Mooi nieuws: ik ga ook zwangere  vrouwen zonder roze wolk begeleiden

Sinds ik Frou Frou Begeleiding ben gestart, heb ik al veel moeders mogen helpen die na de bevalling niet op een roze wolk zitten. Het voelt nog steeds onwerkelijk en tegelijkertijd levensecht, dat ik dit werk mag doen, na alles wat ik zelf heb meegemaakt. Ik voel me zo dankbaar!

Steeds meer vraag

Gedurende de afgelopen jaren, kwam steeds vaker de vraag: begeleid je ook moeders die in hun zwangerschap al niet op een roze wolk zitten? Dit deed ik wel, maar was niet de standaard. Omdat de vraag steeds vaker komt en ik via social media steeds meer om hulp gevraagd wordt, heb ik besloten om mijn werkzaamheden als therapeut uit te breiden

Zwangeren zonder roze wolk begeleiden

Vanaf nu ga ik ook moeders begeleiden die in de zwangerschap al niet op een roze wolk zitten. Of dit nu moeders zijn die gewoonweg niet lekker in hun vel zitten of onzeker zijn, mama’s die eerder een postpartum depressie hebben meegemaakt. Of de mama’s die iets ingrijpends meemaken tijdens hun zwangerschap: een overlijden, baanverlies, HG, HELLP. Of de moeders die meerdere miskramen of doodgeboren kindjes hebben gekregen. Alle moeders zijn welkom in mijn praktijk. Continue reading

De belangrijkste dingen die ik leerde toen ik voor de tweede keer moeder werd

Zoals de meesten van jullie waarschijnlijk wel weten, heb ik na de geboorte van mijn oudste dochtertje Livia, een postpartum depressie doorstaan. Dit was de moeilijkste en zwaarste tijd uit mijn leven. Ik had toendertijd dan ook nooit kunnen denken, dat ik ooit nog aan een tweede kindje zou durven te beginnen. Ik was doodsbang voor een herhaling van zetten en dacht niet dat ik ooit die behoefte zou voelen.

Ik ga iets geks zeggen

Het tegendeel bleek waar. Out of the blue zei ik op een dag tegen mijn man: ”Ik ga iets heel geks zeggen. Maar volgens mij wil ik een tweede kindje.” Waarop hij zei: ”Dan ga ik nu ook iets heel geks zeggen: ”ik ook!” En daar zaten we dan. Naast elkaar hand in hand met ene grote glimlach op de bank. Ik had het geluk, dat ik de tweede keer heel snel zwanger werd. Vol ongeloof staarde ik naar de zwangerschapstest in mijn handen. Minutenlang, staarde ik naar de test met vlinders in mijn buik en een giga smile op mijn gezicht. Ik maakte mijn man wakker en vertelde hem het blije nieuws. De negen maanden erna, vlogen voorbij.

Gentle sectio

De tweede keer moeder worden was een heel andere ervaring. De bevalling van Emmi was een geplande sectio, dus dat vond ik een verademing na mijn eerste traumatische ervaring bij Liv. Ik wist waar ik aan toe was, ik kon van te voren oppas regelen voor mijn oudste en dat voelde heel rustig. Ik telde de weken af en toen het eindelijk oktober was, zei ik tegen mezelf: Yes! Dut is de maand waarin ons kindje geboren wordt! Hoeveel horrorverhalen ik had gehoord over keizersnede, dit bleek allemaal niet op ons van toepassing. Ik vond een gentle sectio een hele mooie ervaring en heb alle details tot op de dag van vandaag in mijn geheugen gegrift staan.

Minder heftig

Hoe wereld verschuivend de eerste keer moeder worden was voor mij, dat heb ik de tweede keer niet zo ervaren. Ik was niet zo de kluts kwijt als de eerste keer. Ik voelde wel meteen onvoorwaardelijke liefde voor Emmi, maar was niet zo van de kaart als toen. Ik wilde Emmi non-stop bij me houden en met haar knuffelen. Begrijp me niet verkeerd, ik was nog steeds een ware hormonella en vond het wederom een enorme rollercoaster. Maar ik vond het niet zo heftig als bij de eerste keer.

