De 5 moeilijkste dingen aan moeder worden

Wanneer je voor de eerste keer moeder wordt, komt er een hoop op je af. Er zijn momenten waarop je overloopt van liefde voor je baby en je enorm kan genieten van het moederschap. Maar, er zullen ook momenten komen die uitdagend zullen zijn voor jou en ook voor je partner. De dingen waar niemand het over heeft, omdat je als mama nu eenmaal blij en dankbaar moet zijn. Ik denk dat deze dingen los van elkaar staan Dat je als mama happy en dankbaar kan zijn, maar het moederschap evengoed heel zwaar kan vinden.

Dit zijn de vijf ingewikkeldste dingen aan mama worden:

  1. Je hebt vrijwel geen tijd meer voor jezelf. Dat vond ik zelf heel ingewikkeld toen ik net mama was. Ik kolfde, ik voedde, ik vouwde tien kilo was weg op een dag. Maar tijd voor mezelf had ik niet. Dat miste ik soms enorm, maar tegelijkertijd wilde ik ook niet weg bij mijn kindje. Heel dubbel en heel ingewikkeld. Veel moeders die ik zie in mijn praktijk worstelen hier enorm mee.
  2. Je verlangt soms terug naar je oude leventje. Het leven waarin je kon gaan en staan waar je wilde, zonder dat je een halve volksverhuizing met je mee hoefde te slepen of na hoefde te denken voor je de deur uit ging. Veel moeders durven dit niet hardop te zeggen, uit angst om veroordeeld te worden. Omdat ze niet als ontaarde moeder bestempeld willen worden. Maar juist het delen van dit soort gevoelens is heel goed. Het opkroppen maakt dat je je als moeder soms heel eenzaam kan voelen
  3. Je slaapt een hele lange tijd bar weinig. Er zullen ouders zijn die dit kunnen beamen, maar er zullen ook ouders zijn wiens kind al heel snel doorsliep. Hoe dan ook, de nachten waarin je weinig slaapt, hakken er enorm in. Je relativeringsvermogen is gedaald tot een historisch dieptepunt en de hormonen maken je soms tijdelijk ontoerekeningsvatbaar. Ik herken dit volledig, bij mij was het niet anders. Het is niet voor niets dat de CIA slaapontzegging inzet als martelmethode. Niet slapen is zwaar en het lijkt soms eeuwig te duren. Hou vol, lieve mama’s! Ooit ga je weer slapen, heus!
  4. Je relatie met je partner verandert en kan soms onder enorme druk komen te staan na de komst van een kindje. Dat is heel logisch, want een baby slaapt ’s nachts weinig en heeft veel zorg en aandacht nodig. Dus de focus verschuift van aandacht geven aan je partner naar alle aandacht geven aan je kindje. Dat zorgt soms voor wrijving en kan de sfeer er thuis niet altijd even gezellig op maken. Blijf dus goed met elkaar communiceren en deel je gedachten en emoties met elkaar. Probeer zonder veroordeling naar elkaar te luisteren en blijf met elkaar in gesprek.
  5. Het enorme verantwoordelijkheidsgevoel wat je hebt als je net mama bent geworden is alles omvattend aanwezig. Dat geldt niet alleen voor mama’s, maar ook voor papa’s. Ineens realiseer je je, dat je kindje heel kwetsbaar is en hem of haar niks mag overkomen. De verantwoordelijkheid gaat soms ook gepaard met angsten en de zogeheten intrusies. Dit zijn heftige gedachten die je soms als moeder kan hebben uit angst je kindje per ongeluk iets aan te doen. Sommige mama’s die ik zie in mijn praktijk weten zich hier geen raad mee en slapen nog amper door alle stress en dit enorme verantwoordelijkheidsgevoel. Als dit bij jou ook het geval is, trek aan de bel en vraag om professionele hulp!

 

Heb je een steuntje in de rug nodig?

Als nieuwbakken moeder kan het enorm aanpoten zijn. Je aanpassings- en relativeringsvermogen wordt constant op de proef gesteld. Uit schuldgevoel en schaamte wil je het er vaak niet over hebben. Toch is het heel belangrijk om erover te gaan praten. Want als je niet op een roze wolk zit, of het moederschap simpelweg hel zwaar vindt, moet je hier niet alleen mee rond blijven lopen. Ik begrijp als gene ander hoe dit voelt, want ik heb dit zelf ook meegemaakt. Mail naar info@froufroubegeleiding.nl Samen gaan we werken aan een positiever gevoel en maken we de start naar herstel.

