Als je als moeder constant in angst leeft

Sommige moeders voelen zich na de bevalling enorm onrustig. Het enorme verantwoordelijkheidsgevoel is overweldigend aanwezig. Vaak gaat dit gevoel gepaard met angstige en paniekerige gedachten en emoties. Omdat je niet weet wat normaal is, denken veel moeders dat dit erbij hoort of nog erger: dat ze zich aanstellen. Niks is minder waar. Als de angst vervolgens niet weggaat, maar alleen maar erger wordt, voelen deze mama’s zich vaak enorm onzeker en bang. Deze mama’s vragen zich af: wat als dit voor altijd blijft? Waarom denk ik de hele tijd zulke enge dingen? Wanneer stopt dit?.

Intrusies

Ik zie dit vaak in mijn praktijk en veel van deze moeders krijgen daarnaast last van intrusies. Dit zijn gedachten als: wat als ik mijn kind uit het raam gooi? Of als je de vaatwasser leegruimt: wat als ik mijn kind neersteek met een mes? Ik had hier zelf ook enorm veel last van na de geboorte van mijn oudste dochtertje. Ik dacht oprecht dat ik gek aan het worden was. Dat ze mijn kind bij me weg zouden halen en ik haar nooit meer zou zien.  Ik vroeg mezelf af: waarom denk ik dit de hele dag? Ik moet wel een hele slechte moeder zijn, dacht ik steeds. Dit alles gaf me nog meer angst en hierdoor belandde ik in een negatieve spiraal waar ik zelf niet meer uitkwam.

Veel schuld- en schaamtegevoel

Veel moeders kampen met deze intrusieve gedachten en durven het aan niemand te vertellen. Uit schaamte en schuldgevoel of uit angst om weggezet te worden als slechte moeder. Dit soort gedachten zijn, hoe gek dat ook klinkt, volkomen normaal. Het is een waarschuwingssysteem vanuit je brein dat zegt: let je op dat je de buggy niet loslaat als je op een steile helling loopt. Of: let je op dat je niet per ongeluk je kindje onder water laat gaan bij het in bad doen. Kortom: dit zijn allerlei scenario’s waar je je kindje voor wil behoeden. Continue reading

Als je je als moeder onzeker voelt

We leven in een van de meest bizarre tijden ooit. De Corona crisis leek even wat minder grip te hebben op onze maatschappij, maar met de meest recente ontwikkelingen, stijgen de cijfers weer de pan uit. Ik hoor een hoop onzekerheid om me heen. Moeders die enorm worstelen met deze onzekerheid. Wat als deze semi lockdown niet werkt en we straks in een totale lockdown gaan? Wat als de scholen weer gaan sluiten? Wat als mijn eigen bedrijf omvalt of mijn partner zijn baan verliest? Het brengt enorm veel onzekerheden met  zich mee.

Die andere moeders hebben er schijnbaar geen moeite mee

Maar ook binnen het moederschap voelen veel mama’s zich onzeker. Als je om je heen kijkt, in real life of op soial media, lijkt het alsof andere moeders het allemaal ogenschijnlijk makkelijk af gaat. Veel moeders voelen zich dan te kort schieten of krijgen een faal gevoel van binnen. Zo zonde, want die andere mama’s lijken het wellicht allemaal voor elkaar te hebben, maar schijn kan bedriegen. Wie weet heeft die ene moeder net een huilbui achter de rug omdat ze zich heel rot voelt. Of misschien moet die andere mama en haar partner elke maand de eindjes aan elkaar knopen en hebben ze veel stress omtrent de financiën binnen hun huishouden. Continue reading

Mijn book tour gaat beginnen!

Afgelopen juni lanceerde mijn Engelse boek “This Is Post Partum.” Een droom die uitkwam, een internationaal boek publiceren! Ongelofelijk! Het is zo’n mega stap in mijn werk met moeders (en vaders) zonder roze wolk. Ik kan het soms nog steeds niet geloven dat dit allemaal gebeurt. Door de pandemie, was het lang onduidelijk hoe mijn book tour zich zou vormgeven en of ik überhaupt ergens naartoe zou gaan. De lancering begon digitaal met veel internationale aandacht voor mijn boek. Zo werd mijn artikel gepubliceerd in The Washington post en werd ik geïnterviewd door Jenny Mc Carthy. Ook zou ik naar New York vliegen om daar mijn book tour te gaan beginnen, maar met wat er allemaal gaande is in Amerika en de stijgende Corona cijfers, vond zowel mijn team als ik dat geen goed idee.

