijk zal je de rest van je leven nog gedachtes hebben, die je niet fijn vindt en natuurlijk zal je nog eens van die fiets afvallen. De truc is, om er steeds weer op te blijven klimmen en door te gaan. Just keep cycling, just keep cycling.

Merk je, dat ook jij gebukt gaat onder de intense angsten, die met het moederschap gepaard gaan? Lig je wakker, omdat jou niks mag overkomen? Wil je weer relaxter in het leven staan? Mail dan naar info@froufroubegeleiding.nl

De 7 dingen die je na de bevalling voorgoed veranderen

De zeven dingen die je na de bevalling voorgoed veranderen

Als je moeder wordt, verander je voor goed. Dat is voor veel aanstaande moeders van te voren moeilijk voor te stellen. Sommige moeders in spe, vinden het zelfs een tikkeltje overdreven, dat andere moeders zo veranderen na de geboorte van hun kindje. Toch is het de normaalste zaak van de wereld. Tijdens de bevalling, gebeurt er iets met je als vrouw. Je laat de persoon die je ooit was, achter je en transformeert in een moeder. Dat deze rolverandering niet zonder slag of stoot gaat, is een gegeven en kan je hier lezen: http://bit.ly/2oOq2JH. Veel moeders hebben hier veel moeite mee. Waar is mijn identiteit? Wie ben ik, nu ik mama ben? Waarom is mijn leven zo veranderd? Dit zijn de 7 dingen die je als vrouw voorgoed veranderen, als je bevallen bent:

  1. Je hebt ineens een mega verantwoordelijkheid voor je kindje. Deze verantwoordelijkheid, zorgt bij veel moeders voor angsten en slapeloze nachten. Logisch, want je wilt het allemaal zo graag goed doen voor jullie baby.
  2. De relatie met je partner is voorgoed veranderd. Voorheen waren jullie met z’n tweetjes, nu zijn jullie een gezin. De tijd en aandacht voor elkaar moet onderling anders verdeeld worden en dat is ingewikkeld voor veel stellen.
  3. Je hebt ineens een stuk minder tijd voor jezelf. En hoe goed anderen je daarvan proberen te doordringen van te voren, als het moment eenmaal daar is, is het soms echt even slikken. Weg spontane etentjes, uitslapen is er niet meer bij en zomaar even de stad in, wordt een hele expeditie met je kindje erbij.
  4. Ineens heb je heimwee naar je oude leven. Dit heimwee gevoel kan ervoor zorgen, dat je je nieuwe leven soms niet zo leuk vindt en bij tijd en wijle zelfs een beetje gaat verafschuwen. Dat is heel begrijpelijk en niks om je voor te schamen. Je oude leven was zonder zorgen en met veel vrijheid. Je nieuwe leven is vervuld met liefde, knuffelmomenten, maar ook concessies. Dat hoort erbij.
  5. De momenten waarop je je eigen kunnen en capaciteiten in twijfel trekt, zijn niet meer op twee handen te tellen. Vroeger was je zelfverzekerd en wist je waar je voor stond. Met een kersverse baby, heb je werkelijk geen idee wat je doet, of dit het juiste is en vraag je je dagelijks af hoe andere moeders dit doen. Het antwoord is: die doen ook maar wat. Echt waar!
  6. Op het moment dat je ouders wordt, krijg je een soort open zenuw. Op het moment dat er iets met je kindje aan de hand is, bijvoorbeeld als hij of zij ziek is: voel je de pijn enorm binnenkomen. Ook als je kindje(s) op latere leeftijd verdriet hebben, zich buitengesloten voelen of gepest worden, ga je als moeder door de grond. Dat is en blijft zo, in welke leeftijd je kindje(s) zich ook bevind(en).
  7. Als moeder ben je iemands baken in de nacht. De persoon waar ze tegenop kijken. Hoe labiel en onzeker jij je van binnen ook mag voelen, jouw kindje kijkt met grote ogen tegen zijn of haar mama op. Voor je baby maakt het niet uit, dat je een pukkel hebt, een keer vergeten bent boodschappen te doen of een keer niet zo vrolijk bent. Je kindje houdt onvoorwaardelijk van jou en jij natuurlijk van hem. Ondanks alles wat er met je gebeurd is, blijft dat gelukkig zo.

