Een rectus diastase is geen kattenpis

Ik dacht dat ik na de TVT operatie wel klaar zou zijn met de herstelwerkzaamheden aan mijn  lichaam, na twee zwangerschappen. Ik verlies inmiddels niet meer bij elke beweging vocht, dus dat was al enorme winst, zullen we maar zeggen. Helaas kreeg ik drie maanden geleden uit het niets hele gekke klachten, Van de een op de andere dag, had ik zoveel pijn in mijn bekken en onderrug, dat ik nog amper kon lopen. Ik schrok me te pletter. Allereerst, sport ik een paar keer per week en ben ik (dacht ik) top fit. Twen tweede, vroeg ik me af waarom ik nu net zoveel pijn had, als tijdens de bekkeninstabiliteit in mijn laatste zwangerschap? Ik bedoel, ik ben niet zwanger, dus waar kwam dit dan in hemelsnaam vandaan? Ik belde de fysio en die kwam meteen aan huis.

Leunend op hem, strompelde ik het huis door. Langzaam aan de achtertuin in. “Blijven bewegen, niet gaan liggen dan wordt het erger”, zei hij luid en duidelijk. Ik strompelde weer verder door de achtertuin aan de arm van mijn man en was oprecht bang. Stevende ik nu weer af op die rolstoel, net als toen? En waar kwam dit in godsnaam ineens vandaan? Ik vond het een beangstigend gevoel dat mijn lijf me ineens zo in de steek liet, terwijl ik er juist alles aan deed om het sterker te maken.

De pijn werd niet minder, dus ging ik op aanraden van mijn man naar het ziekenhuis. Daar kreeg ik een CT-scan en bleek ik een flinke rectus diastase te hebben. Dit houdt in, dat je buikspieren niet meer aan elkaar vast zitten. Hierdoor ontstond er bij mij een enorme druk op mijn bekken en onderrug. Omdat onze jongste zoveel spookte ’s nacht, was ik veel op met haar. Door de vermoeidheid til je dan vaak net even verkeerd en zo was mijn onderrug en bekken totaal overbelast geraakt. Omdat mijn buikspieren dus niet mee deden! Ik had zoveel pijn, ik kon mijn eigen kinderen haast niet meer optillen. Continue reading

Een postpartum depressie bestaat niet

Ik vind het te zot voor woorden, dat ik hier een artikel over moet schrijven, maar ik doe het toch.

Onlangs verscheen in de Volkskrant een artikel over hoe een huisarts omschreef, hoe ze door meer betrokkenheid een betere hulpverlener kon zijn. Een prachtig artikel, waar ik me helemaal in kon vinden. Toen ik tegen beter weten in, de reacties ging lezen, viel ik van de ene verbazing in de andere. Een postpartum depressie zou niet bestaan. Het is een mythe. Niet te bewijzen. Dat werk. Continue reading

Hoe mindfulness je uit je postpartum depressie kan halen

Toen ik midden in mijn postpartum depressie zat, dacht ik dat dit nooit meer over zou gaan. Omdat ik er met bijna niemand over praatte, had ik het gevoel dat ik de enige moeder op aarde was, die dit onderging. Daarnaast dacht ik ook nog eens dat ik de uitzondering op de regel was, dat ik nou net die ene mama was waarbij dat oer-gen, dat oer-gevoel van het moederschap, totaal ontbrak. De onzekerheid, de angsten en de enorme depressieve gedachten slokten mijn hele bestaan op. Hoe doen al die andere moeders dat, vroeg ik me dagelijks af.

