Hoe kom je als mama uit je postnatale depressie?

Je had het je van te voren allemaal zo mooi voorgesteld. Voordat je ging bevallen zag je al helemaal voor je hoe je wiegend in je schommelstoel, je kindje zou gaan voeden. Zachtjes drinkend aan je borst, snuffelend aan het hoofdje. Je zag jezelf al helemaal op die roze wolk zitten samen met je gezin. Dagdromend over de toekomst, wrijvend over je dikke buik op de bank.

Maar dan blijkt, dat het na de bevalling toch niet zo lekker gaat. Je voelt je eigenlijk helemaal niet zo happy. Sterker nog: je vraagt je regelmatig af waar je aan begonnen bent. Of dit het nou is, het moederschap. Of je het allemaal wel aan kan en of je wel een goede moeder bent. Je zit niet op een roze wolk, maar op een donkergrijze donderwolk. Je bent kapot moe door de gebroken nachten. Wellicht loopt de borstvoeding niet en draait je hele leven om voeden, kolven, nog meer voeden en hopen dat je baby tussendoor een uurtje slaapt. De hormonen razen ondertussen door je lijf en je relativeringsvermogen is door een historisch dieptepunt gedaald.

Je vraagt je dagelijks af: hoe doen andere moeders dit? Gaat het hen dan wel zo makkelijk af en ben ik de enige die zich zo voelt? Het antwoord is nee! Andere moeders doen ook maar wat. Om het beestje maar gewoon bij het naampje te noemen: we klooien allemaal maar wat aan. Ja echt! De onzekerheden die je als nieuwbakken moeder voelt, zijn heel normaal. Mijn eerste advies is dan ook: ga erover praten. Met je partner, een goede vriendin, je moeder, of de buurvrouw. Deel je onzekerheden en angsten, dat haalt al wat druk van de ketel. Je zal merken dat zij allemaal wel iemand kennen die na de bevalling ook niet op een roze wolk zat Continue reading

Stop met jezelf verontschuldigen!

Laatst liep ik in de supermarkt, vroeg in de morgen, nadat ik mijn peuter had weggebracht naar de opvang. Zo ’s morgens vroeg, doe ik het liefst boodschappen. Geen jengelend mopje aan mijn been, schappen net afgevuld en geen rijen voor de kassa: heerlijk.  Daar ga ik me niet voor verontschuldigen. Vanuit mijn ooghoek, zag ik een moeder lopen in mijn gangpad. Met in haar kielzog een meisje van mijn dochtertjes leeftijd. Hoe ik dat wist? Dat kon niet missen. Ze dreinde namelijk het hele gangpad door:”neeeheeeheeeee. Ik wil diiiieeeehiiieeeeehiiieeee!” Met achter zich aan, een loopfiets slepend. Aha! Ik dacht: die moet wel twee jaar zijn zo ongeveer. Een glimlach verspreidde zich over mijn gezicht, want zo loop ik ook regelmatig over straat met mijn opstandige peuter. Ik zei tegen de desbetreffende mama: “hoe oud is ze?” De moeder antwoordde met een: “Twee jaar, wat dacht je?” en samen lachten we hardop. Ik zei dat ik het zo herkenvaar vond en er zo om moest lachen. We liepen beiden verder en haar dochter begon stennis te schoppen, zoals een echte peuter betaamd. Ik zei: ”Lastig he, deze fase? Ik vind het vaak best wel pittig.” De mama antwoordde terughoudend met: ”Ja” om daar vervolgens zo snel mogelijk aan toe te voegen: ”Maar het is ook echt heel leuk hoor, deze fase. Ik bedoel, ik vind het ook echt genieten hoor! Het is zo’n leuke fase!” Daarna volgende nog een paar superlatieven om te onderstrepen hoe lief haar dochtertje wel niet was. En ik dacht: waarom doe je dit? Waarom ga je je meteen verontschuldigen tegenover mij? Ik vind je heus geen slechte moeder, omdat je toegeeft dat je het soms zwaar vind! We staan hier gewoon te keuvelen, jij en ik. Tussen de komkommers. Niemand die ons ziet of hoort, er staat geen verborgen camera of iets dergelijks verstopt achter de aubergines. Continue reading

Postnatale depressie: wat nu?

Als je in een postnatale depressie zit, lijkt je wereld ineens heel klein. Je bevindt je midden in de poepluiers, voedingen en slaapjes door en in een compleet eigen wereld. Een wereld die je van te voren nooit zo had bedacht. Je had je nog zo voorgenomen om er vooral veel op uit te gaan met je kleintje. Je zou niet aan huis gekluisterd raken, zoals je dat wel eens had gelezen op een forum her en der. Nee, je zou het heel anders gaan doen. Maar dan ineens bevind je je niet op een roze wolk, maar in een postnatale depressie en is het huis uit gaan wel het laatste waar je zin in hebt. Je wil alleen gelaten worden, je bent prikkelbaar en oververmoeid. Je huilt urenlang en snapt niet waarom je je zo voelt. Waarom andere moeders wel zielsgelukkig door hun kraamtijd heen lijken te komen en jij alleen meer piekert of je wel een goede moeder bent en of dit normaal is wat je voelt. Daarnaast voel je je schuldig over je postnatale depressie, dat je niet blij bent en je voelt je ondankbaar. Je ziet de leuke dingen van het moederschap wel eens, maar je wolk is niet roze. Verre van, je roze is diep donker grijs. Continue reading

Schaamte onder moeders

Soms hoor je verhalen over en van andere moeders die, net als jij en ik, soms ook moeite hebben met het moederschap. Ze proberen alle ballen in de lucht te houden en uit alle macht het hoofd boven water te houden. En soms lukt dat even niet meer en dan verdrinken ze langzaam aan en schamen zich hiervoor. Continue reading

Ken jij de perfecte moeder al?

