Als je als moeder constant in angst leeft

Sommige moeders voelen zich na de bevalling enorm onrustig. Het enorme verantwoordelijkheidsgevoel is overweldigend aanwezig. Vaak gaat dit gevoel gepaard met angstige en paniekerige gedachten en emoties. Omdat je niet weet wat normaal is, denken veel moeders dat dit erbij hoort of nog erger: dat ze zich aanstellen. Niks is minder waar. Als de angst vervolgens niet weggaat, maar alleen maar erger wordt, voelen deze mama’s zich vaak enorm onzeker en bang. Deze mama’s vragen zich af: wat als dit voor altijd blijft? Waarom denk ik de hele tijd zulke enge dingen? Wanneer stopt dit?.

Intrusies

Ik zie dit vaak in mijn praktijk en veel van deze moeders krijgen daarnaast last van intrusies. Dit zijn gedachten als: wat als ik mijn kind uit het raam gooi? Of als je de vaatwasser leegruimt: wat als ik mijn kind neersteek met een mes? Ik had hier zelf ook enorm veel last van na de geboorte van mijn oudste dochtertje. Ik dacht oprecht dat ik gek aan het worden was. Dat ze mijn kind bij me weg zouden halen en ik haar nooit meer zou zien.  Ik vroeg mezelf af: waarom denk ik dit de hele dag? Ik moet wel een hele slechte moeder zijn, dacht ik steeds. Dit alles gaf me nog meer angst en hierdoor belandde ik in een negatieve spiraal waar ik zelf niet meer uitkwam.

Veel schuld- en schaamtegevoel

Veel moeders kampen met deze intrusieve gedachten en durven het aan niemand te vertellen. Uit schaamte en schuldgevoel of uit angst om weggezet te worden als slechte moeder. Dit soort gedachten zijn, hoe gek dat ook klinkt, volkomen normaal. Het is een waarschuwingssysteem vanuit je brein dat zegt: let je op dat je de buggy niet loslaat als je op een steile helling loopt. Of: let je op dat je niet per ongeluk je kindje onder water laat gaan bij het in bad doen. Kortom: dit zijn allerlei scenario’s waar je je kindje voor wil behoeden. Continue reading

Hoe spanningen ook positief kunnen zijn

Als je als moeder niet op een roze wolk zit, kun je veel spanningen ervaren. Deze spanningen kunnen ervoor zorgen, dat je je constant gestrest en opgejaagd voelt. Er spoken allerlei vragen door je hoofd: ben ik wel een goede moeder? Voelen andere moeders zich ook zo, na de bevalling? Kan ik het moederschap wel aan? Het antwoord op al deze vragen is: Ja!

Het is volkomen normaal dat je je zo voelt na de bevalling. Er komt een hoop op je af als je net een kindje hebt gekregen. Logisch, dat daar spanningen bij horen. Deze spanningen hebben ook een positief effect: ze zorgen ervoor dat je een heel goede moeder bent. Waarom? Omdat je constant het beste probeert te doen voor je kleintje. Je voelt je enorm verantwoordelijk voor je baby en dat is heel normaal. Dus ook al voelen deze spanningen niet prettig, weet dat het een volkomen normaal fenomeen is.

Samen met het schuldgevoel en de schaamte die je soms kan ervaren. Omdat je bovenstaande soms echt niet meer trekt. Want, dat is de keiharde realiteit voor jou als kersverse moeder. Je vindt het moederschap soms geen snars aan. Ook dat mag er gewoon zijn. Geen enkele moeder vindt het moederschap alleen maar leuk. Ja, er zijn moeders die wel op een roze wolk zitten. Maar zelfs die hebben soms ook momenten, dat ze even met hun handen in het haar zitten of het even niet meer zien zitten. De moeders die zeggen dat dit niet zo is, zijn niet helemaal eerlijk.

En dat vind ik nu juist zo jammer. Want alle nieuwbakken moeders vergelijken zichzelf met andere moeders. Ze vragen zich af: hoe doen zij het? Ervaren zij dan geen spanningen? Natuurlijk wel. Maar als je er niet over praat, weet niemand dat je je zo voelt! Dus wees eerlijk over je soms wat donkere gedachten en gevoelens over het moederschap. Onthoud: sharing is caring. Je mag dit gewoon zo voelen. Want het is jouw oprechte gevoel en het zijn jouw authentieke gedachten. Daar hoeft niemand iets van te vinden, behalve jij zelf samen met je partner.