Mijn toenmalige therapeut raadde me mindfulness aan. Omdat het nogal een geitenwollensokken imago had, dacht ik dat mindfulness iets was voor mensen met geitenwollensokken in hun Birkenstocks. Niks mis met Birkenstocks trouwens, ik draag ze graag en met verve. Affijn, mindfuless had dus een vrij stoffig imago. Ik had er weinig verwachtingen van. Wat achteraf gezien, eigenlijk vooral in mijn voordeel werkte. Ik begon me in te lezen en hoe meer ik erover las, hoe meer ik me realiseerde dat mindfulness eigenlijk voor iedereen goed zou zijn. Niet alleen voor moeders zonder roze wolk. Inmiddels, ben ik er van overtuigd dat als de hele wereld een snufje minfulness tot zich zou nemen, de wereld er heel anders uit zou zijn. Een stuk leuker en vriendelijker in ieder geval. Continue reading

Wat te doen als je een bevaltrauma hebt

Veel moeders die bij mij in de praktijk komen, hebben een pittige bevalling achter de rug. Ik spreek zelden vrouwen, bij wie de bevalling zoals in het boekje is gegaan. Dat vind ik sowieso een rare uitdrukking, want wat betekent dit eigenlijk? En via welk boekje? Natuurlijk, zijn er ook moeders bij wie dit wel het geval was en bij wie de bevalling wel goed is verlopen. Dit artikel is voor de moeders, waarbij dit niet het geval was. De mama’s die een trauma hebben overgehouden aan hun bevalling en daar tot op de dag van vandaag nog last van hebben.

Moeder worden is a big deal. Voor sommige moeders is het al hun hele leven duidelijk, dat ze moeder wilden worden. Voor de ander kwam dit gevoel pas veel later en bij weer een andere moeder komt dit gevoel misschien wel nooit helemaal uit de verf. Is dat erg? Welnee! Je doet je best als mama, niks meer en niks minder. Als de bevalling dan na negen maanden eindelijk op gang komt, zijn de meeste vrouwen enorm blij dat het zover is. Die laatste weken zijn voor de meeste zwangeren vaak erg zwaar en ze kijken dan reikhalzend uit naar het moment dat ze hun baby eindelijk vast mogen houden. Meestal heb je van te voren een bevalplan geschreven samen met je man, wat je hebt overlegd met je verloskundige of gynaecoloog. Hierin beschrijf je vaak wat je wel en juist niet wil, tijdens je bevalling. Bij mij was dit bijvoorbeeld, dat ik geen co-assistent aan mijn bed wilde, maar een ervaren en empathische verloskundige. Ervaren was ze, empathisch: mwah. En ik kreeg een co-assistent aan mijn bed. Need I say more?

Dat bevalplan had ik dus net zo goed niet kunnen schrijven, dacht ik achteraf. Continue reading

Hoe kom je als mama uit je postnatale depressie?

Je had het je van te voren allemaal zo mooi voorgesteld. Voordat je ging bevallen zag je al helemaal voor je hoe je wiegend in je schommelstoel, je kindje zou gaan voeden. Zachtjes drinkend aan je borst, snuffelend aan het hoofdje. Je zag jezelf al helemaal op die roze wolk zitten samen met je gezin. Dagdromend over de toekomst, wrijvend over je dikke buik op de bank.

Maar dan blijkt, dat het na de bevalling toch niet zo lekker gaat. Je voelt je eigenlijk helemaal niet zo happy. Sterker nog: je vraagt je regelmatig af waar je aan begonnen bent. Of dit het nou is, het moederschap. Of je het allemaal wel aan kan en of je wel een goede moeder bent. Je zit niet op een roze wolk, maar op een donkergrijze donderwolk. Je bent kapot moe door de gebroken nachten. Wellicht loopt de borstvoeding niet en draait je hele leven om voeden, kolven, nog meer voeden en hopen dat je baby tussendoor een uurtje slaapt. De hormonen razen ondertussen door je lijf en je relativeringsvermogen is door een historisch dieptepunt gedaald.

