Een rectus diastase is geen kattenpis

Ik dacht dat ik na de TVT operatie wel klaar zou zijn met de herstelwerkzaamheden aan mijn  lichaam, na twee zwangerschappen. Ik verlies inmiddels niet meer bij elke beweging vocht, dus dat was al enorme winst, zullen we maar zeggen. Helaas kreeg ik drie maanden geleden uit het niets hele gekke klachten, Van de een op de andere dag, had ik zoveel pijn in mijn bekken en onderrug, dat ik nog amper kon lopen. Ik schrok me te pletter. Allereerst, sport ik een paar keer per week en ben ik (dacht ik) top fit. Twen tweede, vroeg ik me af waarom ik nu net zoveel pijn had, als tijdens de bekkeninstabiliteit in mijn laatste zwangerschap? Ik bedoel, ik ben niet zwanger, dus waar kwam dit dan in hemelsnaam vandaan? Ik belde de fysio en die kwam meteen aan huis.

Leunend op hem, strompelde ik het huis door. Langzaam aan de achtertuin in. “Blijven bewegen, niet gaan liggen dan wordt het erger”, zei hij luid en duidelijk. Ik strompelde weer verder door de achtertuin aan de arm van mijn man en was oprecht bang. Stevende ik nu weer af op die rolstoel, net als toen? En waar kwam dit in godsnaam ineens vandaan? Ik vond het een beangstigend gevoel dat mijn lijf me ineens zo in de steek liet, terwijl ik er juist alles aan deed om het sterker te maken.

De pijn werd niet minder, dus ging ik op aanraden van mijn man naar het ziekenhuis. Daar kreeg ik een CT-scan en bleek ik een flinke rectus diastase te hebben. Dit houdt in, dat je buikspieren niet meer aan elkaar vast zitten. Hierdoor ontstond er bij mij een enorme druk op mijn bekken en onderrug. Omdat onze jongste zoveel spookte ’s nacht, was ik veel op met haar. Door de vermoeidheid til je dan vaak net even verkeerd en zo was mijn onderrug en bekken totaal overbelast geraakt. Omdat mijn buikspieren dus niet mee deden! Ik had zoveel pijn, ik kon mijn eigen kinderen haast niet meer optillen. Continue reading

Wat te doen als je een bevaltrauma hebt

Veel moeders die bij mij in de praktijk komen, hebben een pittige bevalling achter de rug. Ik spreek zelden vrouwen, bij wie de bevalling zoals in het boekje is gegaan. Dat vind ik sowieso een rare uitdrukking, want wat betekent dit eigenlijk? En via welk boekje? Natuurlijk, zijn er ook moeders bij wie dit wel het geval was en bij wie de bevalling wel goed is verlopen. Dit artikel is voor de moeders, waarbij dit niet het geval was. De mama’s die een trauma hebben overgehouden aan hun bevalling en daar tot op de dag van vandaag nog last van hebben.

Moeder worden is a big deal. Voor sommige moeders is het al hun hele leven duidelijk, dat ze moeder wilden worden. Voor de ander kwam dit gevoel pas veel later en bij weer een andere moeder komt dit gevoel misschien wel nooit helemaal uit de verf. Is dat erg? Welnee! Je doet je best als mama, niks meer en niks minder. Als de bevalling dan na negen maanden eindelijk op gang komt, zijn de meeste vrouwen enorm blij dat het zover is. Die laatste weken zijn voor de meeste zwangeren vaak erg zwaar en ze kijken dan reikhalzend uit naar het moment dat ze hun baby eindelijk vast mogen houden. Meestal heb je van te voren een bevalplan geschreven samen met je man, wat je hebt overlegd met je verloskundige of gynaecoloog. Hierin beschrijf je vaak wat je wel en juist niet wil, tijdens je bevalling. Bij mij was dit bijvoorbeeld, dat ik geen co-assistent aan mijn bed wilde, maar een ervaren en empathische verloskundige. Ervaren was ze, empathisch: mwah. En ik kreeg een co-assistent aan mijn bed. Need I say more?

