Kies zélf tussen borstvoeding of flesvoeding

Het is deze week “World Breastfeeding Week”. Deze week is bedoeld om borstvoeding onder de aandacht te brengen en te normaliseren. Een mooi initiatief! Ik schreef in mijn boekToen kreeg ik weer lucht” ook over borstvoeding en hoe dit niet voor elke moeder vanzelfsprekend is of lukt. Borstvoeding is prachtig, laat ik dat voorop stellen. Ik vond het zelf dan ook heel naar dat het niet lukte en ik steeds verging van de pijn.  Veel moeders voelen zich schuldig als borstvoeding geven niet lukt. Ze voelen zich tekort schieten als moeder en schamen zich vaak enorm. Ik schreef daarom een hoofdstuk over de keuzes die je als moeder hebt . En dat je de lat wat lager mag leggen voor jezelf als mama. Je leest het hoofdstuk hier:

Je kunt als moeder je kindje op verschillende manieren voeden. Ook jij hebt hier vast al over nagedacht. Wat wil je gaan geven als je baby er straks is? Of misschien lees je dit nu je baby net een week oud is en denk je: wat zal ik doen? De ene moeder kiest voor borstvoeding en de andere voor flesvoeding. Sommige moeders kiezen voor een combinatie van beide. Wat je ook kiest, het allerbelangrijkste is dat jij een keuze maakt die bij jou en je kindje past. Want er wordt zoveel geschreven en gezegd over borst- en flesvoeding, dat veel moeders door de bomen het bos niet meer zien. Wat ik moeders altijd adviseer: volg je gevoel en blijf hierbij. Kies wat voor jouw kindje en jou het beste voelt.

De must die borstvoeding heet

Het fenomeen borstvoeding is een veelbesproken onderwerp in onze maatschappij. Daarmee bedoel ik niet alleen onze oude vertrouwde Nederlandse maatschappij, nee ook ver daarbuiten. Zo merkte ik, toen wij een paar maanden in Amerika woonden, dat er heel erg veel werd gepraat over borstvoeding. Over alle voordelen van borstvoeding en hoe goed deze natuurlijke manier van voeden is. De nadelen, daar hoorde je vrij weinig mensen over spreken. Ik ben zelf ook voorstander van borstvoeding, laat ik dat vooropstellen. Maar (en dit is een grote kanttekening die ik maak): binnen de voor jou als vrouw haalbare grenzen. Want ik vind het erg dat alle nieuwbakken moeders in een stramien van aanleggen, aanhappen, tepelhoedjes, afkolven en de hele santenkraam worden geduwd. Soms tot aan huilen toe. Ik vind dat iedere moeder het volste recht heeft om zelf te kiezen hoe ze haar kindje wil voeden. Ja, er is veel onderzoek gedaan naar borstvoeding en de vele voordelen hiervan voor de baby. Maar er zijn ook nadelen, zoals de stress die een moeder voelt als haar kindje niet genoeg voeding binnenkrijgt, omdat de borstvoeding niet voldoende op gang komt. Hier wordt eigenlijk amper over gerept. Iets wat ik onbegrijpelijk vind. Want iedere moeder die net bevallen is, wil het allerbeste voor haar kindje. Daarnaast vraagt de onzekerheid van het nieuwe ouderschap het uiterste van je en je bent makkelijk vatbaar voor de meningen van anderen. Vooral die van de groep die ook wel ‘borstvoedingsmaffia’ genoemd wordt. Ik vind dit zelf een vrij heftige term. Ik zal ze de ‘borstvoedingsgoeroes’ noemen. Dat klinkt wat aardiger. Deze vrouwen zijn vaak zelf lang doorgegaan met het voeden aan de borst. Ik heb veel respect voor deze groep vrouwen, want ze zijn er soms jaren zoet mee.