Je vraagt je dagelijks af: hoe doen andere moeders dit? Gaat het hen dan wel zo makkelijk af en ben ik de enige die zich zo voelt? Het antwoord is nee! Andere moeders doen ook maar wat. Om het beestje maar gewoon bij het naampje te noemen: we klooien allemaal maar wat aan. Ja echt! De onzekerheden die je als nieuwbakken moeder voelt, zijn heel normaal. Mijn eerste advies is dan ook: ga erover praten. Met je partner, een goede vriendin, je moeder, of de buurvrouw. Deel je onzekerheden en angsten, dat haalt al wat druk van de ketel. Je zal merken dat zij allemaal wel iemand kennen die na de bevalling ook niet op een roze wolk zat Continue reading

Op reis met je baby

Omdat voor veel moeders de vakantieperiode is aangebroken of voor de deur staat heb ik besloten het hoofdstuk “Ga op reis met je baby” te publiceren. Dit hoofdstuk is een must-read voor alle ouders die voor het eerst met hun kindje(s) op vakantie gaan. Ik heb dit hoofdstuk met veel plezier geschreven en ik hoop dat jullie veel plezier beleven aan het lezen ervan:

Hoofdstuk 12 Ga op reis met je baby

Moeders die geen lucht krijgen, blijven vaak thuis. Lekker veilig binnen in hun comfortzone. Weg van alle prikkels en confrontaties met de buitenwereld. Dat is heel begrijpelijk en niets om je voor te schamen. De gedachte om dan op vakantie te gaan, staat deze mama’s vaak enorm tegen. Logisch, want als je de prikkels van het dagelijkse bestaan al amper aankunt, is zo’n vakantie voor je gevoel drie stappen te ver. Op vakantie gaan, als je een depressie hebt, kan echter heel helend werken. Je bent even weg uit de gebruikelijke contreien. Je hebt een andere omgeving, nieuwe uitzichten en ontmoet nieuwe mensen. Tel daar lekker weer, fijn eten en afleiding bij op en je hebt alle ingrediënten om een depressie verder te overbruggen.

Zorgen om niets

Toen ons kleine meisje zeven maanden oud was, besloten we dat het tijd was om op vakantie te gaan. We hebben altijd ver gereisd, al zolang als we samen zijn en zijn altijd van plan geweest om dit te blijven doen. Ook als er een kleintje bij kwam (of meerdere). Natuurlijk hadden we toen niet kunnen voorzien dat ik in een postnatale depressie zou belanden. Ondanks de depressie, bleek ik erg veel behoefte te hebben om er even tussenuit te gaan. Want alhoewel mijn leven werd beheerst door angsten en depressieve gevoelens, kwam de oude Tilda na zeven maanden weer een beetje bovendrijven. Thank god! Ik vond het van tevoren allemaal heel erg spannend. Voor het eerst vliegen met mijn baby, zou het wel goed gaan? Zouden haar oortjes wel klaren, zou ze niet het hele vliegtuig bij elkaar huilen? Geen enkele van mijn doom-scenario’s vond plaats! Sterker nog, ze huilde één (!) keer tijdens die tien uur durende vlucht naar Kaapstad! Eén keer! Er kwamen zelfs mensen naar ons toe, om ons te complimenteren met onze zoete baby. Ze lag lekker te kraaien in haar mandje, die ze aan de wand hadden bevestigd voor ons. Ze sliep veel en als ze niet sliep, lag ze op het kleed onder onze voeten te spelen. Continue reading

Hoe hou je het leuk samen nadat je ouders bent geworden?

Veel stellen bevinden zich na de komst van een of meerdere kindjes in enigszins onrustig vaarwater. De zorg van alle dag zorgt soms voor chaos en als je een of meerdere kindjes hebt, komt je relatie vaak op de tweede plek te staan. Dit doen jullie natuurlijk niet expres. De zorg voor de kinderen, de stress van alledag en een druk sociaal leven, slurpt al jullie energie op. Dan is het makkelijk en comfortabel, om ’s avonds uitgezakt op de bank te Netflixen tot het tijd is om naar bed te gaan.

