Vaders met een postnatale depressies

In mijn praktijk zie ik vooral moeders, die na de bevalling niet op een roze wolk zitten. Echter, zitten niet alleen moeders soms op een grijze wolk, ook vaders kunnen hier last van hebben. Uit onderzoek is gebleken dat een op de tien vaders, hier last van heeft in mindere tot soms ernstige mate. In mijn praktijk komen ook vaders, die na de bevalling erg moeten wennen aan hun nieuwe rol. Deze papa’s hebben vaak veel moeite met de grote veranderingen en de enorme verantwoordelijkheid die bij een newborn komt kijken. Zij hebben weliswaar geen last van de hormonen, maar bovenstaande gecombineerd met een hoge mate van onzekerheid en slaapgebrek, brengt deze vaders volledig uit balans. Dus komen deze papa’s bij mij in de praktijk voor begeleiding in deze moeilijke periode in hun leven.

Hier moet meer aandacht voor komen!

Ik vind het enorm belangrijk om aandacht voor postnatale depressies onder vaders te vragen. Omdat er van deze papa’s vaak wordt verwacht, dat ze het allemaal maar aankunnen. Terwijl het voor nieuwbakken vaders, ook heel moeilijk is om aan hun nieuwe vaderrol te wennen. Vaders vertellen mij: ”Vroeger gingen we samen naar festivals en zakten we avonden door in de kroeg. Nu liggen we elke avond om 21.00 uur in bed.” Dat is even omschakelen voor veel mannen. Ook het veranderen van hun vrouw, vinden veel vaders lastig. Draaide het vroeger nog om hen tweeën en werd er uitgebreid getafeld, tegenwoordig bepaalt de baby vrijwel alles en is er weinig ruimte meer voor hun tweeën, laat staan voor spontaniteit. Ik vertel deze uitgebluste papa’s dan ook, dat dit allemaal weer gaat komen. Dat het eerste jaar met een baby nu eenmaal heftig is. Dat het wennen is, om samen voor een kindje te zorgen en dat jullie elkaar hierin weer moeten vinden. Continue reading

Waarom veel moeders een trauma hebben na de bevalling

Tijdens de meeste gesprekken die ik heb met mama’s in mijn praktijk, komt de bevalling naar voren. Veel moeders hebben een trauma opgelopen van hun bevalling. Niet eens zozeer vanwege de pijn (dat is meestal een gegeven en dit is vaak heftig). Maar meer omdat er van alles is misgegaan tijdens hun bevalling. En dan doel ik met name op de miscommunicatie tussen de zorg-professionals en de mama in kwestie. Ik vind dit schrijnend, want goede communicatie had er bij deze moeders voor kunnen zorgen dat ze een heel andere bevalling hadden kunnen beleven. Ik zeg hiermee niet dat alle zorg-professionals slecht communiceren of dat hiermee alle bevaltrauma’s voorkomen kunnen worden. Ik ga in deze blog uitleggen waarom ik denk dat er ruimte is voor verbetering.

Verhalen uit mijn praktijk

Een van mijn cliënten vertelde mij onlangs dat haar bevalplan niet gelezen was door haar verloskundige of de verpleegkundigen en dat zij bij elke shiftwisseling weer haar hele verhaal moest doen. Een andere mama vertelde me dat ze na anderhalf uur persen in totale paniek was en vroeg of er niet ingegrepen moest worden. Haar verloskundige was van de oude stempel en liet alles “lekker op zijn beloop.” Het resultaat: een vacuüm-verlossing met een totaalruptuur. De vacuümpomp werd er zonder overleggen opgezet, de moeder voelde de boel scheuren “down under” en heeft daarna via EMDR (gespecialiseerde traumaverwerkingstherapie) dit vreselijke trauma moeten verwerken. Ook wordt er regelmatig een knip gezet bij bevallende vrouwen, zonder dat dit van te voren wordt verteld of uitgelegd. Er wordt vaak ook niet uitgelegd waarom dit gaat plaatsvinden of hoe ze dit gaan doen. Ik ken ook talloze verhalen van moeders met een sectio waarbij de ruggenprik niet goed werkte en alles voelbaar was. Deze moeders hebben moord en brand geschreeuwd om duidelijk te maken dat ze alle pijn voelde, maar werden soms genegeerd, of onder narcose gebracht voordat ze doorhadden wat er aan de hand was en kregen daarna te horen dat wat zij ervaren hadden niet klopte. Tijdens gesprekken met de betreffende arts werd er ontkend, weggehoond en zelfs gelachen. Hoe kan dit?