 

Voor het eerst seks na de bevalling? Dit zijn de fijnste tips

Als je voor het eerst bevallen bent, weet je die eerste dagen even niet zo goed wat je is overkomen. Zowel mentaal als lichamelijk heeft het een enorme impact op je als vrouw. Je bent net mama geworden en moet ineens voor zo’n klein wurmpje zorgen. Daarnaast komt er heel veel op je af. Alle nieuwe dingen die je leert over je kindje, de enorme verantwoordelijkheid die daarbij komt kijken en het slaapgebrek, zijn geen kattenpis. Veel vrouwen hebben weken, vaak maanden nodig om aan dit alles te wennen. Logisch, want er is niks zo’n life changing als het krijgen van een baby.

De meeste moeders moeten dan ook niet meteen denken aan seks na de bevalling. Je wordt er vaak al heel snel in de kraamweek mee geconfronteerd door de kraamverzorgster of de verloskundige. Die vragen je drie dagen na de bevalling gerust: ”Zeg, welke anticonceptie ga je eigenlijk gebruiken? Je bent namelijk enorm vruchtbaar zo net na de bevalling.” Heel goed dat ze dit onder de aandacht brengen, natuurlijk. Echter, zitten de meeste nieuwbakken moeders hier niet altijd op te wachten. Als je foef nog beurs is van de bevalling en je hechtingen nog zeer doen, is seks not on the menu, zullen we maar zeggen

Toch ga je ooit weer een keer seks hebben. Ja echt. Je kan je er nu misschien nog niks bij voorstellen, maar ooit ga je weer eens op je partner klauteren en denk je: ’Oh ja! Seks! Dit deden we vroeger wel eens. Best leuk! Ik hoor van veel moeders in mijn praktijk dat ze het super spannend vinden om weer voor het eerst seks te hebben. Heel begrijpelijk, want er is nogal veel gebeurd daar beneden. Er is een kindje door je vagina naar buiten gekomen. Dat heeft enorm veel impact op je gevoel en je lichaam. Veel nieuwe moeders voelen zich ook alles behalve aantrekkelijk of sexy. Dus die drempel naar de eerste keer seks na de bevalling is vrij hoog. Om die drempel te verlagen heb ik de fijnste tips hieronder voor je omschreven:

  1. Plan je eerste keer seks in. Ja, dit klinkt niet heel romantisch. Dat klopt! Maar als je net ouders bent geworden, is de kans nogal groot dat jullie samen al Netflixend op de bank in slaap vallen. Dus om te voorkomen dat jullie pas in de pruimentijd aan seks toe komen, is het belangrijk dat je hier tijd voor vrijmaakt. Dit geldt ook voor stellen die na een paar maanden beiden weer aan het werk zijn en allebei full-time werken. Seks moet je dan gewoon inplannen. Daar is niks mis mee! Probeer het ook als een soort voorspel te zien. Je weet ’s morgens al dat je die avond seks gaat hebben, dus je scheert je benen (of niet) en doet je extra leuke lingeriesetje aan.
  2. Regel oppas. Als je voor het eerst seks hebt met je partner na de bevalling, kan dit erg spannend zijn voor jullie twee. Een deel komt vaak, doordat je bang bent dat je baby gaat huilen op het moment suprême. Heel begrijpelijk. Dus breng je kindje dan uit logeren. Nee, je hoeft niet tegen opa en oma te zeggen dat je graag even van bil wil met je partner, maar zeg bijvoorbeeld dat jullie een avondje samen nodig hebben. Hierdoor kan je ook beter ontspannen ’s avonds en daarna ook nog eens een nachtje ongestoord doorslapen. Ik zeg: win win!
  3. Begin er pas aan als je er klaar voor bent. Dit klinkt wellicht als een enorme open deur, maar je moet echt klaar zijn, voor die eerste keer seks post partum. Sommige moeders voelen enorme druk om weer seks te gaan hebben, omdat iedereen weer seks zou hebben na de zes weken controle bij de Verloskundige of Gynaecoloog. Niks is minder waar. Sommige vrouwen hebben pas na zes maanden weer eens seks en dat is helemaal prima. De angst dat het pijn doet, is real, dus laten we dat niet bagatelliseren. Maar laat het je ook niet te lang weerhouden. Wie weet valt het hartstikke mee. Volg je gevoel hierin!
  4. Haal voldoende glijmiddel in huis. Dit heb je namelijk echt nodig! Je vagina is door alle hormonale schommelingen nogal van slag en hierdoor maak je niet zoveel vocht aan down under. Dus sla even wat glijmiddel in en je bent ready to go. Smeer het op zowel jezelf als je partner, zodat je zeker weet dat alle facetten goed en soepel kunnen bewegen
  5. Spendeer zoveel mogelijk tijd aan voorspel. Dit is belangrijk, omdat je weer in de mood moet komen. Van luiers verschonen en kolven naar seks is nogal een grote overgang. Dus ga eerst gezellig samen (uit) eten, dim de lichten, kaarsjes aan, lekker muziekje erbij. Misschien kunnen jullie elkaar eerst even masseren, zodat jullie weer wennen aan alle fysieke aanrakingen. Neem zoveel tijd als je nodig hebt! Het is jullie feestje!
  6. Geef duidelijk je grenzen aan. Dit is een heel belangrijke tip! Het feit dat jullie zijn begonnen aan een potje seks, wil niet zeggen dat je het helemaal af moet maken. Merk je dat het niet fijn voelt of nog pijn doet? Trap dan op de rem en zeg dat je wil stoppen. Probeer het dan gewoon een paar weken later nog eens. Iedere vrouw en elk lichaam is anders, dus respecteer je eigen grenzen en doe wat goed voelt voor jou! Je hoeft je absoluut niet te schamen als het niet meteen zo gaat, zoals je op voorhand had gehoopt. Wees lief voor jezelf!
  7. Orgasmes zijn tijdelijk optioneel. Kwam je vroeger makkelijk klaar tijdens de seks? Het wil niet zeggen dat dit nu automatisch ook zo is. Is dat erg? Welnee! Grote kans dat dit straks gewoon weer helemaal als vertrouwd verloopt. Je bekkenbodem en je bekkenbodemspieren (die meedoen tijdens een orgasme) hebben veel te verduren gehad tijdens de zwangerschap en bevalling. Dus weet dat het tijd nodig heeft om te herstellen. Dit hoort er allemaal bij. Klaarkomen duurt soms even wat langer of blijft ook wel eens uit. Dit komt echt weer goed. Geef het de tijd!

Continue reading

When giving birth has been traumatic for you

Many mothers who come to my practice, have had a tough or negative birth experience. I rarely speak to women who have given birth like it was a piece of cake. I find that a strange expression anyway, because what does this mean, anyway? And what kind of cake? Of course, there are also mothers for whom this was the case and for whom the delivery went nice and smoothly. This article is for the mothers, for whom this was not the case. The mothers who have had a trauma because what happened during giving birth and still suffer from that from it until this day.

The delivery plan

Becoming a mother is a big deal. For some mothers it has been clear throughout their lives that they wanted to become a mother. For others, this feeling came much later in life and with another mothers this feeling may never be fully realized. Is that a bad thing? No! You try to do the best you can as a mom, nothing more and nothing less. When the delivery finally starts after nine months, most women are very happy that the time has come. The last few weeks are often challenging for most pregnant women and they look forward to the moment where they can finally hold their baby. Usually, you have written a delivery plan together with your partner in advance, which you have discussed with your midwife or gynecologist. In this document, you often describe what you do and do not want during your delivery. For me, this was, for example, that I did not want an intern at my bedside, but an experienced and empathetic obstetrician. She was experienced. Empathically: not so much. And I got an intern at my bedside. Need I say more?

So, I might as well not have written my birth plan, to begin with. I actually think that this birth plan is very nice especially for you as a pregnant mother, so that you get the feeling that you have a little grip on the situation. Once the time has come and you are having your baby, it is often different than what you had previously thought or hoped for. For a few reasons. First of all, Mother Nature does not allow itself to be regulated by our devised rules. For example, your birth can suddenly take three days and you have to go into the hospital, even though you thought you could have a natural birth in a warm bath at home. Secondly, communication is often poor or unclear during a birth, between medical professionals and the mother and father. For example, the communications go between the medical professionals and not to the mom herself. They talk over her head, as we say in my country. When it comes to a situation that is balancing between life and death, that is understandable. But even in less critical situation, this often happens. Many moms tell me, they had an episiotomy and a cut is made, without explaining or even telling this in advance to the mother in advance. I find this unbelievable and very rude towards the patient. I mean, they cut your vagina open. Can it get more intimate then that?