Logisch, dat veel stellen met (jonge) kinderen worstelen, om de sleur uit hun relatie te weren. Vaak hoor ik van (nieuwbakken) moeders dat ze het hun partner wel eens verwijten dat hij “lekker naar zijn werk gaat”, terwijl zij thuis het huishouden “moeten” runnen. Sommige moeders verlangen zelfs met smart naar het einde van hun zwangerschapsverlof, zodat ze zelf ook weer aan het werk kunnen. Even iets voor zichzelf doen. En daar zit nu net de crux. Want die tijd voor jezelf, is super belangrijk. Zowel voor jouw partner, als jijzelf.  Wat heel belangrijk is, is dat jullie samen proberen iets leuks te blijven doen (als is het een keer per maand).  Dit kan van alles zijn: samen uit eten gaan, naar de bioscoop, samen wandelen en ergens lunchen, enzovoorts. Tevens is het belangrijk dat je ook los van elkaar dingen gaat doen. Laat hem lekker op vrijdagavond voetbal kijken met zijn vrienden en ga zelf lekker een dagje naar een spa, winkelen of lunchen met je beste vriendin. Op dit soort momenten laad je weer even op en ben je niet alleen maar moeder, maar ook weer even je vertrouwde zelf. Continue reading

Applaus voor de moeders met afwezige partners!

In sommige gezinnen zijn de partners vaak afwezig. Ik heb het nu even niet over de gezinnen waar vader helemaal uit beeld is, daar besteed ik op een ander moment weer aandacht aan. Ik heb het op dit moment even over moeders die er vaak alleen voor staan. Omdat hun partner vaak in het buitenland zit voor zijn werk, of de mama’s met  een partner die vaak ook in de weekenden of feestdagen werkt en de moeders die een man hebben die op de vrachtwagen of een schip werken en langere periodes achtereen niet thuis zijn. Deze moeders hebben allemaal een ding gemeen: ze bestieren het huishouden allemaal in hun eentje. “It takes a village to raise a child”, zegt men. Maar niet iedereen heeft zo’n “village” om zich heen. De ene moeder heeft een enorm sociaal netwerk waarop ze terug kan vallen, de andere mama moet het echt allemaal in haar eentje zien te redden. Dit is voor deze mama’s hartstikke zwaar, want ze hebben amper tijd voor zichzelf en draaien ook de nachten in hun uppie. Ik neem mijn pet af voor deze moeders. Jullie verdienen ene medaille, echt waar!

Wat ik vaak terug hoor van moeders, is dat ze het lastig vinden om hun partner actief te blijven betrekken bij het gezinsleven. Want als je gewend bent om in je eentje het gezin te runnen, is het soms zoeken naar de balans als vader dan ineens weer thuis is. Ook vinden deze semi single moms het een uitdaging om ervoor te zorgen dat zowel zij, als de kindjes  verbonden blijven met elkaar als je elkaar zo weinig ziet. Helemaal met kleine kindjes, die je niet goed kunt uitleggen waarom papa weg is. Natuurlijk kan je videobellen, maar dat is niet hetzelfde als papa er in levende lijve thuis is.
Continue reading

Wat als je geen oermoeder bent?

Voor veel moeders komt het moederschap gepland. Ze zijn de zogehete “oermoeder”. Ze dromen er als klein meisje al van hoe het is om mama te zijn. Ze oefenen met hun pop en verzorgen deze. Ze kleden hun Barbies aan en uit, borstelen hun haren, etc. Ik propte als mini oermoeder zelfs al leverworst in de mond van mijn pop Lieselot. Die mijn moeder er vervolgens met geen mogelijkheid meer uitgepeuterd kreeg . Maar, dat daar gelaten. Ik ben zo’n oermoeder, die er al haar hele leven van droomde om moeder te worden. Ik wilde niks liever.

Maar er zijn ook moeders die dit niet hebben. Die zich alles behalve een oermoeder voelen. De vrouwen die een kind krijgen omdat het naar eigen zeggen “moet”. Die de opgelegde druk van de maatschappij zo intens ervaren, dat ze besluiten om “toch maar een kind te krijgen”. Of moeders die per ongeluk zwanger raken en er geen raad mee weten. Die geen verbintenis voelen met het kindje wat in hun buik groeit en als het eenmaal geboren is, geen idee hebben wat ze er mee aan moeten. Continue reading