Hoe ik mijn eerste internationale boekendeal tekende

Terwijl ik mijn boek “Toen kreeg ik weer lucht” aan het schrijven was, woonden wij tijdelijk in Amerika. Mijn man was daar bezig om de hand- en pols chirurgie te onderzoeken en zijn kennis hierover dan weer over te dragen aan zijn collega’s in Nederland. Ik nam mijn laptop overal mee naartoe en schreef van de Eastcoast tot the Westcoast van Amerika aan mijn boek. Ik weet nog goed, hoe ik over de Skyline van Boston uitkeek, met mijn laptop op schoot. Ik voelde me even heel erg Carrie, uit Sex and the City. Ik droomde ervan om mijn boek ooit ook in het buitenland uit te kunnen brengen. Ik had gen flauw benul hoe dat überhaupt in zijn werk zou gaan, maar de droom was er.

Bumpy ride

Ik denk dat toen het zaadje in mijn hoofd geplant is, om de volgende stap, die ik nu ga zetten, te ondernemen. Want een onderneming was het. Überhaupt, om een internationale uitgever te vinden die mijn boek wilde uitgeven. Tegenwoordig is het zelfs zo’n gekkenhuis in de Amerikaanse uitgeverswereld, dat je een zogenaamde “agent” moet hebben, die dan vervolgens je manuscript (de eerste versie van je boek) aan een uitgever mag aanbieden. Ik wist uiteraard niet hoe ik aan zo’n agent moest komen en voelde de moed al in mijn schonen zakken. Vervolgens ben ik nog een keer of zestig afgewezen, je kan wel zeggen, dat het een bumpy ride was.

You’ve got mail!

Maar, toen ineens, was daar de mail van “The Dreamwork Collective!” Ze mailden heel enthousiast terug, dat ze mijn boek heel interessant vonden en heel erg blij waren met mijn mail. Ik kon mijn ogen bijna niet geloven. Ik had nog maar de helft van mijn boek vertaald en naar hen opgestuurd, dus als ze dit al leuk en goed vonden, kon het verder vast alleen maar meevallen. Het proces wat volgde was lang en vroeg veel van mijn geduld en uithoudingsvermogen. Mensen die mij goed kennen, weten dat ik niet perse de meest geduldige persoon op aarde ben. Al het geduld wat ik inmiddels heb aangeleerd door mijn rol als mama, is puur aangekweekt. Dat kwam niet van nature, kan ik je vertellen.

Maar nu,  veertien maanden later, mag ik het dan eindelijk van de daken schreeuwen: mijn boek wordt in heel Amerika en de Verenigde Arabische Emiraten uitgegeven!!! In april 2020 om precies te zijn! Ik ben zo ontzettend blij en trots dat ik dit mag doen. Mijn ultieme missie is, om zoveel mogelijk moeders te helpen! Dat kan ik nu nog meer gaan doen, omdat mijn boek wereldwijd wordt uitgegeven!

Wereldwijd probleem

Waar wij ook heen gaan op onze reizen. Als ik vertel wat ik voor werk doe, zeggen moeders zo vaak: waar was jij toen ik je nodig had? De niet zo roze wolk is universeel, kunnen we wel stellen. Overal ter wereld zitten moeders niet op een roze wolk. Sterker nog, er zitten jaarlijks 265 miljoen vrouwen wereldwijd in een postnatale depressie. Dat is een gigantische hoeveelheid! Dus, ik ben heel erg blij dat ik een steentje mag bijdragen aan dit probleem en dat ik met mijn werk als therapeut en met mijn boek, deze moeders kan gaan helpen.

Internationaal Instagram account

Ik kan het enerzijds amper bevatten, dat dit echt gaat gebeuren. Anderzijds komt het nu heel erg binnen. Ik heb ook een internationaal Instagram-account aangemaakt. Hier kan je alles vinden, omtrent mijn internationale boek en wat er verder gaat gebeuren. Ik zou het super leuk vinden om jullie daar ook te ontmoeten! Uiteraard blijft mijn Nederlandse Instagram-account  gewoon bestaan en schrijf en vlog ik daar gewoon door in het Nederlands. De komende maanden zullen bestaan uit het herschrijven van mijn boek en het toevoegen van meer materiaal. Ik ben zo benieuwd naar het eindresultaat! Ik hou jullie de komende maanden natuurlijk op de hoogte van alle ontwikkelingen.

