Toen mailde The Washinton Post

Er zijn van die momenten in je leven die je nooit meer vergeet. Vorige week woensdag was zo’n moment. Nadat mijn vriendin uit Frankrijk spontaan langskwam, omdat ze in Nederland was, gingen we aan de Gin Tonic.Ik had mijn werk afgerond en we hadden nog ene uurtje voordat de kindjes opgehaald zouden worden. We waren uitgebreid aan het bijkletsen, want we hadden elkaar al zeven maanden niet gezien. Door Corona, hun verhuizing, nou ja het leven eigenlijk.

Ineens stond mijn telefoon roodgloeiend

Ineens stond mijn telefoon roodgloeiend. Ik had een appje van mijn uitgever, gevolgd door een voic-eapp en allemaal e-mails. Ik luisterde eerst de voiceapp af. Het was Kira, mijn uitgever:”TILDA! YOU HAVE TO CHECK YOUR E-MAIL! RIGHT NOW!!!” Ik dacht, waar is de brand? Wat is er allemaal aan de hand? Ik opende mijn mail en daar las ik iets wat ik nooit had durven dromen. Mijn publiciste in New York schreef: ”Dear Tilda, I hope this e-mail finds you well. The Washinton Post is very interested in publishing your essay.” Eerst dacht ik dat ik het niet goed had gelezen. Ik scrollde nog een keer terug naar boven en las het nog eens. Het stond er echt. The Washington Post wil mijn essay publiceren!

Ik heb hardop gegild!

Ik kan hier heel nuchter en cool over gaan doen, maar ik heb gewoon heel hard gegild! Mijn vriendin kwam vanuit de tuin naar binnen gerend: ”Wat is er aan de hand?” Ik vertelde haar het fantastische nieuws en we dansten beiden hand in hand door de keuken heen. Ik kon het niet geloven. Zo’n groot medium die mijn artikel wilde plaatsen! De essay gaat over hoe je een post partum depressie (PPD) overleeft tijdens een pandemie. Iets wat wereldwijd enorm veel aandacht nodig heeft. Want je zal nu maar in een PPD zitten en niemand die langs kan komen, je kan helpen of even een knuffel kan geven. Alsof een post partum depressie nog niet zwaar genoeg is, krijgen deze moeders en vaders de Corona crii er ook nog eens bovenop.

84 miljoen views per maand!

Nadat we gedanst hadden, kreeg ik nog tig e-mails Er moest nog even wat “getweakt” (ofwel er moesten wat kleine aanpassingen gedaan) worden zoals mijn redacteur dat noemt en dan kan hij de deur uit naar The Washington Post. Dus ik schreef lekker soepel (dankzij de gin tonic) de laatste wijzigingen aan mijn artikel en stuurde hem direct door naar mijn redacteur. De dag erna moest het namelijk voor de deadline bij de Washington Post binnen zijn. De 24 uur erna wachtte ik op de mail van mijn redacteur of het gelukt was en van mijn publiciste of ze hem ingediend had. In de tussentijd mailde laatstgenoemde dat The Washington post elke maand 84 miljoen views en reads heeft. Dat is zo gigantisch veel! Ik viel bijna van de bank af. Eind van de vrijdagmiddag kwam het verlossende woord: “De essay is helemaal top en we hebben hem net ingestuurd bij The Washington Post!” Sindsdien loop ik met bonzend hart rond. Want, dit is “larger then life” zoals ze dat in Amerika zeggen.

Afgelopen maandag is de essay geplaatst bij The Washington Post en sindsdien is mijn telefoon en mailbox ontploft. Ik heb zoveel reacties gehad via Linkedin, Twitter, mail, Facebook, Whatsapp en Instagram! Ik hou het amper bij allemaal. Soms moet ik mezelf even knijpen of dit echt gebeurd. Het is zo tof allemaal. 16 juni verschijnt mijn Engelse boek: “This Is Post Partum” en hiermee komt een grote droom uit. Ik wil zoveel mogelijk moeders (en vaders) helpen die na de bevalling niet op een roze wolk zitten. Dit boek draagt hier enorm aan bij. Het uitkomen van deze essay zal zoveel goeds doen voor mijn boek. Ik voel me ontzettend dankbaar! Wil je mijn reis met mijn Engelse boek volgen? Check dan mijn Nederlandse of Engelse instagram  De essay kan je hier lezen.