Giving birth is not a walk in the park

This causes a lot of fear and panic among the mother who is going through the struggle of her life. Giving birth is not a walk in the park and poor communication often makes a huge (negative) contribution to the situation. I am not writing this to try to point belittling fingers towards the midwives or doctors. I say this, because I hope that the bad communication during child birth will improve. And that the numbers of labor trauma will decrease considerably as a result. Because, I think that is desperately needed. My husband is a trauma surgeon and he tells me often about childbirth ruptures, where he often has to help recovering, together with the gynecologist. Because it has to be done well and as a woman you don’t want to be stuck with the consequences of an injury like this for the rest of your life. Often, women do not know this all can happen in advance. In the moment of child birth itself, the intoxication of the entire situation is often so all-embracing that mothers just let it all happen. Because they are  so overwhelmed. To be left behind with a very unpleasant and sometimes empty feeling afterwards, once the birth is over and they return back home.

EMDR

If I notice that mothers have a real trauma after giving birth, I continue to ask questions. For example, I ask them: what are your complaints, do you often have nightmares, flashbacks about the birth, do you experience heart palpitations, stress, anger outbursts, etc? Because this is just a small sample of the symptoms that mothers with birth trauma walk around with. If therapy with me is not enough, I always refer these mothers to a good EMDR therapist. I think this is essential to get rid of your trauma and to enjoy life and your baby again. Not that suddenly everything in your life after EMDR is just fantastic, but your life does gets a little lighter, it gets color again and you can handle motherhood a lot better. I am going to follow an EMDR therapist training next year because I think it is so important that mothers with trauma can be helped by someone who understands what this is like.

Experience Expert

I had a birth trauma myself, after the birth of my oldest daughter. I was constantly angry with the entire world and didn’t understand why I was feeling this way. When my therapist then suggested EMDR, I didn’t know if it would help me. In retrospect, it was the best thing I could have ever done for myself. The feelings afterwards, the relief and no longer feeling angry or sad about my birth story, cannot be expressed in words. I can therefore recommend it to everyone! In any case, keep talking about your birth trauma. Start talking as soon as possible in the maternity week with your maternity nurse, your husband, a good friend, anyone you trust or feel comfortable with. But, also with your own midwife or doctor, Tell them that you were left feeling unpleasant after the birth. Then state your limits afterwards and tell them what you experienced as difficult and what you think caused all of that. In this way, you get it of your chest and the healthcare professional in question can (hopefully) learn from this all.

Have you noticed that you also have negative thoughts after you have given birth? Do you feel lonely and do you have gloomy moods that pass with difficulty? Do you often have nightmares and do you notice that you have angry episodes? Then please e-mail to info@froufroubegeleiding.nl! I know better than anyone else how this feels and I can help you!

De vloek die vergelijken heet

Veel moeders vergelijken zichzelf constant met andere moeders op Instagram, Facebook of Snapchat. Als je sommige moeders op social media moet geloven, is elke nieuwbakken) moeder zielsgelukkig, super zelfverzekerd en ziet ze er altijd tiptop uit. Ze heeft geen last van post-partum kwalen, een uitgezakt lichaam of onzekerheden. Ze straalt van oor tot oor, vindt het moederschap het leukste wat er is en doet alles zonder pijn of moeite. Herkenbaar?

Dit is totale onzin natuurlijk. Geen enkele moeder voelt zich na de bevalling meteen geweldig en vol zelfvertrouwen. De meeste moeders klooien maar wat aan en dat is heel normaal. De quote: “Die andere moeders doen ook maar wat”, is de meest gebruikte in mijn praktijk. Want echt, we doen allemaal maar wat! Het moederschap is nu eenmaal wennen, bij tijd en wijlen super zwaar en soms vindt je er gewoon geen snars aan. Als je na de zoveelste slapeloze nacht beneden komt, de was drie verdiepingen hoog opgestapeld ligt en je nog steeds niet in je skinny jeans past. Continue reading

De vijf heftigste gedachten na de bevalling

Moeders die net bevallen zijn, hebben soms de meest intense gedachten. Ook de moeders die naar eigen zeggen, wel op de roze wolk zitten. De periode na de bevalling, is een van de heftigste perioden die een vrouw ooit zal doormaken in haar leven. Het is dan ook niet gek, dat je wordt overstelpt met gedachten en emoties, waar je soms enorm van kan schrikken.