Ik vind het enigszins overdreven dat borstvoeding als enige juiste vorm van voeding wordt aangemerkt voor baby’s vandaag de dag. Wat mij betreft mogen alle moeders ermee doorgaan, voor zover het voor hen haalbaar is natuurlijk. Zelf vind ik twee jaar borstvoeding geven vrij lang. Maar nogmaals: dat moet iedere moeder zelf weten. Zolang ze andere moeders, die liever voor flesvoeding kiezen, in hun waarde laten. Want dat gebeurt vaak niet. Zo vertelde een cliënt van mij, dat ze van tevoren al had besloten geen borstvoeding te willen geven. Ze had geen zin in de polonaise aan haar lijf en wilde na de bevalling haar lichaam zo snel mogelijk weer voor zichzelf. Een begrijpelijk besluit. Echter, ze kreeg van haar directe omgeving de hele tijd vragen als: ‘Zou je niet toch eens proberen om borstvoeding te geven? Het schijnt zo goed te zijn voor je kindje.’ Ook vroegen volslagen onbekenden haar out of the blue: ‘Waarom geef je eigenlijk geen borstvoeding?’ Mijn cliënte werd hier helemaal door van haar stuk gebracht. Enerzijds voelde ze zich schuldig naar haar kindje toe en anderzijds vroeg ze zich terecht af waar iedereen zich mee bemoeide? Dit is een van de talloze voorbeelden die ik kan noemen van moeders die een beslissing nemen en vervolgens het gevoel krijgen dat ze het niet goed doen als moeder. Ik vind dit heel schrijnend, want deze moeders willen uiteraard ook het beste voor hun kindje. Waarom zou dit per se borstvoeding moeten zijn? Continue reading

De 5  leukste dingen aan een tweede kind krijgen

Toen ik net bevallen was van onze eerste dacht ik dat ik nooit meer opnieuw moeder zou worden. Door de postpartum depressie waarin ik zat, kon ik me niet voorstellen dat ik dit nog een keer aan zou durven. Weer die bevalling, al die hormonen en het slaapgebrek. En dan ook nog eens geen roze wolk er bovenop. Ik moest er niet aan denken om dit voor een tweede keer aan te gaan. Toch begon het na 2,5 jaar ineens te kriebelen. Ik zei op ene avond tegen mijn man:”ik ga nu iets heel geks zeggen.”Hij:”Wat dan?”Ik:”Ik denk dat ik nog ene kindje wil.”Hij keek me liefdevol en verrast aan. Tim zei:”Ik ga ook iets geks zeggen.”Ik:”Oh?”Hij:”Ik ook!”

Het was even stil bij ons thuis. Geloof me: dat komt niet vaak voor. We keken elkaar aan en pakten elkaars hand vast. Daarna begonnen we keihard te lachen. We praatten uren over hoe we ons beiden voelden over deze beslissing en hoe we het anders aan wilden pakken. Maar vooral: Hoe leuk Liv het zou vinden om grote zus te worden. Na ene paar maanden was het zover: ik was zwanger van Emmi. De zwangerschap vloog voorbij. Toen Liv’s kleine zusje er eenmaal was, ontplofte ik van liefde voor die twee. Helemaal als ik ze samen op de bank zag liggen. De roze wolk was er in vlagen en dat was meer dan ik ooit had kunnen en durven dromen. Dus als je dit leest en je had geen roze wolk bij de eerste: weet dat het de tweede keer heel anders kan gaan. Waarom een tweede kind zo leuk is om te krijgen? Je leest het hier:

  1. Omdat je liefde letterlijk verdubbeld wordt. Ja, het is dubbel zoveel zorgen en dubbel zoveel energie die je in je kindjes steekt. Maar nog nooit heb ik zoveel liefde gevoeld als voor mijn kleine meisjes. Alle zorgen of ik wel evenveel van ze kon houden, verdwenen als sneeuw voor de zon zodra ik ze samen zag. Het was zo aandoenlijk en de liefde was alles omvattend aanwezig.
  2. Je ziet je oudste ineens ontplooien tot grote broer of zus. Ze nemen dit vaak heel serieus, ongeacht de leeftijd die ze hebben. Ze plakken nog net geen button op met :”Big brother of the year”. Liv hielp ook overal mee, omdat ze wat ouder was. Dus flesjes geven, luiers pakken of billendoekjes uit de verpakking aangeven. In bad doen was veruit favoriet. Ze vond dat het leukste wat er was en toegegeven: wij ook!
  3. De tweede keer is relatief makkelijker dan de eerste, omdat je het allemaal al eens mee hebt gemaakt. Ook al zit je niet altijd op een roze wolk of zelfs in een PPD, je schrikt minder heftig van die enorme verantwoordelijkheid bijvoorbeeld, omdat je dat al kent van de oudste. Daarnaast bewandel je al snel de routines die je met je oudste ook had. Dat vinden veel moeders zijn.
  4. Je hoeft niet opnieuw het wiel uit te vinden. Je weet nog een hoop van je eerste ervaring en ondanks je pregnacy brain onthoud je onbewust meer dan je denkt. Hoe vaak wij niet tegen elkaar zeiden:”oh ja, dat deed Liv ook!”Een “feest” der herkenning. Hierdoor wisten we nu ook beter wat we moesten doen. Ik zie dit ook vaak in mijn praktijk. Het feit dat niet alles gloednieuw is en je kan varen op de vertrouwde weg helpt veel ouders enorm na de komst van een tweede kindje.
  5. Dit is niet wetenschappelijk bewezen, maar de tweede kindjes zijn vaak een stuk ondernemender, ondeugender en ware durvals. Ik zie dit vaak in mijn praktijk, maar ook in onze vriendengroep. De tweede is vaak een enorme boevenkont, terwijl de oudste vaker wat rustiger en braver is. Nogmaals: dit zal niet overal zo zijn, maar ik vond dit heel leuk. Natuurlijk zorgt dit ook voor enorme uitdagingen. Zo kan je bijna dagelijks in mijn insta stories zien hoe Emmi er een bende van maakt in huis of ondeugend is.

Continue reading

Als je alleenstaande moeder bent tijdens de Corona crisis

Voor de meeste moeders is het momenteel enorm aanpoten. De Corona crisis duurt nu al weken en het einde lijkt voorlopig nog niet in zicht. De meeste mama’s hebben het behoorlijk zwaar. Ineens werk je niet alleen thuis, maar bevinden alle activiteiten zich in en om het huis. Ondertussen moeten de kids gehomeschooled worden, de boodschappen en de was gedaan worden. Daarnaast kan je niet even ergens naartoe. Er is geen escape en dat maakt deze periode enorm heftig voor velen. Dit alles is voor moeders met een partner al een enorme uitdaging. Maar wat als je single mom bent en dit hele Corona debacle ook nog eens in je eentje moet zien te rooien?

Enorme worsteling voor de single mom

De alleenstaande mama heeft het doorgaans al een paar tandjes zwaarder, doordat ze de meeste dingen in haar eentje moet aanpakken. Nu we midden in de Corona crisis zitten, is dit voor de single mom extra heftig. Ik zie in mijn praktijk dat deze moeders enorm worstelen met het feit dat ze niet even iemand hebben die even een arm om hen heen slaat of hen een knuffel geeft Continue reading

Help! Ik ben zwanger maar niet happy!

Nadat jij en je partner het er vaak over hebben gehad, is het dan zover: jullie gaan proberen om zwanger te worden. Bij het ene stel gaat dat met veel tam tam en confetti. Het andere stel spoelt gewoon de pil dor de wc. Hoe dan ook: het avontuur gaat beginnen!

