Loyaliteitsconflict onder moeders

Als je zwanger bent, zie je om je heen bij andere moeders vaak hoe “het hoort.” Je scrolt door talloze instafeeds heen van bekende moeders of momfluencers en ziet daar de ene mooie waterbevalling of thuisbevalling na de andere. Je ziet voor je hoe je straks wiegend met je baby in de schommelstoel zit en hoe je geniet van het mama zijn en van je kindje. In je gedachten is het een grote roze wolk en daar hou je je als zwangere mama vaak aan vast.

Gefaald

Maar wat als het allemaal anders loopt? Je zo gewenste thuisbevalling met zoutlamp verandert in een ziekenhuisbevalling, Omdat de ontsluiting niet vordert,  je kindje in nood is of omdat je placenta niet loskomt. Dit soort dingen kunnen gebeuren en hier kan je zelf niks aan doen. Veel mama’s die ik zie in mijn praktijk voelen zich hierdoor enorm schuldig. Deze moeders hebben voor hun gevoel gefaald, omdat ze de bevalling niet op eigen kracht konden doen of omdat ze een ruggenprik hebben gekregen. Continue reading

Zwanger na een postpartum depressie

Als je na de bevalling van je eerste kindje niet op een roze wolk zit, kun je je vaak niet voorstellen dat je ooit weer de moed zal hebben om nog een keer zwanger te raken. Veel moeders die mij volgen op instagram vragen mij: hoe was dit voor jou? Ik schreef hier al eerder een blog over. Net als voor mij, is voor de meeste moeders die toendertijd geen roze wolk hadden, enorm spannend om überhaupt al na te denken over een tweede kindje. Laat staan als het moment dan daar is en ze ook daadwerkelijk zwanger zijn.

Dit wil ik nooit meer meemaken

Veel moeders vrezen voor een herhaling van zetten. Heel begrijpelijk, want als je ooit in een postpartum depressie hebt gezeten, wil je dit nooit meer meemaken. Veel moeders krijgen er een knoop van in hun maag en dit is niet van de zwangerschapsmisselijkheid. Het is pure spanning die zich opbouwt in hun lijf en in hun mentale gesteldheid. Ze vragen zich af: hoe zal het me dit keer vergaan? Hoe kan ik ervoor zorgen dat ik dit keer wel op die roze wolk beland? Het antwoord op deze vraag is niet zo simpel.

Praat over je gevoelens

Ik zie veel moeders in mijn praktijk die zwanger zijn na een niet zo roze wolk bij hun eerste (of tweede, derde) kindje. Deze moeders zitten vaak vol onzekerheid en willen er alles aan doen om het dit keer wel in goede banen te leiden. De eerste stap hierin is: praat erover met je partner, een goede vriendin, je zus, etc. Zorg ervoor dat je inner circle weet wat je doormaakt en waar je mee zit. Er is niks zo eenzaams als al je emoties en angsten in je eentje verteren. Dus doe dit niet en start met praten. Continue reading

Als je het moederschap (soms) zwaar vindt

Er zijn soms van die momenten in het moederschap waarop je het even niet ziet zitten. Dit zijn meestal de momenten waarop de dingen niet zo gaan, zoals jij het graag had gewild. Of op de momenten waarop je door slaapgebrek, hormonen en weinig tijd voor jezelf het gevoel hebt dat je het niet meer kan handlen. Heel begrijpelijk, want als je net mama bent geworden, komt er enorm veel op je af. Maar ook als je kindjes wat ouder zijn, kan het moederschap je soms zwaar vallen. Veel moeders houden dit voor zichzelf, omdat ze niet willen klagen of niet als slechte moeder bestempeld willen worden.

Weg met dat taboe!

Dit laatste weegt erg zwaar mee voor deze mama’s. Want zeg nou zelf, niemand vindt het leuk om om als ontaarde moeder neergezet te worden. Alleen door het verzwijgen van dit soort dingen, gaat het taboe er niet af en denken andere moeders dat zij de enige zijn die het moederschap soms zwaar vinden. Dus, is het belangrijk dat we hier meer open over gaan praten. Je mag het moederschap namelijk best zwaar vinden. Dat is volkomen normaal. Ik ken eigenlijk geen enkele mama die dit soort momenten niet heeft. Inclusief ondergetekende.