Dat bevalplan had ik dus net zo goed niet kunnen schrijven, dacht ik achteraf. Continue reading

Als je na een postnatale depressie weer zwanger wordt

Ik weet het nog zo goed. Ik hield voor de tweede keer in mijn leven een zwangerschapstest in mijn handen. Vol ongeloof staarde ik ernaar. Ik kon niet geloven dat ik deze keer zo snel zwanger was. Bij de oudste hebben we er ruim anderhalf jaar over gedaan. Dit keer was het binnen twee maanden raak. Ik voelde me vervuld van geluk en dankbaarheid. Maar ook angstig. Want hoe zou het dit keer gaan? Zou ik weer een postnatale depressie krijgen? Of zou het dit keer anders gaan? Ik verlangde er zo naar om dit keer wel een positieve ervaring te mogen hebben. Ik riep mijn man uit bed en vertelde hem lachend ons mooie nieuws: Livia zou een broertje of een zusje krijgen.

In de weken die volgden kreeg ik de ene zwangerschapskwaal na de andere. Dat is het een uitdaging, als je al een opstandige peuter hebt rondlopen en mama om de haverklap ziek, zwak en misselijk is. We hebben het daarom na de eerste echo al verteld. Omdat Liv een heel pienter meisje is en ze allang doorhad dat er wat aan de hand was. Ze reageerde dolblij en trok meteen mijn trui omhoog om te kijken waar mijn dikke buik was. Die was er toen niet, maar dat hebben we later ruimschoots ingehaald. Continue reading

Help! Ik ben mama!

 

Als je net moeder bent geworden, komt er heel veel op je af. Allereerst heb je nu ineens het wezentje in je armen, wat je negen maanden lang hebt voelen trappelen, bewegen en groeien in je buik. Voor sommige moeders is dit heel onwerkelijk aan het begin. Daarnaast ben je moe van de bevalling en heb je vaak al twee nachten niet geslapen. Tel daar de rond gierende hormonen bij op en je hebt de poppen aan het dansen.

Voor veel nieuwbakken moeders is het enorm wennen, zo net na de bevalling. Je hebt ineens de enorme verantwoordelijkheid voor de zorg van je kindje. Iets wat veel moeders onrust en angsten geeft. Sommige mama’s vragen zich dagelijks af: wat nou als mijn kindje iets overkomt door mijn toedoen? Ook vinden nieuwbakken mama’s het niet altijd even leuk om moeder te zijn. Omdat ze hun oude leventje missen, veel van zichzelf kwijtraken en zichzelf helemaal opnieuw moeten uitvinden. Was je vroeger nog de laatste die op feestjes naar huis ging en het licht uitdeed, nu zit je ineens veel thuis met je baby. En hoeveel je ook van je kindje houdt, je verlangt soms wel eens terug naar de tijd waar je festival na festival afging en het licht zag worden met je partner. Alleen zeggen de meeste moeders dit niet, omdat ze niet ondankbaar of een slechte moeder willen zijn. Continue reading

Hoe handle je als nieuwbakken moeder onzekerheden na de bevalling?


Als je net bevallen bent, gaat er van alles door je heen. Door het slaapgebrek en de hormonen is je relativeringsniveau beneden alle pijl gezakt. Daarnaast heb je een heel nieuwe rol die je je nog eigen moet zien te maken. Daar bovenop heb je ineens een enorme verantwoordelijkheid voor de zorg voor je baby. Dit alles is voor veel nieuwbakken moeders een scenario, waarbij een leger aan onzekerheden oprukt. Logisch, dat je je hierdoor soms even om het hand voelt. Veel moeders vragen zich af: zijn die andere moeders ook zo onzeker? Worstelen zij ook zo met het moederschap? Vinden andere mama’s het ook zo zwaar? Het antwoord op al deze vragen is: ja!

Het is volkomen normaal dat je je onzeker voelt, zo net na de bevalling. Maar ook later in je leven zal je je als mama nog regelmatig onzeker voelen. Als je weer aan het werk gaat nadat je mama bent geworden of als je kindje voor het eerst naar school gaat bijvoorbeeld. Er zullen zich altijd weer nieuwe situaties voordoen, waardoor je je als moeder soms onzeker voelt. Is dat erg? Nee! Het goede nieuws is: je kan hier beter mee leren omgaan!