De spanningen die het moederschap teweegbrengen, kunnen ook zorgen voor verbroedering of eigenlijk verzustering! Want, als we allemaal eerlijk en open zijn over wat we ervaren op een dagelijkse basis, hoeven we niet langer te doen alsof het allemaal een makkie is. Als we in groepsverband zouden delen, waar we tegenaan lopen, zouden we elkaar kunnen ondersteunen, helpen en vooral: respecteren.

Dus accepteer de spanning die je soms voelt, ook al voelt het nog zo onprettig aan. Het hoort erbij, echt! Erken dat je je zo voelt en laat het dan weer gaan. Vind je dit moeilijk en wil je graag hulp om met je spanningen om te gaan? Mail dan naar info@froufroubegeleiding.nl!

Als je kindje na de bevalling heel ziek is

Voordat je gaat bevallen, heb je als moeder een bepaald (droom)beeld van hoe de periode na de bevalling eruit komt te zien. Je droomt over ellenlange knuffelsessies op de bank, skin to skin contact en fijne lange wandelingen met je kleintje. Maar soms loopt het leven anders dan je gepland had en blijkt je kindje na de bevalling ziek te zijn. In de ene situatie is dit aangeboren, bij de ander gebeurt dit later. Het resultaat is hetzelfde: je kindje is ziek en jullie gaan als ouders door een hele zware periode heen. Al je mooie plannen, gaan zo het raam uit. Je bent non-stop in het ziekenhuis en niets is wat je van te voren gedacht had.

Wat doe je als mama in zo’n situatie? Een situatie waarin je 24/7 angsten doorstaat en je afvraagt of je kindje het wel gaat redden? Laat ik voorop stellen dat een dergelijke situatie ontzettend heftig is. De moeders die ik spreek in mijn praktijk, noemen het de hel op aarde. De zorgen die je maakt om je kindje zijn zo alomvattend aanwezig. Je probeert als ouders natuurlijk positief te blijven, maar dat lukt nu eenmaal niet altijd. Dat is heel begrijpelijk. Daarnaast vliegen je emoties, alle kanten op. Van wanhoop tot pure doodsangst, je ervaart het allemaal. Want als ouders wil je gewoon niet, dat je kindje iets overkomt. Je wil je kindje(s) tegen alles beschermen. Als dit niet lukt, voel je je machteloos en veel moeders voelen zich tegelijkertijd ook ontzettend schuldig. Continue reading

Als mama voel je soms angsten en dat is oké

Veel mama’s die ik zie in mijn praktijk, ervaren regelmatig angst. Omdat ze bang zijn dat hun kindje iets overkomt. Of dit nu is, door hun toedoen of die van een ander: de angst is echt en alomvattend aanwezig. Als je vaak leeft in angst, heb je een niet aflatend gevoel van gejaagdheid, je hebt regelmatig hartkloppingen en je slaapt slecht. Dit laatste verergert het probleem ook nog eens. Als je slecht slaapt (en dan heb ik het niet over drie nachten), vermindert onder andere je relativeringsvermogen. Dit vermogen heb je soms even hard nodig, als je in paniek bent. Omdat het je kan kalmeren en weer met beiden benen op de grond kan zetten. Als je niet of weinig slaapt, gaat dit relativeringsvermogen op de schop en heb je dus nog meer last van deze angstige gevoelens. Hierdoor ga je ook weer minder goed slapen, omdat je soms in paniek wakker schrikt ’s nachts. Voor je het weet, beland je in een vicieuze cirkel waar je moeilijk alleen uitkomt.

