Kies zélf tussen borstvoeding of flesvoeding

Het is deze week “World Breastfeeding Week”. Deze week is bedoeld om borstvoeding onder de aandacht te brengen en te normaliseren. Een mooi initiatief! Ik schreef in mijn boekToen kreeg ik weer lucht” ook over borstvoeding en hoe dit niet voor elke moeder vanzelfsprekend is of lukt. Borstvoeding is prachtig, laat ik dat voorop stellen. Ik vond het zelf dan ook heel naar dat het niet lukte en ik steeds verging van de pijn.  Veel moeders voelen zich schuldig als borstvoeding geven niet lukt. Ze voelen zich tekort schieten als moeder en schamen zich vaak enorm. Ik schreef daarom een hoofdstuk over de keuzes die je als moeder hebt . En dat je de lat wat lager mag leggen voor jezelf als mama. Je leest het hoofdstuk hier:

Je kunt als moeder je kindje op verschillende manieren voeden. Ook jij hebt hier vast al over nagedacht. Wat wil je gaan geven als je baby er straks is? Of misschien lees je dit nu je baby net een week oud is en denk je: wat zal ik doen? De ene moeder kiest voor borstvoeding en de andere voor flesvoeding. Sommige moeders kiezen voor een combinatie van beide. Wat je ook kiest, het allerbelangrijkste is dat jij een keuze maakt die bij jou en je kindje past. Want er wordt zoveel geschreven en gezegd over borst- en flesvoeding, dat veel moeders door de bomen het bos niet meer zien. Wat ik moeders altijd adviseer: volg je gevoel en blijf hierbij. Kies wat voor jouw kindje en jou het beste voelt.

De must die borstvoeding heet

Het fenomeen borstvoeding is een veelbesproken onderwerp in onze maatschappij. Daarmee bedoel ik niet alleen onze oude vertrouwde Nederlandse maatschappij, nee ook ver daarbuiten. Zo merkte ik, toen wij een paar maanden in Amerika woonden, dat er heel erg veel werd gepraat over borstvoeding. Over alle voordelen van borstvoeding en hoe goed deze natuurlijke manier van voeden is. De nadelen, daar hoorde je vrij weinig mensen over spreken. Ik ben zelf ook voorstander van borstvoeding, laat ik dat vooropstellen. Maar (en dit is een grote kanttekening die ik maak): binnen de voor jou als vrouw haalbare grenzen. Want ik vind het erg dat alle nieuwbakken moeders in een stramien van aanleggen, aanhappen, tepelhoedjes, afkolven en de hele santenkraam worden geduwd. Soms tot aan huilen toe. Ik vind dat iedere moeder het volste recht heeft om zelf te kiezen hoe ze haar kindje wil voeden. Ja, er is veel onderzoek gedaan naar borstvoeding en de vele voordelen hiervan voor de baby. Maar er zijn ook nadelen, zoals de stress die een moeder voelt als haar kindje niet genoeg voeding binnenkrijgt, omdat de borstvoeding niet voldoende op gang komt. Hier wordt eigenlijk amper over gerept. Iets wat ik onbegrijpelijk vind. Want iedere moeder die net bevallen is, wil het allerbeste voor haar kindje. Daarnaast vraagt de onzekerheid van het nieuwe ouderschap het uiterste van je en je bent makkelijk vatbaar voor de meningen van anderen. Vooral die van de groep die ook wel ‘borstvoedingsmaffia’ genoemd wordt. Ik vind dit zelf een vrij heftige term. Ik zal ze de ‘borstvoedingsgoeroes’ noemen. Dat klinkt wat aardiger. Deze vrouwen zijn vaak zelf lang doorgegaan met het voeden aan de borst. Ik heb veel respect voor deze groep vrouwen, want ze zijn er soms jaren zoet mee.

