Als je tijdens je zwangerschap non-stop overgeeft

Bijna iedere zwangere vrouw is wel een beetje misselijk tijdens haar zwangerschap. Bij velen is dit vaak een van de eerste symptomen, waaraan moeder herkent dat ze zwanger is. Een beetje misselijkheid, hoort erbij, zeggen ze? Maar wat, als je zo ontzettend misselijk bent, dat je constant moet overgeven, in overtreffende trap? Of als je zelfs geen slok water meer binnenhoudt? Deze moeders lijden aan hyperemesis gravidarum (afgekort HG). Dit syndroom zorgt ervoor, dat moeders soms zelfs zo ontzettend ziek zijn, dat ze enkel in een donkere kamer zonder prikkels kunnen verblijven of opgenomen moeten worden in het ziekenhuis gedurende de rest van hun zwangerschap.

Een cliënt van mij verwoordde het als volgt: ”Ik voelde me vaak eenzaam en onbegrepen. Mentaal was het een echte strijd. Ik was bang dat ik niet van ons kindje zou kunnen houden. Gelukkig was het overgeven na de bevalling meteen over.“

De cijfers liegen er niet om

De cijfers geven weer dat 0,5 tot 2 procent van de moeders, last heeft van hyperemesis gravidarum. Dit is naar schatting tussen de 2000 en 4000 vrouwen per jaar. De echte cijfers zullen waarschijnlijk hoger liggen, omdat niet iedere zwangere naar de huisarts stapt of om hulp vraagt. Want: “een beetje misselijkheid hoort erbij.” Of de altijd leuke: ”Je bent zwanger, niet ziek.” Dit soort opmerkingen hoor ik vaak van cliënten in mijn praktijk. Ze voelen zich niet serieus genomen of zelfs een aanstelster, als ze dit soort opmerkingen naar hun hoofd geslingerd krijgen. Laten we een ding voorop stellen: deze HG mama’s klagen of overdrijven niet. Ze zijn vaak intens ziek en niet alleen in het eerste trimester van hun zwangerschap. Nee, vaak tot en met de bevalling aan toe. Continue reading

Waarom doen moeders zo vaak concessies?

Als vrouw, als moeder, komt er dagelijks een hoop op je af en doe je veel concessies. Je runt je gezinsleven, gaat naar je werk, ondertussen sport je er nog bij want je wil er wel goed uitzien. Daarnaast heb je ook nog een sociaal leven te onderhouden en moet je er volgens de media ook nog een heet en stomend sexleven op na houden. Kortom: the pressure is on! Niet gek dus, dat je vaak concessies doet over het een en ander. Want al die ballen hoog houden, is simpelweg niet haalbaar. Vaak lever jij als moeder zelf het meeste in, als het op tijd voor jezelf aankomt.

Je bent je er misschien niet bewust van, maar ga maar eens na, hoe vaak je concessies doet. Hoe vaak heb jij in het weekend een dag(deel) voor jezelf? Hoe vaak kan jij ’s avonds rustig op de bank zitten met een serie of goed boek? Je kindje(s) moet(en) naar bed, de was moet nog gevouwen, er moet gekookt worden, afgewassen (of de vaatwasser inruimen), je huis nog even aan kant en voor je het weet is het 23.00 uur en kachel je in op de bank. In de weekenden wordt je vaak opgeslokt door sociale activiteiten. Die, hou me ten goede, ook hartstikke leuk zijn. Je vliegt alleen van sportschool, naar playdate, naar verjaardag en weer terug. Dus er blijft weinig tijd voor jezelf over. Een enkele keer is zo’n weekend natuurlijk helemaal niet erg, maar ik hoor steeds vaker van cliënten, dat ze eigenlijk amper aan zichzelf toekomen.