De kogel ging door de kerk

Dus besloten we dat we gingen kijken of de book tour in Dubai zou kunnen starten. Daar is mijn internationale uitgever (The Dreamwork Collective) gevestigd. Heel lang was het onzeker of ik er naartoe kon gaan of niet. Zowel daar als hier, fluctueerde de cijfers enorm. Afgelopen week ging de kogel door de kerk: ik ga naar Dubai. Heel snel al! Aanstaande vrijdag vliegen we al. Het voelt enerzijds heel spannend en anderzijds helemaal te gek dat dit nu eindelijk gaat gebeuren. Er worden drie evenementen georganiseerd die binnen de huidige richtlijnen en veiligheidsmaatregelen gaan plaatsvinden. Dubai hanteert een stuk strengere richtlijnen dan Nederland. Dus alles wordt heel goed geregeld door mijn team in Dubai. Continue reading

Als je het moederschap (soms) zwaar vindt

Er zijn soms van die momenten in het moederschap waarop je het even niet ziet zitten. Dit zijn meestal de momenten waarop de dingen niet zo gaan, zoals jij het graag had gewild. Of op de momenten waarop je door slaapgebrek, hormonen en weinig tijd voor jezelf het gevoel hebt dat je het niet meer kan handlen. Heel begrijpelijk, want als je net mama bent geworden, komt er enorm veel op je af. Maar ook als je kindjes wat ouder zijn, kan het moederschap je soms zwaar vallen. Veel moeders houden dit voor zichzelf, omdat ze niet willen klagen of niet als slechte moeder bestempeld willen worden.

Weg met dat taboe!

Dit laatste weegt erg zwaar mee voor deze mama’s. Want zeg nou zelf, niemand vindt het leuk om om als ontaarde moeder neergezet te worden. Alleen door het verzwijgen van dit soort dingen, gaat het taboe er niet af en denken andere moeders dat zij de enige zijn die het moederschap soms zwaar vinden. Dus, is het belangrijk dat we hier meer open over gaan praten. Je mag het moederschap namelijk best zwaar vinden. Dat is volkomen normaal. Ik ken eigenlijk geen enkele mama die dit soort momenten niet heeft. Inclusief ondergetekende.

Spaghetti tegen het raam

Als mijn peuter weer eens met spaghetti loopt te smijten tijdens het avondritueel en mijn oudste de mini courgette stukjes uit het eten plukt en zegt:”dit eet ik niet, want het is groen.” Terwijl ik net mijn stinkende best heb gedaan om een lekkere en gezonde maaltijd te maken. Denk je dat ik dan met een tevreden glimlach ontspannen aan tafel zit? Natuurlijk niet! Ik zit dan ook te balen. Zo heeft elke moeder van dit soort momenten.

Veel moeders lopen vast

Ik ken veel moeders die na de bevalling vastlopen, omdat ze de lat veel te hoog leggen voor zichzelf. Ze verwachten van zichzelf een perfecte mama die alles aan het moederschap leuk vindt. Dat ze alles meteen goed moeten kunnen en niet moren falen. Of dingen niet altijd even leuk vinden, zoals weinig tijd voor jezelf, de borstvoeding die niet loopt of dat jij en je partner elkaar vrijwel amper kunnen spreken. Laat ik een ding vooropstellen: de perfecte moeder bestaat niet. Je kan je uiterste best doen, maar aan perfectie kan vrijwel niemand tippen. Dus let die lag een stuk lager en kijk met een milde blik naar jezelf. Continue reading

Een jaar na de rectus diastase operatie

Deze week is het precies een jaar geleden dat ik geopereerd werd aan mijn rectus diastase. Ik schreef hier eerder al een blog over. Sindsdien krijg ik vaak mailtjes en DM’s over hoe het daarna is gegaan. Om al deze vragen in een keer te kunnen beantwoorden,  besloot ik deze blog te schrijven.

Meteen pijn

Toen ik wakker werd uit de narcose had ik meteen veel pijn. Een buikwandcorrectie is geen kattenpis. De snijwonden brandden enorm en het was heftig. Ik had een drukpak aan, wat ervoor moest zorgen dat er zo min mogelijk vochtophopingen kwamen. Door de pijnmedicatie sliep ik veel en toen ik de volgende dag naar huis ging, verliep dat eigenlijk best goed. Ik had wel pijn, maar kon wel in en uit de auto komen. De dagen erna lag ik veel in bed, maar probeerde ik ook elke dag een stukje te wandelen in de tuin. Dit is goed voor je wondgenezing en bloedsomloop. Ik liep zo krom als een oud vrouwtje. Omdat de wond heel strak gespannen staat, kan je simpelweg niet rechtop zitten of staan. Dit was na een week of zes over. Toen liep ik weer normaal rechtop.

