Hoe ik mijn eerste internationale boekendeal tekende

Terwijl ik mijn boek “Toen kreeg ik weer lucht” aan het schrijven was, woonden wij tijdelijk in Amerika. Mijn man was daar bezig om de hand- en pols chirurgie te onderzoeken en zijn kennis hierover dan weer over te dragen aan zijn collega’s in Nederland. Ik nam mijn laptop overal mee naartoe en schreef van de Eastcoast tot the Westcoast van Amerika aan mijn boek. Ik weet nog goed, hoe ik over de Skyline van Boston uitkeek, met mijn laptop op schoot. Ik voelde me even heel erg Carrie, uit Sex and the City. Ik droomde ervan om mijn boek ooit ook in het buitenland uit te kunnen brengen. Ik had gen flauw benul hoe dat überhaupt in zijn werk zou gaan, maar de droom was er.

Bumpy ride

Ik denk dat toen het zaadje in mijn hoofd geplant is, om de volgende stap, die ik nu ga zetten, te ondernemen. Want een onderneming was het. Überhaupt, om een internationale uitgever te vinden die mijn boek wilde uitgeven. Tegenwoordig is het zelfs zo’n gekkenhuis in de Amerikaanse uitgeverswereld, dat je een zogenaamde “agent” moet hebben, die dan vervolgens je manuscript (de eerste versie van je boek) aan een uitgever mag aanbieden. Ik wist uiteraard niet hoe ik aan zo’n agent moest komen en voelde de moed al in mijn schonen zakken. Vervolgens ben ik nog een keer of zestig afgewezen, je kan wel zeggen, dat het een bumpy ride was.

You’ve got mail!

Maar, toen ineens, was daar de mail van “The Dreamwork Collective!” Ze mailden heel enthousiast terug, dat ze mijn boek heel interessant vonden en heel erg blij waren met mijn mail. Ik kon mijn ogen bijna niet geloven. Ik had nog maar de helft van mijn boek vertaald en naar hen opgestuurd, dus als ze dit al leuk en goed vonden, kon het verder vast alleen maar meevallen. Het proces wat volgde was lang en vroeg veel van mijn geduld en uithoudingsvermogen. Mensen die mij goed kennen, weten dat ik niet perse de meest geduldige persoon op aarde ben. Al het geduld wat ik inmiddels heb aangeleerd door mijn rol als mama, is puur aangekweekt. Dat kwam niet van nature, kan ik je vertellen.

Maar nu,  veertien maanden later, mag ik het dan eindelijk van de daken schreeuwen: mijn boek wordt in heel Amerika en de Verenigde Arabische Emiraten uitgegeven!!! In april 2020 om precies te zijn! Ik ben zo ontzettend blij en trots dat ik dit mag doen. Mijn ultieme missie is, om zoveel mogelijk moeders te helpen! Dat kan ik nu nog meer gaan doen, omdat mijn boek wereldwijd wordt uitgegeven!

Wereldwijd probleem

Waar wij ook heen gaan op onze reizen. Als ik vertel wat ik voor werk doe, zeggen moeders zo vaak: waar was jij toen ik je nodig had? De niet zo roze wolk is universeel, kunnen we wel stellen. Overal ter wereld zitten moeders niet op een roze wolk. Sterker nog, er zitten jaarlijks 265 miljoen vrouwen wereldwijd in een postnatale depressie. Dat is een gigantische hoeveelheid! Dus, ik ben heel erg blij dat ik een steentje mag bijdragen aan dit probleem en dat ik met mijn werk als therapeut en met mijn boek, deze moeders kan gaan helpen.

Internationaal Instagram account

Ik kan het enerzijds amper bevatten, dat dit echt gaat gebeuren. Anderzijds komt het nu heel erg binnen. Ik heb ook een internationaal Instagram-account aangemaakt. Hier kan je alles vinden, omtrent mijn internationale boek en wat er verder gaat gebeuren. Ik zou het super leuk vinden om jullie daar ook te ontmoeten! Uiteraard blijft mijn Nederlandse Instagram-account  gewoon bestaan en schrijf en vlog ik daar gewoon door in het Nederlands. De komende maanden zullen bestaan uit het herschrijven van mijn boek en het toevoegen van meer materiaal. Ik ben zo benieuwd naar het eindresultaat! Ik hou jullie de komende maanden natuurlijk op de hoogte van alle ontwikkelingen.