Spaghetti tegen het raam

Als mijn peuter weer eens met spaghetti loopt te smijten tijdens het avondritueel en mijn oudste de mini courgette stukjes uit het eten plukt en zegt:”dit eet ik niet, want het is groen.” Terwijl ik net mijn stinkende best heb gedaan om een lekkere en gezonde maaltijd te maken. Denk je dat ik dan met een tevreden glimlach ontspannen aan tafel zit? Natuurlijk niet! Ik zit dan ook te balen. Zo heeft elke moeder van dit soort momenten.

Veel moeders lopen vast

Ik ken veel moeders die na de bevalling vastlopen, omdat ze de lat veel te hoog leggen voor zichzelf. Ze verwachten van zichzelf een perfecte mama die alles aan het moederschap leuk vindt. Dat ze alles meteen goed moeten kunnen en niet moren falen. Of dingen niet altijd even leuk vinden, zoals weinig tijd voor jezelf, de borstvoeding die niet loopt of dat jij en je partner elkaar vrijwel amper kunnen spreken. Laat ik een ding vooropstellen: de perfecte moeder bestaat niet. Je kan je uiterste best doen, maar aan perfectie kan vrijwel niemand tippen. Dus let die lag een stuk lager en kijk met een milde blik naar jezelf. Continue reading

De vijf dingen die je leert als je net moeder wordt

Als je net moeder bent geworden, gaat er een hele nieuwe wereld voor je open. Van te voren denk je dat dit vooral gaat over luiers verschonen, voeden en je baby in bad doen. In de werkelijkheid is het vaak toch net een tikkeltje anders. De enorme verandering die het moederschap met zich meebrengt, zorgt ervoor dat veel moeders (tijdelijk) even uit balans raken. Je bent ineens verantwoordelijk voor het kleine baby’tje dat in je armen ligt en dit gevoel kan soms heel overweldigend zijn voor mama’s en papa’s. Daarnaast gieren de hormonen als kersverse moeder door je lijf en slaap je weinig. Logisch, dat die eerste periode dus enorm wennen is.

Als je net bevallen bent, leer je allerlei nieuwe dingen over jezelf. Dit zijn vaak aspecten waar je zelf van te voren amper bij stil hebt gestaan. Dit zijn de vijf meest voorkomende dingen die je leert als je net moeder bent geworden

