Waarom de lat wat lager mag

Ik heb altijd al moeder willen worden. Al sinds ik op vierjarige leeftijd met mijn pop “Lieselot” door het huis sleepte. Ik zorgde niet alleen voor mijn pop, ook voor mijn knuffels, mijn Barbies en later voor mijn zusje. Dat verzorgende heeft denk ik, altijd in me gezeten. Ik had in mijn hoofd een ideaalbeeld gecreëerd van hoe het moederschap zou moeten zijn. Er was een soort romantisch beeld ontstaan van hoe het zou zijn, om het leven van een moeder te leiden. Zittend in een schommelstoel met een slapende baby in mijn armen, Terwijl ik liedjes neuriede en gelukzalig naar mijn baby staarde.

Reality check

Des te harder was de realiteit, toen ik na de bevalling van mijn oudste kindje helemaal niet bij dit ideaalbeeld leek te kunnen komen. Ik bleef ernaar zoeken, elke dag, maar ik kon het niet vinden. De deceptie was alles omvattend. Ik snapte niet waar mijn roze wolk bleef. De fameuze roze wolk waar iedereen me over verteld had, waarover ik talloze keren had gelezen. Waar was hij? Ik bleef er naar zoeken en des te meer ik perfectie nastreefde, des te meer de teleurstelling kwam opzetten. Mijn leven bestond niet uit roze wolk momenten na de geboorte van mijn oudste. Mijn leven bestond uit angsten, depressieve gedachten en een hele hoop teleurstellingen.

Door het slaapgebrek en de hormonen, kon ik niet meer relativeren. Ik vroeg me steeds af of onze dochter niet een betere moeder verdiende. Of ik überhaupt wel dat moeder-gen in me had. Een oer-moeder voelde me ik allerminst. Het was zo intens zwaar, om me constant zo tekort te voelen doen. Ik legde de lat mega hoog voor mezelf en stelde mezelf constant teleur. Daarnaast had ik het gevoel dat ik ook mijn kindje en mijn man ontzettend tekort deed. Het was enorm zwaar en een hele beladen periode in mijn leven. Continue reading

Hoe bereid je je voor op de komst van een tweede kindje?

Het is alweer ruim twee jaar geleden dat ik zwanger was van ons tweede meisje, Emmi! Ik weet het nog zo goed, het voelde soms best onwerkelijk, dat er weer een baby’tje aan kwam. We wilden dit zo graag en het voelde als zo’n enorme zegen dat het ons weer gegund was! Livia ging van enig kind naar grote zus! Dat vonden we nogal wat. De overgang was al vrij snel in volle gang gezet, want voor onze oudste  wilde ik dit zo goed mogelijk voorbereiden. En voor ons zelf natuurlijk ook.

Confronterend

Ik kende de verhalen van peuters die grote broer of zus gingen worden. De verhalen die je als moeder liever overslaat, omdat ze nogal confronterend zijn. Zindelijke peuters die ineens weer vol gas in hun broek poepen, zodra de baby er is. Of stikjaloerse broertjes en zusjes die de baby hun neus dichtknijpen als jij even niet kijkt. Daar wordt je niet blij van. Sterker nog: daar wordt je vrij ongerust van. Maar hoe pak je de komst van een tweede kindje nu aan? Continue reading

Waarom veel moeders een trauma hebben na de bevalling

Tijdens de meeste gesprekken die ik heb met mama’s in mijn praktijk, komt de bevalling naar voren. Veel moeders hebben een trauma opgelopen van hun bevalling. Niet eens zozeer vanwege de pijn (dat is meestal een gegeven en dit is vaak heftig). Maar meer omdat er van alles is misgegaan tijdens hun bevalling. En dan doel ik met name op de miscommunicatie tussen de zorg-professionals en de mama in kwestie. Ik vind dit schrijnend, want goede communicatie had er bij deze moeders voor kunnen zorgen dat ze een heel andere bevalling hadden kunnen beleven. Ik zeg hiermee niet dat alle zorg-professionals slecht communiceren of dat hiermee alle bevaltrauma’s voorkomen kunnen worden. Ik ga in deze blog uitleggen waarom ik denk dat er ruimte is voor verbetering.