Als eerste is het belangrijk dat je erkent dat je je soms onzeker voelt. In plaats van het te gaan verbloemen of juist te overcompenseren door jezelf heel overdreven zelfverzekerd te doen voorkomen, bijvoorbeeld. Het is belangrijk dat je eerlijk bent naar jezelf toe en naar anderen. Zodat je het kan delen met je inner circle en je hier niet de hele tijd alleen mee rond blijft lopen. Op deze manier kunnen anderen je ook helpen met deze onzekerheden en worden de onzekerheden ook minder beladen voor jou als moeder.

Tevens is het evident om te accepteren van jezelf dat je deze onzekerheden hebt. Het is meer dan logisch, dat je als kersverse mama niet alle wijsheid in pacht hebt! En met jou vele andere mama’s ook niet, echt niet!  Dus accepteer dit van jezelf. Geef jezelf de ruimte om de onzekerheden er te laten zijn, in plaats van jezelf hierom te veroordelen. Zeg tegen jezelf: ik mag dit voelen, het is er al, dus laat het er gewoon zijn. Op het moment dat je deze gedachten en emoties toelaat, krijg je weer wat meer lucht.

Ten slotte is het voor jezelf heel fijn als je hulp zoekt, op het moment dat je merkt dat de onzekerheden met je op de loop gaan. Een moeder in mijn praktijk vertelde me ooit: ”Ik stond al op met een angstig gevoel. De gedachte ‘ik kan dit niet, ik ben geen goede moeder’, spookte meteen door mijn hoofd. Gevolgd door: ’hoe doen andere moeders dit allemaal?’ Deze mama werd vanaf het moment dat ze opstond al meegenomen door de maalstroom aan gedachten en onzekerheden over zichzelf en het moederschap. Super vervelend, want hierdoor begint je dag al meteen zo naar. Merk je dat je de onzekerheden na de bevalling niet los kan laten? Heb je het gevoel te falen als moeder en hier niet uit te komen? Geen nood! Je bent niet de enige mama die hier last van heeft. Mail naar info@froufroubegeleiding.nl en ik ga je hiermee helpen. De mama die hierboven omschreef, loopt inmiddels weer vrolijk achter de kinderwagen en heeft weer een fijn en ontspannen leven met haar gezin.

 

Hoe ga je als moeder om met schaamte?

Op het moment dat je moeder wordt, krijg je er twee metgezellen bij: schuldgevoel en schaamte. Deze nieuwe metgezellen zitten eigenlijk vrijwel altijd op je schouder in je oor te fluisteren: ‘zou je dat nou wel doen, ik zou me kapot schamen als ik jou was, wat moeten anderen daar niet van denken’, etc. Het is een niet aflatende stroom aan gedachten die je eigenlijk niet wil hebben, maar gratis en voor niks cadeau krijgt bij het moederschap. Veel moeders die ik zie in mijn praktijk, worstelen hiermee. Ze schamen zich voor het feit dat ze niet altijd blij en onbevangen in het moederschap staan. Dat ze het zich van te voren allemaal zo anders hadden voorgesteld en dat moeder zijn soms een ware deceptie is. Ook schamen ze zich voor het feit dat ze vaak terugverlangen naar hoe hun leven was, voordat ze een kindje kregen. De voorbeelden zijn eindeloos. Continue reading