Vluchten, bevriezen of vechten

Vanuit de oertijd zijn we als mens geprogrammeerd om op drie manieren op angst te reageren: bevriezen, vechten of vluchten. Welke van de drie je ook (onbewust) kiest, je accepteert je angst niet. Je bevriest, vecht er tegen of rent ervoor weg. Beiden is heel begrijpelijk, want angst voelt onaangenaam. Het is nu eenmaal geen fijne emotie om te ervaren. Logisch, dat je brein er van weg wil gaan. Echter, op het moment dat je dit doet, negeer je eigenlijk het probleem en komt de angst uiteindelijk als een boemerang weer bij je terug. Soms heviger, dan dat de angst hiervoor was. Continue reading

Hoe het ooit begon

Drie jaar geleden zat ik midden in mijn postnatale depressie. Ik bevond me in een soort sinkhole. Ik werd steeds verder mijn depressie ingezogen en ik voelde me zo intens alleen. Nadat ik de eerste stappen naar mijn herstel had gemaakt en in therapie zat, begon mijn hoofd weer op te klaren. Ik zag dat ik niet alleen was hierin. Dat heel veel moeders niet op een roze wolk zitten na de bevalling. Dat gevoel wilde ik delen met andere moeders. Als ik me al zo eenzaam en geïsoleerd had gevoeld, zouden er vast nog veel meer mama’s zo thuis zitten met hun kersverse baby. Ik besloot een blog te schrijven over mijn postnatale depressie, zodat die moeders zich ook wat minder alleen zouden voelen.  Deze blog ging vervolgens viral en voor ik het wist, stond hij op Me To We, in de Flair en kreeg ik ongelofelijk veel reacties. Tot op de dag van vandaag ben ik intens dankbaar dat ik deze stap toen heb durven nemen. Dit is hoe het ooit allemaal is begonnen. En hoe daarna het pad naar lifecoaching voor moeders zonder roze wolk, zich langzaam maar gestaag ontvouwde. Ik ben dankbaar voor het werk dat ik vandaag de dag doe en voor het feit dat ik ook dit weer met jullie kan delen. Hieronder staat mijn allereerste blog. Ik kan niet geloven dat dit alweer drie jaar geleden is:

Hoe lang ik wel niet heb nagedacht over deze blog. Moet ik hem wel schrijven, of toch maar niet? Uiteindelijk heb ik besloten om hem toch te schrijven. Misschien help ik er een nieuwbakken moeder mee, die het net als ik, ook niet uit durft te spreken. Al help ik er maar een.

Ik had nooit gedacht dat het zover zou komen, dat ik er zo doorheen zou zitten. Dat ik mezelf zo kwijt zou raken, zoals is gebeurd. Toen mijn o zo geliefde oma overleed, was ik natuurlijk bang voor de gevolgen. Bang dat ik me super verdrietig zou voelen, ik heb zelfs de term postnatale depressie in de mond genomen toentertijd. Is het self fulfilling prophecy? Of is het gewoon domme pech? Of beiden? Ik weet het niet en zal het waarschijnlijk ook nooit weten. Maar het feit is, ik heb een postnatale depressie. Het hardop zeggen blijft moeilijk en nu ik deze woorden zwart op wit lees op mijn scherm, krijg ik meteen weer een brok in mijn keel. Continue reading

Waarom veel moeders een trauma hebben na de bevalling

Tijdens de meeste gesprekken die ik heb met mama’s in mijn praktijk, komt de bevalling naar voren. Veel moeders hebben een trauma opgelopen van hun bevalling. Niet eens zozeer vanwege de pijn (dat is meestal een gegeven en dit is vaak heftig). Maar meer omdat er van alles is misgegaan tijdens hun bevalling. En dan doel ik met name op de miscommunicatie tussen de zorg-professionals en de mama in kwestie. Ik vind dit schrijnend, want goede communicatie had er bij deze moeders voor kunnen zorgen dat ze een heel andere bevalling hadden kunnen beleven. Ik zeg hiermee niet dat alle zorg-professionals slecht communiceren of dat hiermee alle bevaltrauma’s voorkomen kunnen worden. Ik ga in deze blog uitleggen waarom ik denk dat er ruimte is voor verbetering.