Als je zwanger bent tijdens de Corona crisis

De Corona crisis houdt heel de wereld in zijn greep. Nog nooit eerder zijn er binnen onze generatie in zo’n korte tijd zoveel mensen ziek geraakt of overleden. Het zijn bizarre tijden met quarantaine, de anderhalve meter regel en de alles omvattende onzekerheid waarin we momenteel verkeren. Dat is voor een normaal mens als moeilijk te verteren, laat staan als je zwanger bent of net bent bevallen. Voor deze zwangere moeders is het vaak heel onrustig, omdat ze bang zijn dat zij of hun baby besmet zullen raken met het virus.

Angst voor besmetting

Sommige aanstaande mama’s willen niet meer naar het ziekenhuis, uit angst voor besmetting met het Corona virus en het aantal thuisbevallingen is nog nooit zo hoog geweest. De vraag: ‘wat nou als ik tijdens mijn bevalling toch in het ziekenhuis moet bevallen?’, is een veel gehoorde vraag. Ik hoor veel angst en paniek bij deze zwangere vrouwen. Logisch, want je weet gewoon niet of je geïnfecteerd raakt en dus ziek gaat worden. Vraag dus goed aan je verloskundige wat hun plan van aanpak is tijdens jouw bevalling en wat er gaat gebeuren als je bijvoorbeeld wel naar het ziekenhuis moet. Naar welk ziekenhuis wordt je bijvoorbeeld gebracht, zijn er langere aanrijdtijden voor ambulances, toch met eigen vervoer, etc? Deze praktische zaken kan je prima van te voren bespreken en als je bepaalde dingen wel of juist niet wil, kan je dit niet alleen in je bevalplan schrijven maar ook extra bespreken met je arts of verloskundige.

Waar is die roze wolk?

De roze wolk is bij deze zwangere moeders dan ook ver te zoeken en blijft na de bevalling ook vaak uit. Want, je mag allereerst  geen kraambezoek ontvangen. Kraamzorg moet zich ook aan strikte regels houden en je kan bijvoorbeeld niet even vragen of je moeder langs komt om je ’s avonds te komen helpen. Ten tweede had je had het je allemaal zo anders voorgesteld en ineens ben je in deze pandemie beland. Daarnaast zijn veel net bevallen mama’s bang dat hun kindje het Corona virus krijgt en dat brengt veel spanning met zich mee. Het voelt voor veel (aanstaande) moeders oneerlijk dat dit hen overkomt en laten we eerlijk zijn: dat is het ook. Jullie zwangere mama ’s hebben hier niet om gevraagd en toch moet je er mee zien te dealen.

Hoe kan je nu het beste omgaan met deze moeilijke situatie?

Allereerst is het belangrijk dat je probeert je niet langer te verzetten tegen het feit dat je in deze Corona crisis zit. Het is niet iets wat jij zelf eigenhandig kan veranderen, dus moet je proberen de manier waarop je hiermee omgaat, zien aan te passsen. Dat doe je door de situatie te gaan accepteren zoals hij is. In plaats van jezelf steeds af te vragen hoe lang dit nog gaat duren en wanneer alles weer back to normal zal zijn. Dit alles weet je niet en het constante nadenken hierover kost je nodeloos veel energie en die energie heb je nu even niet over. Daarnaast is het accepteren van je gedachten en de bijbehorende emoties ook belangrijk. Omdat beiden volkomen begrijpelijk zijn op dit moment. Je hebt als kersverse moeder ook een hoop te verwerken momenteel, dus wees alsjeblieft mild voor jezelf.

Even niet meer Googlen

Als laatste is het belangrijk dat je jezelf ontziet op het gebied van nieuws lezen, nu.nl uitpluizen, de RIVM website raadplegen, etc. Dit creëert even een kort moment van zekerheid, maar eigenlijk is dit een schijnveiligheid die je voor jezelf creëert. Probeer jezelf even wat rust te geven. Ga bijvoorbeeld een fijne (wandel) mediatie doen of een goed boek lezen. Dat is ook heel mindful en hierdoor kom je weer met beiden voeten op aarde. Zeg liefdevolle dingen tegen jezelf, zoals:” ik ben een goede moeder voor mijn kind, ik kan dit aan, ik hou van mezelf precies zoals ik ben, mijn bevalling zal goed verlopen.” Hierdoor ga je je mentaal een stuk fijner voelen.

Wil je een steuntje in de rug?

