Hoe ga je om met teleurstelling?

Soms kom je als moeder voor een teleurstelling te staan in je leven. Het kan iets kleins zijn, zoals een geannuleerde playdate waardoor je niet even rustig boodschappen kan doen. Maar soms, overkomt je als moeder een teleurstelling, waar je niet zo snel overheen kan stappen. Bijvoorbeeld, als je iemand in vertrouwen neemt over je soms negatieve gedachten over het moederschap en deze persoon reageert niet zo empathisch op je verhaal, als je gehoopt had. Of als je zwanger bent en je niet zo happy en onbezorgd in je zwangerschap staat, als je van te voren had gedacht. Of als je na de bevalling niet op een roze wolk zit en je niet kan genieten van je kindje, het moederschap en alles daaromheen. Dit kan heel pijnlijk zijn en vaak ook heftig voelen. Hoe ga je om met dit soort teleurstellingen in je leven? Continue reading

Vaders met een postnatale depressies

In mijn praktijk zie ik vooral moeders, die na de bevalling niet op een roze wolk zitten. Echter, zitten niet alleen moeders soms op een grijze wolk, ook vaders kunnen hier last van hebben. Uit onderzoek is gebleken dat een op de tien vaders, hier last van heeft in mindere tot soms ernstige mate. In mijn praktijk komen ook vaders, die na de bevalling erg moeten wennen aan hun nieuwe rol. Deze papa’s hebben vaak veel moeite met de grote veranderingen en de enorme verantwoordelijkheid die bij een newborn komt kijken. Zij hebben weliswaar geen last van de hormonen, maar bovenstaande gecombineerd met een hoge mate van onzekerheid en slaapgebrek, brengt deze vaders volledig uit balans. Dus komen deze papa’s bij mij in de praktijk voor begeleiding in deze moeilijke periode in hun leven.

Hier moet meer aandacht voor komen!

Ik vind het enorm belangrijk om aandacht voor postnatale depressies onder vaders te vragen. Omdat er van deze papa’s vaak wordt verwacht, dat ze het allemaal maar aankunnen. Terwijl het voor nieuwbakken vaders, ook heel moeilijk is om aan hun nieuwe vaderrol te wennen. Vaders vertellen mij: ”Vroeger gingen we samen naar festivals en zakten we avonden door in de kroeg. Nu liggen we elke avond om 21.00 uur in bed.” Dat is even omschakelen voor veel mannen. Ook het veranderen van hun vrouw, vinden veel vaders lastig. Draaide het vroeger nog om hen tweeën en werd er uitgebreid getafeld, tegenwoordig bepaalt de baby vrijwel alles en is er weinig ruimte meer voor hun tweeën, laat staan voor spontaniteit. Ik vertel deze uitgebluste papa’s dan ook, dat dit allemaal weer gaat komen. Dat het eerste jaar met een baby nu eenmaal heftig is. Dat het wennen is, om samen voor een kindje te zorgen en dat jullie elkaar hierin weer moeten vinden. Continue reading

Als mama voel je soms angsten en dat is oké

Veel mama’s die ik zie in mijn praktijk, ervaren regelmatig angst. Omdat ze bang zijn dat hun kindje iets overkomt. Of dit nu is, door hun toedoen of die van een ander: de angst is echt en alomvattend aanwezig. Als je vaak leeft in angst, heb je een niet aflatend gevoel van gejaagdheid, je hebt regelmatig hartkloppingen en je slaapt slecht. Dit laatste verergert het probleem ook nog eens. Als je slecht slaapt (en dan heb ik het niet over drie nachten), vermindert onder andere je relativeringsvermogen. Dit vermogen heb je soms even hard nodig, als je in paniek bent. Omdat het je kan kalmeren en weer met beiden benen op de grond kan zetten. Als je niet of weinig slaapt, gaat dit relativeringsvermogen op de schop en heb je dus nog meer last van deze angstige gevoelens. Hierdoor ga je ook weer minder goed slapen, omdat je soms in paniek wakker schrikt ’s nachts. Voor je het weet, beland je in een vicieuze cirkel waar je moeilijk alleen uitkomt.