Voor het ene stel komt de zwangerschap als donderslag bij heldere hemel, omdat het een “surprise baby” is. Bij het andere stel duurt het soms een hele lange tijd voordat die zwangerschapstest eindelijk positief kleurt. Hoe dan ook: zwanger worden is voor veel stellen een emotionele gebeurtenis. Eentje die gepaard gaat met uiteenlopende gedachten, emoties en wellicht ook tranen. De eerste drie maanden zijn vaak onwerkelijk. Je weet dat je zwanger bent, maar de eerste echo komt weken later pas. Rationeel weet je dat er een klein wezentje in je lijf groeit, maar aan de buitenkant zie je niks. Waar bij de ene mama de zwangerschapskwalen al meteen beginnen en 24/7 misselijk zijn, daar lopen sommige moeders er doorheen alsof er niks aan de hand is. Het kan en het mag allemaal. Continue reading

De 5 moeilijkste dingen aan moeder worden

Wanneer je voor de eerste keer moeder wordt, komt er een hoop op je af. Er zijn momenten waarop je overloopt van liefde voor je baby en je enorm kan genieten van het moederschap. Maar, er zullen ook momenten komen die uitdagend zullen zijn voor jou en ook voor je partner. De dingen waar niemand het over heeft, omdat je als mama nu eenmaal blij en dankbaar moet zijn. Ik denk dat deze dingen los van elkaar staan Dat je als mama happy en dankbaar kan zijn, maar het moederschap evengoed heel zwaar kan vinden.

Dit zijn de vijf ingewikkeldste dingen aan mama worden:

  1. Je hebt vrijwel geen tijd meer voor jezelf. Dat vond ik zelf heel ingewikkeld toen ik net mama was. Ik kolfde, ik voedde, ik vouwde tien kilo was weg op een dag. Maar tijd voor mezelf had ik niet. Dat miste ik soms enorm, maar tegelijkertijd wilde ik ook niet weg bij mijn kindje. Heel dubbel en heel ingewikkeld. Veel moeders die ik zie in mijn praktijk worstelen hier enorm mee.
  2. Je verlangt soms terug naar je oude leventje. Het leven waarin je kon gaan en staan waar je wilde, zonder dat je een halve volksverhuizing met je mee hoefde te slepen of na hoefde te denken voor je de deur uit ging. Veel moeders durven dit niet hardop te zeggen, uit angst om veroordeeld te worden. Omdat ze niet als ontaarde moeder bestempeld willen worden. Maar juist het delen van dit soort gevoelens is heel goed. Het opkroppen maakt dat je je als moeder soms heel eenzaam kan voelen
  3. Je slaapt een hele lange tijd bar weinig. Er zullen ouders zijn die dit kunnen beamen, maar er zullen ook ouders zijn wiens kind al heel snel doorsliep. Hoe dan ook, de nachten waarin je weinig slaapt, hakken er enorm in. Je relativeringsvermogen is gedaald tot een historisch dieptepunt en de hormonen maken je soms tijdelijk ontoerekeningsvatbaar. Ik herken dit volledig, bij mij was het niet anders. Het is niet voor niets dat de CIA slaapontzegging inzet als martelmethode. Niet slapen is zwaar en het lijkt soms eeuwig te duren. Hou vol, lieve mama’s! Ooit ga je weer slapen, heus!
  4. Je relatie met je partner verandert en kan soms onder enorme druk komen te staan na de komst van een kindje. Dat is heel logisch, want een baby slaapt ’s nachts weinig en heeft veel zorg en aandacht nodig. Dus de focus verschuift van aandacht geven aan je partner naar alle aandacht geven aan je kindje. Dat zorgt soms voor wrijving en kan de sfeer er thuis niet altijd even gezellig op maken. Blijf dus goed met elkaar communiceren en deel je gedachten en emoties met elkaar. Probeer zonder veroordeling naar elkaar te luisteren en blijf met elkaar in gesprek.
  5. Het enorme verantwoordelijkheidsgevoel wat je hebt als je net mama bent geworden is alles omvattend aanwezig. Dat geldt niet alleen voor mama’s, maar ook voor papa’s. Ineens realiseer je je, dat je kindje heel kwetsbaar is en hem of haar niks mag overkomen. De verantwoordelijkheid gaat soms ook gepaard met angsten en de zogeheten intrusies. Dit zijn heftige gedachten die je soms als moeder kan hebben uit angst je kindje per ongeluk iets aan te doen. Sommige mama’s die ik zie in mijn praktijk weten zich hier geen raad mee en slapen nog amper door alle stress en dit enorme verantwoordelijkheidsgevoel. Als dit bij jou ook het geval is, trek aan de bel en vraag om professionele hulp!