Verhalen uit mijn praktijk

Een van mijn cliënten vertelde mij onlangs dat haar bevalplan niet gelezen was door haar verloskundige of de verpleegkundigen en dat zij bij elke shiftwisseling weer haar hele verhaal moest doen. Een andere mama vertelde me dat ze na anderhalf uur persen in totale paniek was en vroeg of er niet ingegrepen moest worden. Haar verloskundige was van de oude stempel en liet alles “lekker op zijn beloop.” Het resultaat: een vacuüm-verlossing met een totaalruptuur. De vacuümpomp werd er zonder overleggen opgezet, de moeder voelde de boel scheuren “down under” en heeft daarna via EMDR (gespecialiseerde traumaverwerkingstherapie) dit vreselijke trauma moeten verwerken. Ook wordt er regelmatig een knip gezet bij bevallende vrouwen, zonder dat dit van te voren wordt verteld of uitgelegd. Er wordt vaak ook niet uitgelegd waarom dit gaat plaatsvinden of hoe ze dit gaan doen. Ik ken ook talloze verhalen van moeders met een sectio waarbij de ruggenprik niet goed werkte en alles voelbaar was. Deze moeders hebben moord en brand geschreeuwd om duidelijk te maken dat ze alle pijn voelde, maar werden soms genegeerd, of onder narcose gebracht voordat ze doorhadden wat er aan de hand was en kregen daarna te horen dat wat zij ervaren hadden niet klopte. Tijdens gesprekken met de betreffende arts werd er ontkend, weggehoond en zelfs gelachen. Hoe kan dit?

Ervaringsdeskundige

Ook ik had een bevaltrauma en had EMDR nodig om mijn bevalling te verwerken. Tijdens mijn bevalling van onze oudste werd er amper gecommuniceerd. De ruggenprik werd zonder pardon uitgezet, want anders “zou ik de persweeën niet goed voelen.” Ik voelde alles door de ruggenprik heen, dus dit vertelde ik aan de zorgprofessionals aan mijn bed. Daar werd helaas niet naar geluisterd. Hij moest uit. Na twee uur persen in alle standen en posities, kwam ons meisje er nog steeds niet uit en dipte haar hartslag steeds vaker. Er werd besloten om een knip te zetten. Het gebeurde voordat ik doorhad wat er gaande was. Ik was enerzijds opgelucht dat mijn kindje snel geboren zou worden. Anderzijds knipte de verloskundige mijn vagina open. Kan het nog persoonlijker? Alles wat er voor jou als vrouw “down under” gebeurt is intiem en voelt kwetsbaar. Leg in hemelsnaam aan deze moeders uit wat er gaat gebeuren voordat je hun intieme zone openknipt! Nadat mijn dochtertje er met veel geduw en getrek uitkam, was ik totaal uitgeput en verdwaasd door deze veldslag. Ineens was de kamer leeg. De verloskundige en de verpleegkundige waren weg. Ze bleken naar huis, want hun dienst zat erop. Niemand die dat even had gemeld. Dus ik lag daar maar te wachten tot iemand me kwam helpen. Anderhalf uur later werd ik pas gehecht door de nieuwe lichting. De adrenalinestoot die je tijdens de bevalling hebt was weg. Ik voelde alles, maar dan ook alles wat er beneden gebeurde. Verdoven had volgens de nieuwe verloskundige geen zin. Ik heb gegild en geschreeuwd en tot op de dag van vandaag herinnert die knip me aan dat intens moeilijke en pijnlijke moment.

Laten we ervoor zorgen dat de bevaltrauma’s omlaag gaan

Een bevalling is zwaar, dat is nu eenmaal zo. Maar het zou toch wel heel fijn zijn, als we de hoeveelheid trauma’s in Nederland naar beneden konden schroeven. Hoeveel moeders ik niet zie, die met afschuwelijke verhalen naar voren komen. Het is niet op twee handen te tellen en het trauma spat er vanaf. Deze moeders hebben allemaal een gemene deler: de communicatie tijdens de bevalling was om te huilen. Er was enerzijds geen sprake van overleg, openheid of wederzijds goedvinden en anderzijds werd er totaal niet naar de moeders geluisterd!

Veel onbeantwoorde vragen

Hoe naar is het, als je ligt te baren en je op je meest kwetsbaarst voelt en de mensen waar je blind op moet kunnen vertrouwen, het laten afweten? Uiteraard zullen deze zorg-professionals op dat moment doen, wat hen goed dunkt. En natuurlijk zullen er situaties zijn waarin er spoed is en medisch snel handelen noodzakelijk is. Maar het belang van communicatie over wat er op dat moment gaande is, wordt volledig over het hoofd gezien. Evenals de verstrekkende gevolgen voor de periode daarna. Ik vind het ongelofelijk dat er zoveel moeders na de bevalling blijven zitten met een trauma en veel onbeantwoorde vragen. Als je dan ook nog eens in een groot ziekenhuis bevalt, krijg je de arts of verloskundige die jouw bevalling heeft gedaan, vaak niet eens persoonlijk te spreken als je daarom vraagt. Veel moeders willen closure, ze willen verder met hun leven na de bevalling, maar krijgen die kans niet, omdat ze opgezadeld zitten met een trauma, een grote dosis nare herinneringen, en de angst om ooit weer opnieuw te bevallen.