Vluchten, bevriezen of vechten

Vanuit de oertijd zijn we als mens geprogrammeerd om op drie manieren op angst te reageren: bevriezen, vechten of vluchten. Welke van de drie je ook (onbewust) kiest, je accepteert je angst niet. Je bevriest, vecht er tegen of rent ervoor weg. Beiden is heel begrijpelijk, want angst voelt onaangenaam. Het is nu eenmaal geen fijne emotie om te ervaren. Logisch, dat je brein er van weg wil gaan. Echter, op het moment dat je dit doet, negeer je eigenlijk het probleem en komt de angst uiteindelijk als een boemerang weer bij je terug. Soms heviger, dan dat de angst hiervoor was. Continue reading

Stoppen met moeten

Misschien is het je al eens opgevallen. Je loopt op straat en ineens denk je: ik zou ik eigenlijk nog even de ramen moeten lappen voor de visite zo meteen komt. Of je buurvrouw komt binnen terwijl je een taart staat te bakken en zegt: “nou zo’n lekkere taart wil ik ook wel” en prompt sta je diezelfde avond nog een creatie voor je buurvrouw te bakken. Of je zit op je werk en ineens bekruipt je de gedachte: ik ben al een week niet wezen sporten, ik ben ook zo lui. Ik moet NODIG weer even langs de gym. Om vervolgens tot 22.00 uur ’s avonds nog met gewichten in de weer te zijn, terwijl je al een week niet fatsoenlijk geslapen hebt en eigenlijk vroeg naar bed wilde. Herkenbaar?

Wij vrouwen zijn er enorm goed in, om van alles te moeten. En daar mogen we wel eens mee stoppen, als je het mij vraagt. Want van wie moet je al die dingen, zogenaamd? Juist! Van jezelf! Dus hoeft het dus helemaal niet! The end. Continue reading

Hoe mama worden mijn leven verbeterde

Ver voordat ik moeder werd, leidde ik het leven van iemand met serieuze F.O.M.O. (Fear Of Missing Out). Ik wilde niks missen en draafde door mijn leven, alsof er geen morgen zou zijn. Ik ging naar alle feestjes, naar alle festivals, verjaardagen, lunchdates, borrells, you name it. Ik was overal en ik zei nooit af. Dat kwam niet eens in me op. Gas op die lollie, was mijn motto! Toen ik voor de eerste keer zwanger werd, hield ik dit moordende tempo nog aardig lang vol, tot dat de lichamelijke kwalen op begonnen te spelen en ik nog amper kon lopen door de bekkeninstabiliteit. Met veel tegenzin, minderde ik vaart en moest ik af en toe wel eens nee zeggen. Dat voelde helemaal niet relaxed. Want je zou maar iets missen! Dat gevoel vond ik moeilijk te verteren. Continue reading

Sorry is my middle name

“Sorry”, zeg je als je per ongeluk tegen iemand aanbotst op straat. De man in kwestie knalde eigenlijk tegen jou aan, maar hij loopt gewoon door. Hij lijkt je niet eens op te merken. Op je werk, spreek je een collega aan op een fout in zijn of haar werk. Je collega strubbelt tegen en gaat in de aanval. Voor je het weet maak je je excuses en ga je gauw over tot de orde van de dag. Herkenbaar? Vrouwen zijn over het algemeen meesters in sorry zeggen. Het woordje valt te pas en te onpas. Mannen hebben dit veel minder. Die leggen de schuld sneller bij een ander en zullen niet snel sorry zeggen, als ze vanuit de draaideur pardoes tegen je aanlopen. Dit is genetisch bepaald. Cru, maar waar.

Sorry is een stopwoord geworden

Moeders die ik in de praktijk zie (en ook daarbuiten), laten sorry vaak van hun lippen rollen. Ze zeggen sorry tegen hun partner, omdat ze moe zijn en een kort lontje hebben. Of deze mama’s bieden hun excuses aan, omdat ze moeten huilen om hun depressie. Of deze moeders zeggen sorry, omdat ze hun emoties tonen en de ander zich hier ongemakkelijk bij voelt. Dat hoeft helemaal niet! Stop alsjeblieft met sorry zeggen! Het is een stopwoord geworden en dit is zo zonde! Het is negen van de tien keer namelijk helemaal niet nodig om sorry te zeggen! Andere mensen doen het ook niet zo vaak. Kijk maar eens om je heen. Zie jij de buurvrouw steeds sorry zeggen? Of zie je je partner de hele dag sorry zeggen, omdat hij zijn sokken niet opruimt? Nee! Dit is waarom je echt mag stoppen met sorry zeggen: Continue reading

Hoe leer je tijdens deze Corona crisis je gedachten en emoties te accepteren?

Het zijn moeilijke tijden momenteel. We zitten als moeders allemaal in hetzelfde schuitje en moeten door de Corona crisis roeien met de riemen die we hebben. De meeste moeders die ik zie en spreek hebben regelmatig last van sombere gevoelens, angst of paniek. De meesten proberen dit weg te relativeren of er voor te vluchten. Beiden heeft eigenlijk niet zoveel zin. Wat dan wel? Accepteren dat je nu niet zo lekker in je vel zit en dat deze gedachten en emoties erbij horen.