De zeven dingen waar elke moeder zich schuldig over voelt

Zodra je moeder bent, zijn er steevast een aantal dingen waar je je schuldig over gaat voelen. En heb je net het ene obstakel getackeld en voel je je daar inmiddels niet meer schuldig over, dan volgt er al snel weer een nieuwe voor in de plaats. Het is alsof je brein een soort roulette uitvoert en steeds weer opnieuw het balletje ergens anders terecht laat komen. Dit zijn de zeven dingen waar bijna elke moeder zich schuldig over voelt:
1. Het gebruik van je telefoon. Je weet diep van binnen, dat je je telefoon weg moet leggen als je met je kindjes (bezig) bent, maar vaak lukt het moeders niet, omdat er constant een beroep op je wordt gedaan. Je telefoon helemaal elimineren als je thuis bent met je kindje(s) is niet haalbaar. Leg hem uit het zicht en sta jezelf een keer per uur toe om even je mail/app/social media te checken en leg hem dan weer weg.
2. Dat je niet zo vaak thuis bent met je kleintje(s), als je zou willen. Omdat je moet werken bijvoorbeeld. Bijna elke moeder die ik spreek in mijn praktijk, heeft hier last van. De constante zoektocht naar balans tussen werk en je privéleven is een pittige. Probeer als je aan het werk bent, je focus op je werk te houden en als je thuis bent, echt de focus op thuis te houden. Zo leef je meer in het moment en ben je in beide situaties zo bewust mogelijk aanwezig. Continue reading

Een ontspannen mama is een blije mama

Moeders zijn vaak geneigd om zichzelf eindeloos weg te cijferen. Mama’s zorgen voor het hele gezin: hun man, hun kindje(s), soms nog een paar huisdieren erbij. Ondertussen vergeten ze zichzelf volledig. Waarom is het zo belangrijk dat je als moeder ook eens pas op de plaats maakt voor jezelf? Omdat een ontspannen mama, een blije mama is en een blije mama is een fijne mama voor haar kindje(s).
In het dagelijks leven worden we als mama vaak opgeslokt door alles wat ons bezig houdt: onze baan, het gezinsleven, de boodschappen, het huishouden, de sociale evenementen, je vrienden en vriendinnen en zo kan ik nog wel even doorgaan. Logisch, dat het er vaak bij in schiet om toch even te ontspannen. Ik adviseer moeders in de praktijk vaak, om minstens een dagdeel van de week aan zichzelf te besteden.
Dit kan verspreid zijn over de week, of bijvoorbeeld een zaterdagmiddag shoppen of lunchen met vriendinnen. Of een avondje naar de film en daarna een cocktail drinken. Als je het echt goed aan wil pakken, zou ik een weekendje weg boeken. Dan kom je echt even los van alle spanningen en bezigheden. Je kan uitslapen, een boek (uit)lezen, door straten slenteren, tafelen zo lang je wil zonder onderbroken te worden door vragen als: “Mag ik van tafel?” Of: “Waar ligt m’n sporttas?” En de altijd leuke: ”Ik lust dit niet, is er wat anders te eten?”
Niet elke moeder heeft het budget om er een weekend tussenuit te gaan. Dus voor deze moeders zet ik even wat low-budget tips in willekeurige volgorde op een rij. Deze tips kunnen er voor zorgen dat je je weer helemaal zen voelt: Continue reading

Het accepteren van jezelf

Elke vrouw, elke moeder, heeft dezelfde uitdagingen, net als jij en ik. Ze kunnen zichzelf moeilijk accepteren, zoals ze zijn. Deze vrouwen voelen zich soms minderwaardig aan een ander. Alsof ze niet genoeg zijn. Ze vergelijken zichzelf met andere vrouwen, met andere moeders en komen steeds tot dezelfde conclusie: de ander doet het altijd beter. De buurvrouw is altijd slanker, kan beter koken en is leuker gekleed. Die andere moeder is echt een oermoeder, ze kookt elke avond de heerlijkste maaltijden voor haar gezin. Daarnaast is ze altijd geduldig en liefdevol en ze sport ook nog drie keer in de week.

Mag ik je er aan herinneren, dat dit geen reëel beeld is? Continue reading

De veilige bubble

Op het moment dat je in een soort veilige bubble zit van man, huisje, boompje, beestje, is het vaak moeilijk voor te stellen hoe het is, als je die veilige bubbel niet om je heen hebt. Dan zit je gewoon lekker in je comfort zone, je bent je er waarschijnlijk niet eens bewust van, dat je in die veilige bubble zit. Maar als deze dan ineens wegvalt, om wat voor reden dan ook, voel je je ineens naakt, kwetsbaar en om het hand. Want wat moet je nu ineens? Dit overkomt veel moeders, die bijvoorbeeld ineens zonder hun partner door het leven moeten of als hun partner vaak weg moet naar het buitenland voor zijn of haar werk. Continue reading