Ik vind het enigszins overdreven dat borstvoeding als enige juiste vorm van voeding wordt aangemerkt voor baby’s vandaag de dag. Wat mij betreft mogen alle moeders ermee doorgaan, voor zover het voor hen haalbaar is natuurlijk. Zelf vind ik twee jaar borstvoeding geven vrij lang. Maar nogmaals: dat moet iedere moeder zelf weten. Zolang ze andere moeders, die liever voor flesvoeding kiezen, in hun waarde laten. Want dat gebeurt vaak niet. Zo vertelde een cliënt van mij, dat ze van tevoren al had besloten geen borstvoeding te willen geven. Ze had geen zin in de polonaise aan haar lijf en wilde na de bevalling haar lichaam zo snel mogelijk weer voor zichzelf. Een begrijpelijk besluit. Echter, ze kreeg van haar directe omgeving de hele tijd vragen als: ‘Zou je niet toch eens proberen om borstvoeding te geven? Het schijnt zo goed te zijn voor je kindje.’ Ook vroegen volslagen onbekenden haar out of the blue: ‘Waarom geef je eigenlijk geen borstvoeding?’ Mijn cliënte werd hier helemaal door van haar stuk gebracht. Enerzijds voelde ze zich schuldig naar haar kindje toe en anderzijds vroeg ze zich terecht af waar iedereen zich mee bemoeide? Dit is een van de talloze voorbeelden die ik kan noemen van moeders die een beslissing nemen en vervolgens het gevoel krijgen dat ze het niet goed doen als moeder. Ik vind dit heel schrijnend, want deze moeders willen uiteraard ook het beste voor hun kindje. Waarom zou dit per se borstvoeding moeten zijn? Continue reading

Ik was te gast bij Jenny Mc Carthy!

Een week geleden kreeg ik een e-mail die ik nooit had verwacht. Mijn publiciste mailde mij: “Hi Tilda! I have amazing news! Jenny mc Carthy wants to talk about your book “This Is Post Partum.” Ik dacht: staat dit er nou echt? Ik las de mail nog drie keer. Was dit de Jenny Mc Carthy? Als in: wereldberoemde filmster, mama, auteur en radio host? Jawel! Het was Jenny echt! Of ik donderdag 16 juli een interview met Jenny herself wilde doen. Het antwoord kunnen jullie natuurlijk wel raden!

Daar kwamen de zenuwen

De hele week kreeg ik berichtjes en mailtjes over het intervirew en op een gegeven moment begonnen de zenuwen te komen. Ik sliep onrustig, droomde over gemiste afspraken en werd wakker in de go modus. Toen mijn publiciste mailde dat de Jenny Mc Carthy show maar liefst 32 miljoen luisteraars per maand had, wist ik: dit wordt een groots ding. Ik ben niet zo snel star struck en ik heb voor mijn werk talloze bekende moeders ontmoet, dus dat is voor mij alsof ik met ieder ander in gesprek ben. Maar dit interview met Jenny Mc Carthy was toch wel even next level moet ik eerlijk bekennen.

Early bird

Het was een vroegertje afgelopen donderdag. Ik moest om 5.00 uur klaar zitten voor het radio interview wat via Zoom opgenomen zou worden! Ik had de wekker gezet om 4.30 uur en toen deze afging dacht ik echt even dat er een grapje met me werd uitgehaald. Het was pikkedonker en ik lag nog in diepe slaap. “waarom gaat mijn wekker nu af?”fluisterde ik tegen mijn man. Hij antwoordde heel droog:”Omdat je zo een interview hebt met Jenny!” Oh ja! Ik sprong uit bed, douchte snel en poetste mijn tanden. Eenmaal beneden zette ik nog even snel een kopje thee en installeerde ik mezelf achter mijn laptop. Continue reading

De 5  leukste dingen aan een tweede kind krijgen

Toen ik net bevallen was van onze eerste dacht ik dat ik nooit meer opnieuw moeder zou worden. Door de postpartum depressie waarin ik zat, kon ik me niet voorstellen dat ik dit nog een keer aan zou durven. Weer die bevalling, al die hormonen en het slaapgebrek. En dan ook nog eens geen roze wolk er bovenop. Ik moest er niet aan denken om dit voor een tweede keer aan te gaan. Toch begon het na 2,5 jaar ineens te kriebelen. Ik zei op ene avond tegen mijn man:”ik ga nu iets heel geks zeggen.”Hij:”Wat dan?”Ik:”Ik denk dat ik nog ene kindje wil.”Hij keek me liefdevol en verrast aan. Tim zei:”Ik ga ook iets geks zeggen.”Ik:”Oh?”Hij:”Ik ook!”