Minder zin in kraambezoek

Daarnaast merkte ik, dat ik kraambezoek veel makkelijker buiten de deur hield. Waar ik bij de oudste nog op alles en iedereen ja zei, dacht ik nu: heb ik hier zin in? Dan: ja, kom gezellig langs. Zo niet: dan graag over een paar weken. Ik kon veel beter mijn grenzen aangeven. Het werd ook door iedereen geaccepteerd en begrepen, tot mijn opluchting. Ik had vooral veel behoefte om als gezin lekker samen te cocoonen en aan de nieuwe situatie te wennen. Iets waar ik bij Livia amper de tijd voor had en kreeg. Dit vond ik zo’n verschil!

Tijd voor mezelf

Ook vond ik het makkelijker om tijd voor mezelf vrij te plannen. Het schuldgevoel kon ik dit keer makkelijker relativeren en dus zorgde ik ervoor dat ik regelmatig even alleen de deur uit ging. Al was het maar om even een paar rompertjes te scoren in de stad. Of een snelle kop koffie te doen met een vriendin. Toen ik voor de eerste keer moeder werd, deed ik dit nooit. Het kwam niet eens in me op. Want mijn kind achterlaten Qua equivalent aan een slechte moeder zijn. Dankzij mijn toenmalige psycholoog, leerde ik dat het oké is om af en toe even “Tilda” te zijn, in plaats van  “mama Tilda” Wat een verademing!

Grootste eye opener

Het grootste leermoment van een tweede kindje krijgen vond ik, dat al mijn zorgen of ik wel evenveel van mijn tweede zou kunnen houden als van mijn eerste, al heel snel verdwenen. Ik heb me hier tijdens de zwangerschap vrij druk om gemaakt en ook om het feit of grote zus het wel zo leuk zou vinden. Mijn man snapte hier geen snars van. Die dacht: Livia gaat het fantastisch vinden. Waar maak je je druk om? Goede uitspraak ook, tegen een zwangere met rondrazende hormonen, maar dat daar gelaten. Onze oudste is nogal gevoelig dus ik vreesde dat ze zich buitengesloten of minder belangrijk zou gaan voelen. Dit alles bleek gelukkig helemaal niet het geval en dat was een enorme opluchting voor mij als moeder.

Wat ik tenslotte nog wil vertellen is, dat als je al een kindje hebt en die wordt grote broer of zus, het het mooiste is wat er is, om die twee samen te zien. Een kusje op het hoofdje van je kleine baby, of die twee handjes in een. Die momenten koesterde ik enorm en nog steeds. Inmiddels zijn we bijna twee jaar verder en slaan ze elkaar regelmatig de hersens in. Maar die begin periode vergeet ik nooit meer.

Wil je hulp?

Ik merk dat veel moeders ook na het krijgen van een tweede of derde (vierde, vijfde, enzovoorts) kindje last kunnen krijgen van een postnatale depressie. Dus bevind je je momenteel op alles behalve een roze wolk en denk je: leuk dit verhaal, maar dit gaat niet over mij. Weet, dat je niet de enige bent. Er zijn veel meer moeders die na het krijgen van een tweede kindje, vastlopen na de bevalling en steun in de rug nodig hebben. Wil je hier hulp bij, mail dan naar info@froufroubegeleiding.nl. Samen gaan we werken aan jouw herstel en dat je je weer lekkerder in je vel gaat voelen.

Dit zijn de 7 grootste onwaarheden over het moederschap

Op het moment dat je moeder wordt, komt er heel veel op je af. Het is een soort lawine die bestaat uit: onverwachtse gebeurtenissen, ontelbaar veel conversaties over poep (frequentie, substantie en kleur), slaapgebrek, hormonen en een algehele cultuurshock. Tegelijkertijd, verwonder je je al hangend boven je baby, hoe jullie dit perfecte wezentje hebben kunnen maken en loop je over van liefde voor je kindje.