Heb je een steuntje in de rug nodig?

Als nieuwbakken moeder kan het enorm aanpoten zijn. Je aanpassings- en relativeringsvermogen wordt constant op de proef gesteld. Uit schuldgevoel en schaamte wil je het er vaak niet over hebben. Toch is het heel belangrijk om erover te gaan praten. Want als je niet op een roze wolk zit, of het moederschap simpelweg hel zwaar vindt, moet je hier niet alleen mee rond blijven lopen. Ik begrijp als geen ander hoe dit voelt, want ik heb dit zelf ook meegemaakt. Mail naar info@froufroubegeleiding.nl Samen gaan we werken aan een positiever gevoel en maken we de start naar herstel.

 

Als je mama vriendinnen je niet begrijpen

Soms gebeuren er dingen in je leven, die je erg teleurstellen. Dit zijn vaak dingen die je van te voren niet aan had zien komen. Zoals als je moeder bent geworden en je veel steun verwacht van je mama vriendinnen. Of dat zij je begrijpen, zoals niemand anders je begrijpt.

Andere kijk

Maar wat als dit niet het geval is? Wat als je moeder vriendinnen er een heel andere kijk op na houden of hun kinderen heel anders opvoeden dan jij doet? Of als je mom friends je veroordelen, omdat jij anders tegen dingen aankijkt dan zij? Dit zijn dingen die veel vaker gebeuren dan men doorgaans denkt. Ik hoor het vaak in mijn praktijk, maar zie het om me heen ook veel gebeuren. Zowel in real life als op social media. Moeders die elkaar de maat nemen, omdat zij vinden dat ze de waarheid in pacht hebben.

Veroordeeld worden door vriendinnen

Als een wildvreemde dan iets lelijks tegen je zegt op Instagram, is dit al niet leuk voor een moeder. Laat staan als dit van een goede vriendin komt die je je meest diep gewortelde onzekerheden en intieme geheimen toevertrouwt. Dan komt zoiets extra hard aan. Zo vertelde een cliënt me laats in mijn praktijk, hoe een mama vriendin haar enorm veroordeelde om hoe zij omging met het ziek zijn van haar kindje. Sterker nog: ze raadde deze moeder op vrij agressieve wijze aan om bepaalde stappen te ondernemen en toen mijn cliënte dit niet deed, werd ze hier keihard op afgerekend door deze vriendin.

Ook vertelde een cliënt me onlangs, dat ze had besloten om haar tweeling niet langer borstvoeding te geven. Omdat het simpelweg niet meer ging. Ze had veel moeite gehad met het nemen van deze beslissing en voelde zich enorm schuldig. Toen ze aan haar vriendenkring vertelde dat ze deze beslissing had genomen, kreeg ze geen fijne of warme ondersteuning. Nee, ze werd hier snoei hard op afgerekend. Sterker nog: ze kreeg geheel ongevraagd, allerlei artikelen, websites, etc. toegestuurd met informatie waarom ze wel borstvoeding zou moeten geven. Mijn cliënte vond dit heel erg naar en voelde zich hierdoor heel onzeker en in de steek gelaten door haar vriendengroep. Iets wat ik helaas vaker hoor en wat me enorm aan het hart gaat. Continue reading

Als je het moederschap niet altijd leuk vindt

Van te voren had je een heel mooi beeld van hoe het moederschap zou zijn. Het beeld van hoe het moederschap zou zijn, had je heel helder voor de geest. Je zag jezelf al lekker cocoonen met je baby op de bank, helemaal op een roze wolk. Of rond rennend door de speeltuin met je kleintje en beiden enorm veel plezier hebbend. Het ideale plaatje, zeg maar. Dat ideale plaatje heeft zich als een zaadje gemanifesteerd in je hoofd en je hebt je hier onbewust volledig aan vastgeklampt.