Het was even stil bij ons thuis. Geloof me: dat komt niet vaak voor. We keken elkaar aan en pakten elkaars hand vast. Daarna begonnen we keihard te lachen. We praatten uren over hoe we ons beiden voelden over deze beslissing en hoe we het anders aan wilden pakken. Maar vooral: Hoe leuk Liv het zou vinden om grote zus te worden. Na ene paar maanden was het zover: ik was zwanger van Emmi. De zwangerschap vloog voorbij. Toen Liv’s kleine zusje er eenmaal was, ontplofte ik van liefde voor die twee. Helemaal als ik ze samen op de bank zag liggen. De roze wolk was er in vlagen en dat was meer dan ik ooit had kunnen en durven dromen. Dus als je dit leest en je had geen roze wolk bij de eerste: weet dat het de tweede keer heel anders kan gaan. Waarom een tweede kind zo leuk is om te krijgen? Je leest het hier:

  1. Omdat je liefde letterlijk verdubbeld wordt. Ja, het is dubbel zoveel zorgen en dubbel zoveel energie die je in je kindjes steekt. Maar nog nooit heb ik zoveel liefde gevoeld als voor mijn kleine meisjes. Alle zorgen of ik wel evenveel van ze kon houden, verdwenen als sneeuw voor de zon zodra ik ze samen zag. Het was zo aandoenlijk en de liefde was alles omvattend aanwezig.
  2. Je ziet je oudste ineens ontplooien tot grote broer of zus. Ze nemen dit vaak heel serieus, ongeacht de leeftijd die ze hebben. Ze plakken nog net geen button op met :”Big brother of the year”. Liv hielp ook overal mee, omdat ze wat ouder was. Dus flesjes geven, luiers pakken of billendoekjes uit de verpakking aangeven. In bad doen was veruit favoriet. Ze vond dat het leukste wat er was en toegegeven: wij ook!
  3. De tweede keer is relatief makkelijker dan de eerste, omdat je het allemaal al eens mee hebt gemaakt. Ook al zit je niet altijd op een roze wolk of zelfs in een PPD, je schrikt minder heftig van die enorme verantwoordelijkheid bijvoorbeeld, omdat je dat al kent van de oudste. Daarnaast bewandel je al snel de routines die je met je oudste ook had. Dat vinden veel moeders zijn.
  4. Je hoeft niet opnieuw het wiel uit te vinden. Je weet nog een hoop van je eerste ervaring en ondanks je pregnacy brain onthoud je onbewust meer dan je denkt. Hoe vaak wij niet tegen elkaar zeiden:”oh ja, dat deed Liv ook!”Een “feest” der herkenning. Hierdoor wisten we nu ook beter wat we moesten doen. Ik zie dit ook vaak in mijn praktijk. Het feit dat niet alles gloednieuw is en je kan varen op de vertrouwde weg helpt veel ouders enorm na de komst van een tweede kindje.
  5. Dit is niet wetenschappelijk bewezen, maar de tweede kindjes zijn vaak een stuk ondernemender, ondeugender en ware durvals. Ik zie dit vaak in mijn praktijk, maar ook in onze vriendengroep. De tweede is vaak een enorme boevenkont, terwijl de oudste vaker wat rustiger en braver is. Nogmaals: dit zal niet overal zo zijn, maar ik vond dit heel leuk. Natuurlijk zorgt dit ook voor enorme uitdagingen. Zo kan je bijna dagelijks in mijn insta stories zien hoe Emmi er een bende van maakt in huis of ondeugend is.

Continue reading

Als je relatie onder drukt staat

Nu we de Corona lockdown periode een beetje uit beginnen te komen, merk je dat veel jonge moeders en vaders uitgebluster zijn dan ooit. De afgelopen periode hebben veel ouders die ik zie in mijn praktijk en om mij heen, enorm gebuffeld. Het thuiswerken in combinatie met het full-time zorgen voor je kind in zo’n stressvolle periode heeft flink zijn tol geëist voor deze ouders. Als je dan ook nog kinderen hebt waar je thuis les aan moet geven, werd de druk helemaal hoog. Veel ouders stonden in de overleving stand en hierdoor kwamen veel relaties onder enorme druk te staan.