Je kan je nog zo goed voorbereiden op het moederschap. Als het eenmaal zover is, is het echt andere koek. Niemand kan je hier eigenlijk op voorbereiden. Het moederschap is alsof je eindexamen doet voor iets, waar je nooit een gedegen opleiding voor hebt gehad. Van te voren heb je allerlei ideeën over hoe het zal zijn als je straks mama bent. Ik vertel je hier de zeven grootste onwaarheden over het moederschap:

  1. Het moederschap is alleen maar leuk. Ik denk dat dit een van de meest voorkomende denkfouten is met betrekking tot mama zijn. Niemand, vindt ouder zijn alleen maar leuk. Waarom? Omdat het soms hartstikke zwaar is en pijnlijk en confronterend. Ja, je houdt van je kindje. Natuurlijk ben je dankbaar dat je een kindje hebt gekregen. Ja, je vindt je kindje de leukste, liefste en knapste baby die er bestaat! Maar wordt het daarmee ook meteen minder zwaar? Nee! En dat is dus helemaal prima.

 

  1. Als je kindje er is, herken je hem of haar meteen. Dit is echt niet altijd het geval. Sommige ouders moeten enorm wennen aan het feit dat hun baby er is. Vaak lijkt de baby op papa, waardoor mama denkt: ik weet niet, hoor. Maar, waar zijn mijn genen gebleven? Vaders vinden het sowieso een vrij abstract gebeuren. Die hebben eerst urenlang naar hun lijdende vrouw zitten kijken en hebben druk met washandjes gedept. Om dan ineens zo’n klein baby’tje de wereld in gelanceerd te zien worden. Het kan echt even duren, voordat dat allemaal geland is. Dat hoort erbij!

 

  1. Alle baby’s zijn van nature goede slapers. Nee! Echt, dit is zo’n flauwekul. De meeste baby’s hebben een omgekeerd dag- en nachtritme. Dit komt doordat ze in de baarmoeder lekker heen en weer werden gewiegd, als jij overdag in de weer was. Dan deinden ze lekker mee in jouw buik en sliepen ze. ‘s Nacht, daarentegen, werden ze wakker en begon het trappelfestijn. Dus als je baby eenmaal geboren is, is dat dag en nachtritme, echt niet zomaar omgedraaid. Dat heeft gewoon tijd nodig dus geef je kindje en jezelf die tijd. Goed ’s nachts doorslapen, verschilt per kindje. Maak er alsjeblieft geen strijd van. Uiteindelijk gaan ze allemaal doorslapen en vraagt niemand op de 18e verjaardag van je zoon of dochter: ”Zeg, bij welke leeftijd sliep jij eigenlijk door?”

 

  1. Alle moeders weten meteen wat ze doen, zodra ze moeder zijn geworden. Dit is zelden het geval, kan ik je vertellen. De meeste mama’s’; moeten enorm wennen aan hun moederrol. Hier komt een hoop onzekerheid bij kijken. Want het kijkt allemaal zo makkelijk, als je het van een afstandje bekijkt, voordat je moeder wordt. De meeste moeders worstelen hier enorm mee. Sommige mama’s die in mijn praktijk komen, vragen regelmatig: “hoe doen al die andere mama’s dit?” Mijn antwoord is steevast: “Die doen ook maar wat.” Echt. We klooien allemaal maar wat aan.” Inclusief ondergetekende!

 

  1. “Ik word echt niet zo’n moeder die nooit haar haren wast/in joggingbroek en Uggs naar buiten gaat/vier dagen in dezelfde outfit loopt/vul zelf in.” Ik weet nog goed, toen ik zelf net moeder was geworden. Met een reeks hechtingen en een hematoom ter grootte van mijn vuist, kon ik niet zitten, niet lopen. Ik kon alleen maar liggen. Toen ik eenmaal naar buiten kon, liep ik in iets wat niet schuurde, trok of pijn deed. Dat was de joggingbroek van mijn man. Heerlijk! Ik wilde hem nooit meer uitdoen. Omarmen die hap! Ooit loop je weer in je lievelingsjurk op hakken. Maar niet meteen na de bevalling.