Andere koek

Eenmaal bevallen, blijkt dat het moederschap toch even andere koek is. De slapeloze nachten, de rond razende hormonen en de enorme verantwoordelijkheid voor ze zorg van je kindje, zorgen ervoor dat je het allemaal amper vol kan houden. Logisch, want moeder worden is ook hartstikke indrukwekkend en zwaar. Als je dan ook nog een pittige bevalling hebt gehad en je vaak onzeker voelt, zijn de meeste nieuwbakken moeders vaak de wanhoop nabij. Continue reading

Hoe je als mama kan stoppen met piekeren

Als je net moeder bent geworden, weet je vaak niet wat je overkomt. Je hebt ineens de zorg over dit kleine baby’tje en je kijkt vol verwondering naar dit kleine wurmpje in je armen. Tegelijkertijd ben je net bevallen en moet je al dit natuurgeweld nog verwerken. Bevallen is geen kattenpis, dus het kost tijd om dit te te verteren. Niet alleen lichamelijk, maar ook het mentale stuk is belangrijk. Tijdens de bevalling, laat je de vrouw achter je die je ooit was en krijg je een nieuwe identiteit. Ineens ben je niet meer gewoon Tilda, maar mama Tilda. Dat is een enorm verschil

Enorm wennen

Niet gek dus, dat veel moeders enorm moeten wennen, zo na de bevalling. Sommige van deze moeders krijgen last van slapeloze nachten (ja ook als de baby slaapt) en hebben ineens veel angsten en sombere gedachten. Dit resulteert in een hoop gepieker. Drie keer raden wanneer dat gepieker plaatsvind? Juist, als iedereen lekker ligt te slapen, ’s nachts.

Piekeren zit in ons DNA

Piekeren is een van de meest voorkomende klachten onder moeders. Het piekeren zit in ons DNA, zou ik bijna willen zeggen. Ik ken geen man die ’s nachts uren wakker ligt. Ja, misschien wel even, maar de meeste mannen liggen ‘s nachts toch echt lekker te knorren. Moeders piekeren niet alleen veel, ze zien vaak ook een hoop beren op de weg. In mijn praktijk zie ik veel moeders die last hebben van wat ik het “wat-nou-als” syndroom. ‘Wat nou als ik geen goede moeder ben? Wat nou als ik mijn kindje niet goed verzorg? Wat nou als mijn baby daar op latere leeftijd last van krijgt? Wat nou als ik geen aantrekkelijke vrouw meer ben voor mijn partner?’

De lijst is eindeloos en dit gepieker en getwijfel kost enorm veel energie. Energie die je juist zo hard nodig hebt voor je partner en je kindjes. Je gezinsleven gaat boven alles, maar gaat vaak gebukt onder de druk en stress, als een van de ouders niet lekker in hun vel zitten. Het is niet even een kwestie van: ‘als mama goed in haar vel zit, gaat het met de kindjes ook beter.’ Nee, zo zwart wit is het gelukkig niet. Het is met name voor jezelf als moeder heel vervelend, als je constant aan jezelf twijfelt en veel piekert. Continue reading

Wanner je kind hoogbegaafd blijkt

Ik schrijf veel over het moederschap en over de niet zo roze wolk. Maar soms wil ik ook mijn eigen verhaal met jullie delen. Gewoon, omdat ik het belangrijk vindt, dat jullie zien dat ik ook maar gewoon een moeder ben. Die maar wat aanklooit. Met dezelfde struggles als iedere andere mama. Eigenlijk zijn het grotendeels de struggles van Livia, onze oudste dochter die ik met jullie wil delen.