Nieuwe podcast!

Ook nam ik een podcast op met mijn man over de meest voorkomende ongelukken met kinderen, die hij tegenkomt als traumachirurg op de eerste hulp. Daarnaast geeft hij tips aan ouders van jonge kindjes, over hoe je hier als ouders het beste mee om kan gaan. Tevens vertelt hij uitgebreid over hoe het er in het ziekenhuis aan toe gaat, als je kindje op de SEH beland of bijvoorbeeld geopereerd en dus opgenomen moet worden in het ziekenhuis. Je luistert de podcast hier.

Meer informatie?

Wil je meer informatie over mijn werk of wil je zelf graag hulp bij het feit dat je niet op een roze wolk zit? Mail dan naar info@froufroubegeleiding.nl

Ik ben met verlof!

Als je je eigen praktijk hebt, beleef je een zwangerschap heel anders, dan wanneer je in loondienst zit. Je hebt ten eerste veel meer verantwoordelijkheden, maar ook je zwangerschapsverlof is ook heel anders geregeld. Gelukkig is dit in Nederland heel netjes geregeld voor zelfstandigen en gaat dit gewoon via het UWV. Ik kijk al een tijdje uit naar mijn verlof. Met name, omdat de afronding van mijn HBO Medische Basiskennis nogal wat voeten in aarde had.

Zo moest ik nadat ik met vlag en wimpel, geslaagd was, nog twee terugkomweekenden voltooien. Waarin ik onder andere nog een hele syllabus Farmacologie te verstouwen kreeg. Iets wat ik nooit ga gebruiken in mijn werk, maar een kniesoor die daar op let. De vraag was ook nog even of ik die twee weekenden nog zou gaan halen. Ik had al veel harde buiken en zelfs uren voorweeën. Maar gelukkig zit ons kindje nog waar ze zitten moet en kon ik alles afronden. Nu is het alleen nog wachten op mijn laatste cijfers en dan krijg ik mijn diploma! Hopelijk zijn mijn accreditaties dus voor het einde van het jaar helemaal rond. Dit laatste heb ik zelf niet in de hand, maar dit ligt in de bureaucratische handen van de beroepsvereniging en de zorgverzekeraars. Fingers crossed dus! Continue reading

Geslaagd voor mijn HBO Medische Basiskennis!

Toen ik twee jaar geleden besloot, dat ik mijn HBO Medische Basiskennis wilde gaan halen, was dit maar om een enkele reden. Ik wil zoveel mogelijk moeders helpen, die na de bevalling niet op een roze wolk zitten. Of je nu daadwerkelijk een postpartum depressie hebt of simpelweg vastloopt na de bevalling: elke moeder is welkom. Maar omdat de zorgverzekeraars het voor het zeggen hebben in Nederland, viel ik niet binnen de reguliere geneeskunde en om die reden hoefden ze zij mij niet te vergoeden. Als ik mijn HBO Medische Basiskennis en vijf andere disciplines zou halen, wel. Ik besloot er voor te gaan. Ik besprak de opties met manlief en hoe ik het aan zou pakken. Mijn boek was toen nog niet af, ik was net mijn praktijk gestart en ik heb ook nog een gezin. O ja en ik wilde ooit misschien ook nog wel een tweede kindje. Kortom: dit voorspelde chaos. Nu gedij ik persoonlijk erg goed in chaos, maar om mijn eigen geestelijke gesteldheid te waarborgen, was een planning toch wel praktisch. Continue reading

Stop! Echo time!

Vorige week was het zover! We zouden uitvinden of we een jongen of een meisje zouden krijgen. Samen met manlief hadden we beiden honderd procent het gevoel, dat het een jongen zou worden. Nee, dat was geen voorkeur (althans niet van mijn kant), maar puur een voorgevoel. We waren zo’n beetje de enigen die dit dachten. De rest van de wereld was ervan overtuigd dat het een meisje is.

De dag van de echo naderde en ’s avonds stapten we met gezonde spanning in de auto. Wat gaat het worden? Mijn man was na het uitvinden van ons meisje al redelijk in shock. Ik dacht: als dit weer een meisje blijkt te zijn, moet hij wellicht een weekje op vakantie. Om bij te komen.