Nieuwe podcast!

Ook nam ik een podcast op met mijn man over de meest voorkomende ongelukken met kinderen, die hij tegenkomt als traumachirurg op de eerste hulp. Daarnaast geeft hij tips aan ouders van jonge kindjes, over hoe je hier als ouders het beste mee om kan gaan. Tevens vertelt hij uitgebreid over hoe het er in het ziekenhuis aan toe gaat, als je kindje op de SEH beland of bijvoorbeeld geopereerd en dus opgenomen moet worden in het ziekenhuis. Je luistert de podcast hier.

Meer informatie?

Wil je meer informatie over mijn werk of wil je zelf graag hulp bij het feit dat je niet op een roze wolk zit? Mail dan naar info@froufroubegeleiding.nl

Hoe ga je als moeder om met schaamte?

Op het moment dat je moeder wordt, krijg je er twee metgezellen bij: schuldgevoel en schaamte. Deze nieuwe metgezellen zitten eigenlijk vrijwel altijd op je schouder in je oor te fluisteren: ‘zou je dat nou wel doen, ik zou me kapot schamen als ik jou was, wat moeten anderen daar niet van denken’, etc. Het is een niet aflatende stroom aan gedachten die je eigenlijk niet wil hebben, maar gratis en voor niks cadeau krijgt bij het moederschap. Veel moeders die ik zie in mijn praktijk, worstelen hiermee. Ze schamen zich voor het feit dat ze niet altijd blij en onbevangen in het moederschap staan. Dat ze het zich van te voren allemaal zo anders hadden voorgesteld en dat moeder zijn soms een ware deceptie is. Ook schamen ze zich voor het feit dat ze vaak terugverlangen naar hoe hun leven was, voordat ze een kindje kregen. De voorbeelden zijn eindeloos. Continue reading

Waarom stress en het moederschap hand in hand gaan

Het moederschap komt voor veel moeders niet als natuurlijk tot hen. Niet elke moeder is een oermoeder die zich nergens druk om maakt en amper stress ervaart. Van te voren heb je als vrouw allerlei gedachten over hoe je het moederschap straks gaat invullen, hoe het zou moeten zijn en hoe je je hierbij gaat voelen. Veel moeders die ik zie in mijn praktijk, hebben een soort droombeeld voor ogen gehad. De fameuze roze wolk waarin zij en haar kindje de hele dag rondzweven. De realiteit is vaak anders. Het valt soms best tegen, die eerste periode na de bevalling. Het zorgen voor een kindje is vaak best pittig en zorgt voor stress bij nieuwbakken moeders. Continue reading

Hoe spanningen ook positief kunnen zijn

Als je als moeder niet op een roze wolk zit, kun je veel spanningen ervaren. Deze spanningen kunnen ervoor zorgen, dat je je constant gestrest en opgejaagd voelt. Er spoken allerlei vragen door je hoofd: ben ik wel een goede moeder? Voelen andere moeders zich ook zo, na de bevalling? Kan ik het moederschap wel aan? Het antwoord op al deze vragen is: Ja!

Het is volkomen normaal dat je je zo voelt na de bevalling. Er komt een hoop op je af als je net een kindje hebt gekregen. Logisch, dat daar spanningen bij horen. Deze spanningen hebben ook een positief effect: ze zorgen ervoor dat je een heel goede moeder bent. Waarom? Omdat je constant het beste probeert te doen voor je kleintje. Je voelt je enorm verantwoordelijk voor je baby en dat is heel normaal. Dus ook al voelen deze spanningen niet prettig, weet dat het een volkomen normaal fenomeen is.

Samen met het schuldgevoel en de schaamte die je soms kan ervaren. Omdat je bovenstaande soms echt niet meer trekt. Want, dat is de keiharde realiteit voor jou als kersverse moeder. Je vindt het moederschap soms geen snars aan. Ook dat mag er gewoon zijn. Geen enkele moeder vindt het moederschap alleen maar leuk. Ja, er zijn moeders die wel op een roze wolk zitten. Maar zelfs die hebben soms ook momenten, dat ze even met hun handen in het haar zitten of het even niet meer zien zitten. De moeders die zeggen dat dit niet zo is, zijn niet helemaal eerlijk.