Merk je da je zwanger bent en niet lekker in je vel zit? Ik begeleid moeders die in de zwangerschap al niet op een roze wolk zitten en kan je hier goed bij begeleiden. Mail naar info@froufroubegeleiding.nl en ik ga je hier doorheen helpen.

 

Hoe ik mijn eerste internationale boekendeal tekende

Terwijl ik mijn boek “Toen kreeg ik weer lucht” aan het schrijven was, woonden wij tijdelijk in Amerika. Mijn man was daar bezig om de hand- en pols chirurgie te onderzoeken en zijn kennis hierover dan weer over te dragen aan zijn collega’s in Nederland. Ik nam mijn laptop overal mee naartoe en schreef van de Eastcoast tot the Westcoast van Amerika aan mijn boek. Ik weet nog goed, hoe ik over de Skyline van Boston uitkeek, met mijn laptop op schoot. Ik voelde me even heel erg Carrie, uit Sex and the City. Ik droomde ervan om mijn boek ooit ook in het buitenland uit te kunnen brengen. Ik had gen flauw benul hoe dat überhaupt in zijn werk zou gaan, maar de droom was er.

Bumpy ride

Ik denk dat toen het zaadje in mijn hoofd geplant is, om de volgende stap, die ik nu ga zetten, te ondernemen. Want een onderneming was het. Überhaupt, om een internationale uitgever te vinden die mijn boek wilde uitgeven. Tegenwoordig is het zelfs zo’n gekkenhuis in de Amerikaanse uitgeverswereld, dat je een zogenaamde “agent” moet hebben, die dan vervolgens je manuscript (de eerste versie van je boek) aan een uitgever mag aanbieden. Ik wist uiteraard niet hoe ik aan zo’n agent moest komen en voelde de moed al in mijn schonen zakken. Vervolgens ben ik nog een keer of zestig afgewezen, je kan wel zeggen, dat het een bumpy ride was.

You’ve got mail!

Maar, toen ineens, was daar de mail van “The Dreamwork Collective!” Ze mailden heel enthousiast terug, dat ze mijn boek heel interessant vonden en heel erg blij waren met mijn mail. Ik kon mijn ogen bijna niet geloven. Ik had nog maar de helft van mijn boek vertaald en naar hen opgestuurd, dus als ze dit al leuk en goed vonden, kon het verder vast alleen maar meevallen. Het proces wat volgde was lang en vroeg veel van mijn geduld en uithoudingsvermogen. Mensen die mij goed kennen, weten dat ik niet perse de meest geduldige persoon op aarde ben. Al het geduld wat ik inmiddels heb aangeleerd door mijn rol als mama, is puur aangekweekt. Dat kwam niet van nature, kan ik je vertellen.

Maar nu,  veertien maanden later, mag ik het dan eindelijk van de daken schreeuwen: mijn boek wordt in heel Amerika en de Verenigde Arabische Emiraten uitgegeven!!! In april 2020 om precies te zijn! Ik ben zo ontzettend blij en trots dat ik dit mag doen. Mijn ultieme missie is, om zoveel mogelijk moeders te helpen! Dat kan ik nu nog meer gaan doen, omdat mijn boek wereldwijd wordt uitgegeven!

Wereldwijd probleem

Waar wij ook heen gaan op onze reizen. Als ik vertel wat ik voor werk doe, zeggen moeders zo vaak: waar was jij toen ik je nodig had? De niet zo roze wolk is universeel, kunnen we wel stellen. Overal ter wereld zitten moeders niet op een roze wolk. Sterker nog, er zitten jaarlijks 265 miljoen vrouwen wereldwijd in een postnatale depressie. Dat is een gigantische hoeveelheid! Dus, ik ben heel erg blij dat ik een steentje mag bijdragen aan dit probleem en dat ik met mijn werk als therapeut en met mijn boek, deze moeders kan gaan helpen.

Internationaal Instagram account

Ik kan het enerzijds amper bevatten, dat dit echt gaat gebeuren. Anderzijds komt het nu heel erg binnen. Ik heb ook een internationaal Instagram-account aangemaakt. Hier kan je alles vinden, omtrent mijn internationale boek en wat er verder gaat gebeuren. Ik zou het super leuk vinden om jullie daar ook te ontmoeten! Uiteraard blijft mijn Nederlandse Instagram-account  gewoon bestaan en schrijf en vlog ik daar gewoon door in het Nederlands. De komende maanden zullen bestaan uit het herschrijven van mijn boek en het toevoegen van meer materiaal. Ik ben zo benieuwd naar het eindresultaat! Ik hou jullie de komende maanden natuurlijk op de hoogte van alle ontwikkelingen.