 

  1. Alle moeders moeten borstvoeding geven. Ik weet dat ik hiermee een heet hangijzer adresseer. Maar, ik vind dat we van het gepush omtrent borstvoeding af moeten. Als je als mama al niet op een roze wolk zit, is het niet lukken van de borstvoeding vaak de laatste druppel die de emmer doet overlopen. Uit wetenschappelijk onderzoek is bewezen, dat als borstvoeding faalt, de kans op een postpartum depressie verdubbeld. Als het wel slaagt, halveert het de kans, dus dat is dan weer fijn Ik ben dan ook zeker voorstander van het geven van borstvoeding. Om alle belende redenen. Mits, (en dit kan ik niet genoeg onderstrepen) moeder zich hier goed bij voelt en het haar eigen keuze is. Niet door druk van de maatschappij, de opgelegde mening van andere moeders, of hulperveleners. Dit is haar eigen keuze, no matter what!

 

  1. Iedere moeder is meteen helemaal happy na de bevalling. Dit komt uiteraard voor, maar echt niet bij elke mama. Sommige moeders moeten enorm wennen aan hun nieuwe rol als moeder. De enorme verantwoordelijkheid, de hormonale disbalans en het slaapgebrek eisen vaak hun tol. Ze willen het allemaal graag goed doen en leggen de lat vaak hoog voor zichzelf. Dit zorgt voor veel druk onder nieuwbakken moeders, die soms kan resulteren in een gevoel van falen, ik ben niet goed genoeg, ik ben niet de perfecte moeder, etc. De niet zo roze wolk komt veel vaker voor dan men denkt en het wordt tijd dat het taboe van dit onderwerp af gaat. Een op de drie moeders zit niet op een roze wolk. Dat is heel erg veel, dus dit onderwerp verdient alle aandacht die het kan krijgen!

 

Ben je of ken je een moeder die na de bevalling niet lekker in haar vel zit en die wel een steuntje in de rug kan gebruiken? Mail dan naar info@froufroubegeleiding.nl. Samen gaan we werken aan jouw herstel en meer zelfvertrouwen in je rol als moeder. Want dat verdien je! Echt!

Wat te doen als je een bevaltrauma hebt

Veel moeders die bij mij in de praktijk komen, hebben een pittige bevalling achter de rug. Ik spreek zelden vrouwen, bij wie de bevalling zoals in het boekje is gegaan. Dat vind ik sowieso een rare uitdrukking, want wat betekent dit eigenlijk? En via welk boekje? Natuurlijk, zijn er ook moeders bij wie dit wel het geval was en bij wie de bevalling wel goed is verlopen. Dit artikel is voor de moeders, waarbij dit niet het geval was. De mama’s die een trauma hebben overgehouden aan hun bevalling en daar tot op de dag van vandaag nog last van hebben.

Moeder worden is a big deal. Voor sommige moeders is het al hun hele leven duidelijk, dat ze moeder wilden worden. Voor de ander kwam dit gevoel pas veel later en bij weer een andere moeder komt dit gevoel misschien wel nooit helemaal uit de verf. Is dat erg? Welnee! Je doet je best als mama, niks meer en niks minder. Als de bevalling dan na negen maanden eindelijk op gang komt, zijn de meeste vrouwen enorm blij dat het zover is. Die laatste weken zijn voor de meeste zwangeren vaak erg zwaar en ze kijken dan reikhalzend uit naar het moment dat ze hun baby eindelijk vast mogen houden. Meestal heb je van te voren een bevalplan geschreven samen met je man, wat je hebt overlegd met je verloskundige of gynaecoloog. Hierin beschrijf je vaak wat je wel en juist niet wil, tijdens je bevalling. Bij mij was dit bijvoorbeeld, dat ik geen co-assistent aan mijn bed wilde, maar een ervaren en empathische verloskundige. Ervaren was ze, empathisch: mwah. En ik kreeg een co-assistent aan mijn bed. Need I say more?