En dat vind ik nu juist zo jammer. Want alle nieuwbakken moeders vergelijken zichzelf met andere moeders. Ze vragen zich af: hoe doen zij het? Ervaren zij dan geen spanningen? Natuurlijk wel. Maar als je er niet over praat, weet niemand dat je je zo voelt! Dus wees eerlijk over je soms wat donkere gedachten en gevoelens over het moederschap. Onthoud: sharing is caring. Je mag dit gewoon zo voelen. Want het is jouw oprechte gevoel en het zijn jouw authentieke gedachten. Daar hoeft niemand iets van te vinden, behalve jij zelf samen met je partner.

De spanningen die het moederschap teweegbrengen, kunnen ook zorgen voor verbroedering of eigenlijk verzustering! Want, als we allemaal eerlijk en open zijn over wat we ervaren op een dagelijkse basis, hoeven we niet langer te doen alsof het allemaal een makkie is. Als we in groepsverband zouden delen, waar we tegenaan lopen, zouden we elkaar kunnen ondersteunen, helpen en vooral: respecteren.

Dus accepteer de spanning die je soms voelt, ook al voelt het nog zo onprettig aan. Het hoort erbij, echt! Erken dat je je zo voelt en laat het dan weer gaan. Vind je dit moeilijk en wil je graag hulp om met je spanningen om te gaan? Mail dan naar info@froufroubegeleiding.nl!

Hoe andere moeders mij niet langer frustreren

Op het moment dat je zelf moeder wordt, kijk je vaak op tegen andere, meer ervaren moeders. Je kijkt naar hoe zij hun leven inrichten, hoe ze hun kinderen opvoeden en hoe ze hun werk integreren met hun moederleven. Begrijpelijk, want je bent zelf nog het wiel aan het uitvinden en deze moeders lijken dit alles al getackeld te hebben.

Dit lijkt inderdaad zo,, want schijn bedriegt vaak. Die andere, meer ervaren moeders, doen namelijk ook maar wat. Zij worstelen zich ook door de dagen heen en hope for the best. Het moederschap is namelijk iets, wat met vallen en opstaan verloopt. Geen enkele moeder is perfect, dus ook zij niet, ook jij niet en ik ook niet.

Is dat erg? Welnee!  Continue reading

Waarom spanning voelen niet het einde van de wereld is

Soms kan je als moeder enorm veel spanning voelen. Bijvoorbeeld omdat je wil dat je kind graag doorslaapt. Of omdat je elke maand op de kleintjes moet letten, omdat je anders financieel niet rondkomt. Of omdat je partner bij je weg is gegaan en je er ineens alleen voor staat als moeder. Er zijn legio voorbeelden te bedenken, het resultaat is hetzelfde: je voelt je gespannen.

Het voelen van deze spanning, kan enorm beklemmend en beperkend werken. Het vreet energie en zorgt ervoor dat je slecht slaapt. Ik begrijp dit heel goed, vroeger had ik ook enorm veel last van al deze negatieve emoties. Het is geen kattenpis en je kan hier als moeder heel veel last van hebben. Het voelt na de bevalling vaak alsof niks meer is, zoals vroeger en alsof je nergens meer grip op hebt. Continue reading

Kom naar mijn boeksigneersessie op 23 maart 2018

Toen ik nog aan mijn boek schreef, stelde ik me voor dat ik ooit lezingen zou houden, boeksigneersessies zou organiseren en bovendien: veel moeders zou helpen. Mijn missie is, om de postnatale depressie zoveel mogelijk uit de taboesfeer te halen. Want een op de drie moeders, zit na de bevalling niet op een roze wolk. Dat is veel. Deze moeders voelen zich vaak eenzaam en alleen in hun gevoel. Pas, als ze erover gaan praten, komen ze erachter dat ze niet alleen zijn in hun gevoel. De schaamte en het schuldgevoel maken plaats voor opluchting. Ze merken dat ze zich beter gaan voelen.

Dit is een van de redenen dat ik mijn boek ben gaan schrijven. Om deze net bevallen moeders uit hun isolement te halen. Door de herkenning in mijn boek en de tips die ik hierin geef, voelen ze zich begrepen en ondersteund. Ik krijg wekelijks mailtjes, berichtjes en Instagram messenger berichtjes van moeders en soms ook van vaders die mijn boek hebben gelezen. Ze bedanken me voor het schrijven van mijn boek. Ik raak elke keer weer vervuld van dankbaarheid en trots, als ik deze woorden lees.