  1. Je verandert na de bevalling in een multitasker pur sang. Was je voorheen niet in staat om een agenda ordenen? Kon je vroeger niet file parkeren met de muziek nog aan? Na de bevalling kan je ineens je kindje voeden, de telefoon beantwoorden en nog een enigszins zinnig gesprek voeren ook. Of je baby verschonen, terwijl je een voiceapp inspreekt en nog gevat uit de hoek komt ook. Dit alles tegelijk dus. Het is bijna een wonder te noemen. Bijna.
  2. De gedachte: ‘hoe doen andere moeders dit?’ of; ‘ik kan dit niet.’ wordt een van je trouwe metgezellen. Of het nu gaat om de dagelijkse beslommeringen omtrent je kindje of het combineren van huishouden, boodschappen, kraambezoek en de zorg voor je kindje. Het zijn de beruchte ballen die je hoog moet zien te houden als mama. Bijna elke moeder die ik zie in mijn praktijk heeft hier moeite mee. Heel begrijpelijk, want het is nogal wat. Je moet zoveel dingen zien te onthouden, regelen of bewerkstelligen zo net na de bevalling. Het is nogal wat.
  3. Perfectionisme is de nagel aan je doodskist. Ik ken zoveel moeders die dagelijks het gevoel hebben te falen. De lat ligt vaak veel te hoog bij nieuwbakken moeders. Het huis moet aan kant, je moet na zes weken weer in je skinny jeans passen en je moet er elke dag tip  top verzorgd uitzien. In de tijd waarin we leven vergelijken veel moeders zichzelf met andere mama’s. Dan wel in real life als op social media. Alleen is dat niet de werkelijkheid, lieve moeders. Die zogenaamde perfect insta mom gaat echt niet haar ondergepoepte baby op Instagram zetten. Of vertellen dat zij en haar partner gisteravond nog een mega ruzie gehad hebben. Dus onthoud alsjeblieft: het gras lijkt wellicht groener aan de overkant, maar dat is waarschijnlijk omdat het nep is. Leg de lat een stuk lager voor jezelf en wees lief voor jezelf. Lukte het vandaag niet? Morgen weer een dag!
  4. Je geheugen is een grote gatenkaas en je kan nog amper iets lezen, laat staan onthouden. Dit komt, doordat je cognitieve functies tijdelijk afnemen. Bij de niet zo roze wolk moeders is dit vaak nog erger. Ik weet nog dat ik na de bevalling tien keer achterop een verpakking heb gelezen hoe het gerecht klaargemaakt moest worden. Ik bleef maar lezen en uiteindelijk heb ik het opgegeven en het maar gewoon op gevoel gedaan. Het was, zoals je begrijpt, een enorm succes. De dag erna bestelden we pizza… Geef het de tijd, ooit ga je weer functioneren zoals voor de bevalling. Je geheugen wordt wellicht niet meer zo denderend als voordat je zwanger bent, maar een kniesoor die daarop let. Het komt echt weer goed!
  5. Veel mama’s vinden het spannend om naar buiten te gaan met hun baby uit angst dat hun kindje gaat huilen. En dus blijven ze vaak thuis en wordt hun wereld steeds kleiner. Als je toch de stoute schoenen aantrekt en naar buiten gaat, zal je merken dat je kindje weliswaar wel eens gaat huilen, maar dat niemand daar van op of omkijkt. Baby’s huilen nu eenmaal, dat hoort erbij. Dus probeer jezelf elke dag te motiveren om in elk geval een blokje om te gaan met je baby. Dat is motiverend voor de endorfines die dan gaan stromen en voor een goed dag- en nachtritme. De volgende stap is een boodschap doen bij de supermarkt. En zo bouw je het steeds wat verder uit. Je hoeft dit niet allemaal in een keer te kunnen. Het is logisch dat jullie beiden aan de nieuwe situatie moeten wennen. Je baby aan het leven hier op aarde en jij in je nieuwe rol als moeder. Dat is volkomen normaal, lieve mama’s!

Continue reading

Help! Ik faal als mama!

Soms heb je als mama van die momenten waarin je het gevoel hebt dat je faalt. Bijvoorbeeld omdat je kinderen je tot waanzin drijven en je even weinig tot geen geduld op kan brengen. Of omdat de borstvoeding niet lukt en je het gevoel hebt dat je minderwaardig bent als mama. Of omdat je al nachten niet geslapen hebt en bloedchagrijnig tegen alles en iedereen bent. Of omdat je naar andere moeders kijkt en het gevoel hebt dat zij het allemaal wel voor elkaar hebben en jij niet. Je voelt je een mislukkeling, een loser of nog erger: een slechte moeder.

Ook ik maak er wel eens een potje van!

Allereerst wil ik tegen je zeggen: dat ben je niet, lieve mama! Geloof mij: elke moeder heeft regelmatig het gevoel alsof ze faalt. Ja, ook de moeders die dit niet zo naar buiten brengen. Waarom? Omdat het nogal moeilijk is om aan jezelf en aan de buitenwereld toe te geven dat je vindt dat je gefaald hebt. Mede daarom is het beeld wat op socal media en tv geschept wordt, vaak irreëel te noemen. echter, de meeste moeders maken er allemaal wel eens een potje van. Is dat erg? Welnee! Je mag als mama toch ook af en toe even je mindere momenten hebben? Ik deel ze regelmatig in mijn insta stories en krijg dan zoveel reacties. Moeders die zeggen: ”Oh, ik heb dit ook zo vaak.” Of: ”Wat fijn datje dit deelt! Ik ben dus niet de enige!”. Ook al heb je het gevoel hebt dat je te weinig doet of dat je faalt, jouw kindjes zien gewoon hun mama. Je kindjes maakt het niks uit als de groenten een keer verlept op tafel staan of ze voor de tv hun eten op moeten eten. Zij kijken naar jou en denken: dat is mijn mama! En ik hou van haar. Punt. Continue reading