Verhalen uit mijn praktijk

Een van mijn cliënten vertelde mij onlangs dat haar bevalplan niet gelezen was door haar verloskundige of de verpleegkundigen en dat zij bij elke shiftwisseling weer haar hele verhaal moest doen. Een andere mama vertelde me dat ze na anderhalf uur persen in totale paniek was en vroeg of er niet ingegrepen moest worden. Haar verloskundige was van de oude stempel en liet alles “lekker op zijn beloop.” Het resultaat: een vacuüm-verlossing met een totaalruptuur. De vacuümpomp werd er zonder overleggen opgezet, de moeder voelde de boel scheuren “down under” en heeft daarna via EMDR (gespecialiseerde traumaverwerkingstherapie) dit vreselijke trauma moeten verwerken. Ook wordt er regelmatig een knip gezet bij bevallende vrouwen, zonder dat dit van te voren wordt verteld of uitgelegd. Er wordt vaak ook niet uitgelegd waarom dit gaat plaatsvinden of hoe ze dit gaan doen. Ik ken ook talloze verhalen van moeders met een sectio waarbij de ruggenprik niet goed werkte en alles voelbaar was. Deze moeders hebben moord en brand geschreeuwd om duidelijk te maken dat ze alle pijn voelde, maar werden soms genegeerd, of onder narcose gebracht voordat ze doorhadden wat er aan de hand was en kregen daarna te horen dat wat zij ervaren hadden niet klopte. Tijdens gesprekken met de betreffende arts werd er ontkend, weggehoond en zelfs gelachen. Hoe kan dit?

Ervaringsdeskundige

Ook ik had een bevaltrauma en had EMDR nodig om mijn bevalling te verwerken. Tijdens mijn bevalling van onze oudste werd er amper gecommuniceerd. De ruggenprik werd zonder pardon uitgezet, want anders “zou ik de persweeën niet goed voelen.” Ik voelde alles door de ruggenprik heen, dus dit vertelde ik aan de zorgprofessionals aan mijn bed. Daar werd helaas niet naar geluisterd. Hij moest uit. Na twee uur persen in alle standen en posities, kwam ons meisje er nog steeds niet uit en dipte haar hartslag steeds vaker. Er werd besloten om een knip te zetten. Het gebeurde voordat ik doorhad wat er gaande was. Ik was enerzijds opgelucht dat mijn kindje snel geboren zou worden. Anderzijds knipte de verloskundige mijn vagina open. Kan het nog persoonlijker? Alles wat er voor jou als vrouw “down under” gebeurt is intiem en voelt kwetsbaar. Leg in hemelsnaam aan deze moeders uit wat er gaat gebeuren voordat je hun intieme zone openknipt! Nadat mijn dochtertje er met veel geduw en getrek uitkam, was ik totaal uitgeput en verdwaasd door deze veldslag. Ineens was de kamer leeg. De verloskundige en de verpleegkundige waren weg. Ze bleken naar huis, want hun dienst zat erop. Niemand die dat even had gemeld. Dus ik lag daar maar te wachten tot iemand me kwam helpen. Anderhalf uur later werd ik pas gehecht door de nieuwe lichting. De adrenalinestoot die je tijdens de bevalling hebt was weg. Ik voelde alles, maar dan ook alles wat er beneden gebeurde. Verdoven had volgens de nieuwe verloskundige geen zin. Ik heb gegild en geschreeuwd en tot op de dag van vandaag herinnert die knip me aan dat intens moeilijke en pijnlijke moment.

Laten we ervoor zorgen dat de bevaltrauma’s omlaag gaan

Een bevalling is zwaar, dat is nu eenmaal zo. Maar het zou toch wel heel fijn zijn, als we de hoeveelheid trauma’s in Nederland naar beneden konden schroeven. Hoeveel moeders ik niet zie, die met afschuwelijke verhalen naar voren komen. Het is niet op twee handen te tellen en het trauma spat er vanaf. Deze moeders hebben allemaal een gemene deler: de communicatie tijdens de bevalling was om te huilen. Er was enerzijds geen sprake van overleg, openheid of wederzijds goedvinden en anderzijds werd er totaal niet naar de moeders geluisterd!