Een relatie is hard werken

Een relatie is hard werken, ja ook voor de stellen bij wie het ogenschijnlijk allemaal heel makkelijk gaat. Ook zij worstelen achter gesloten deuren met hun issues. Alleen posten ze dat niet op social media en niet ieder stel is open over hun relatiestrubbelingen. Dat hoeft ook helemaal niet. Maar dit is dus de reden waarom het soms lijkt alsof het ene stel  er moeiteloos doorheen lijkt te gaan, terwijl jij en je partner elkaar soms niet konden luchten of zien. Continue reading

Het is zover! Mijn Engelse boek This Is Post Partum wordt gelanceerd!

Na jaren dromen, schrijven en zoeken naar de juiste uitgever, is het dan zover: mijn  Engelse boek “This Is Post Partum” wordt deze week gelanceerd! Het was me het ritje wel. Toen ik in 2017 “Toen kreeg ik weer lucht’ uitbracht, wist ik dat ik nog lang niet klaar was met dromen. Mijn ultieme missie is om zoveel mogelijk moeders en vaders zonder roze wolk te kunnen helpen. Die droom was groter dan alleen ons kleine kikkerlandje. Ik droomde over een internationaal boekencontract.

Zestig keer afgewezen

Na zestig keer te zijn afgewezen, kreeg ik begin 2019 een mailtje van The Dreamwork Collecitive:”Hi Tilda. We love your book and we would like to publish it!” Ik legde mijn telefoon even weg, omdat ik het niet kon geloven. Stond dit er echt? Na al die afwijzingen, zag een internationale uitgever eindelijk wat ik ook zag: mijn Engelse boek is needed! Ik tekende mijn contract met mijn uitgever en vierde feest. Mijn droom kwam uit en ik kon het bijna niet geloven!

Titel bedenken

De maanden die volgden stonden in het teken van het vertalen van de rest van mijn boek. Iets wat makkelijker klinkt dan gedaan. Ik neem mijn pet af voor de vertalers onder ons. Wat een klus was dit! Daarnaast begon achter de schermen het uitdenken van een marketing en PR-plan en ik moest natuurlijk de  titel van mijn boek bedenken. Bij mijn Nederlandse boek duurde dat wel even. Bij mijn Engelse boek was de titel meteen daar. “THIS IS POST PARTUM” Als in: dit is het moederschap, niks meer, niks minder. Open, eerlijk en zonder fluwelen handschoentjes. En met humor, want dat vindt ik zo belangrijk.

Ook nieuw materiaal geschreven

Daarnaast schreef ik nieuw materiaal over bijvoorbeeld incontinentie, seks na de bevalling en self care. Mijn redacteur Thalia in London was laaiend enthousiast over alles wat ik aanleverde. Iets wat ik niet eerder zo heb meegemaakt. Zij heeft New York Times bestsellers geredigeerd, dus haar mening was erg belangrijk voor me. Ze was ook kritisch en soms kreeg ik een document terug met allen maar rode letters. Het voelde dan een beetje zoals vroeger als je je dictee had gemaakt. Daar kwam de juf weer met haar rode pen.

Mijn darmziekte gooide roet in het eten

Alles verliep van een leien dakje tot ik afgelopen november ineens heel erg ziek werd. De collitis ulcerosa die ik sinds 2005 heb, was in alle hevigheid opgevlamd en ineens lag ik doodziek in het ziekenhuis. Na 6 weken was ik weer hersteld en kon ik verder met mijn boek. Onze lanceerdatum in april werd uitgesteld. Dat zou ik nooit en te nimmer meer gaan halen. Stresvol, maar de juiste beslissing achteraf. Helemaal omdat Covid 19 ineens om de hoek kwam kijken. Het zou 14 juni in New York worden. Uiteindelijk werd ook die datum veranderd, omdat in NYC een van de grootste Corona haarden ter wereld ontstond. Mijn NYC booklaunch werd veranderd naar een online booklaunch op 16 en 17 juni. Het is vrij uniek dat een boek online wordt gelanceerd. Tegelijk spreekt  mijn boek spreekt nu meer dan ooit tot nieuwbakken moeders en vaders wereldwijd.