Veel moeders staan in de overlevingsstand en vaak zonder dat ze dit zelf doorhebben. “Ja, maar ik vind mijn werk zo leuk! Ik krijg daar juist energie van!” Of: ”Ik vind het helemaal niet erg om een thuisblijfmoeder te zijn, want ik spendeer juist extra veel quality time met mijn kindje(s) en daar ben ik heel dankbaar voor.” Dit zijn veel gehoorde uitspraken van moeders die ik zie. Verderop in het gesprek komt dan vaak naar voren, dat ze toch wel erg slecht slapen, veel piekeren en zich vaak oververmoeid voelen. Continue reading

De 5 dingen die je nooit tegen een zwangere moet zeggen

We kennen ze allemaal. Het type mens, wat altijd ergens iets over te zeggen heeft. Ben je te dik, dan is het niet goed. Val  je teveel af, krijg je daar weer commentaar op. Maar niks houdt de gemoederen zo bezig, als een zwangere vrouw, lijkt het wel. Ik vind het fascinerend en tegelijkertijd plaatsvervangend beschamend, wat mensen er allemaal uitflappen tegen deze zwangere vrouwen. Hier komen de vijf dingen die je nooit tegen een zwangere moet zeggen:

  1. “Wat ben je dik!” Werkelijk, wie dat nog tegen een zwangere durft te zeggen, verdient een knietje. Zo vertelde een cliënt mij ooit, dat ze een buurvrouw had, die haar er constant aan herinnerde, dat ze zo’n grote buik had en hoe ze dat dan voor zich zag tegen het einde van de zwangerschap. Zo onaardig! En vooral: zo onnodig. Laat die zwangere vrouwen met rust of geef ze een leuk compliment.

Continue reading

Stoppen met moeten

Misschien is het je al eens opgevallen. Je loopt op straat en ineens denk je: ik zou ik eigenlijk nog even de ramen moeten lappen voor de visite zo meteen komt. Of je buurvrouw komt binnen terwijl je een taart staat te bakken en zegt: “nou zo’n lekkere taart wil ik ook wel” en prompt sta je diezelfde avond nog een creatie voor je buurvrouw te bakken. Of je zit op je werk en ineens bekruipt je de gedachte: ik ben al een week niet wezen sporten, ik ben ook zo lui. Ik moet NODIG weer even langs de gym. Om vervolgens tot 22.00 uur ’s avonds nog met gewichten in de weer te zijn, terwijl je al een week niet fatsoenlijk geslapen hebt en eigenlijk vroeg naar bed wilde. Herkenbaar?

Wij vrouwen zijn er enorm goed in, om van alles te moeten. En daar mogen we wel eens mee stoppen, als je het mij vraagt. Want van wie moet je al die dingen, zogenaamd? Juist! Van jezelf! Dus hoeft het dus helemaal niet! The end. Continue reading

Waarom veel moeders een trauma hebben na de bevalling

Tijdens bijna alle gesprekken die ik voer met moeders, komt de bevalling eigenlijk wel naar voren. Veel moeders hebben een trauma opgelopen van hun bevalling. Niet eens zozeer vanwege de pijn (dat is een gegeven en gewoon heel erg heftig). Maar meer omdat er van alles is misgegaan tijdens hun bevalling. En dan doel ik met name op de miscommunicatie tussen de zorg-professionals en de mama in kwestie. Zo vertelde een moeder mij onlangs, dat haar bevalplan helemaal niet gelezen was en zij bij elke shiftwisseling weer haar hele verhaal moest doen. Een andere moeder vertelde me dat ze na anderhalf uur persen in totale paniek was en vroeg of er niet ingegrepen moest worden. Haar verloskundige was van de oude stempel en liet alles “lekker op zijn beloop.” Het resultaat: een vacuüm-verlossing met een totaalruptuur. De vacuümpomp werd er zonder te overleggen opgezet, de moeder voelde de boel scheuren “down under” en heeft daarna via EMDR (gespecialiseerde traumaverwerkingstherapie) dit vreselijke trauma moeten verwerken. Continue reading

Sorry is my middle name

“Sorry”, zeg je als je per ongeluk tegen iemand aanbotst op straat. De man in kwestie knalde eigenlijk tegen jou aan, maar hij loopt gewoon door. Hij lijkt je niet eens op te merken. Op je werk, spreek je een collega aan op een fout in zijn of haar werk. Je collega strubbelt tegen en gaat in de aanval. Voor je het weet maak je je excuses en ga je gauw over tot de orde van de dag. Herkenbaar? Vrouwen zijn over het algemeen meesters in sorry zeggen. Het woordje valt te pas en te onpas. Mannen hebben dit veel minder. Die leggen de schuld sneller bij een ander en zullen niet snel sorry zeggen, als ze vanuit de draaideur pardoes tegen je aanlopen. Dit is genetisch bepaald. Cru, maar waar.