Dat bevalplan had ik dus net zo goed niet kunnen schrijven, dacht ik achteraf. Continue reading

Borstvoeding of flesvoeding; het is altijd jouw keuze

 

Borstvoeding versus flesvoeding is een heet hangijzer onder moeders. Ik heb er in mijn boek “Toen kreeg ik weer lucht”, ook al een hoofdstuk aan gewijd. Er zijn een hoop moeders die worstelen met de keuze: ga ik borstvoeding of flesvoeding geven? Omdat ze het allerbeste willen voor hun kindje en zo graag een goede moeder willen zijn.

Hoe sneu is het dan, als borstvoeding niet lukt? Omdat het teveel pijn doet of omdat er simpelweg niet voldoende melk uit komt? Deze net bevallen moeders voelen zich enorm schuldig en ervaren een gevoel van falen. Want al die andere moeders lukt het toch ook? Waarom lukt het mij dan niet? Ook wordt er vaak gezegd dat kunstvoeding minder goed zou zijn als flesvoeding. Wie heeft dat bewezen, vraag ik me dan af? Het feit dat hele massa’s chinezen ’s morgens vroeg al in de rij staan om de pakken Nutrilon naar hun thuisland te exporteren, zegt denk ik al genoeg. Onze flesvoeding is van topkwaliteit. Er zitten ook een hoop andere voordelen aan kunstvoeding: je kan ‘s nachts een keer doorslapen, omdat je partner de nachtvoeding doet. Je kan een keer de deur uit, omdat je niet perse thuis hoeft te zijn om je kindje te voeden. En nee, dan ben je dus geen ontaarde moeder. Dat is volkomen normaal. Continue reading

Hoe kom je als mama uit je postnatale depressie?

Je had het je van te voren allemaal zo mooi voorgesteld. Voordat je ging bevallen zag je al helemaal voor je hoe je wiegend in je schommelstoel, je kindje zou gaan voeden. Zachtjes drinkend aan je borst, snuffelend aan het hoofdje. Je zag jezelf al helemaal op die roze wolk zitten samen met je gezin. Dagdromend over de toekomst, wrijvend over je dikke buik op de bank.

Maar dan blijkt, dat het na de bevalling toch niet zo lekker gaat. Je voelt je eigenlijk helemaal niet zo happy. Sterker nog: je vraagt je regelmatig af waar je aan begonnen bent. Of dit het nou is, het moederschap. Of je het allemaal wel aan kan en of je wel een goede moeder bent. Je zit niet op een roze wolk, maar op een donkergrijze donderwolk. Je bent kapot moe door de gebroken nachten. Wellicht loopt de borstvoeding niet en draait je hele leven om voeden, kolven, nog meer voeden en hopen dat je baby tussendoor een uurtje slaapt. De hormonen razen ondertussen door je lijf en je relativeringsvermogen is door een historisch dieptepunt gedaald.

Je vraagt je dagelijks af: hoe doen andere moeders dit? Gaat het hen dan wel zo makkelijk af en ben ik de enige die zich zo voelt? Het antwoord is nee! Andere moeders doen ook maar wat. Om het beestje maar gewoon bij het naampje te noemen: we klooien allemaal maar wat aan. Ja echt! De onzekerheden die je als nieuwbakken moeder voelt, zijn heel normaal. Mijn eerste advies is dan ook: ga erover praten. Met je partner, een goede vriendin, je moeder, of de buurvrouw. Deel je onzekerheden en angsten, dat haalt al wat druk van de ketel. Je zal merken dat zij allemaal wel iemand kennen die na de bevalling ook niet op een roze wolk zat Continue reading