Het mentale stuk had blijkbaar prioriteit

Livia is 5,5 jaar oud en zit in groep twee van de basisschool. Al sinds de peuterschool, krijgen wij te horen dat haar motoriek achterloopt op dat van haar leeftijdsgenootjes. Livia liep pas bij 22 maanden. Lopen kan je het eigenlijk niet eens noemen, ze rende van de een op de andere dag ineens door het huis. Ik voelde me flink gepiepeld. Al die maanden heb ik je gedragen en nu ineens kan je niet alleen lopen, maar ook rennen? Nu snappen we inmiddels hoe dit komt, maar toen stonden we met open mond te kijken.

Nu was het ons dus ook wel opgevallen dat Liv motorisch wat langzamer was,  maar wij besteedden hier niet zoveel aandacht aan. Omdat ze met anderhalf jaar al volzinnen sprak en wij dachten: dit is duidelijk waar haar aandacht naartoe gaat: het mentale stukje. Dat motorische komt vanzelf wel. Alleen, bleef dat motorische stuk wel achter vergeleken met haar mentale ontwikkeling. Dat laatste ging met sprongen vooruit.

Ze heeft een motorische stoornis

Ook toen Livia naar de basisschool ging, kregen we van haar juf te horen: ”Livia beweegt heel houterig en heeft X-benen.” De keer erna zei de juf tijdens het tien minutengesprek: ”We denken dat Livia een motorische stoornis heeft. Jullie moeten met haar naar de fysio.” Wij vonden dit een vrij heftige uitspraak, maar wilden hier wel gevolg aan geven. Dus troonden we naar de fysiotherapeut. Deze heeft Livia uitgebreid getest op zowel fijne, als grove motoriek. Uit alle testen bleek dat ze niet alleen prima benen had, maar ook geen motorische stoornis had. Continue reading

Als je tijdens je zwangerschap non-stop overgeeft

Bijna iedere zwangere vrouw is wel een beetje misselijk tijdens haar zwangerschap. Bij velen is dit vaak een van de eerste symptomen, waaraan moeder herkent dat ze zwanger is. Een beetje misselijkheid, hoort erbij, zeggen ze? Maar wat, als je zo ontzettend misselijk bent, dat je constant moet overgeven, in overtreffende trap? Of als je zelfs geen slok water meer binnenhoudt? Deze moeders lijden aan hyperemesis gravidarum (afgekort HG). Dit syndroom zorgt ervoor, dat moeders soms zelfs zo ontzettend ziek zijn, dat ze enkel in een donkere kamer zonder prikkels kunnen verblijven of opgenomen moeten worden in het ziekenhuis gedurende de rest van hun zwangerschap.

Een cliënt van mij verwoordde het als volgt: ”Ik voelde me vaak eenzaam en onbegrepen. Mentaal was het een echte strijd. Ik was bang dat ik niet van ons kindje zou kunnen houden. Gelukkig was het overgeven na de bevalling meteen over.“

De cijfers liegen er niet om

De cijfers geven weer dat 0,5 tot 2 procent van de moeders, last heeft van hyperemesis gravidarum. Dit is naar schatting tussen de 2000 en 4000 vrouwen per jaar. De echte cijfers zullen waarschijnlijk hoger liggen, omdat niet iedere zwangere naar de huisarts stapt of om hulp vraagt. Want: “een beetje misselijkheid hoort erbij.” Of de altijd leuke: ”Je bent zwanger, niet ziek.” Dit soort opmerkingen hoor ik vaak van cliënten in mijn praktijk. Ze voelen zich niet serieus genomen of zelfs een aanstelster, als ze dit soort opmerkingen naar hun hoofd geslingerd krijgen. Laten we een ding voorop stellen: deze HG mama’s klagen of overdrijven niet. Ze zijn vaak intens ziek en niet alleen in het eerste trimester van hun zwangerschap. Nee, vaak tot en met de bevalling aan toe. Continue reading