Net bevallen en Corona

Want, je zal op dit moment maar niet op een roze wolk zitten en er dan ook nog een pandemie boven op krijgen. Het is eigenlijk niet te doen voor deze ouders. Dit boek is nu zo hard nodig voor deze kersverse ouders! Ik hoop dat ik een hoop moeders en vaders zonder roze wolk steun en hulp mag geven met mijn boek. Ik hoop dat ik hen mag helpen en ondersteunen in een tijd waarin het lijkt alsof de wereld in de fik staat. Dream big, zullen we maar zeggen of zoals mijn uitgever het zei :”go hard or go home!”

Drie maal is scheepsrecht

De booktour in Amerika is nu verzet naar oktober. Fingers crossed dat alle reisrestricties dan zijn opgeheven en het dan echt ‘drie maal is scheepsrecht’ waardig mag verlopen. Mocht je een Engelstalige of internationale net bevallen mama of papa kennen die ook wel wat steun kan gebruiken, mijn Engelse boek is hier verkrijgbaar.

Toen mailde The Washinton Post

Er zijn van die momenten in je leven die je nooit meer vergeet. Vorige week woensdag was zo’n moment. Nadat mijn vriendin uit Frankrijk spontaan langskwam, omdat ze in Nederland was, gingen we aan de Gin Tonic.Ik had mijn werk afgerond en we hadden nog ene uurtje voordat de kindjes opgehaald zouden worden. We waren uitgebreid aan het bijkletsen, want we hadden elkaar al zeven maanden niet gezien. Door Corona, hun verhuizing, nou ja het leven eigenlijk.

Ineens stond mijn telefoon roodgloeiend

Ineens stond mijn telefoon roodgloeiend. Ik had een appje van mijn uitgever, gevolgd door een voic-eapp en allemaal e-mails. Ik luisterde eerst de voiceapp af. Het was Kira, mijn uitgever:”TILDA! YOU HAVE TO CHECK YOUR E-MAIL! RIGHT NOW!!!” Ik dacht, waar is de brand? Wat is er allemaal aan de hand? Ik opende mijn mail en daar las ik iets wat ik nooit had durven dromen. Mijn publiciste in New York schreef: ”Dear Tilda, I hope this e-mail finds you well. The Washinton Post is very interested in publishing your essay.” Eerst dacht ik dat ik het niet goed had gelezen. Ik scrollde nog een keer terug naar boven en las het nog eens. Het stond er echt. The Washington Post wil mijn essay publiceren!

Ik heb hardop gegild!

Ik kan hier heel nuchter en cool over gaan doen, maar ik heb gewoon heel hard gegild! Mijn vriendin kwam vanuit de tuin naar binnen gerend: ”Wat is er aan de hand?” Ik vertelde haar het fantastische nieuws en we dansten beiden hand in hand door de keuken heen. Ik kon het niet geloven. Zo’n groot medium die mijn artikel wilde plaatsen! De essay gaat over hoe je een post partum depressie (PPD) overleeft tijdens een pandemie. Iets wat wereldwijd enorm veel aandacht nodig heeft. Want je zal nu maar in een PPD zitten en niemand die langs kan komen, je kan helpen of even een knuffel kan geven. Alsof een post partum depressie nog niet zwaar genoeg is, krijgen deze moeders en vaders de Corona crii er ook nog eens bovenop.

84 miljoen views per maand!

Nadat we gedanst hadden, kreeg ik nog tig e-mails Er moest nog even wat “getweakt” (ofwel er moesten wat kleine aanpassingen gedaan) worden zoals mijn redacteur dat noemt en dan kan hij de deur uit naar The Washington Post. Dus ik schreef lekker soepel (dankzij de gin tonic) de laatste wijzigingen aan mijn artikel en stuurde hem direct door naar mijn redacteur. De dag erna moest het namelijk voor de deadline bij de Washington Post binnen zijn. De 24 uur erna wachtte ik op de mail van mijn redacteur of het gelukt was en van mijn publiciste of ze hem ingediend had. In de tussentijd mailde laatstgenoemde dat The Washington post elke maand 84 miljoen views en reads heeft. Dat is zo gigantisch veel! Ik viel bijna van de bank af. Eind van de vrijdagmiddag kwam het verlossende woord: “De essay is helemaal top en we hebben hem net ingestuurd bij The Washington Post!” Sindsdien loop ik met bonzend hart rond. Want, dit is “larger then life” zoals ze dat in Amerika zeggen.