Ervaringsdeskundige

Ook ik had een bevaltrauma en had EMDR nodig om mijn bevalling te verwerken. Tijdens mijn bevalling van onze oudste werd er amper gecommuniceerd. De ruggenprik werd zonder pardon uitgezet, want anders “zou ik de persweeën niet goed voelen.” Ik voelde alles door de ruggenprik heen, dus dit vertelde ik aan de zorgprofessionals aan mijn bed. Daar werd helaas niet naar geluisterd. Hij moest uit. Na twee uur persen in alle standen en posities, kwam ons meisje er nog steeds niet uit en dipte haar hartslag steeds vaker. Er werd besloten om een knip te zetten. Het gebeurde voordat ik doorhad wat er gaande was. Ik was enerzijds opgelucht dat mijn kindje snel geboren zou worden. Anderzijds knipte de verloskundige mijn vagina open. Kan het nog persoonlijker? Alles wat er voor jou als vrouw “down under” gebeurt is intiem en voelt kwetsbaar. Leg in hemelsnaam aan deze moeders uit wat er gaat gebeuren voordat je hun intieme zone openknipt! Nadat mijn dochtertje er met veel geduw en getrek uitkam, was ik totaal uitgeput en verdwaasd door deze veldslag. Ineens was de kamer leeg. De verloskundige en de verpleegkundige waren weg. Ze bleken naar huis, want hun dienst zat erop. Niemand die dat even had gemeld. Dus ik lag daar maar te wachten tot iemand me kwam helpen. Anderhalf uur later werd ik pas gehecht door de nieuwe lichting. De adrenalinestoot die je tijdens de bevalling hebt was weg. Ik voelde alles, maar dan ook alles wat er beneden gebeurde. Verdoven had volgens de nieuwe verloskundige geen zin. Ik heb gegild en geschreeuwd en tot op de dag van vandaag herinnert die knip me aan dat intens moeilijke en pijnlijke moment.

Laten we ervoor zorgen dat de bevaltrauma’s omlaag gaan

Een bevalling is zwaar, dat is nu eenmaal zo. Maar het zou toch wel heel fijn zijn, als we de hoeveelheid trauma’s in Nederland naar beneden konden schroeven. Hoeveel moeders ik niet zie, die met afschuwelijke verhalen naar voren komen. Het is niet op twee handen te tellen en het trauma spat er vanaf. Deze moeders hebben allemaal een gemene deler: de communicatie tijdens de bevalling was om te huilen. Er was enerzijds geen sprake van overleg, openheid of wederzijds goedvinden en anderzijds werd er totaal niet naar de moeders geluisterd!

Veel onbeantwoorde vragen

Hoe naar is het, als je ligt te baren en je op je meest kwetsbaarst voelt en de mensen waar je blind op moet kunnen vertrouwen, het laten afweten? Uiteraard zullen deze zorg-professionals op dat moment doen, wat hen goed dunkt. En natuurlijk zullen er situaties zijn waarin er spoed is en medisch snel handelen noodzakelijk is. Maar het belang van communicatie over wat er op dat moment gaande is, wordt volledig over het hoofd gezien. Evenals de verstrekkende gevolgen voor de periode daarna. Ik vind het ongelofelijk dat er zoveel moeders na de bevalling blijven zitten met een trauma en veel onbeantwoorde vragen. Als je dan ook nog eens in een groot ziekenhuis bevalt, krijg je de arts of verloskundige die jouw bevalling heeft gedaan, vaak niet eens persoonlijk te spreken als je daarom vraagt. Veel moeders willen closure, ze willen verder met hun leven na de bevalling, maar krijgen die kans niet, omdat ze opgezadeld zitten met een trauma, een grote dosis nare herinneringen, en de angst om ooit weer opnieuw te bevallen.

Dit moet anders!

Dit moet mijn inziens echt anders, Laten we afspreken dat de zorgprofessionals eens een keer om de tafel gaan zitten en gaan evalueren, hoe de communicatie beter kan. Samen met een paar (kersverse) moeders en een aantal therapeuten om vervolgens eens te kijken hoe we gezamenlijk oplossingen kunnen vinden. Ik zou hier graag aan mee willen werken. Het lijkt me namelijk een absolute must om de communicatie tijdens de bevalling te verbeteren en het aantal trauma’s en ook het aantal postnatale depressies naar beneden te brengen. Want deze twee gaan vaak hand in hand samen.