Merk je dat je moeite hebt met de veranderingen die gaande zijn in jouw leven, na de bevalling? Wil je hulp met het beter omgaan van je rol als moeder, de onzekerheden die daarbij komen kijken en wil je weer genieten? Mail dan naar info@froufroubegeleiding.nl

Postnatale depressies bij vaders

Postnatale depressie bij vaders

In mijn praktijk zie ik vooral moeders, die na de bevalling in een postnatale depressie zitten. Echter, zitten niet alleen moeders soms op een grijze wolk, ook vaders kunnen hier last van hebben. Uit onderzoek is gebleken dat een op de tien vaders, hier last van heeft in mindere tot soms ernstige mate. In mijn praktijk komen ook vaders, die na de bevalling erg moeten wennen aan hun nieuwe rol. Ook mannen hebben hier vaak moeite mee en komen bij mij voor advies als ze in een postnatale depressie zijn beland.

Ik vind het enorm belangrijk om aandacht voor postnatale depressies onder vaders te vragen. Omdat er van deze papa’s vaak wordt verwacht, dat ze het allemaal maar aankunnen. Terwijl het voor nieuwbakken vaders, ook heel moeilijk is om aan hun nieuwe vaderrol te wennen. Vaders vertellen mij: ”Vroeger gingen we samen naar festivals en zakten we avonden door in de kroeg. Nu liggen we elke avond om 21.00 uur in bed.” Dat is even omschakelen voor veel mannen. Ook het veranderen van hun vrouw, vinden veel vaders lastig. Draaide het vroeger nog om hen tweeën en werd er uitgebreid getafeld, tegenwoordig bepaalt de baby alles en is er weinig ruimte meer voor hun tweeën, laat staan voor spontaniteit. Ik vertel deze uitgebluste papa’s dan ook, dat dit allemaal weer gaat komen. Dat het eerste jaar met een baby nu eenmaal heftig is. Dat het wennen is, om samen voor een kindje te zorgen en dat jullie elkaar hierin weer moeten vinden.

Het is heel begrijpelijk, dat je als net “bevallen” vader, ook in een postnatale depressie kan belanden. De symptomen variëren, maar zijn vaak:

  • Slecht slapen
  • Weinig eetlust
  • Veel piekeren en stress ervaren
  • Angstige gevoelens of gedachten
  • Negatieve emoties met betrekking tot het vaderschap
  • Redelijke tot extreme mate van onzekerheid

Accepteer van jezelf, dat je als vader in een postnatale depressie terecht bent gekomen. Het is niet niks, een kindje krijgen. Het is een hele verandering, op alle vlakken.

Ook het seksleven wordt vaak besproken in mijn praktijk: ”Vroeger hadden we een paar keer per week seks. Tegenwoordig mag ik blij zijn, als we een keer per maand halen.” Mannen raken hier eerder door gefrustreerd, dan vrouwen. Ik leg deze vaders dan ook uit, dat er heel veel gebeurd is met hun vrouw. Dat hun lijf een tijd lang niet van henzelf is geweest en dat ze haar lichaam gedeeld heeft met hun kindje. Daarnaast is er tijdens de bevalling behoorlijk wat natuurgeweld losgelaten op de “kritieke zones”, zullen we maar zeggen. Logisch, dat een nieuwbakken mama, dan niet meteen staat te springen om seks. Uitzonderingen daargelaten, natuurlijk. Dat komt wel weer. Sommige vaders hebben juist door het enorme slaapgebrek en de stress, helemaal geen seksdrive. Beiden is heel begrijpelijk en hoort ook bij de signalen van een postnatale depressie bij mannen.