Veel onbeantwoorde vragen

Hoe naar is het, als je ligt te baren en je op je meest kwetsbaarst voelt en de mensen waar je blind op moet kunnen vertrouwen, het laten afweten? Uiteraard zullen deze zorg-professionals op dat moment doen, wat hen goed dunkt. En natuurlijk zullen er situaties zijn waarin er spoed is en medisch snel handelen noodzakelijk is. Maar het belang van communicatie over wat er op dat moment gaande is, wordt volledig over het hoofd gezien. Evenals de verstrekkende gevolgen voor de periode daarna. Ik vind het ongelofelijk dat er zoveel moeders na de bevalling blijven zitten met een trauma en veel onbeantwoorde vragen. Als je dan ook nog eens in een groot ziekenhuis bevalt, krijg je de arts of verloskundige die jouw bevalling heeft gedaan, vaak niet eens persoonlijk te spreken als je daarom vraagt. Veel moeders willen closure, ze willen verder met hun leven na de bevalling, maar krijgen die kans niet, omdat ze opgezadeld zitten met een trauma, een grote dosis nare herinneringen, en de angst om ooit weer opnieuw te bevallen.

Dit moet anders!

Dit moet mijn inziens echt anders, Laten we afspreken dat de zorgprofessionals eens een keer om de tafel gaan zitten en gaan evalueren, hoe de communicatie beter kan. Samen met een paar (kersverse) moeders en een aantal therapeuten om vervolgens eens te kijken hoe we gezamenlijk oplossingen kunnen vinden. Ik zou hier graag aan mee willen werken. Het lijkt me namelijk een absolute must om de communicatie tijdens de bevalling te verbeteren en het aantal trauma’s en ook het aantal postnatale depressies naar beneden te brengen. Want deze twee gaan vaak hand in hand samen.

Heb je een bevaltrauma?

Ben jij of ken jij een moeder die van haar nare herinneringen aan de bevalling of haar trauma af wil? Of zit je na de bevalling niet lekker in je vel? Mail dan naar info@froufroubegeleiding.nl

 

 

Hoe leer je tijdens deze Corona crisis je gedachten en emoties te accepteren?

Het zijn moeilijke tijden momenteel. We zitten als moeders allemaal in hetzelfde schuitje en moeten door de Corona crisis roeien met de riemen die we hebben. De meeste moeders die ik zie en spreek hebben regelmatig last van sombere gevoelens, angst of paniek. De meesten proberen dit weg te relativeren of er voor te vluchten. Beiden heeft eigenlijk niet zoveel zin. Wat dan wel? Accepteren dat je nu niet zo lekker in je vel zit en dat deze gedachten en emoties erbij horen.

Kennismaken met mindfulness

Voordat ik ooit kennis had gemaakt met mindfulness, had ik geen idee wat acceptatie nu eigenlijk inhield. Iedereen had het altijd maar over “loslaten”. Ik had geen idee hoe dat werkte, loslaten. Ik vond het een heel abstract woord, met een nog vagere betekenis. De meeste moeders kunnen eigenlijk vrij weinig loslaten. Als je eenmaal moeder bent, heb je over weinig dingen nog controle of zekerheid en dat is nu net wat je zo nodig lijkt te hebben. Zeker tijdens deze Corona crisis. Maar is dat eigenlijk wel zo? Of is het een schijnveiligheid die je op deze manier creëert?

Wereld voor me open

Toen ik me een paar jaar geleden begon te verdiepen in mindfulness, ging er een wereld voor me open. Wat was dit fijn! Ik had altijd een enorme behoefte om van alles te controleren in mijn leven. Ver voordat ik therapeut werd, was mijn agenda mega vol en tot op de seconde af dichtgetimmerd met ingeplande afspraken. Er was dus weinig ruimte voor spontaniteit, maar ook weinig ruimte voor zelfreflectie. De acceptatie was ver te zoeken. Of eigenlijk totaal afwezig in mijn leven. Door mindfulness leerde ik wat er echt toe deed: mezelf leren accepteren precies zoals ik ben met alle gedachten en emoties die ik had op een dag. En dat waren er veel, geloof me!

De bekende bubble

Als je als nieuwbakken moeder zo net na de bevalling in de bekende bubble zit en de dagen vliegen aan je voorbij, dan is het moeilijk om vinger aan de pols te houden, over hoe je je nu eigenlijk echt voelt. Maar ook nu door het Corona virus veel moeders thuis zitten met hun kids en thuisleraar zijn geworden, daarnaast thuis moeten werken en ook nog het huishouden moeten runnen, gebeurt er enorm veel. Teveel. We zijn dus en masse aan het overleven en kunnen eigenlijk nog amper gewoon alleen naar de wc. Gewoon even “zijn” is mission impossible geworden.

We kijken op insta naar hoe andere moeders het doen. We vergelijken onszelf met die andere moeders die het allemaal wel lijkt te lukken. Bij wie het homeschoolen bijvoorbeeld moeiteloos lijkt te gaan. Is dat de realiteit?

Welnee!

