Kies zélf tussen borstvoeding of flesvoeding

Het is deze week “World Breastfeeding Week”. Deze week is bedoeld om borstvoeding onder de aandacht te brengen en te normaliseren. Een mooi initiatief! Ik schreef in mijn boekToen kreeg ik weer lucht” ook over borstvoeding en hoe dit niet voor elke moeder vanzelfsprekend is of lukt. Borstvoeding is prachtig, laat ik dat voorop stellen. Ik vond het zelf dan ook heel naar dat het niet lukte en ik steeds verging van de pijn.  Veel moeders voelen zich schuldig als borstvoeding geven niet lukt. Ze voelen zich tekort schieten als moeder en schamen zich vaak enorm. Ik schreef daarom een hoofdstuk over de keuzes die je als moeder hebt . En dat je de lat wat lager mag leggen voor jezelf als mama. Je leest het hoofdstuk hier:

Je kunt als moeder je kindje op verschillende manieren voeden. Ook jij hebt hier vast al over nagedacht. Wat wil je gaan geven als je baby er straks is? Of misschien lees je dit nu je baby net een week oud is en denk je: wat zal ik doen? De ene moeder kiest voor borstvoeding en de andere voor flesvoeding. Sommige moeders kiezen voor een combinatie van beide. Wat je ook kiest, het allerbelangrijkste is dat jij een keuze maakt die bij jou en je kindje past. Want er wordt zoveel geschreven en gezegd over borst- en flesvoeding, dat veel moeders door de bomen het bos niet meer zien. Wat ik moeders altijd adviseer: volg je gevoel en blijf hierbij. Kies wat voor jouw kindje en jou het beste voelt.

De must die borstvoeding heet

Het fenomeen borstvoeding is een veelbesproken onderwerp in onze maatschappij. Daarmee bedoel ik niet alleen onze oude vertrouwde Nederlandse maatschappij, nee ook ver daarbuiten. Zo merkte ik, toen wij een paar maanden in Amerika woonden, dat er heel erg veel werd gepraat over borstvoeding. Over alle voordelen van borstvoeding en hoe goed deze natuurlijke manier van voeden is. De nadelen, daar hoorde je vrij weinig mensen over spreken. Ik ben zelf ook voorstander van borstvoeding, laat ik dat vooropstellen. Maar (en dit is een grote kanttekening die ik maak): binnen de voor jou als vrouw haalbare grenzen. Want ik vind het erg dat alle nieuwbakken moeders in een stramien van aanleggen, aanhappen, tepelhoedjes, afkolven en de hele santenkraam worden geduwd. Soms tot aan huilen toe. Ik vind dat iedere moeder het volste recht heeft om zelf te kiezen hoe ze haar kindje wil voeden. Ja, er is veel onderzoek gedaan naar borstvoeding en de vele voordelen hiervan voor de baby. Maar er zijn ook nadelen, zoals de stress die een moeder voelt als haar kindje niet genoeg voeding binnenkrijgt, omdat de borstvoeding niet voldoende op gang komt. Hier wordt eigenlijk amper over gerept. Iets wat ik onbegrijpelijk vind. Want iedere moeder die net bevallen is, wil het allerbeste voor haar kindje. Daarnaast vraagt de onzekerheid van het nieuwe ouderschap het uiterste van je en je bent makkelijk vatbaar voor de meningen van anderen. Vooral die van de groep die ook wel ‘borstvoedingsmaffia’ genoemd wordt. Ik vind dit zelf een vrij heftige term. Ik zal ze de ‘borstvoedingsgoeroes’ noemen. Dat klinkt wat aardiger. Deze vrouwen zijn vaak zelf lang doorgegaan met het voeden aan de borst. Ik heb veel respect voor deze groep vrouwen, want ze zijn er soms jaren zoet mee.