Waar het om gaat is, dat ook vaders in een postnatale depressie terecht kunnen komen. Ook zij worstelen met extreme vermoeidheid en psychische stress. Soms neemt de behoefte om sociaal contact te hebben af, gaan vaders steeds minder de deur uit en staat dit alles het dagelijkse functioneren van de kersverse papa in de weg. Hier moet meer begrip voor komen. Naast het feit dat vaders vanaf het komende jaar na de bevalling langer thuis mogen blijven, pleit ik voor meer openheid onder vaders. Het is niet niks wat deze mannen te verduren krijgen. In de hedendaagse tijdsgeest, draait het toch vaak om moeder en kind. Logisch, maar daarmee wordt de rolverandering en alle daarbij komende klachten van de jonge vader vaak onderkend.

Dus ken je of ben je een vader die niet op een roze, maar op een grijze wolk zit? Mail dan naar info@froufroubegeleiding.nl. Samen werken we aan je herstel!

 

Help, mijn man is geen betrokken vader! Lees het hier: http://bit.ly/2BUig8E

Als moeder staat je hoofd altijd aan

Als moeder staat je hoofd altijd aan

Als moeder, staat je hoofd altijd aan. Dat wil zeggen: je hebt voor je gevoel altijd een enorme to do lijst die af “moet” in je hoofd. Veel moeders in mijn praktijk zeggen: ”Ik heb nooit rust. Het gaat maar door.’ En dat klopt ook wel, want als je moeder bent, lijkt die zogenaamde to do lijst soms eindeloos. Van de dingen die je voor je kindje(s) “moet doen”, tot wat je op werk moet presteren en alles wat daar tussen in ligt. Tel daar het huishouden, de boodschappen en je sociale leven bij op en je snapt, waarom veel moeders soms opgebrand raken.

Het is vandaag de dag geen kattenpis, om moeder te zijn. Niet alleen het moeder zijn an sich is pittig, maar ook alle verwachtingen die er aan je gesteld worden. We moeten er goed uitzien, sporten, een druk sociaal leven hebben. O en het liefst er ook nog een heet en stomend seksleven op na houden. Volgens onderzoeken hebben stellen gemiddeld drie keer per week seks. Ik zou graag willen weten, wie deze stellen zijn? Want ik ken ze niet. Echt niet. Daarnaast hebben veel mama’s het gevoel, dat ze constant bezig zijn met alles wat ze op een dag moeten doen. Er wordt constant een beroep op ze gedaan en dat is heel vermoeiend. Je hoofd staat eigenlijk altijd “aan”.

Dat laatste is vooral erg vermoeiend. Want soms wil je gewoon even uit. Gewoon even niks. Een serie kijken of simpelweg uit het raam staren. Dat is vaak al zo fijn. Even niet het gevoel hebben dat er een beroep op je gedaan wordt. Niet door je gezin, niet door social media of door je telefoon. Laatstgenoemde is een steeds vaker voorkomende klacht, die ik in mijn praktijk hoor. “Waarom kan ik die telefoon niet wegleggen?” Omdat we verslaafd zijn aan onze telefoon. Ja, jij ook. Je hoeft je er niet voor te schamen. Wel is het belangrijk, om je er meer bewust van te worden en wellicht meer te doseren, hoe vaak je op je telefoon zit.