De 5 moeilijkste dingen aan moeder worden

Wanneer je voor de eerste keer moeder wordt, komt er een hoop op je af. Er zijn momenten waarop je overloopt van liefde voor je baby en je enorm kan genieten van het moederschap. Maar, er zullen ook momenten komen die uitdagend zullen zijn voor jou en ook voor je partner. De dingen waar niemand het over heeft, omdat je als mama nu eenmaal blij en dankbaar moet zijn. Ik denk dat deze dingen los van elkaar staan Dat je als mama happy en dankbaar kan zijn, maar het moederschap evengoed heel zwaar kan vinden.

Dit zijn de vijf ingewikkeldste dingen aan mama worden:

  1. Je hebt vrijwel geen tijd meer voor jezelf. Dat vond ik zelf heel ingewikkeld toen ik net mama was. Ik kolfde, ik voedde, ik vouwde tien kilo was weg op een dag. Maar tijd voor mezelf had ik niet. Dat miste ik soms enorm, maar tegelijkertijd wilde ik ook niet weg bij mijn kindje. Heel dubbel en heel ingewikkeld. Veel moeders die ik zie in mijn praktijk worstelen hier enorm mee.
  2. Je verlangt soms terug naar je oude leventje. Het leven waarin je kon gaan en staan waar je wilde, zonder dat je een halve volksverhuizing met je mee hoefde te slepen of na hoefde te denken voor je de deur uit ging. Veel moeders durven dit niet hardop te zeggen, uit angst om veroordeeld te worden. Omdat ze niet als ontaarde moeder bestempeld willen worden. Maar juist het delen van dit soort gevoelens is heel goed. Het opkroppen maakt dat je je als moeder soms heel eenzaam kan voelen
  3. Je slaapt een hele lange tijd bar weinig. Er zullen ouders zijn die dit kunnen beamen, maar er zullen ook ouders zijn wiens kind al heel snel doorsliep. Hoe dan ook, de nachten waarin je weinig slaapt, hakken er enorm in. Je relativeringsvermogen is gedaald tot een historisch dieptepunt en de hormonen maken je soms tijdelijk ontoerekeningsvatbaar. Ik herken dit volledig, bij mij was het niet anders. Het is niet voor niets dat de CIA slaapontzegging inzet als martelmethode. Niet slapen is zwaar en het lijkt soms eeuwig te duren. Hou vol, lieve mama’s! Ooit ga je weer slapen, heus!
  4. Je relatie met je partner verandert en kan soms onder enorme druk komen te staan na de komst van een kindje. Dat is heel logisch, want een baby slaapt ’s nachts weinig en heeft veel zorg en aandacht nodig. Dus de focus verschuift van aandacht geven aan je partner naar alle aandacht geven aan je kindje. Dat zorgt soms voor wrijving en kan de sfeer er thuis niet altijd even gezellig op maken. Blijf dus goed met elkaar communiceren en deel je gedachten en emoties met elkaar. Probeer zonder veroordeling naar elkaar te luisteren en blijf met elkaar in gesprek.
  5. Het enorme verantwoordelijkheidsgevoel wat je hebt als je net mama bent geworden is alles omvattend aanwezig. Dat geldt niet alleen voor mama’s, maar ook voor papa’s. Ineens realiseer je je, dat je kindje heel kwetsbaar is en hem of haar niks mag overkomen. De verantwoordelijkheid gaat soms ook gepaard met angsten en de zogeheten intrusies. Dit zijn heftige gedachten die je soms als moeder kan hebben uit angst je kindje per ongeluk iets aan te doen. Sommige mama’s die ik zie in mijn praktijk weten zich hier geen raad mee en slapen nog amper door alle stress en dit enorme verantwoordelijkheidsgevoel. Als dit bij jou ook het geval is, trek aan de bel en vraag om professionele hulp!

Heb je een steuntje in de rug nodig?