Kennismaken met mindfulness

Voordat ik ooit kennis had gemaakt met mindfulness, had ik geen idee wat acceptatie nu eigenlijk inhield. Iedereen had het altijd maar over “loslaten”. Ik had geen idee hoe dat werkte, loslaten. Ik vond het een heel abstract woord, met een nog vagere betekenis. De meeste moeders kunnen eigenlijk vrij weinig loslaten. Als je eenmaal moeder bent, heb je over weinig dingen nog controle of zekerheid en dat is nu net wat je zo nodig lijkt te hebben. Zeker tijdens deze Corona crisis. Maar is dat eigenlijk wel zo? Of is het een schijnveiligheid die je op deze manier creëert?

Wereld voor me open

Toen ik me een paar jaar geleden begon te verdiepen in mindfulness, ging er een wereld voor me open. Wat was dit fijn! Ik had altijd een enorme behoefte om van alles te controleren in mijn leven. Ver voordat ik therapeut werd, was mijn agenda mega vol en tot op de seconde af dichtgetimmerd met ingeplande afspraken. Er was dus weinig ruimte voor spontaniteit, maar ook weinig ruimte voor zelfreflectie. De acceptatie was ver te zoeken. Of eigenlijk totaal afwezig in mijn leven. Door mindfulness leerde ik wat er echt toe deed: mezelf leren accepteren precies zoals ik ben met alle gedachten en emoties die ik had op een dag. En dat waren er veel, geloof me!

De bekende bubble

Als je als nieuwbakken moeder zo net na de bevalling in de bekende bubble zit en de dagen vliegen aan je voorbij, dan is het moeilijk om vinger aan de pols te houden, over hoe je je nu eigenlijk echt voelt. Maar ook nu door het Corona virus veel moeders thuis zitten met hun kids en thuisleraar zijn geworden, daarnaast thuis moeten werken en ook nog het huishouden moeten runnen, gebeurt er enorm veel. Teveel. We zijn dus en masse aan het overleven en kunnen eigenlijk nog amper gewoon alleen naar de wc. Gewoon even “zijn” is mission impossible geworden.

We kijken op insta naar hoe andere moeders het doen. We vergelijken onszelf met die andere moeders die het allemaal wel lijkt te lukken. Bij wie het homeschoolen bijvoorbeeld moeiteloos lijkt te gaan. Is dat de realiteit?

Welnee!

Het gras is altijd groener

Dit lijkt misschien zo, omdat het gras aan de overkant altijd groener is. Omdat die andere moeder veel leukere dingen met haar kroost doet. Omdat de baby van de insta perfect mom wel doorslaapt. En omdat je eigenlijk een groter huis wil, met een tuin nu je in quarantaine zit en nergens heen kan. Herkenbaar much? Wat is er gebeurt met de acceptatie van dingen, precies zoals ze zijn? Het komt nog amper in de meeste mensen op. Zonde, want als je leert dingen te accepteren zoals ze zijn, gaat er een wereld voor je open. Laat staan wat er gebeurt, als jij jezelf gaat accepteren zoals je bent. Of nog mooier: als je van jezelf gaat houden, onvoorwaardelijk en precies zoals je nu bent. Ook als je soms hele donkere gedachten hebt die je met niemand wilt delen. Zeker nu in deze Corona crisis is dat heel erg belangrijk!

Oneindig veel gepieker

Acceptatie is het nieuwe zwart. Waarom? Omdat de doe-modus je niks brengt. Het zorgt voor oneindig veel gepieker,vooral ’s nachts. Voor een continue gevoel van onvrede omdat je dingen anders wilt zien dan ze op dit moment zijn. Logisch, want het Corona virus heeft ons leven drastisch verandert en dat is heel ingewikkeld. Het zorgt er ook voor dat je niet gelukkig bent met je leven, jezelf en alles wat daaromheen hangt. En daar zit hem nu net de crux. Als je leert dat je dingen kan accepteren zoals ze zijn en dat dit nu eenmaal bij jou en je leven hoort, zal je zien hoe veel gelukkiger je je gaat voelen. Omdat je rust hebt. Geen gemaal in het holst van de nacht, geen discrepanties tussen waar je nu bent in je leven en waar je zogenaamd zou moeten zijn. En bovendien: jij en je gezin kunnen alles aan wat er op jullie afkomt. Ook de Corona crisis. Gewoon, omdat je hebt leren accepteren.