Hoe krijg je je hoofd nu uit? Door meer in het nu te leven. Door meer stil te staan bij wat zich nu en op dit moment afspeelt. In plaats van steeds na te denken over wat er straks gaat komen of waar je naartoe moet. Door te stoppen met jezelf te vergelijken met andere moeders of vrouwen. Door te stoppen met terug te denken aan een situatie waarin je bijvoorbeeld anders had willen reageren. Het is allemaal heel begrijpelijk, dat je dit doet. Alleen helpt het je niet, om je hoofd rustiger te krijgen. Door dat constante appel uit te schakelen. Dus verdiep je eens in mindfulness en kijk of het je aanspreekt. Wil je hulp bij het creëren van meer rust in je leven en vooral: in je hoofd? Mail dan naar info@froufroubegeleiding.nl

Als je kindje na de bevalling heel ziek is

Als je kindje na de bevalling heel ziek is

Voordat je gaat bevallen, heb je als moeder een bepaald (droom)beeld van hoe de periode na de bevalling eruit komt te zien. Je droomt over ellenlange knuffelsessies op de bank, skin to skin contact en fijne lange wandelingen met je kleintje. Maar soms loopt het leven anders dan je gepland had en blijkt je kindje na de bevalling ziek te zijn. In de ene situatie is dit aangeboren, bij de ander gebeurt dit later. Het resultaat is hetzelfde: je kindje is ziek en jullie gaan als ouders door een hele zware periode heen. Al je mooie plannen, gaan zo het raam uit. Je bent non-stop in het ziekenhuis en niets is wat je van te voren gedacht had.

Wat doe je als mama in zo’n situatie? Een situatie waarin je 24/7 angsten doorstaat en je afvraagt of je kindje het wel gaat redden? Laat ik voorop stellen dat een dergelijke situatie ontzettend heftig is. De moeders die ik spreek in mijn praktijk, noemen het de hel op aarde. De zorgen die je maakt om je kindje zijn zo alomvattend aanwezig. Je probeert als ouders natuurlijk positief te blijven, maar dat lukt nu eenmaal niet altijd. Dat is heel begrijpelijk. Daarnaast vliegen je emoties, alle kanten op. Van wanhoop tot pure doodsangst, je ervaart het allemaal. Want als ouders wil je gewoon niet, dat je kindje iets overkomt. Je wil je kindje(s) tegen alles beschermen. Als dit niet lukt, voel je je machteloos en veel moeders voelen zich tegelijkertijd ook ontzettend schuldig. (meer…)

Waarom het oké is om soms angst te voelen

Waarom het oke is om soms angst te voelen

Veel moeders die ik zie in mijn praktijk, zijn vaak angstig. Omdat ze bang zijn dat hun kindje iets overkomt. Of dit nu is, door hun toedoen of die van een ander: de angst is echt en alomvattend aanwezig. Als je vaak leeft in angst, heb je een niet aflatend gevoel van gejaagdheid, je hebt regelmatig hartkloppingen en je slaapt slecht. Dit laatste verergert het probleem ook nog eens. Als je slecht slaapt (en dan heb ik het niet over drie nachten), vermindert onder andere je relativeringsvermogen. Dit vermogen heb je soms even heel hard nodig, als je in paniek bent. Omdat het je kan kalmeren en weer met beiden benen op de grond zet. Als je niet of weinig slaapt, gaat dit relativeringsvermogen op de schop en heb je dus nog meer last van deze angstige gevoelens. Hierdoor ga je ook weer minder goed slapen, omdat je soms in paniek wakker schrikt ’s nachts. Voor je het weet, beland je in een vicieuze cirkel.

Vanuit de oertijd zijn we als mens geprogrammeerd om op drie manieren op angst te reageren: bevriezen, vechten of vluchten. Welke van de drie je ook (onbewust) kiest, je accepteert je angst niet. Je bevriest, vecht er tegen of rent ervoor weg. Beiden is heel begrijpelijk, want angst voelt onaangenaam. Het is nu eenmaal geen fijne emotie om te ervaren. Logisch, dat je brein er van weg wil gaan. Echter, op het moment dat je dit doet, negeer je eigenlijk het probleem en komt de angst uiteindelijk als een boemerang weer bij je terug. Soms heviger, dan dat de angst hiervoor was. (meer…)