Nieuwe podcast!

Ook nam ik een podcast op met mijn man over de meest voorkomende ongelukken met kinderen, die hij tegenkomt als traumachirurg op de eerste hulp. Daarnaast geeft hij tips aan ouders van jonge kindjes, over hoe je hier als ouders het beste mee om kan gaan. Tevens vertelt hij uitgebreid over hoe het er in het ziekenhuis aan toe gaat, als je kindje op de SEH beland of bijvoorbeeld geopereerd en dus opgenomen moet worden in het ziekenhuis. Je luistert de podcast hier.

Meer informatie?

Wil je meer informatie over mijn werk of wil je zelf graag hulp bij het feit dat je niet op een roze wolk zit? Mail dan naar info@froufroubegeleiding.nl

Hoe voorkom je een relatiecrisis als nieuwbakken ouders?

Op het moment dat je als stel begint na te denken over kinderen, begint er al een kleine verandering te komen in jullie relatie. Je begint te dagdromen over hoe het zal zijn als jullie straks eenmaal kinderen hebben. Jullie hebben beiden vast al verschillende ideeën over de opvoeding, regels en waarden en normen binnen jullie gezin. Sommige stellen zitten volledig op een lijn met betrekking tot deze onderwerpen, andere stellen staan recht tegenover elkaar.

Als het dan eenmaal zover is en jullie zijn papa en mama geworden, komt de grootste verandering. Ineens is daar een klein baby’tje die alles op zijn kop zet. Je eigen identiteit komt op losse schroeven te staan. Je bent nu moeder of vader geworden. Daar komt een heel eisenpakket bij kijken. Ouders worden is, alsof je eindexamen moet doen voor iets, waar je nooit een gedegen opleiding voor hebt gedaan. Logisch, dat jullie als stel, elkaar ook weer moeten vinden. Tussen de poepluiers, de slapeloze nachten en de voedingen door, moet je ergens tijd voor elkaar vrij zien te maken.

Voor veel stellen is dit erg lastig. Doordat jullie leven ineens full-time om de kindje(s) draait, heb je veel minder tijd om samen even alleen te zijn. Een avondje samen weg is in tegenstelling tot vroeger, niet meer zomaar gepland. Tegenwoordig vraagt dit om een ijzersterke planning, regelen van oppas en op tijd reserveren van een leuk restaurantje. Doordeweeks zit je vaak samen doodmoe op de bank, te Netflixen in je pyjama en rollen jullie uiterlijk 22.00 je bed in. Logisch, want je weet maar nooit wat voor nacht je te wachten staat en hoeveel uur slaap je krijgt.

Een relatiecrisis ligt vaak op de loer bij kersverse ouders. Continue reading

Waarom het oké is om soms angst te voelen

Veel moeders die ik zie in mijn praktijk, zijn vaak angstig. Omdat ze bang zijn dat hun kindje iets overkomt. Of dit nu is, door hun toedoen of die van een ander: de angst is echt en alomvattend aanwezig. Als je vaak leeft in angst, heb je een niet aflatend gevoel van gejaagdheid, je hebt regelmatig hartkloppingen en je slaapt slecht. Dit laatste verergert het probleem ook nog eens. Als je slecht slaapt (en dan heb ik het niet over drie nachten), vermindert onder andere je relativeringsvermogen. Dit vermogen heb je soms even heel hard nodig, als je in paniek bent. Omdat het je kan kalmeren en weer met beiden benen op de grond zet. Als je niet of weinig slaapt, gaat dit relativeringsvermogen op de schop en heb je dus nog meer last van deze angstige gevoelens. Hierdoor ga je ook weer minder goed slapen, omdat je soms in paniek wakker schrikt ’s nachts. Voor je het weet, beland je in een vicieuze cirkel.