Waarom spanning laten gaan een must is

Je kent het gevoel wel, stramme schouders, soms het gevoel alsof er een band om je hoofd zit gespannen. Of je hebt vage rugklachten, waarvan je niet weet hoe je eraan komt. Herkenbaar? Dit is opgebouwde spanning die zich ergens in je lijf manifesteert. Eigenlijk is dit een schreeuw om aandacht vanuit je lichaam. Omdat je te ver bent gegaan en de spanningen zich teveel hebben opgebouwd. Zowel in je hoofd als in je lijf.

Het mentale proces wat hier aan vooraf is gegaan, heb je waarschijnlijk niet eens opgemerkt. Je bent zo druk met je dagelijkse to do list, dat je chronisch in de doe-modus zit. Gas op die lollie en doorgaan. Soms lijken de dagen net als de film “Ground Hog Day”, ze lijken allemaal op elkaar en gaan soms, voor je gevoel,  naadloos in elkaar over. Herkenbaar?

Je leeft eigenlijk in de overlevingsstand en dit moet stoppen. Je hebt zoveel spanning in je hoofd en lijf, dat je als een te strak gespannen snaar, bijna op knappen staat. Deze spanning is niet goed voor je. Dit klinkt als een enorme open deur. Toch zijn er moeders die maanden, soms jaren blijven doorlopen met dit probleem. Deze moeders merken de spanningen wel vaag op, maar doen er vervolgens niks mee en leiden hun leven alsof ze geen keuze hebben. Maar die keuze heb je wel! Het is eigenlijk heel simpel: kies voor jezelf. Zet jezelf op de eerste plek, in plaats van je werk, je overvolle sociale agenda. Focus op wat goed voelt voor jou en je gezin en volg dit gevoel. Tot het bittere einde, zou ik eigenlijk willen zeggen. Want niemand wil zich zo gespannen voelen, toch? Continue reading

Als de zwangerschap geen roze wolk is

Het zal je maar gebeuren. Je bent eindelijk zwanger! Al jaren droomde je van het uitzoeken van babykleertjes, het inrichten van de babykamer en het zien groeien van je mooie buik. Je verlangde naar dat wij-gevoel, het gevoel van: vanaf nu zijn we voor altijd samen. Je verheugde je op die eerste trappel in je buik en hoe dit zou voelen. Je droomde al die tijd van een roze wolk. Helaas is die roze wolk voor jou tijdens de zwangerschap nergens te bekennen.

Sterker nog: je voelt je ziek, zwak en misselijk. En als je pech hebt, de hele dag, maar ook de hele zwangerschap door. Sommige moeders zijn zelfs zo erg aan het spugen tijdens de zwangerschap, dat ze in verband met uitdroging- en uitputtingsverschijnselen moeten worden opgenomen in het ziekenhuis. Of je hebt geen last van allerlei zwangerschapskwalen, maar bent vrijwel de hele zwangerschap angstig. Omdat je bang bent dat je een miskraam krijgt of dat er iets mis zal gaan tijdens deze zwangerschap.

Onzekerheid en angst

Dit komt namelijk veel vaker voor dan men denkt. Sommige moeders hebben één of meerdere miskramen meegemaakt en voelen zich hierdoor ontzettend onzeker en bang tijdens hun zwangerschap. Dat is niet ineens voorbij, als dat eerste trimester eindelijk op zijn eind is. Nee, deze moeders blijven hun hele zwangerschap gespannen afwachten of er niet iets anders mis zal gaan. Alsof het zwaard van Damocles constant boven hun hoofd hangt. Dat is heel begrijpelijk, maar ook heel zwaar voor deze moeders.