Ik vind het enigszins overdreven dat borstvoeding als enige juiste vorm van voeding wordt aangemerkt voor baby’s vandaag de dag. Wat mij betreft mogen alle moeders ermee doorgaan, voor zover het voor hen haalbaar is natuurlijk. Zelf vind ik twee jaar borstvoeding geven vrij lang. Maar nogmaals: dat moet iedere moeder zelf weten. Zolang ze andere moeders, die liever voor flesvoeding kiezen, in hun waarde laten. Want dat gebeurt vaak niet. Zo vertelde een cliënt van mij, dat ze van tevoren al had besloten geen borstvoeding te willen geven. Ze had geen zin in de polonaise aan haar lijf en wilde na de bevalling haar lichaam zo snel mogelijk weer voor zichzelf. Een begrijpelijk besluit. Echter, ze kreeg van haar directe omgeving de hele tijd vragen als: ‘Zou je niet toch eens proberen om borstvoeding te geven? Het schijnt zo goed te zijn voor je kindje.’ Ook vroegen volslagen onbekenden haar out of the blue: ‘Waarom geef je eigenlijk geen borstvoeding?’ Mijn cliënte werd hier helemaal door van haar stuk gebracht. Enerzijds voelde ze zich schuldig naar haar kindje toe en anderzijds vroeg ze zich terecht af waar iedereen zich mee bemoeide? Dit is een van de talloze voorbeelden die ik kan noemen van moeders die een beslissing nemen en vervolgens het gevoel krijgen dat ze het niet goed doen als moeder. Ik vind dit heel schrijnend, want deze moeders willen uiteraard ook het beste voor hun kindje. Waarom zou dit per se borstvoeding moeten zijn? Continue reading

Hoe het ooit begon

Drie jaar geleden zat ik midden in mijn postnatale depressie. Ik bevond me in een soort sinkhole. Ik werd steeds verder mijn depressie ingezogen en ik voelde me zo intens alleen. Nadat ik de eerste stappen naar mijn herstel had gemaakt en in therapie zat, begon mijn hoofd weer op te klaren. Ik zag dat ik niet alleen was hierin. Dat heel veel moeders niet op een roze wolk zitten na de bevalling. Dat gevoel wilde ik delen met andere moeders. Als ik me al zo eenzaam en geïsoleerd had gevoeld, zouden er vast nog veel meer mama’s zo thuis zitten met hun kersverse baby. Ik besloot een blog te schrijven over mijn postnatale depressie, zodat die moeders zich ook wat minder alleen zouden voelen.  Deze blog ging vervolgens viral en voor ik het wist, stond hij op Me To We, in de Flair en kreeg ik ongelofelijk veel reacties. Tot op de dag van vandaag ben ik intens dankbaar dat ik deze stap toen heb durven nemen. Dit is hoe het ooit allemaal is begonnen. En hoe daarna het pad naar lifecoaching voor moeders zonder roze wolk, zich langzaam maar gestaag ontvouwde. Ik ben dankbaar voor het werk dat ik vandaag de dag doe en voor het feit dat ik ook dit weer met jullie kan delen. Hieronder staat mijn allereerste blog. Ik kan niet geloven dat dit alweer drie jaar geleden is:

Hoe lang ik wel niet heb nagedacht over deze blog. Moet ik hem wel schrijven, of toch maar niet? Uiteindelijk heb ik besloten om hem toch te schrijven. Misschien help ik er een nieuwbakken moeder mee, die het net als ik, ook niet uit durft te spreken. Al help ik er maar een.

Ik had nooit gedacht dat het zover zou komen, dat ik er zo doorheen zou zitten. Dat ik mezelf zo kwijt zou raken, zoals is gebeurd. Toen mijn o zo geliefde oma overleed, was ik natuurlijk bang voor de gevolgen. Bang dat ik me super verdrietig zou voelen, ik heb zelfs de term postnatale depressie in de mond genomen toentertijd. Is het self fulfilling prophecy? Of is het gewoon domme pech? Of beiden? Ik weet het niet en zal het waarschijnlijk ook nooit weten. Maar het feit is, ik heb een postnatale depressie. Het hardop zeggen blijft moeilijk en nu ik deze woorden zwart op wit lees op mijn scherm, krijg ik meteen weer een brok in mijn keel. Continue reading