Vanuit de oertijd zijn we als mens geprogrammeerd om op drie manieren op angst te reageren: bevriezen, vechten of vluchten. Welke van de drie je ook (onbewust) kiest, je accepteert je angst niet. Je bevriest, vecht er tegen of rent ervoor weg. Beiden is heel begrijpelijk, want angst voelt onaangenaam. Het is nu eenmaal geen fijne emotie om te ervaren. Logisch, dat je brein er van weg wil gaan. Echter, op het moment dat je dit doet, negeer je eigenlijk het probleem en komt de angst uiteindelijk als een boemerang weer bij je terug. Soms heviger, dan dat de angst hiervoor was. Continue reading

Laat het bodyshamen stoppen

Bodyshamen is iets wat tegenwoordig veel gebeurt op social media. Veel moeders worstelen na de bevalling met hun lichamelijke omvang. Hoe je het ook went of keert, na de bevalling ziet je lichaam er nu eenmaal niet uit, zoals het er voorheen uitzag. Of je nu veel of weinig bent aangekomen: je buik flubbert, je heupen en billen zijn vaak in proportie toegenomen en veel moeders denken: komt dit ooit nog goed? Het antwoord is: ja! Alleen, moet je er vaak wel “even” wat voor doen. De skinny moms daargelaten, die van nature weinig aankomen tijdens een zwangerschap en na de bevalling binnen no-time weer op gewicht zijn. Heel fijn en vooral benijdenswaardig!

Omdat er tegenwoordig zoveel fitmom blogs zijn en veel moeders op Instagram hun voor en na foto’s showen, lijkt het voor veel mama’s, alsof het normaal is dat je binnen zes weken weer in je skinny jeans past. Niks is minder waar. Ook moeders die weinig aan zijn gekomen tijdens de zwangerschap, vertellen me regelmatig dat ze er bijna een jaar over hebben gedaan, om af te vallen. Laat staan, als je dus nog aardig wat kilo’s te gaan hebt. Het zit het ook niet in de kilo’s het zit hem vaak in eetgewoontes die moeilijk af te leren zijn. Zoals emotionele eetbuien bijvoorbeeld. Of de zogeheten cravings, die vaak hormoon onderhevig zijn en waardoor je pardoes een heel pak Bastogne naar binnen heb gewerkt of een hele reep Oranje Tony.

Hoe het ook komt, dat je bent aangekomen tijdens je zwangerschap, het is niks om je voor te schamen. Het gebeurt bijna alle moeders. Toch wordt er op social media en daarbuiten veel geshamed als moeders veel aankomen tijdens de zwangerschap. Het begint vaak al tijdens de zwangerschap: “Zo, je hebt al een aardig grote buik he?” Vaak is het na de zwangerschap bijna een sport, wie er het snelst weer skinny pitch perfect uit kan zien. Maar daar gaat het helemaal niet om! Je hebt net een kindje gekregen! Het mooiste geschenk wat er is. Ja, daar vallen offers bij en ja: dat is onder andere een lijf, wat je niet per se zo had bedacht van te voren. Geloof me, het komt echt weer goed. Elkaar shamen, omdat we niet allemaal hetzelfde zijn of even slank zijn, vind ik echt not done. Dus laten we afspreken, dat we elkaar wat liefdevoller toespreken en elkaar respecteren. Zie je een moeder die nog niet al haar zwangerschapskilo’s kwijt is? Hou dan wijselijk je mond of zeg iets aardigs over haar kindje, haar outfit of hoe ze straalt als mama.

We hoeven niet te pas en te onpas onze negatieve mening over andere moeders te ventileren. Het is onnodig en vooral: erg onaardig. Dus laat het bodyshamen stoppen! Als je als net bevallen mama graag af wil vallen, kan dat natuurlijk altijd. Doe het voor jezelf, dat is de beste motivatie. Maar niet, omdat je buurvrouw steeds zegt dat ze je zo groot vind, of omdat je negatieve comments op Instagram krijgt.

Wil je meer hulp bij het hervinden van je zelfvertrouwen? Mail dan naar info@froufroubegeleiding.nl!