Afgelopen maandag is de essay geplaatst bij The Washington Post en sindsdien is mijn telefoon en mailbox ontploft. Ik heb zoveel reacties gehad via Linkedin, Twitter, mail, Facebook, Whatsapp en Instagram! Ik hou het amper bij allemaal. Soms moet ik mezelf even knijpen of dit echt gebeurd. Het is zo tof allemaal. 16 juni verschijnt mijn Engelse boek: “This Is Post Partum” en hiermee komt een grote droom uit. Ik wil zoveel mogelijk moeders (en vaders) helpen die na de bevalling niet op een roze wolk zitten. Dit boek draagt hier enorm aan bij. Het uitkomen van deze essay zal zoveel goeds doen voor mijn boek. Ik voel me ontzettend dankbaar! Wil je mijn reis met mijn Engelse boek volgen? Check dan mijn Nederlandse of Engelse instagram  De essay kan je hier lezen.

Als de Corona crisis je angsten aanwakkert

Deze week gaan de KDV’s en scholen weer open. Voor veel ouders een enorme opluchting na al het multitasken en overvraagd worden van de afgelopen maanden. Nu, na acht weken gaat alles langzaamaan weer opstarten, beginnen of hervatten. Ik vind het zelf heel fijn dat het oude leven weer een beetje terugkomt. Ik zeg met opzet een beetje, want we zijn nog lang niet terug bij het oude leven. Maar het begin is gemaakt en dat brengt voor veel ouders hoop. Echter, zijn er ook moeders en vaders voor wie dit anders voelt. Deze ouders vinden het lastig om alle veiligheid die ze in hun gezin in de afgelopen periode hebben opgebouwd, weer los te laten en dat is heel begrijpelijk.

Veel angst

Ik zie veel moeders in mijn praktijk en om mij heen die worstelen met angsten. Angst om ziek te worden, om een dierbare te verliezen of dat hun kindje besmet raakt met het virus. Zolang je in je quarantaine bubbel zit en het Corona virus voor je gevoel buiten de deur kan houden, voelt dit veilig. Maar als je kindje weer naar de opvang of naar school gaat, komt hij of zij weer in aanraking met andere kinderen en volwassenen. Dit betekent automatisch ook meer blootstelling aan potentiële Corona patiënten. Veel mensen weten nog niet of ze het virus (al gehad) hebben, omdat het testen op Covid 19 nog in de opstartfase zit.

Schijnveiligheid

Daarom wordt er ook aangeraden om zoveel mogelijk thuis te blijven en nog steeds voor de echt noodzakelijke dingen naar buiten te gaan. Ik zie echter overal weer mensen massa’s ontstaan, zowel in de stad als op het strand, de bossen, etc. Dus die relatieve veiligheid die je hebt opgebouwd als gezin, komt voor veel ouders in het gedrang. Nu was deze veiligheid een soort schijnveiligheid, want je had het eerst ook niet onder controle. Het Corona virus kon immers nog steeds bij jullie als gezin komen. Maar de situatie voelde voor jullie relatief veilig, zo in jullie quarantaine bubbel. Dit geeft voor angstige moeders dan weer een gevoel van controle. Op dit moment moet je die controle weer loslaten en dat is voor deze moeders die sneller last hebben van angsten, extra moeilijk. Dat is mijns inziens heel begrijpelijk. Continue reading

De reis door Hoogbegaafdheidsland

Eerder schreef ik al over hoe het ons verging met onze oudste dochter Livia. Na een jaar lang testen, vruchteloze gesprekken op school en een steeds meer gefrustreerd kind, hebben wij besloten om toch naar en andere school te gaan kijken. Hoe dit kwam, zal ik jullie hieronder vertellen. Je kan namelijk niet zomaar naar een school voor hoogbegaafde kindjes toe. Daar zit een heel traject aan vast. Dit wisten wij een jaar geleden ook niet. Ik schrijf deze blog voor alle ouders die struggelen met hoogbegaafdheid en hoog sensitiviteit. Ik hoop dat jullie hier herkenning en steun in zullen vinden.