Dit moet anders!

Dit moet mijn inziens echt anders, Laten we afspreken dat de zorgprofessionals eens een keer om de tafel gaan zitten en gaan evalueren, hoe de communicatie beter kan. Samen met een paar (kersverse) moeders en een aantal therapeuten om vervolgens eens te kijken hoe we gezamenlijk oplossingen kunnen vinden. Ik zou hier graag aan mee willen werken. Het lijkt me namelijk een absolute must om de communicatie tijdens de bevalling te verbeteren en het aantal trauma’s en ook het aantal postnatale depressies naar beneden te brengen. Want deze twee gaan vaak hand in hand samen.

Heb je een bevaltrauma?

Ben jij of ken jij een moeder die van haar nare herinneringen aan de bevalling of haar trauma af wil? Of zit je na de bevalling niet lekker in je vel? Mail dan naar info@froufroubegeleiding.nl

 

 

De 7 beste adviezen aan een onzekere moeder

Als je net bevallen bent, voel je je soms heel onzeker. Er komt een wervelwind vol gedachten, emoties en gebeurtenissen op je af. Het is alsof je soms wordt meegesleurd in een enorme tornado. Het voelt heel heftig voor de meeste moeders en dat is logisch; Een baby krijgen, zet je hele wereld op zijn kop. Hoe graag je ook zwanger wilde worden, hoeveel boeken je ook hebt gelezen over het moederschap en hoe goed je ook je best doet: het moederschap maakt je soms heel erg onzeker. Daarom heb ik hier de 7 beste adviezen aan de onzekere moeder opgeschreven:

  1. Allereerst: stop met jezelf te vergelijken met andere moeders. Dat heeft echt geen enkele zin. Die andere mama’s doen namelijk ook maar wat en je weet verder niet wat er zich allemaal in hun hoofd afspeelt. Misschien zijn die ook wel bang, onzeker en voelen zij zich soms ook enorm incapabel als moeder.
  2. Kijk naar wat voor jou haalbaar is op elk moment. Is er die dag even weinig te behalen? Dan is dat maar zo. Accepteer dit van jezelf, het is helemaal prima. Je hoeft niks, alles mag.
  3. Bedenk je dat de perfecte moeder niet bestaat. Ookal lijken veel (bekende) moeders op Instagram heel zelfverzekerd, zielsgelukkig en over the moon met hun baby. Dat maakt ze nog niet de perfecte mama. Waarom? Omdat de perfecte moeder een mythe is. Ze bestaat niet, echt niet.
  4. Accepteer dat elke moeder wel eens onzeker is, een fout maakt of iets niet zo handig aanpakt. Dat is volkomen normaal. Je zal toch maar elke dag foutloos door het leven gaan: boring! Iedere moeder doet wel eens iets, waarvan ze achteraf denkt: oeps! Doe je dit expres? Nee! Dus vergeef jezelf en ga verder met de dag
  5. Bedenk je dat iedere dag een nieuw begin is. Had je vandaag een off-day? Dan begin je morgen weer met een schone lei. Niks of niemand is perfect, door wat er vandaag gebeurd is. Zoiets bestaat namelijk niet.
  6. Probeer de negatieve gedachten en emoties die je soms hebt over jezelf, over het moederschap en misschien ook wel over je baby te accepteren. Dat is volkomen normaal. Moeder zijn is vaak keihard werken, veel aanpassen en meer compromissen sluiten dan je ooit van te voren hebt gedaan. Dan is het niet gek, dat je je soms afvraagt of je dit wel had moeten doen of je onzeker voelt. Bekijk de gedachte die je hebt, stop hem in een wolk en laat hem wegdrijven.
  7. Schijf elke dag op, wat je vandaag allemaal goed hebt gedaan. Dat kan variëren van de meest pietluttige dingen (zoals: ik heb de vaatwasser leeggehaald), tot: ik heb mijn kindje vandaag voor het eerst weggebracht naar de gastouder/oppas/opvang zonder te huilen. Blijf die positieve dingen benoemen. Het zal ervoor zorgen dat je de nadruk niet langer legt op de dingen die minder goed gaan, naar de dingen die allemaal wel goed gaan. zo voel je je minder onzeker en sta je steviger in je schoenen.