Onlangs ontving ik een mail van een kersverse vader: ”Hai Tilda, ik wil je bedanken voor het schrijven van dit boek. Mijn vrouw vindt eindelijk zichzelf weer terug en ik begrijp dankzij jouw boek nu ook een stuk beter, wat er zich in mijn vrouw ’s hoofd afspeelt. Heel erg bedankt!”

Ik kan niet in woorden uitdrukken hoe bijzonder ik het vindt, om deze berichten te ontvangen. Sommigen van deze personen zal ik nooit in het echt ontmoeten. Anderen, melden zich na het lezen van mijn boek, meteen aan voor hun eerste sessie. Mocht je mijn boek gelezen hebben en graag een keer kennismaken met mij: kom dan aanstaande vrijdag naar het Zuid-Afrikahuis in Amsterdam. Daar organiseer ik samen met Lucinda Douglas van 15.00 tot 17.00 uur een boeksigneersessie waar iedereen binnen mag komen lopen. Ja, dus jij ook! Dus wil je graag een persoonlijke boodschap in je boek? Kom me dan ontmoeten en raak ondertussen geïnspireerd door de vele vrouwen die je om je heen zal vinden.

We kunnen met elkaar het taboe op de postnatale depressie doorbreken. Door samen te komen, erover te praten en open en eerlijk te praten over het moederschap.

Dus kom vrijdag naar Keizersgracht 141C in Amsterdam en kom mij in het echt meeten! Ik kan niet wachten om jullie allemaal in real life te ontmoeten!

 

Je mag je kwetsbaarheid als moeder laten zien

Veel moeders die ik zie in mijn praktijk, voelen zich kwetsbaar. Allereerst vanwege de open zenuw die je krijgt, als je eenmaal moeder bent. Je wil je kindje(s) overal tegen beschermen en doet er alles aan om ze gelukkig te maken. Maar ook, omdat deze moeders,  naar eigen zeggen, “Mij niks mag overkomen. Veel mama’s zeggen tijdens een sessie:  “Mijn kindjes kunnen mij niet missen. Wat, als mij iets overkomt en ik er straks niet meer ben?”  Dit soort gedachten en alle bijbehorende emoties zijn heel begrijpelijk. Deze moeders zijn vaak dag en nacht bezig met allerlei angstige gedachten en de bijbehorende emoties. Waardoor ze amper slapen en overdag in de overlevingsstand staan.

Daarnaast voelen veel moeders zich kwetsbaar, doordat ze zichzelf steeds vergelijken met ogenschijnlijk succesvolle, zelfverzekerd en sterke vrouwen op social media. Het is funest voor je zelfvertrouwen om jezelf steeds te vergelijken, maar het roept vaak ook een gevoel van falen op. Hierdoor voel je je als mama dan ook weer sneller kwetsbaar.

Laten we eerlijk zijn, het is ook doodeng om moeder te worden en om mama te zijn. Je voelt de enorme verantwoordelijk voor de zorg van je kindje(s). Je wil niet dat hen, jou of je partner iets overkomt. Dat maakt je heel begrijpelijk, dus voor je gevoel meer kwetsbaar. Hoe goed je je ook verzekert tegen ongevallen, je eigen lot, heb je nu eenmaal niet in handen. Logisch, dat dit dus als erg spannend wordt ervaren door veel moeders.

Hoe ga je hier nu mee om? Dat enorme verantwoordelijkheidsgevoel, die soms wat over beschermende houding tegenover je kinderen. “Pas op, kijk uit!” We roepen het allemaal en daar is overigens niks mis mee. Maar hoe houd je het voor jezelf behapbaar en houd je jezelf op de rails, als sommige wagons in je hoofd soms ontsporen? Continue reading

Vaders met een postnatale depressies

In mijn praktijk zie ik vooral moeders, die na de bevalling niet op een roze wolk zitten. Echter, zitten niet alleen moeders soms op een grijze wolk, ook vaders kunnen hier last van hebben. Uit onderzoek is gebleken dat een op de tien vaders, hier last van heeft in mindere tot soms ernstige mate. In mijn praktijk komen ook vaders, die na de bevalling erg moeten wennen aan hun nieuwe rol. Deze papa’s hebben vaak veel moeite met de grote veranderingen en de enorme verantwoordelijkheid die bij een newborn komt kijken. Zij hebben weliswaar geen last van de hormonen, maar bovenstaande gecombineerd met een hoge mate van onzekerheid en slaapgebrek, brengt deze vaders volledig uit balans. Dus komen deze papa’s bij mij in de praktijk voor begeleiding in deze moeilijke periode in hun leven.