Als nieuwbakken moeder kan het enorm aanpoten zijn. Je aanpassings- en relativeringsvermogen wordt constant op de proef gesteld. Uit schuldgevoel en schaamte wil je het er vaak niet over hebben. Toch is het heel belangrijk om erover te gaan praten. Want als je niet op een roze wolk zit, of het moederschap simpelweg hel zwaar vindt, moet je hier niet alleen mee rond blijven lopen. Ik begrijp als geen ander hoe dit voelt, want ik heb dit zelf ook meegemaakt. Mail naar info@froufroubegeleiding.nl Samen gaan we werken aan een positiever gevoel en maken we de start naar herstel.

 

Als je het moederschap niet altijd leuk vindt

Van te voren had je een heel mooi beeld van hoe het moederschap zou zijn. Het beeld van hoe het moederschap zou zijn, had je heel helder voor de geest. Je zag jezelf al lekker cocoonen met je baby op de bank, helemaal op een roze wolk. Of rond rennend door de speeltuin met je kleintje en beiden enorm veel plezier hebbend. Het ideale plaatje, zeg maar. Dat ideale plaatje heeft zich als een zaadje gemanifesteerd in je hoofd en je hebt je hier onbewust volledig aan vastgeklampt.

Andere koek

Eenmaal bevallen, blijkt dat het moederschap toch even andere koek is. De slapeloze nachten, de rond razende hormonen en de enorme verantwoordelijkheid voor ze zorg van je kindje, zorgen ervoor dat je het allemaal amper vol kan houden. Logisch, want moeder worden is ook hartstikke indrukwekkend en zwaar. Als je dan ook nog een pittige bevalling hebt gehad en je vaak onzeker voelt, zijn de meeste nieuwbakken moeders vaak de wanhoop nabij. Continue reading

Hoe je als mama kan stoppen met piekeren

Als je net moeder bent geworden, weet je vaak niet wat je overkomt. Je hebt ineens de zorg over dit kleine baby’tje en je kijkt vol verwondering naar dit kleine wurmpje in je armen. Tegelijkertijd ben je net bevallen en moet je al dit natuurgeweld nog verwerken. Bevallen is geen kattenpis, dus het kost tijd om dit te te verteren. Niet alleen lichamelijk, maar ook het mentale stuk is belangrijk. Tijdens de bevalling, laat je de vrouw achter je die je ooit was en krijg je een nieuwe identiteit. Ineens ben je niet meer gewoon Tilda, maar mama Tilda. Dat is een enorm verschil

Enorm wennen

Niet gek dus, dat veel moeders enorm moeten wennen, zo na de bevalling. Sommige van deze moeders krijgen last van slapeloze nachten (ja ook als de baby slaapt) en hebben ineens veel angsten en sombere gedachten. Dit resulteert in een hoop gepieker. Drie keer raden wanneer dat gepieker plaatsvind? Juist, als iedereen lekker ligt te slapen, ’s nachts.

Piekeren zit in ons DNA

Piekeren is een van de meest voorkomende klachten onder moeders. Het piekeren zit in ons DNA, zou ik bijna willen zeggen. Ik ken geen man die ’s nachts uren wakker ligt. Ja, misschien wel even, maar de meeste mannen liggen ‘s nachts toch echt lekker te knorren. Moeders piekeren niet alleen veel, ze zien vaak ook een hoop beren op de weg. In mijn praktijk zie ik veel moeders die last hebben van wat ik het “wat-nou-als” syndroom. ‘Wat nou als ik geen goede moeder ben? Wat nou als ik mijn kindje niet goed verzorg? Wat nou als mijn baby daar op latere leeftijd last van krijgt? Wat nou als ik geen aantrekkelijke vrouw meer ben voor mijn partner?’

De lijst is eindeloos en dit gepieker en getwijfel kost enorm veel energie. Energie die je juist zo hard nodig hebt voor je partner en je kindjes. Je gezinsleven gaat boven alles, maar gaat vaak gebukt onder de druk en stress, als een van de ouders niet lekker in hun vel zitten. Het is niet even een kwestie van: ‘als mama goed in haar vel zit, gaat het met de kindjes ook beter.’ Nee, zo zwart wit is het gelukkig niet. Het is met name voor jezelf als moeder heel vervelend, als je constant aan jezelf twijfelt en veel piekert. Continue reading

Wanner je kind hoogbegaafd blijkt

Ik schrijf veel over het moederschap en over de niet zo roze wolk. Maar soms wil ik ook mijn eigen verhaal met jullie delen. Gewoon, omdat ik het belangrijk vindt, dat jullie zien dat ik ook maar gewoon een moeder ben. Die maar wat aanklooit. Met dezelfde struggles als iedere andere mama. Eigenlijk zijn het grotendeels de struggles van Livia, onze oudste dochter die ik met jullie wil delen.