Waarom bagatelliseren ontmoedigend werkt

Vrouwen hebben vaak de neiging om te bagatelliseren. Zodra een onderwerp enigszins beladen wordt, merk je dat moeders zich gaan verontschuldigen. Ze voelen namelijk (bewust of onbewust), dat de andere partij, zich ongemakkelijk voelt als een onderwerp wat zwaar op de hand ligt. Dus als ze dan eindelijk de moed hebben opgevat, om eindelijk aan te kaarten wat er zich werkelijk in hun leven afspeelt, worden er al snel dingen achteraan gevoegd als: ”Ach ja joh, het valt allemaal wel mee. Of: “Het hoort bij het moederschap he?” Waarmee ze de andere partij gerust stellen, dat het eigenlijk allemaal wel meevalt. Maar waarom bagatelliseren wij vrouwen zoveel? Continue reading

Van postnatale depressie naar roze wolk momenten

Mijn vorige bevalling was geen kattenpis. Na 22 uur weeën en twee uur persen, kwam ons prachtige meisje Livia eindelijk ter wereld. Ik was niet blij, ik was niet euforich; ik was KAPOT!. De uren die volgden, voelde ik me leeg, uitgeput, boos. Ik was zo teleurgesteld in hoe het was verlopen. Ik was ronduit woest om wat er mis was gegaan. Genieten? Dat woord kwam niet ineens in me op. Het was zwaar, het was intens en ik meen me te herinneren dat ik af en toe ook gelachen heb. Maar niet vaak.

Hoe anders was deze bevalling. Op vrijdag 27 oktober meldden we ons ’s ochtends vroeg in het Meander Medisch Centrum in Amersfoort. Uiteraard waren we beiden gespannen, dat hoort erbij. Nadat onze baby uitgebreid was gecheckt en een hartfilmpje had gehad, kreeg ik mijn ziekenhuispyjama aan, een polsbandje met mijn gegevens om en werd ik richting OK gereden. Waar werkelijk iedereen mijn man kende en high fivede (omdat hij daar werkt en hier dagelijks komt). Je kan wel zeggen, dat het een beetje gekke ervaring was. Nadat ik een infuus had gekregen, begonnen de zenuwen de overhand te nemen en werd ik emotioneel. Binnen nu en een uur hebben we onze baby in onze armen, dacht ik steeds. Het gevoel overweldigde me nogal. Nadat de ruggenprik zat, werd ik plat neergelegd op de OK tafel.  Het groene gordijn werd opgetrokken en ik vroeg nog: ”Geven jullie een seintje, als jullie begonnen zijn?” De arts lachte en antwoordde: ”We zijn allang begonnen hoor!” Continue reading

Stoppen met moeten

Misschien is het je al eens opgevallen. Je loopt op straat en ineens denk je: ik zou ik eigenlijk nog even de ramen moeten lappen voor de visite zo meteen komt. Of je buurvrouw komt binnen terwijl je een taart staat te bakken en zegt: “nou zo’n lekkere taart wil ik ook wel” en prompt sta je diezelfde avond nog een creatie voor je buurvrouw te bakken. Of je zit op je werk en ineens bekruipt je de gedachte: ik ben al een week niet wezen sporten, ik ben ook zo lui. Ik moet NODIG weer even langs de gym. Om vervolgens tot 22.00 uur ’s avonds nog met gewichten in de weer te zijn, terwijl je al een week niet fatsoenlijk geslapen hebt en eigenlijk vroeg naar bed wilde. Herkenbaar?

Wij vrouwen zijn er enorm goed in, om van alles te moeten. En daar mogen we wel eens mee stoppen, als je het mij vraagt. Want van wie moet je al die dingen, zogenaamd? Juist! Van jezelf! Dus hoeft het dus helemaal niet! The end. Continue reading

Geslaagd voor mijn HBO Medische Basiskennis!

Toen ik twee jaar geleden besloot, dat ik mijn HBO Medische Basiskennis wilde gaan halen, was dit maar om een enkele reden. Ik wil zoveel mogelijk moeders helpen, die na de bevalling niet op een roze wolk zitten. Of je nu daadwerkelijk een postpartum depressie hebt of simpelweg vastloopt na de bevalling: elke moeder is welkom. Maar omdat de zorgverzekeraars het voor het zeggen hebben in Nederland, viel ik niet binnen de reguliere geneeskunde en om die reden hoefden ze zij mij niet te vergoeden. Als ik mijn HBO Medische Basiskennis en vijf andere disciplines zou halen, wel. Ik besloot er voor te gaan. Ik besprak de opties met manlief en hoe ik het aan zou pakken. Mijn boek was toen nog niet af, ik was net mijn praktijk gestart en ik heb ook nog een gezin. O ja en ik wilde ooit misschien ook nog wel een tweede kindje. Kortom: dit voorspelde chaos. Nu gedij ik persoonlijk erg goed in chaos, maar om mijn eigen geestelijke gesteldheid te waarborgen, was een planning toch wel praktisch. Continue reading