Heb je een bevaltrauma?

Ben jij of ken jij een moeder die van haar nare herinneringen aan de bevalling of haar trauma af wil? Of zit je na de bevalling niet lekker in je vel? Mail dan naar info@froufroubegeleiding.nl

 

 

Verandering van vrouw naar moeder

Soms vraag ik me wel eens af wat er van me geworden was, als ik geen moeder was geworden. Zou ik zo veranderd zijn als nu? Hoe zou mijn leven er dan hebben uitgezien? Heel erg anders of valt het misschien wel mee? Ik was een enorme partygirl vroeger. Ik ging alle festivals af en lustte graag een wijntje (of twee, drie…). Toen we besloten klaar te zijn voor het ouderschap, probeerden we zwanger te worden. Doordat ik lijd aan de ziekte collitis ulcerosa, lag ik opgenomen in het ziekenhuis en werd me verteld dat zwanger worden lastig zou zijn. Na anderhalf jaar proberen, lukte het nog steeds niet. Ik werd steeds kriegeliger van het feit dat ik elke maand menstrueerde. Toen ik een echo van mijn baarmoeder en eierstokken kreeg, zagen ze aan elke kant enorme hoeveelheden eitjes. Zoveel, dat er geen eentje kon rijpen, een beeld wat duidde op de aandoening PCOS. Ik zou een aantal onderzoeken ondergaan om uit te sluiten of vast te stellen of dit inderdaad zo was. Na weken wachten op mijn menstruatie, besloot ik toch maar eens een test te doen. Ik had allerlei gekke kwalen , ik was heel rillerig en ik had hartkloppingen waar je u tegen zegt. Continue reading

Wat als je geen oermoeder bent?

Voor veel moeders komt het moederschap gepland. Ze zijn de zogehete “oermoeder”. Ze dromen er als klein meisje al van hoe het is om mama te zijn. Ze oefenen met hun pop en verzorgen deze. Ze kleden hun Barbies aan en uit, borstelen hun haren, etc. Ik propte als mini oermoeder zelfs al leverworst in de mond van mijn pop Lieselot. Die mijn moeder er vervolgens met geen mogelijkheid meer uitgepeuterd kreeg . Maar, dat daar gelaten. Ik ben zo’n oermoeder, die er al haar hele leven van droomde om moeder te worden. Ik wilde niks liever.

Maar er zijn ook moeders die dit niet hebben. Die zich alles behalve een oermoeder voelen. De vrouwen die een kind krijgen omdat het naar eigen zeggen “moet”. Die de opgelegde druk van de maatschappij zo intens ervaren, dat ze besluiten om “toch maar een kind te krijgen”. Of moeders die per ongeluk zwanger raken en er geen raad mee weten. Die geen verbintenis voelen met het kindje wat in hun buik groeit en als het eenmaal geboren is, geen idee hebben wat ze er mee aan moeten. Continue reading

Mag ik een daverend applaus voor de alleenstaande moeder?

Het wordt te weinig gezegd, dus vindt ik dat er meer aandacht moet komen voor de alleenstaande moeders onder ons. Ik neem namelijk heel diep mijn pet af voor deze groep sterke mama’s. De moeders die elke avond in hun eentje het avondritueel bestieren. Elke dag opnieuw de spagaat tussen werk, kindjes, school en opvang proberen te overbruggen. Waar de meeste moeders die in een relatie zitten, dit al zwaar zat vinden (inclusief ondergetekende), doen deze alleenstaande moeders dit dag in, dag uit alleen. It takes a village to raise a child, maar zij hebben een dergelijke village vaak niet.

Diverse oorzaken

De redenen, waarom je als vrouw single mom wordt of bent, zijn legio. Soms begin je aan een zwangerschap, vol vertrouwen en geluk. Jullie zijn een gelukkig stel in een stabiele relatie en jullie wilden niets liever dan samen een kindje krijgen. Toch loopt jullie relatie op de klippen. Of je bent inmiddels veertig en hebt de juiste man nog niet ontmoet en moeder worden is je ultieme wens. Of je bent na een one night stand per ongeluk zwanger geworden en de vader is in geen velden of wegen te bekennen.  Of je partner is overleden en je bent ineens alleen achtergebleven samen met je kindje(s). Er zijn talloze voorbeelden met hetzelfde resultaat: je bent een alleenstaande moeder.