Angst en depressie komt dus niet alleen na de bevalling voor. Dat begint voor sommige aanstaande mama’s dus al heel vroeg in de zwangerschap. Hoe naar is dat! Ben je eindelijk zwanger, kan je er niet eens van genieten! Deze moeders voelen zich beschaamd en praten er niet over, omdat ze niet ondankbaar willen lijken als ze even van zich af willen praten. Ze voelen zich schuldig, omdat het hen wel gelukt is om zwanger te worden terwijl er nog zoveel moeders zijn waarbij dit niet lukt of gelukt is. “Dus dan ga ik niet zitten zeuren”, hoor ik vaak in mijn praktijk.

Je zeurt heus niet

Ik vind dat alles behalve zeuren, lieve mama’s! En dat schuldgevoel en die schaamte horen er ook bij. Dat mag er gewoon zijn! Accepteer het en laat het dan weer gaan. Realiseer je je, dat jij hier niet voor gekozen hebt. Dat als het aan jou had gelegen, je natuurlijk wel op een roze wolk had gezeten tijdens de zwangerschap. Dat jij zelf ook het liefst stralend die kinderwagen had uit willen zoeken, zonder constant met een kots zakje in je binnenzak rond te moeten lopen. Jij had ook het liefst je zwangerschap in ontspannen en vrolijke stemming door willen brengen, in plaats van te battlen met angstige en sombere gedachten en emoties.

Zoek hulp!

Ik hoop dat als je dit leest, dat je je iets minder eenzaam voelt en dat je weet dat je ergens terecht kunt om hierover te praten. Mijn deur staat altijd voor je open! Zeker met de feestdagen zo voor de deur, moet je niet geïsoleerd thuis gaan zitten en hier alleen mee rond blijven lopen. Praat er alsjeblieft over en zoek hulp, als het je allemaal teveel wordt! Vroegtijdige hulp is ontzettend belangrijk als je in de zwangerschap al niet op een roze wolk zit. Om te voorkomen, dat het straks als een sneeuwbaleffect alleen maar erger wordt. Mail naar info@froufroubegeleiding.nl en ik ga je hiermee helpen!

Waarom je niks hoeft met de opgelegde mening van een ander

Sommige mensen vinden het belangrijk om hun mening te geven in allerlei verschillende situaties. Deze mensen verkondigen hun gospel, alsof hun leven er vanaf hangt. Vaak, zonder dat hun gesprekspartner daarom vraagt. Ze dringen hun mening aan je op en voordat je het weet, zijn ze jou ofwel aan het overtuigen dat je het moet doen zoals zij het doen. Of ze vertellen je, dat jouw manier van handelen of denken, niet de juiste is. Deze opgelegde mening kan hard binnenkomen. Zeker als je net moeder bent geworden van een of meerdere kindjes.

Je zit waarschijnlijk helemaal niet te wachten op al die ongevraagde adviezen, meningen en overtuigingen van die ander. Jij als mama probeert het ook maar gewoon goed te doen. Niks zo vervelend, als dat je tegen mensen aanloopt, die het allemaal ogenschijnlijk beter weten dan jij en dat niet onder stoelen of banken steken. Want schijn bedriegt, lieve mama’s. Deze mensen, verkondigen hun mening vaak zo sterk, omdat daar iets anders onder zit. Misschien is het hun eigen onzekerheid die hen parten speelt. Wie weet proberen ze hun gebrek aan zelfvertrouwen wel te overschreeuwen met hun zogenaamd zelfverzekerde voorkomen, waarin ze hun mening te pas en te onpas verkondigen.

Weet, dat jij als moeder niks hoeft met al deze ongevraagde meningen. Of dit nu in real life gebeurt of op social media, probeer het zo snel mogelijk naast je neer te leggen. Want wat zegt de mening van een wildvreemde eigenlijk over jou als moeder? Juist. Helemaal niks! Jij bent goed, precies zoals je bent. Je zou het bijna vergeten door alle vooroordelen en harde kritieken die er op social media geuit worden, maar in principe zijn we allemaal geboren met compassie en mededogen. De een ontwikkelt hun empathische kant wat sterker dan de ander, dit verschilt per persoon. Wat is er gebeurt met al die verbitterde, negatieve mensen die maar constant hun ongefilterde mening opdringen aan een ander? Als ze door zouden hebben, wat hun gedrag veroorzaakt bij een ander, zouden ze het dan anders doen? Hoe zouden ze het zelf vinden, als ze op deze manier aangesproken of behandelt zouden worden? Continue reading

Hoe handle je als nieuwbakken moeder onzekerheden na de bevalling?