Het gras is altijd groener

Dit lijkt misschien zo, omdat het gras aan de overkant altijd groener is. Omdat die andere moeder veel leukere dingen met haar kroost doet. Omdat de baby van de insta perfect mom wel doorslaapt. En omdat je eigenlijk een groter huis wil, met een tuin nu je in quarantaine zit en nergens heen kan. Herkenbaar much? Wat is er gebeurt met de acceptatie van dingen, precies zoals ze zijn? Het komt nog amper in de meeste mensen op. Zonde, want als je leert dingen te accepteren zoals ze zijn, gaat er een wereld voor je open. Laat staan wat er gebeurt, als jij jezelf gaat accepteren zoals je bent. Of nog mooier: als je van jezelf gaat houden, onvoorwaardelijk en precies zoals je nu bent. Ook als je soms hele donkere gedachten hebt die je met niemand wilt delen. Zeker nu in deze Corona crisis is dat heel erg belangrijk!

Oneindig veel gepieker

Acceptatie is het nieuwe zwart. Waarom? Omdat de doe-modus je niks brengt. Het zorgt voor oneindig veel gepieker,vooral ’s nachts. Voor een continue gevoel van onvrede omdat je dingen anders wilt zien dan ze op dit moment zijn. Logisch, want het Corona virus heeft ons leven drastisch verandert en dat is heel ingewikkeld. Het zorgt er ook voor dat je niet gelukkig bent met je leven, jezelf en alles wat daaromheen hangt. En daar zit hem nu net de crux. Als je leert dat je dingen kan accepteren zoals ze zijn en dat dit nu eenmaal bij jou en je leven hoort, zal je zien hoe veel gelukkiger je je gaat voelen. Omdat je rust hebt. Geen gemaal in het holst van de nacht, geen discrepanties tussen waar je nu bent in je leven en waar je zogenaamd zou moeten zijn. En bovendien: jij en je gezin kunnen alles aan wat er op jullie afkomt. Ook de Corona crisis. Gewoon, omdat je hebt leren accepteren.

Ik accepteer, ik accepteer, ik accepteer

Het begint bij tegen jezelf zeggen: ”Ik accepteer dat ik dit nu denk of voel.’ Daarmee geef je jezelf ruimte voor de dingen die je op dat moment denkt en voelt. Ook geeft het een gevoel van rust. Want je hoeft er niet langer tegen te vechten, het is er nu toch al. Dus laat het er dan ook maar gewoon zijn. Haal een paar keer diep adem en ga daarna verder met de orde van de dag, zodat je niet verzand in een negatieve spiraal. Positieve affirmaties werken ook goed. Dit zijn positieve gedachten over jezelf die je gedurende de hele dag tegen jezelf kan zeggen. Zoals: ”ik hou van mezelf, precies zoals ik ben.” Hiermee sla je een ander pad in, wat niet is bezaaid met piekeren en onrust, maar met zelfliefde en door met een milde bik naar jezelf kijken. Want dat verdien je!

Hoe leer je dit nu?

Ook zo benieuwd hoe je echt zelfliefde en zelfacceptatie kunt leren? Mail dan naar info@froufroubegeleiding.nl. Ik begeleid je over het pad dat acceptatie en zelfvertrouwen heet.

 

Wat als je geen oermoeder bent?

Voor veel moeders komt het moederschap gepland. Ze zijn de zogehete “oermoeder”. Ze dromen er als klein meisje al van hoe het is om mama te zijn. Ze oefenen met hun pop en verzorgen deze. Ze kleden hun Barbies aan en uit, borstelen hun haren, etc. Ik propte als mini oermoeder zelfs al leverworst in de mond van mijn pop Lieselot. Die mijn moeder er vervolgens met geen mogelijkheid meer uitgepeuterd kreeg . Maar, dat daar gelaten. Ik ben zo’n oermoeder, die er al haar hele leven van droomde om moeder te worden. Ik wilde niks liever.

Maar er zijn ook moeders die dit niet hebben. Die zich alles behalve een oermoeder voelen. De vrouwen die een kind krijgen omdat het naar eigen zeggen “moet”. Die de opgelegde druk van de maatschappij zo intens ervaren, dat ze besluiten om “toch maar een kind te krijgen”. Of moeders die per ongeluk zwanger raken en er geen raad mee weten. Die geen verbintenis voelen met het kindje wat in hun buik groeit en als het eenmaal geboren is, geen idee hebben wat ze er mee aan moeten. Continue reading