Continue reading

Mogen de relblogs weg?

Je ziet momenteel veel van die opstandige moeder blogs. Je kent ze ongetwijfeld, ze trappen overal tegenaan, promoten de ontaarde moeder en doen alsof het ze allemaal niet zoveel kan schelen. Het meest frappante aan deze blogs vind ik nog de commentaren van de mensen eronder. Alsof niemand een filter heeft, enkel en alleen omdat men vanachter een laptop of tablet scherm zit te becommentariëren. Ik heb al die negativiteit en het relgevoel nooit begrepen. Waarom is ergens tegenaan schoppen de trend? Ik laat hem graag aan me voorbijgaan. Ik denk dat juist nieuwbakken moeders, dit soort blogs niet moeten lezen. Ze geven een verkeerd beeld van hoe je zogenaamd tegen het moederschap aan zou moeten kijken. Relaxed, alsof het niks voorstelt en haast onverschillig. De moeder die niet op een roze wolk zit, heeft vaak veel angsten. De angst om het allemaal verkeerd te doen bijvoorbeeld. Maar ook de angst dat haar kindje iets overkomt. Deze mama’s voelen zich enorm verantwoordelijk en leggen de lat heel hoog voor zichzelf. Als je dan leest, dat het moederschap allemaal wel meevalt, dat we vooral onze schouders moeten ophalen voor alles, voelen deze kersverse moeders zich hier enorm buiten vallen. Want deze moeders ervaren hun moederrol helemaal niet zo. Zij leggen de lat niet voor niks zo hoog, ze willen de perfecte moeder zijn en krijgen door dit soort blogs een enorm faalgevoel.  Ze vragen zich af: “Waarom kan ik geen relaxte moeder zijn?” Of: ”Waarom denken deze moeders overal zo makkelijk over, terwijl ik alles continue aan het afwegen ben?” Continue reading

Herken een postnatale depressie bij je vriendin

Vroege herkenning van een postnatale depressie is super belangrijk. Omdat de moeder in spe, gebaat is om zo snel mogelijk adequate hulp te krijgen. Als je een nieuwbakken  moeder in je vriendinnengroep hebt, kijk dan eens goed. Zie je dat ze vastloopt of duidelijk niet op een roze wolk zit? Probeert je vriendin dit via omwegen aan jou en haar omgeving duidelijk te maken? Geeft ze non-verbale signalen af, dat het niet goed met haar gaat? Als het antwoord op deze vragen ja is: ga dan het gesprek met haar aan! Het is voor sommige mama’s die tegen een postnatale depressie aan zitten namelijk vaak heel moeilijk om dit te vertellen. Ze voelen een enorme drempel om hierover te beginnen. Omdat ze zich enorm schamen over wat ze allemaal denken en voelen. Daarnaast voelen ze zich ook nog eens ontzettend schuldig tegenover hun kindje, hun man en hun gezin, omdat ze zich niet over the moon voelen.
Continue reading

Rouwverwerking voor moeders

Het verwerken van het verlies van een dierbare, is een heftige gebeurtenis in ieders leven. Er zijn veel verschillende scenario’s te bedenken, waarin je rouwt. Het verlies van een (ongeboren) kindje bijvoorbeeld, of een van je ouders of een goede vriendin. Of je nu jong of oud bent, man of vrouw bent, dat maakt niks uit. Je gaat allemaal door dezelfde fasen heen. Niet iedereen doorloopt ze op dezelfde manier en iedere persoon ervaart de ene fase heftiger, dan de andere. Na het doorlopen van het rouwproces, komt iemand weer tot rust en kan die persoon verder en weer aan de toekomst denken
De zeven fases van rouw zijn volgens psychiater Kübler-Ross ingedeeld als volgt: Continue reading