Op Livia’s huidige school rommelt het al een hele tijd. Ze haalden ons drie jaar geleden binnen met;” Wij kijken enorm naar het individu en naar wat jouw kind nodig heeft.” Dit klonk ons als muziek in de oren, want er is geen eenheidsworst als het om kinderen gaat. Het woord normaal vind ik ook een achterhaald principe. Want wie bepaald wat er normaal is en wat niet?

Livia was inmiddels op het punt aangekomen dat ze niet meer naar school wilde. Elke ochtend was het een strijd van jewelste om haar naar school te laten gaan. ’s Nachts lag ze tandknarsend en huilend in bed. Iedere ochtend bij het opstarten in de klas weer die kralenplank, weer die bak met Nopper. Liv kon het niet meer zien (en wij inmiddels ook niet). Livia had op dat punt leerkracht nummer 5 voor haar neus in de klas. Dat kan gebeuren, maar als je kind een ontwikkelingsvoorsprong heeft en daar in de klas weinig aandacht voor is, is dit niet heel handig. To say the least. Continue reading

Focussen op het positieve werkt echt!

Nu we inmiddels zeven weken in deze Corona crisis zitten, begint de verveling toe te slaan. De meesten van ons houden zich goed aan de #stayhome en aan de anderhalve meter regel. Dat is super fijn, want hierdoor daalt het aantal IC bedden en de sterfgevallen door Corona nemen ook af. Aan de andere kant zitten we en masse aan huis gekluisterd en lijkt iedere dag hetzelfde. Het is net als in de film “Groundhog Day.” Als je hem nog niet kent: ga hem kijken, het is echt een klassieker!

Het lijkt soms zo uitzichtloos

Als je al weken thuis zit met je partner en je kindje(s) en er verandert weinig aan de huidige situatie, dan kan dat leiden tot sombere en ook angstige gevoelens. Ja, de scholen en KDV’s gaan weer open. Maar met allerlei aanpassingen en regels. Wat in de praktijk betekent dat je kind bijvoorbeeld nog steeds maar een dag in de week naar school gaat of twee keer een halve. Of dat je kindje maar twee uurtjes per keer naar de opvang mag. Natuurlijk, is dat hartstikke fijn en brengt dit soelaas in deze bizarre tijden. Maar het leeuwendeel moet je als ouders nog steeds zelf handlen. Dus wat doe je als het je allemaal even teveel wordt? Hoe pak je het aan als je het gevoel hebt in een uitzichtloze situatie te zitten? Continue reading

Hoe houd je je relatie leuk tijdens de Corona crisis?

Inmiddels zitten we in de zesde week van de Corona crisis. De meesten van ons zijn het behoorlijk zat aan het worden. Om me heen zie ik een hoop stellen worstelen. Want, het is nogal heftig wat er allemaal van ons ouders verwacht wordt op dit moment. Naast het feit dat veel van jullie gewoon thuis moeten doorwerken terwijl de kids ook nog thuis zijn, moet je als ouders ook nog het huishouden regelen, je kinderen lesgeven, boodschappen regelen en elkaar nog een beetje aandacht geven. Gisteren heeft de overheid besloten dat de scholen en de opvang weer open mogen. Evengoed, is het enorm aanpoten voor de meeste ouders onder ons.

Je relatie is net een kamperplant

Een relatie is eigenlijk net als een plant. Je relatie heeft ook water nodig. In de vorm van een goed gesprek, aandacht voor elkaars behoeften en natuurlijk ook affectie. Veel ouders hebben momenteel enorm veel moeite om met name dat laatste te tonen, omdat ze simpelweg in de overlevingsstand staan. Dus dan schiet die knuffel of kus er vaak bij in. En juist die knuffels zijn nu extra belangrijk. Want hierdoor komt er oxytocine vrij, het feel good stofje waardoor je je niet alleen mentaal beter gaat voelen, maar ook weer meer aan elkaar gaat hechten. Seks is hier ook een goed voorbeeld van, trouwens. Continue reading