Als je net bevallen bent, gaat er van alles door je heen. Door het slaapgebrek en de hormonen is je relativeringsniveau beneden alle pijl gezakt. Daarnaast heb je een heel nieuwe rol die je je nog eigen moet zien te maken. Daar bovenop heb je ineens een enorme verantwoordelijkheid voor de zorg voor je baby. Dit alles is voor veel nieuwbakken moeders een scenario, waarbij een leger aan onzekerheden oprukt. Logisch, dat je je hierdoor soms even om het hand voelt. Veel moeders vragen zich af: zijn die andere moeders ook zo onzeker? Worstelen zij ook zo met het moederschap? Vinden andere mama’s het ook zo zwaar? Het antwoord op al deze vragen is: ja!

Het is volkomen normaal dat je je onzeker voelt, zo net na de bevalling. Maar ook later in je leven zal je je als mama nog regelmatig onzeker voelen. Als je weer aan het werk gaat nadat je mama bent geworden of als je kindje voor het eerst naar school gaat bijvoorbeeld. Er zullen zich altijd weer nieuwe situaties voordoen, waardoor je je als moeder soms onzeker voelt. Is dat erg? Nee! Het goede nieuws is: je kan hier beter mee leren omgaan!

Als eerste is het belangrijk dat je erkent dat je je soms onzeker voelt. In plaats van het te gaan verbloemen of juist te overcompenseren door jezelf heel overdreven zelfverzekerd te doen voorkomen, bijvoorbeeld. Het is belangrijk dat je eerlijk bent naar jezelf toe en naar anderen. Zodat je het kan delen met je inner circle en je hier niet de hele tijd alleen mee rond blijft lopen. Op deze manier kunnen anderen je ook helpen met deze onzekerheden en worden de onzekerheden ook minder beladen voor jou als moeder.

Tevens is het evident om te accepteren van jezelf dat je deze onzekerheden hebt. Het is meer dan logisch, dat je als kersverse mama niet alle wijsheid in pacht hebt! En met jou vele andere mama’s ook niet, echt niet!  Dus accepteer dit van jezelf. Geef jezelf de ruimte om de onzekerheden er te laten zijn, in plaats van jezelf hierom te veroordelen. Zeg tegen jezelf: ik mag dit voelen, het is er al, dus laat het er gewoon zijn. Op het moment dat je deze gedachten en emoties toelaat, krijg je weer wat meer lucht.

Ten slotte is het voor jezelf heel fijn als je hulp zoekt, op het moment dat je merkt dat de onzekerheden met je op de loop gaan. Een moeder in mijn praktijk vertelde me ooit: ”Ik stond al op met een angstig gevoel. De gedachte ‘ik kan dit niet, ik ben geen goede moeder’, spookte meteen door mijn hoofd. Gevolgd door: ’hoe doen andere moeders dit allemaal?’ Deze mama werd vanaf het moment dat ze opstond al meegenomen door de maalstroom aan gedachten en onzekerheden over zichzelf en het moederschap. Super vervelend, want hierdoor begint je dag al meteen zo naar. Merk je dat je de onzekerheden na de bevalling niet los kan laten? Heb je het gevoel te falen als moeder en hier niet uit te komen? Geen nood! Je bent niet de enige mama die hier last van heeft. Mail naar info@froufroubegeleiding.nl en ik ga je hiermee helpen. De mama die hierboven omschreef, loopt inmiddels weer vrolijk achter de kinderwagen en heeft weer een fijn en ontspannen leven met haar gezin.