Ik accepteer, ik accepteer, ik accepteer

Het begint bij tegen jezelf zeggen: ”Ik accepteer dat ik dit nu denk of voel.’ Daarmee geef je jezelf ruimte voor de dingen die je op dat moment denkt en voelt. Ook geeft het een gevoel van rust. Want je hoeft er niet langer tegen te vechten, het is er nu toch al. Dus laat het er dan ook maar gewoon zijn. Haal een paar keer diep adem en ga daarna verder met de orde van de dag, zodat je niet verzand in een negatieve spiraal. Positieve affirmaties werken ook goed. Dit zijn positieve gedachten over jezelf die je gedurende de hele dag tegen jezelf kan zeggen. Zoals: ”ik hou van mezelf, precies zoals ik ben.” Hiermee sla je een ander pad in, wat niet is bezaaid met piekeren en onrust, maar met zelfliefde en door met een milde bik naar jezelf kijken. Want dat verdien je!

Hoe leer je dit nu?

Ook zo benieuwd hoe je echt zelfliefde en zelfacceptatie kunt leren? Mail dan naar info@froufroubegeleiding.nl. Ik begeleid je over het pad dat acceptatie en zelfvertrouwen heet.

 

7 tips om je grenzen beter aan te geven

Er zijn van die momenten in je leven, waar op je achteraf denkt: had ik toen maar wat terug gezegd. Of: was ik toen maar assertiever geweest. Hoe komt het toch, dat wij vrouwen (en sommige mannen) het zo lastig vinden om onze grenzen aan te geven? Waarom vinden wij het woordje “nee” zo lastig om uit te spreken? Sterker nog, de meeste mama’s die ik zie in de praktijk, voelen ook nog eens een grote behoefte om uit te leggen, waarom ze nee zeggen. Eigenlijk is dit helemaal niet nodig, want het woordje “nee” is in principe al voldoende. Je hebt antwoord gegeven, de teerling is geworpen, schluss. Ik geef je daarom graag tips, om beter je grenzen aan te geven, gewoon omdat je leven er een stuk makkelijker en vooral: een stuk leuker door wordt.

  1. Leer te luisteren naar je gevoel en volg dit vervolgens. Dus als jij intuïtief al aanvoelt, dat wat er van je gevraagd wordt niet oké is of over je grenzen heen gaat, zeg dan nee. Je voelt dit unheimische gevoel niet voor niets en het is heel belangrijk om op dat moment je gevoel te volgen en je grenzen aan te geven aan die ander.

Continue reading

Gun het jezelf

Moeders hebben de neiging om zichzelf allerlei dingen te ontzeggen. Niet alle moeders. Sommigen kunnen heel goed voor zichzelf zorgen. Ik heb het over de moeders, die na de bevalling niet op een roze wolk zitten en daar niet uit komen. Deze mama’s cijferen zichzelf vaak helemaal weg voor hun kindje(s) en voor hun gezin. Ze willen er alles aan doen om ervoor te zorgen dat het hen aan niks ontbreekt. Logisch, want je wil graag een goede moeder zijn. Continue reading

Hoe je als mama kan stoppen met hollen, vliegen, rennen

Je herkent dit vast als moeder: je springt ‘s morgens uit bed. Haast je onder de douche, schiet in je outfit en rent de trap af naar beneden. Eenmaal in de keuken, maak je gauw het ontbijt voor je kindjes, jezelf en wellicht je partner. Je drinkt snel een slok van je nu nog hete koffie, helpt je kids met aankleden en tussendoor smeer je de broodjes voor mee naar school. Je neemt nog een slok van je inmiddels bijna koude koffie en vliegt met je kids en drie tassen om je arm de deur uit.

Het is een grote rat race

Als je je de kindjes hebt weggebracht naar de opvang en school sjees je naar je werk. Daar slurp je gauw voor de vergadering begint je nu wel hete koffie naar binnen. Je ploft neer op een stoel met een hoge hartslag en dan moet de werkdag nog beginnen. Voor je het weet, is de dag voorbij gevlogen. Je herinnert je ineens dat je oudste morgen een knutselwerk mee naar school moet nemen en vanavond ga je al sporten. Dus wanneer moet dat afgemaakt worden? Je besluit eerder van je werk weg te gaan, maar bedenkt onderweg dat je geen rijst meer in huis hebt voor het avondeten, dus snel naar de supermarkt. Daarna haal je de kids op van de opvang, maak je in rap tempo dat knutselwerk af met je oudste en kook je nog even een avondmaaltijd.

Constant in de overlevingsstand

Wanneer je als moeder alle ballen in de lucht moet houden, is het vaak moeilijk om even pas op de plaats te maken voor jezelf. Het leven raast aan je voorbij en je hebt amper tijd om stil te staan bij wat er allemaal gaande is. Als je net bevallen bent, wordt je overweldigd door alles wat je moet onthouden met betrekking tot de zorg van je kindje, door het slaapgebrek en de rondrazende hormonen. Je staat eigenlijk constant in de overlevingsstand . Maar dus ook als je meerdere kindjes hebt of kinderen die al wat ouder zijn, is dit een terugkerend probleem. Continue reading