Hulde voor de alleenstaande moeder

Waar wij vrouwen in een goede relatie nog wel eens klagen over onze man die niet genoeg doet in het huishouden doet of het verschonen van poepluiers probeert te ontwijken, staan deze alleenstaande mama’s er echt helemaal in hun eentje voor. Ik heb zo ontzettend veel respect voor deze moeders! Een alleenstaande moeder is niet alleen een soort bedrijf dat nooit ophoudt, ze krijgt ook nog al eens te maken met vooroordelen. Want waarom is ze eigenlijk een alleenstaande moeder? Wilde de vader haar soms niet meer? Was ze “lastig? Of kon ze geen partner aan zich binden om een kindje mee te krijgen en moest ze het daarom maar alleen doen? Allerlei impertinente vooroordelen en vragen, als je het mij vraagt.

Soms loopt het leven net even anders

Ik denk dat geen enkele alleenstaande moeder het ooit van te voren zo had bedacht. Persoonlijk, denk ik dat elke moeder, vroeger dezelfde droom had als wij allemaal. Een huisje, een partner en een baby. Daarom vind ik ook dat we de alleenstaande moeder wat meer mogen ondersteunen in haar leven als mama, maar ook in haar strijd tegen de vooroordelen. Soms heb je de dingen die in je leven gebeuren, niet in de hand. Sterker nog: ik denk dat de meeste dingen in het leven je grotendeels overkomen. Terwijl wij allemaal doen alsof we de touwtjes in handen hebben en de boel kunnen controleren. “Life is what happends to you, while you’re busy making other plans”, zei John Lennon ooit. I rest my case.

Ondersteun de alleenstaande mama zoveel mogelijk!

Laten we de alleenstaande moeder prijzen en motiveren. Zullen we haar onze hulp aanbieden? Een keertje op haar kindje(s) passen, zodat ze iets leuks voor zichzelf kan doen? Of een pan met eten langsbrengen, zodat ze dit een keer niet zelf hoeft te bereiden. Laten we de single moms het gevoel geven, dat ze trots mag zijn op zichzelf, als moeder. Zij krijgt niet zo vaak complimenten als wij en hoort het immers een stuk minder vaak . Positieveer de alleenstaande moeder als je haar tegenkomt, vertel haar hoe sterk je haar vindt en wie weet maak je haar hele dag weer goed. Misschien is haar zelfbeeld wat aan de lage kant en fleurt ze hier helemaal van op. Kleine moeite, groot gemak.

Wil je hulp?

Ben je alleenstaande moeder en heb je hier moeite mee? Merk je dat je je soms eenzaam voelt en graag eens met iemand over dit soort dingen wil praten? Mail dan naar info@froufroubegeleiding.nl

 

Durf jij het al?

Moeders voelen zich zo net na de bevalling soms best wel om het hand. Niet iedere moeder verzandt in een post partum depressie, maar ook niet iedere moeder blaakt van geluk na de bevalling. Sommige mama’s voelen zich niet als zichzelf en twijfelen of ze wel een goede moeder zijn. Andere moeders weten niet hoe ze hun leven opnieuw moeten inrichten, na de komst van hun kleintje. Heel begrijpelijk!

Er wordt een hoop gepiekerd onder deze moeders. Zowel overdag, als midden in de nacht. Kan ik het moederschap wel aan? Waarom ben ik zo onzeker? Zijn andere moeders ook zo onzeker en angstig? Dit zijn veelvoorkomende vragen die door het hoofd van nieuwbakken moeders kunnen spoken. Vragen die je ‘s nachts soms wakker houden. Continue reading

Onbegrip onder moeders

De laatste tijd lees ik zoveel meningen vol onbegrip op social media, als het om moeders gaat die geen roze wolk ervaren. Dit zijn veelal de moeders die zelf de roze wolk in it’s full glory mogen ervaren. Iets wat ik erg fijn en bewonderingswaardig vind. Want zeg nou zelf, dit is slechts een klein handje moeders. De meeste mama’s, vinden het vaak toch ploeteren. Continue reading