Het goede nieuws is: je hoeft er niet van te schrikken! Het is namelijk heel normaal dat je deze gedachten hebt.  Hier volgen de vijf heftigste gedachten die een nieuwbakken moeder kan hebben na de bevalling:

  1. Ik had hier nooit aan moeten beginnen. Veel moeder schrikken enorm van deze gedachte. Omdat ze zich dan een slechte moeder voelen. Het tegendeel is waar: je bent geen slechte moeder als je dit denkt. Je hebt gewoon moeite met het moederschap en dat mag. Niemand verwacht van jou dat je het moederschap meteen helemaal fantastisch vindt, dus verwacht dit dan ook niet van jezelf!
  2. Ik kan dit helemaal niet! Als je net bevallen bent, komt er zo veel op je af, dat je je afvraagt hoe andere moeders dit allemaal doen. Alle nieuwe dingen die je moet onthouden, een routine ontwikkelen met je baby en het slaapgebrek waardoor je amper nog functioneert. Natuurlijk voel je je dan wel eens wanhopig en denk je: help! Ik ben hier niet voor in de wieg gelegd! Geef het de tijd! Laat het allemaal maar gebeuren en op den duur ga je merken, dat je sterker in je schoenen gaat staan.
  3. Ik ben de slechtste moeder ooit. Heb je je kindje per ongeluk zonder gordels vastgemaakt achter in de auto? Heb je je baby in een onbewaakt ogenblik van de commode af laten rollen? Heb je je kindje te hete melk gegeven? Dit is heel vervelend, maar het overkomt ons allemaal. Dit maakt je geen slechte moeder! Stop met jezelf te veroordelen en wees lief voor jezelf!
  4. Waarom kan ik niet meer genieten van het moederschap? Dit is een veel gehoorde gedachte van moeders die ik zie in mijn praktijk. Het is meteen ook een heel abstracte vraag, want wat is genieten nu eigenlijk? Betekent dit dat je na de bevalling constant op een roze wolk moet zitten? Nee! Natuurlijk heb je die momenten, dat je helemaal wegsmelt als je baby naar je lacht. Dat is een genietmoment pur sang! Maar die andere momenten, die waarin je er even geen snars aan vindt, mogen er net zo goed zijn. Accepteer dit van jezelf en laat het dan los.
  5. Krijg ik ooit mijn leven weer terug? Zo net na de bevalling, voelt het alsof je leven is overgenomen door je kindje(s) en alsof alles om hen draait. Je cijfert jezelf helemaal weg en vergeet eigenlijk totaal wie je was voordat je ooit moeder werd. Dat is heel begrijpelijk! Natuurlijk krijg je je leven weer terug! Het vergt alleen tijd en een goede planning. Zorg voor een dag(deel) in de week, waarop je iets kan doen, wat je helemaal zelf in kan richten. Naar de kapper, lunchen met een vriendin of naar de sauna. Alles mag, als jij er maar blij van wordt! Op dit soort momenten zonder de enorme verantwoordelijkheid voor je kindje(s), laad je helemaal op. Dit is zo ontzettend belangrijk!

Continue reading

Als je op reis gaat met je kindje(s)

Omdat voor veel moeders de vakantieperiode is aangebroken of voor de deur staat heb ik besloten om uit mijn boek “Toen kreeg ik weer lucht”, het hoofdstuk “Ga op reis met je baby” te publiceren. Dit hoofdstuk is een must-read voor alle ouders die voor het eerst met hun kindje(s) op vakantie gaan. Ik heb dit hoofdstuk met veel plezier geschreven en ik hoop dat jullie net zoveel plezier beleven aan het lezen ervan:

Uit je comfortzone kan ook heel fijn zijn

Moeders die geen lucht krijgen, blijven vaak thuis. Lekker veilig binnen in hun comfortzone. Weg van alle prikkels en confrontaties met de buitenwereld. Dat is heel begrijpelijk en niets om je voor te schamen. De gedachte om dan op vakantie te gaan, staat deze mama’s vaak enorm tegen. Logisch, want als je de prikkels van het dagelijkse bestaan al amper aankunt, is zo’n vakantie voor je gevoel drie stappen te ver. Op vakantie gaan, als je een depressie hebt, kan echter heel helend werken. Je bent even weg uit de gebruikelijke contreien. Je hebt een andere omgeving, nieuwe uitzichten en ontmoet nieuwe mensen. Tel daar lekker weer, fijn eten en afleiding bij op en je hebt alle ingrediënten om een depressie verder te overbruggen.