Lifecoach voor moeders

De mythe van de perfecte moeder

Ken jij de mythe van de perfecte moeder al? De moeder die alles perfect doet, er altijd glamourous uitziet, een heet en wild seksleven heeft en er daarnaast een happening sociaal leven op na houdt? Niet? Dat komt omdat ze niet bestaat. Continue reading

Waarom het praten over negatieve gedachten helend werkt

Weet je wat ik ontdekt heb toen ik midden in mijn postnatale depressie zat? Dat het delen van mijn negatieve gedachten, me heel erg goed deed. In eerste instantie durfde ik dat toendertijd niet, omdat ik erg bang was om veroordeeld te worden. In onze maatschappij heeft men vandaag de dag vrij vaak zijn of haar oordeel klaar. De gedachten die ik toen had, waren soms zo donker, dat ik me intens schaamde voor wat er zich allemaal in mijn hoofd afspeelde. Ik dacht dat als ik dit met de buitenwereld zou delen, dat mensen me een slechte moeder zouden vinden en me mijn kindje af zouden pakken.

Dit zorgde ervoor dat ik maandenlang mijn mond hield. Achteraf gezien, heeft dit de situatie toen alleen maar verergerd. Ik raakte steeds verder geïsoleerd en zat op een soort onbewoond eiland met al mijn negatieve gedachten en de bijbehorende emoties. Ik was ervan overtuigd dat ik de enige moeder was, die zich geen “oermoeder” voelde, dat ik het moeder-gen zelfs helemaal miste. Daarnaast vroeg ik me af hoe al die andere moeders dit allemaal deden. Nu ik zelf jaren later moeders mag helpen die in hetzelfde schuitje zitten, weet ik: alle moeders doen maar wat. Echt, we klooien allemaal maar wat aan en dat is helemaal prima.

Vanaf het moment dat ik mijn negatieve gedachten begon te delen, werd mijn eenzame gevoel minder. Eenzaamheid is denk ik, één van de ergste dingen aan een postnatale depressie. Het vreet je op van binnen, het isoleert je en voor je het weet, zak je steeds verder weg in je negatieve gedachtestroom. Ik denk dat veel vrouwen zich hierin herkennen. Ook de moeders die niet zozeer een postnatale depressie hebben, als wel de vrouwen die de roze wolk simpelweg niet ervaren. Een postnatale depressie is geen kattenpis, het is een aandoening die steeds meer vrouwen treft. De schatting is, dat één op de drie moeders niet op een roze wolk zitten. Maar dat zijn natuurlijk alleen de mama’s die het ook daadwerkelijk verteld hebben en hulp hebben gezocht. Hoeveel moeders lijden er niet in stilte? Hoeveel moeders houden het taboe in stand, omdat ze niet willen dat anderen hen bestempelen als ondankbaar, of nog erger: een slechte moeder! Dit soort angsten werken verlammend.

Laatst zag ik in mijn praktijk een cliënte die met niemand over haar donkere gedachten en gevoelens durfde te praten. Ze was zo intens bang dat ze veroordeeld zou worden om haar gedachten en dat ze verguisd zou worden. Ook wilde ze niet te boek komen te staan als een waardeloze mama. Ze deelde het alleen met haar man. Haar partner kon deze last op den duur, nog amper dragen. Logisch, want hij is geen professioneel hulpverlener. Ze durfde ook niet naar haar huisarts te gaan en kwam via vele omwegen bij mij terecht. Omdat het zo lang duurde voordat ze om hulp vroeg, is deze moeder heel ver in de negatieve spiraal van haar depressie weggezakt. Deze mama was aan het eind van haar latijn en wilde niks liever dan hieruit komen. Ze vroeg ook steeds: ”Tilda, gaat dit ooit nog over? Ik ben zo bang dat ik hier niet meer uitkom.” Logisch, want niemand wil zich zo voelen als je net een kindje hebt gekregen.  Deze mama had vanuit haar directe omgeving weinig steun gekregen en was zo  eenzaam in haar verdriet. Zo ontzettend zonde, want erover praten is zeker vijftig procent van je herstel van een postnatale depressie. Ze zeggen niet voor niks: sharing is caring! Erover praten is de eerste stap richting herstel. De eerste stap richting verlichting.

Dus lieve moeder, als je dit leest en je herkent je hierin: begin met praten. Het maakt me niet uit met wie, maar begin je gedachten, je gevoelens en je angsten te delen. Het is zo cruciaal dat je het stilzwijgen doorbreekt. Dat je jezelf van dat eiland der ellende afhaalt. Je bent niet de enige die niet op een roze wolk zit. Ik heb het ook meegemaakt en met ons vele andere moeders. Ik begrijp als geen ander wat je nu doormaakt. Stop het zwijgen, doorbreek samen met mij het taboe wat helaas nog steeds op dit onderwerp ligt! Mail naar info@froufroubegeleiding.nl en samen gaan we werken aan je herstel.