Waarom doen moeders zo vaak concessies?

Waarom doen moeders zoveel concessies

Als vrouw, als moeder, komt er dagelijks een hoop op je af en doe je veel concessies. Je runt je gezinsleven, gaat naar je werk, ondertussen sport je er nog bij want je wil er wel goed uitzien. Daarnaast heb je ook nog een sociaal leven te onderhouden en moet je er volgens de media ook nog een heet en stomend sexleven op na houden. Kortom: the pressure is on! Niet gek dus, dat je vaak concessies doet over het een en ander. Want al die ballen hoog houden, is simpelweg niet haalbaar. Vaak lever jij als moeder zelf het meeste in, als het op tijd voor jezelf aankomt.

Je bent je er misschien niet bewust van, maar ga maar eens na, hoe vaak je concessies doet. Hoe vaak heb jij in het weekend een dag(deel) voor jezelf? Hoe vaak kan jij ’s avonds rustig op de bank zitten met een serie of goed boek? Je kindje(s) moet(en) naar bed, de was moet nog gevouwen, er moet gekookt worden, afgewassen (of de vaatwasser inruimen), je huis nog even aan kant en voor je het weet is het 23.00 uur en kachel je in op de bank. In de weekenden wordt je vaak opgeslokt door sociale activiteiten. Die, hou me ten goede, ook hartstikke leuk zijn. Je vliegt alleen van sportschool, naar playdate, naar verjaardag en weer terug. Dus er blijft weinig tijd voor jezelf over. Een enkele keer is zo’n weekend natuurlijk helemaal niet erg, maar ik hoor steeds vaker van cliënten, dat ze eigenlijk amper aan zichzelf toekomen.

Veel moeders staan in de overlevingsstand en vaak zonder dat ze dit zelf doorhebben. “Ja, maar ik vind mijn werk zo leuk! Ik krijg daar juist energie van!” Of: ”Ik vind het helemaal niet erg om een thuisblijfmoeder te zijn, want ik spendeer juist extra veel quality time met mijn kindje(s) en daar ben ik heel dankbaar voor.” Dit zijn veel gehoorde uitspraken van moeders die ik zie. Verderop in het gesprek komt dan vaak naar voren, dat ze toch wel erg slecht slapen, veel piekeren en zich vaak oververmoeid voelen.

Hoe komt het, dat we als vrouw, onszelf zo wegcijferen? Waarom zijn wij vaak degene die concessies doen en niet de partners? Omdat we er automatisch vanuit gaan dat het zo hoort. Omdat veel vrouwen denken, dat ze zeuren als ze een keer een moment voor zichzelf willen. Want: ik wilde zo graag kinderen, so I need to suck it up. Maar is dat wel zo? Waarom zou jij degene zijn die constant concessies doet? Waarom zou je niet wat vaker aan je partner vragen of hij ook een keer de nachtvoedingen doet? Waarom zou hij in het weekend niet een keer thuis kunnen blijven, zodat jij met een vriendin kan lunchen/winkelen/naar de sauna?

Ik denk dat er voor hedendaagse moeders te weinig tijd is om aan zichzelf toe te komen en ze hierdoor sneller opgebrand raken. Natuurlijk is het niet overal zo en zijn er ook gezinnen waar de taakverdeling wel goed geregeld is. Maar over het algemeen, komt het meeste toch op de moeders neer. En deze moeders raken uitgeput. Uitgeput van alle concessies die ze doen en de offers die ze maken. Ik denk dat het allerbelangrijkste is, dat je jezelf op één zet. Want als jij dit niet doet, wie dan wel? Stel duidelijke grenzen en vraag jezelf af: kan ik dit wel en nog belangrijker: wil ik dit eigenlijk wel? Als het antwoord nee is: doe het dan ook niet. Luister naar je gevoel, je hebt dit niet voor niets. Plan die ene avond van de week vrij voor jezelf. Ga iets doen waar je energie van krijgt, hoe moe je ook ben van het gepieker ‘s nachts en de slapeloze nachten. Opladen is zo ontzettend belangrijk en dat doe je niet door avond aan avond op de bank te zitten of als een dolle door het huis te rennen om alles spik en span te krijgen. Wees lief voor jezelf, want dat is het enige wat er toe doet!