Het mentale stuk had blijkbaar prioriteit

Livia is 5,5 jaar oud en zit in groep twee van de basisschool. Al sinds de peuterschool, krijgen wij te horen dat haar motoriek achterloopt op dat van haar leeftijdsgenootjes. Livia liep pas bij 22 maanden. Lopen kan je het eigenlijk niet eens noemen, ze rende van de een op de andere dag ineens door het huis. Ik voelde me flink gepiepeld. Al die maanden heb ik je gedragen en nu ineens kan je niet alleen lopen, maar ook rennen? Nu snappen we inmiddels hoe dit komt, maar toen stonden we met open mond te kijken.

Nu was het ons dus ook wel opgevallen dat Liv motorisch wat langzamer was,  maar wij besteedden hier niet zoveel aandacht aan. Omdat ze met anderhalf jaar al volzinnen sprak en wij dachten: dit is duidelijk waar haar aandacht naartoe gaat: het mentale stukje. Dat motorische komt vanzelf wel. Alleen, bleef dat motorische stuk wel achter vergeleken met haar mentale ontwikkeling. Dat laatste ging met sprongen vooruit.

Ze heeft een motorische stoornis

Ook toen Livia naar de basisschool ging, kregen we van haar juf te horen: ”Livia beweegt heel houterig en heeft X-benen.” De keer erna zei de juf tijdens het tien minutengesprek: ”We denken dat Livia een motorische stoornis heeft. Jullie moeten met haar naar de fysio.” Wij vonden dit een vrij heftige uitspraak, maar wilden hier wel gevolg aan geven. Dus troonden we naar de fysiotherapeut. Deze heeft Livia uitgebreid getest op zowel fijne, als grove motoriek. Uit alle testen bleek dat ze niet alleen prima benen had, maar ook geen motorische stoornis had. Continue reading

De belangrijkste dingen die ik leerde toen ik voor de tweede keer moeder werd

Zoals de meesten van jullie waarschijnlijk wel weten, heb ik na de geboorte van mijn oudste dochtertje Livia, een postpartum depressie doorstaan. Dit was de moeilijkste en zwaarste tijd uit mijn leven. Ik had toendertijd dan ook nooit kunnen denken, dat ik ooit nog aan een tweede kindje zou durven te beginnen. Ik was doodsbang voor een herhaling van zetten en dacht niet dat ik ooit die behoefte zou voelen.

Ik ga iets geks zeggen

Het tegendeel bleek waar. Out of the blue zei ik op een dag tegen mijn man: ”Ik ga iets heel geks zeggen. Maar volgens mij wil ik een tweede kindje.” Waarop hij zei: ”Dan ga ik nu ook iets heel geks zeggen: ”ik ook!” En daar zaten we dan. Naast elkaar hand in hand met ene grote glimlach op de bank. Ik had het geluk, dat ik de tweede keer heel snel zwanger werd. Vol ongeloof staarde ik naar de zwangerschapstest in mijn handen. Minutenlang, staarde ik naar de test met vlinders in mijn buik en een giga smile op mijn gezicht. Ik maakte mijn man wakker en vertelde hem het blije nieuws. De negen maanden erna, vlogen voorbij.

Gentle sectio

De tweede keer moeder worden was een heel andere ervaring. De bevalling van Emmi was een geplande sectio, dus dat vond ik een verademing na mijn eerste traumatische ervaring bij Liv. Ik wist waar ik aan toe was, ik kon van te voren oppas regelen voor mijn oudste en dat voelde heel rustig. Ik telde de weken af en toen het eindelijk oktober was, zei ik tegen mezelf: Yes! Dut is de maand waarin ons kindje geboren wordt! Hoeveel horrorverhalen ik had gehoord over keizersnede, dit bleek allemaal niet op ons van toepassing. Ik vond een gentle sectio een hele mooie ervaring en heb alle details tot op de dag van vandaag in mijn geheugen gegrift staan.