Hier moet meer aandacht voor komen!

Ik vind het enorm belangrijk om aandacht voor postnatale depressies onder vaders te vragen. Omdat er van deze papa’s vaak wordt verwacht, dat ze het allemaal maar aankunnen. Terwijl het voor nieuwbakken vaders, ook heel moeilijk is om aan hun nieuwe vaderrol te wennen. Vaders vertellen mij: ”Vroeger gingen we samen naar festivals en zakten we avonden door in de kroeg. Nu liggen we elke avond om 21.00 uur in bed.” Dat is even omschakelen voor veel mannen. Ook het veranderen van hun vrouw, vinden veel vaders lastig. Draaide het vroeger nog om hen tweeën en werd er uitgebreid getafeld, tegenwoordig bepaalt de baby vrijwel alles en is er weinig ruimte meer voor hun tweeën, laat staan voor spontaniteit. Ik vertel deze uitgebluste papa’s dan ook, dat dit allemaal weer gaat komen. Dat het eerste jaar met een baby nu eenmaal heftig is. Dat het wennen is, om samen voor een kindje te zorgen en dat jullie elkaar hierin weer moeten vinden. Continue reading

Als moeder staat je hoofd altijd aan

Als moeder, staat je hoofd altijd aan. Dat wil zeggen: je hebt voor je gevoel altijd een enorme to do lijst die af “moet” in je hoofd. Veel moeders in mijn praktijk zeggen: ”Ik heb nooit rust. Het gaat maar door.’ En dat klopt ook wel, want als je moeder bent, lijkt die zogenaamde to do lijst soms eindeloos. Van de dingen die je voor je kindje(s) “moet doen”, tot wat je op werk moet presteren en alles wat daar tussen in ligt. Tel daar het huishouden, de boodschappen en je sociale leven bij op en je snapt, waarom veel moeders soms opgebrand raken.

Het is vandaag de dag geen kattenpis, om moeder te zijn. Niet alleen het moeder zijn an sich is pittig, maar ook alle verwachtingen die er aan je gesteld worden. We moeten er goed uitzien, sporten, een druk sociaal leven hebben. O en het liefst er ook nog een heet en stomend seksleven op na houden. Volgens onderzoeken hebben stellen gemiddeld drie keer per week seks. Ik zou graag willen weten, wie deze stellen zijn? Want ik ken ze niet. Echt niet. Daarnaast hebben veel mama’s het gevoel, dat ze constant bezig zijn met alles wat ze op een dag moeten doen. Er wordt constant een beroep op ze gedaan en dat is heel vermoeiend. Je hoofd staat eigenlijk altijd “aan”.

Dat laatste is vooral erg vermoeiend. Want soms wil je gewoon even uit. Gewoon even niks. Een serie kijken of simpelweg uit het raam staren. Dat is vaak al zo fijn. Even niet het gevoel hebben dat er een beroep op je gedaan wordt. Niet door je gezin, niet door social media of door je telefoon. Laatstgenoemde is een steeds vaker voorkomende klacht, die ik in mijn praktijk hoor. “Waarom kan ik die telefoon niet wegleggen?” Omdat we verslaafd zijn aan onze telefoon. Ja, jij ook. Je hoeft je er niet voor te schamen. Wel is het belangrijk, om je er meer bewust van te worden en wellicht meer te doseren, hoe vaak je op je telefoon zit.

Hoe krijg je je hoofd nu uit? Door meer in het nu te leven. Door meer stil te staan bij wat zich nu en op dit moment afspeelt. In plaats van steeds na te denken over wat er straks gaat komen of waar je naartoe moet. Door te stoppen met jezelf te vergelijken met andere moeders of vrouwen. Door te stoppen met terug te denken aan een situatie waarin je bijvoorbeeld anders had willen reageren. Het is allemaal heel begrijpelijk, dat je dit doet. Alleen helpt het je niet, om je hoofd rustiger te krijgen. Door dat constante appel uit te schakelen. Dus verdiep je eens in mindfulness en kijk of het je aanspreekt. Wil je hulp bij het creëren van meer rust in je leven en vooral: in je hoofd? Mail dan naar info@froufroubegeleiding.nl