Veel mama’s voelen zich eenzaam

Als je net moeder bent geworden, kan je leven er ineens heel anders uitzien. Was je vroeger de kroegtijger die elke week tot laat in de kroonluchters hing, nu zit je met dubbele zoogcompressen op de bank, je tepelkloven in te smeren. Het contrast kan niet groter zijn, denk ik. De eerste periode na de zwangerschap is er een vol ups en downs. Het ene moment wordt je verzwolgen door de liefde die je voelt voor je kindje. Het andere moment, huil je onafgebroken omdat je je totaal niet meer als je oude zelf voelt. Dat klopt ook, je bent ook niet meer de oude ik. Je bent mama geworden, dat is een life changing proces. Logisch dat je hier enorm aan moet wennen. Soms is dit alles heel vermoeiend en voelt het alsof niemand je echt begrijpt. Daar begint het gevoel van eenzaamheid meestal al. Tel daar bij op, dat steeds meer vrouwen op latere leeftijd pas voor kinderen kiezen. Hierdoor hebben veel jonge of eerste moeders weinig aanspreekpunten in hun nabije omgeving om even fijn tegen aan te praten. Vroeger deden vrouwen dat dan bij hun moeders, maar die hebben tegenwoordig ook allemaal een baan en een druk leven. Kortom: het gevoel van eenzaamheid wordt van alle kanten gevoed.

Zonde!

Heel erg zonde eigenlijk, als je het mij vraagt. Want juist het delen met andere moeders kan zo helend en fijn zijn. Je kan even lekker spuien bij die vriendin wiens leven ook alleen maar bestaat uit poepluiers, geen slaap en een allesverzengende bezorgdheid of je het allemaal wel goed doet. Zij ervaart die eenzaamheid ook, net als jij. Maar ook de fijne, mooie momenten wil je delen. Tot in den treuren. En eerlijk is eerlijk, je kinderloze vriendinnen zijn daar op een gegeven moment toch echt wel over uitgepraat. Dus zij haken af, na foto of schattige anekdote nummer driehonderdzeventig. Wat ook te begrijpen is, want om het moederschap volledig te kunnen begrijpen, moet je het zelf echt ervaren.

Eenzaamheid onder moeders wordt een steeds groter probleem

Eenzaamheid onder moeders is daarom een groter probleem aan het worden en zeker nu midden in de Corona Crisis. Veel moeders (en ook vaders) hebben een enorme behoefte om van zich af te praten en te zeggen wat ze op hun hart hebben. De mooie, maar ook de minder fijne emoties en gedachten die ze ervaren. Maar ze kunnen vaak bij 1 enkele vriendin of bij tijd en wijle hun moeder terecht. Dat is meestal niet genoeg voor deze moeders. Om deze reden ben ik de groepsbijeenkomsten gestart bij Frou Frou Begeleiding  en ik wil deze bijeenkomsten binnenkort via Zoom gaan aanbieden, om meer moeders met elkaar te kunnen verbinden midden in deze pandemie. Laten we met zijn allen de eenzaamheid onder onder moeders proberen te verdrijven en meer connectie met elkaar te maken. Bij mij kunnen alle moeders terecht voor het delen van hun anekdotes, emoties en vragen. Of je nu één kleintje hebt of een groot gezin. Of je nu geen roze wolk ervaart of gewoonweg even je hart wil luchten.

Zoom sessie voor mama’s

Je kan je vanaf nu aanmelden via info@froufroubegeleiding.nl voor deze groepssessies. Deze zijn vijftien euro per sessie en deze duurt een uur.  Hier mag elke mama aansluiten, of je een of meerdere kindjes hebt. Of je tieners hebt of pas geboren kindjes, het mag allemaal! In een oprechte, authentieke en veilige omgeving kan je tijdens deze Zoom sessie vertellen hoe je het moederschap nu echt ervaart. Zonder filter, en zonder gene, kan je je verhaal kwijt. Ik begeleid jullie en zorg ervoor dat je niet langer die eenzaamheid voelt. Want als ik eerlijk ben, vond ik dat eenzame gevoel één van de ergste dingen aan het kersverse moederschap. Dus, schroom niet en meld je aan voor de groepsbijeenkomst via Zoom!: Ik hoop jullie snel te mogen ontmoeten!