Minder heftig

Hoe wereld verschuivend de eerste keer moeder worden was voor mij, dat heb ik de tweede keer niet zo ervaren. Ik was niet zo de kluts kwijt als de eerste keer. Ik voelde wel meteen onvoorwaardelijke liefde voor Emmi, maar was niet zo van de kaart als toen. Ik wilde Emmi non-stop bij me houden en met haar knuffelen. Begrijp me niet verkeerd, ik was nog steeds een ware hormonella en vond het wederom een enorme rollercoaster. Maar ik vond het niet zo heftig als bij de eerste keer.

Minder zin in kraambezoek

Daarnaast merkte ik, dat ik kraambezoek veel makkelijker buiten de deur hield. Waar ik bij de oudste nog op alles en iedereen ja zei, dacht ik nu: heb ik hier zin in? Dan: ja, kom gezellig langs. Zo niet: dan graag over een paar weken. Ik kon veel beter mijn grenzen aangeven. Het werd ook door iedereen geaccepteerd en begrepen, tot mijn opluchting. Ik had vooral veel behoefte om als gezin lekker samen te cocoonen en aan de nieuwe situatie te wennen. Iets waar ik bij Livia amper de tijd voor had en kreeg. Dit vond ik zo’n verschil!

Tijd voor mezelf

Ook vond ik het makkelijker om tijd voor mezelf vrij te plannen. Het schuldgevoel kon ik dit keer makkelijker relativeren en dus zorgde ik ervoor dat ik regelmatig even alleen de deur uit ging. Al was het maar om even een paar rompertjes te scoren in de stad. Of een snelle kop koffie te doen met een vriendin. Toen ik voor de eerste keer moeder werd, deed ik dit nooit. Het kwam niet eens in me op. Want mijn kind achterlaten Qua equivalent aan een slechte moeder zijn. Dankzij mijn toenmalige psycholoog, leerde ik dat het oké is om af en toe even “Tilda” te zijn, in plaats van  “mama Tilda” Wat een verademing!

Grootste eye opener

Het grootste leermoment van een tweede kindje krijgen vond ik, dat al mijn zorgen of ik wel evenveel van mijn tweede zou kunnen houden als van mijn eerste, al heel snel verdwenen. Ik heb me hier tijdens de zwangerschap vrij druk om gemaakt en ook om het feit of grote zus het wel zo leuk zou vinden. Mijn man snapte hier geen snars van. Die dacht: Livia gaat het fantastisch vinden. Waar maak je je druk om? Goede uitspraak ook, tegen een zwangere met rondrazende hormonen, maar dat daar gelaten. Onze oudste is nogal gevoelig dus ik vreesde dat ze zich buitengesloten of minder belangrijk zou gaan voelen. Dit alles bleek gelukkig helemaal niet het geval en dat was een enorme opluchting voor mij als moeder.

Wat ik tenslotte nog wil vertellen is, dat als je al een kindje hebt en die wordt grote broer of zus, het het mooiste is wat er is, om die twee samen te zien. Een kusje op het hoofdje van je kleine baby, of die twee handjes in een. Die momenten koesterde ik enorm en nog steeds. Inmiddels zijn we bijna twee jaar verder en slaan ze elkaar regelmatig de hersens in. Maar die begin periode vergeet ik nooit meer.

Wil je hulp?

Ik merk dat veel moeders ook na het krijgen van een tweede of derde (vierde, vijfde, enzovoorts) kindje last kunnen krijgen van een postnatale depressie. Dus bevind je je momenteel op alles behalve een roze wolk en denk je: leuk dit verhaal, maar dit gaat niet over mij. Weet, dat je niet de enige bent. Er zijn veel meer moeders die na het krijgen van een tweede kindje, vastlopen na de bevalling en steun in de rug nodig hebben. Wil je hier hulp bij, mail dan naar info@froufroubegeleiding.nl. Samen gaan we werken aan jouw herstel en dat je je weer lekkerder in je vel gaat voelen.