Sorry is een stopwoord geworden

Moeders die ik in de praktijk zie (en ook daarbuiten), laten sorry vaak van hun lippen rollen. Ze zeggen sorry tegen hun partner, omdat ze moe zijn en een kort lontje hebben. Of deze mama’s bieden hun excuses aan, omdat ze moeten huilen om hun depressie. Of deze moeders zeggen sorry, omdat ze hun emoties tonen en de ander zich hier ongemakkelijk bij voelt. Dat hoeft helemaal niet! Stop alsjeblieft met sorry zeggen! Het is een stopwoord geworden en dit is zo zonde! Het is negen van de tien keer namelijk helemaal niet nodig om sorry te zeggen! Andere mensen doen het ook niet zo vaak. Kijk maar eens om je heen. Zie jij de buurvrouw steeds sorry zeggen? Of zie je je partner de hele dag sorry zeggen, omdat hij zijn sokken niet opruimt? Nee! Dit is waarom je echt mag stoppen met sorry zeggen: Continue reading

7 tips om je grenzen beter aan te geven

Er zijn van die momenten in je leven, waar op je achteraf denkt: had ik toen maar wat terug gezegd. Of: was ik toen maar assertiever geweest. Hoe komt het toch, dat wij vrouwen (en sommige mannen) het zo lastig vinden om onze grenzen aan te geven? Waarom vinden wij het woordje “nee” zo lastig om uit te spreken? Sterker nog, de meeste mama’s die ik zie in de praktijk, voelen ook nog eens een grote behoefte om uit te leggen, waarom ze nee zeggen. Eigenlijk is dit helemaal niet nodig, want het woordje “nee” is in principe al voldoende. Je hebt antwoord gegeven, de teerling is geworpen, schluss. Ik geef je daarom graag tips, om beter je grenzen aan te geven, gewoon omdat je leven er een stuk makkelijker en vooral: een stuk leuker door wordt.

  1. Leer te luisteren naar je gevoel en volg dit vervolgens. Dus als jij intuïtief al aanvoelt, dat wat er van je gevraagd wordt niet oké is of over je grenzen heen gaat, zeg dan nee. Je voelt dit unheimische gevoel niet voor niets en het is heel belangrijk om op dat moment je gevoel te volgen en je grenzen aan te geven aan die ander.

Continue reading

Grenzen aangeven en toch aardig gevonden worden

Grenzen aangeven, is iets wat veel vrouwen lastig vinden. Het woordje “nee” zeggen bijvoorbeeld, zonder uit te leggen waarom ze dit zeggen. Het is een fenomeen waar veel moeders moeite mee hebben. Vaak begint dit al in je jeugd. Voor jezelf opkomen op het schoolplein bijvoorbeeld. Later als je studeert, tegen die ene jongen in je studiegroep zeggen dat hij de kantjes er vanaf loopt en jij niet weer zijn werk voor hem gaat doen. Maar ook als je zwanger bent heb je dit soort momenten. Bijvoorbeeld het aangeven dat je het niet prettig vindt, dat onbekende mensen aan je zwangere buik zitten. Eenmaal moeder geworden, gaat er een heel nieuwe wereld voor je open. Ineens wordt grenzen aangeven een heel groot iets. Want jij moet de grenzen rondom je kindje, jouzelf en jullie als gezin bewaken. Een moeilijke en vaak niet al te dankbare taak. Waarom vinden moeders het zo lastig om hun grenzen aan te geven? Continue reading