Zorgen om niets

Toen ons kleine meisje zeven maanden oud was, besloten we dat het tijd was om op vakantie te gaan. We hebben altijd ver gereisd, al zolang als we samen zijn en zijn altijd van plan geweest om dit te blijven doen. Ook als er een kleintje bij kwam (of meerdere). Natuurlijk hadden we toen niet kunnen voorzien dat ik in een postnatale depressie zou belanden. Ondanks de depressie, bleek ik erg veel behoefte te hebben om er even tussenuit te gaan. Want alhoewel mijn leven werd beheerst door angsten en depressieve gevoelens, kwam de oude Tilda na zeven maanden weer een beetje bovendrijven. Thank god! Ik vond het van tevoren allemaal heel erg spannend. Voor het eerst vliegen met mijn baby, zou het wel goed gaan? Zouden haar oortjes wel klaren, zou ze niet het hele vliegtuig bij elkaar huilen? Geen enkele van mijn doom-scenario’s vond plaats! Sterker nog, ze huilde één (!) keer tijdens die tien uur durende vlucht naar Kaapstad! Eén keer! Er kwamen zelfs mensen naar ons toe, om ons te complimenteren met onze zoete baby. Ze lag lekker te kraaien in haar mandje, die ze aan de wand hadden bevestigd voor ons. Ze sliep veel en als ze niet sliep, lag ze op het kleed onder onze voeten te spelen. Continue reading

Stop met voor anderen te denken

Veel moeders die ik zie ik mijn praktijk, hebben de neiging om dingen voor anderen in te vullen. Zo hoor ik bijvoorbeeld deze zin heel vaak: ”Dan denk ik, ze zullen me wel een heel slechte moeder vinden.” Of: ”Ik denk dat mijn man mij een enorme bitch vind.” Gevolgd door een aaneenschakeling van negatieve gevoelens. Als ik dan vraag, waarom ze denken dat anderen hun een slechte moeder vinden, vertellen ze me dat ze zich zo incapabel voelen als moeder. Dat ze het gevoel hebben, dat de hele wereld het moederschap van een leien dakje gaat, behalve bij hen. Natuurlijk is dit niet het geval, maar zo voelt het vaak wel als je naar anderen kijkt. Vooral als je alle gelukzalige postst van andere mama’s op social media ziet. Continue reading

De 7 beste adviezen aan een onzekere moeder

Als je net bevallen bent, voel je je soms heel onzeker. Er komt een wervelwind vol gedachten, emoties en gebeurtenissen op je af. Het is alsof je soms wordt meegesleurd in een enorme tornado. Het voelt heel heftig voor de meeste moeders en dat is logisch; Een baby krijgen, zet je hele wereld op zijn kop. Hoe graag je ook zwanger wilde worden, hoeveel boeken je ook hebt gelezen over het moederschap en hoe goed je ook je best doet: het moederschap maakt je soms heel erg onzeker. Daarom heb ik hier de 7 beste adviezen aan de onzekere moeder opgeschreven:

  1. Allereerst: stop met jezelf te vergelijken met andere moeders. Dat heeft echt geen enkele zin. Die andere mama’s doen namelijk ook maar wat en je weet verder niet wat er zich allemaal in hun hoofd afspeelt. Misschien zijn die ook wel bang, onzeker en voelen zij zich soms ook enorm incapabel als moeder.
  2. Kijk naar wat voor jou haalbaar is op elk moment. Is er die dag even weinig te behalen? Dan is dat maar zo. Accepteer dit van jezelf, het is helemaal prima. Je hoeft niks, alles mag.
  3. Bedenk je dat de perfecte moeder niet bestaat. Ookal lijken veel (bekende) moeders op Instagram heel zelfverzekerd, zielsgelukkig en over the moon met hun baby. Dat maakt ze nog niet de perfecte mama. Waarom? Omdat de perfecte moeder een mythe is. Ze bestaat niet, echt niet.
  4. Accepteer dat elke moeder wel eens onzeker is, een fout maakt of iets niet zo handig aanpakt. Dat is volkomen normaal. Je zal toch maar elke dag foutloos door het leven gaan: boring! Iedere moeder doet wel eens iets, waarvan ze achteraf denkt: oeps! Doe je dit expres? Nee! Dus vergeef jezelf en ga verder met de dag
  5. Bedenk je dat iedere dag een nieuw begin is. Had je vandaag een off-day? Dan begin je morgen weer met een schone lei. Niks of niemand is perfect, door wat er vandaag gebeurd is. Zoiets bestaat namelijk niet.
  6. Probeer de negatieve gedachten en emoties die je soms hebt over jezelf, over het moederschap en misschien ook wel over je baby te accepteren. Dat is volkomen normaal. Moeder zijn is vaak keihard werken, veel aanpassen en meer compromissen sluiten dan je ooit van te voren hebt gedaan. Dan is het niet gek, dat je je soms afvraagt of je dit wel had moeten doen of je onzeker voelt. Bekijk de gedachte die je hebt, stop hem in een wolk en laat hem wegdrijven.
  7. Schijf elke dag op, wat je vandaag allemaal goed hebt gedaan. Dat kan variëren van de meest pietluttige dingen (zoals: ik heb de vaatwasser leeggehaald), tot: ik heb mijn kindje vandaag voor het eerst weggebracht naar de gastouder/oppas/opvang zonder te huilen. Blijf die positieve dingen benoemen. Het zal ervoor zorgen dat je de nadruk niet langer legt op de dingen die minder goed gaan, naar de dingen die allemaal wel goed gaan. zo voel je je minder onzeker en sta je steviger in je schoenen.

Continue reading

De meisjesdroom die waar werd

Het was een meisjesdroom die waar werd. Ik had een boek geschreven en dat zou binnenkort uitkomen. Ik had van te voren nooit kunnen bedenken, dat dit allemaal zou gaan gebeuren. Als je je midden in een postnatale depressie bevindt, is het haast onmogelijk voor te stellen, dat je hier ooit positief uit gaat komen. Je voelt je een ontaarde moeder en wordt verteerd door schaamte- en schuldgevoelens. Toch gebeurde het! En hoe!

De middag dat mijn boek thuis werd bezorgd, rukte ik de dozen uit de handen van de bezorger en griste ik er eentje open, zo snel als mijn handen konden. Ik haalde het eerste exemplaar eruit en bekeek hem vol bewondering, maar ook verbazing. Dit is het. My masterpiece. Het voelde onwerkelijk. Ik duwde het boek tegen me aan, alsof dit mij een meer realistisch gevoel zou geven. Dat dit echt mijn boek was. Ik raakte emotioneel en besloot dit moment heel bewust in me op te nemen en nooit meer te vergeten. Continue reading

Mogen de relblogs weg?

Je ziet momenteel veel van die opstandige moeder blogs. Je kent ze ongetwijfeld, ze trappen overal tegenaan, promoten de ontaarde moeder en doen alsof het ze allemaal niet zoveel kan schelen. Het meest frappante aan deze blogs vind ik nog de commentaren van de mensen eronder. Alsof niemand een filter heeft, enkel en alleen omdat men vanachter een laptop of tablet scherm zit te becommentariëren. Ik heb al die negativiteit en het relgevoel nooit begrepen. Waarom is ergens tegenaan schoppen de trend? Ik laat hem graag aan me voorbijgaan. Ik denk dat juist nieuwbakken moeders, dit soort blogs niet moeten lezen. Ze geven een verkeerd beeld van hoe je zogenaamd tegen het moederschap aan zou moeten kijken. Relaxed, alsof het niks voorstelt en haast onverschillig. De moeder die niet op een roze wolk zit, heeft vaak veel angsten. De angst om het allemaal verkeerd te doen bijvoorbeeld. Maar ook de angst dat haar kindje iets overkomt. Deze mama’s voelen zich enorm verantwoordelijk en leggen de lat heel hoog voor zichzelf. Als je dan leest, dat het moederschap allemaal wel meevalt, dat we vooral onze schouders moeten ophalen voor alles, voelen deze kersverse moeders zich hier enorm buiten vallen. Want deze moeders ervaren hun moederrol helemaal niet zo. Zij leggen de lat niet voor niks zo hoog, ze willen de perfecte moeder zijn en krijgen door dit soort blogs een enorm faalgevoel.  Ze vragen zich af: “Waarom kan ik geen relaxte moeder zijn?” Of: ”Waarom denken deze moeders overal zo makkelijk over, terwijl ik alles continue aan het afwegen ben?” Continue reading