Ik nam plaats op het bed in de echokamer en kreeg warme gel opgespoten. Dat was een enorm verassing. Ik dacht: dit kan niet meer stuk. De echomevrouw begon driftig heen en weer te zwiepen met de doppler. Niks te zien. Afijn, baby’s liggen er wel vaker verkeerd voor. Zo heb ik bij de eerste twintig weken echo staan hupsen, dansen en gerollebold van zij naar zij. Niks is mij te gek. Dus toen ze zei: de beentjes zitten dicht tegen elkaar aan, keek ik daar niet van op. Continue reading

De meisjesdroom die waar werd

Het was een meisjesdroom die waar werd. Ik had een boek geschreven en dat zou binnenkort uitkomen. Ik had van te voren nooit kunnen bedenken, dat dit allemaal zou gaan gebeuren. Als je je midden in een postnatale depressie bevindt, is het haast onmogelijk voor te stellen, dat je hier ooit positief uit gaat komen. Je voelt je een ontaarde moeder en wordt verteerd door schaamte- en schuldgevoelens. Toch gebeurde het! En hoe!

De middag dat mijn boek thuis werd bezorgd, rukte ik de dozen uit de handen van de bezorger en griste ik er eentje open, zo snel als mijn handen konden. Ik haalde het eerste exemplaar eruit en bekeek hem vol bewondering, maar ook verbazing. Dit is het. My masterpiece. Het voelde onwerkelijk. Ik duwde het boek tegen me aan, alsof dit mij een meer realistisch gevoel zou geven. Dat dit echt mijn boek was. Ik raakte emotioneel en besloot dit moment heel bewust in me op te nemen en nooit meer te vergeten. Continue reading

Toen ging de telefoon

Ik zat ’s avonds rustig thuis op de bank, ik doe met 14 weken zwangerschap niet veel anders, zoals je begrijpt. Ik had m’n dochtertje net op bed gelegd en toen ging de telefoon. Ik nam op en hoorde: ”Hi Tilda, je spreekt met Nina van NOS Radio 1. We willen je graag live op de radio interviewen over je boek! Zou je dat willen, denk je?”

Ik geloof dat ik minstens twintig seconden stil was. Mijn mond was namelijk wagenwijd opengevallen en het kostte nogal wat moeite om hem weer dicht te draaien. Ik was op zijn zachts gezegd verbaasd. Nee, eigenlijk was ik in shock. “Goh, een radio interview, wat leuk”, stamelde ik. Toen ik weer een beetje de helderheid van geest kreeg, begon ik wat vragen te stellen. Het werd al snel een leuk gesprek. Ze vroeg naar mijn werk als therapeut voor moeders zonder roze wolk, hoe mijn boek tot stand was gekomen en vertelde me tevens dat ze mij al een tijdje volgt op Twitter. Dat ze mijn boek daar voorbij had zien komen en dacht: haar moeten we hebben! Ze was de NOS Radio 1 redactie opgelopen en had stellig geroepen: ”Dit boek MOETEN we bespreken! Dit is zo geweldig en zo ontzettend belangrijk!” Continue reading

The big announcement: ik ben zwanger!

Toen ik ruim 2,5 jaar geleden aan mijn boek begon te schrijven, dacht ik dat ik niet meer zwanger zou worden. Ik was herstellende van mijn postnatale depressie en dacht: dit wil ik nooit meer meemaken. Deze periode was zo intens, zo heftig en zo zwaar. Toen ik uit mijn dal was opgeklommen, begon ik steeds meer van het moederschap te genieten. Ik begon het steeds leuker te vinden om mama te zijn. Naar mate mijn meisje ouder werd, voelde ik me meer en meer thuis in de rol van moeder.

Na haar tweede verjaardag kwamen de vragen: ben je al zwanger? Gaan jullie het nog eens proberen? Of de altijd leuke: wordt het niet tijd voor een tweede? Ik kon me er soms best druk om maken. Waar bemoeit iedereen zich mee? Dat gaat je niks aan, dacht ik dan. Ik ben überhaupt blij dat ik de depressie overleefd heb, laat staan dat ik moet denken aan een tweede kindje. Continue reading