Rust houden

De eerste twee weken moest ik zoveel mogelijk rust houden en mocht ik vrijwel niks doen qua tillen, autorijden, boodschappen doen of huishoudelijk werk verrichten. Dit betekende ook dat ik mijn kindjes niet op kon tillen. Dat was lastig, maar omdat mijn man twee weken vrij had genomen, deed hij veel in en om het huis en was dit probleem hierdoor grotendeels opgelost. Na twee weken moest ik op nacontrole komen. De arts controleerde de wonden en keek of het litteken goed aan het genezen was. Dit bleek het geval. Helaas bleek ook dat ze me te weinig pijnmedicatie hadden gegeven. Ze hadden me een te lage dosering gegeven, waardoor ik de weken ervoor veel pijn had. Ik kreeg toen alsnog een hogere dosis voorgeschreven, maar omdat het na twee weken al zo goed ging, besloot ik die niet meer te nemen. Morfine is een verslavende medicatie en eigenlijk wilde ik het liever afbouwen in plaats van er nog meer bij slikken.

Ik kreeg een nieuwe navel

Mijn navel was vervangen door een nieuwe en mijn oude navel litteken zat nu onder mijn bikinilijn. Mijn nieuwe navel zag er gek uit vond ik. Mijn buik was plat, iets wat ik al jaren niet meer gezien had. Het drukpak moest ik 24/7 aan en daar zat dus een plas gat in. Ja, echt. Dus ik had geen ondergoed aan. Dat kon wel, maar dat vond ik niet lekker zitten en om nou elke keer dat drukpak aan en uit te doen om naar de wc te gaan, was echt geen optie. Ik kreeg het drukpak aan het begin ook niet zelf aan of uit, dat moest mijn man doen. Je kan wel zeggen dat onze relatie zich enorm verdiepte in deze periode ;).

Weer alles opbouwen

Na vier weken mocht ik alles weer op gaan bouwen, maar nog niet sporten. Ik kon wel weer lichte dingen tillen en ik tilde mijn kindjes zittend op mijn schoot. Na zes weken mocht ik weer gaan sporten. Geen bukikspieren trainen, maar wel rustig fitnessen of bodypump lesjes doen. Ik deed nog geen high intensity trainingen als Git, Burn of hardlopen. Daar heb ik een half jaar mee gewacht, omdat het niet goed voelde om dit eerder te doen. Yoga was volgens mijn arts nog te vroeg. Omdat het niet goed was om die buikspieren al op te gaan rekken. Sporten voelde meteen fijn. Omdat mijn buikspieren weer aan elkaar zaten, had ik geen pijn of druk down under. Wat een enorm verschil! Ik was zo opgelucht en blij!

Geen bekkenpijn meer

Toen ik eenmaal weer begon met hardlopen, had ik ook geen pijn meer aan mijn bekken. Ik kon gewoon rennen zonder dat ik verging van de pijn. Buikspieroefeningen voelden aan het begin heel gek. Omdat het zo strak zat en ik het gevoel had dat de boel ontplofte als ik het aanspande. Dus bouwde ik dit heel rustig op. Planken voelde wel goed, maar dan niet meteen een minuut lang, gewoon vijftien seconden, toen twintig, dertig, etc. Het litteken genas al die tijd goed en kleurde van rood naar paars, naar geel en weer terug naar lichtpaars. Die kleur heeft het nu nog steeds. Ik verlitteken niet zo mooi, dus het litteken is in mijn optiek niet mooi. Maar omdat het onder mijn bikini broekje zit, ziet niemand dat en maakt het me ook niet zoveel uit. Mijn navel is ook nog steeds lichtpaars gekleurd, maar ook daar ben ik inmiddels aan gewend.

Was het het allemaal waard?

De grote vraag die ik van iedereen kreeg is: was het het waard? En het antwoord is volmondig ja! Mijn kwaliteit van leven is enorm verbeterd. Ik heb geen pijn meer bij dagelijkse activiteiten en ik kan gewoon met mijn kids rennen, stoeien en gek doen zonder pijn te ervaren. Ook is mijn buik plat, dat vind ik esthetisch gezien mooi en fijn. Maar het belangrijkste is dat die bekkenpijn weg is. Dat geeft zoveel rust. Natuurlijk was de pijn van de operatie heftig aan het begin, maar met name de eerste twee weken zijn het pittigst. Waarvan ik de eerste week het ergst vond. Na die eerste twee weken ging het herstel met rasse schreden vooruit. Nu, een jaar later kijk ik er positief op terug en ik heb het er allemaal graag voor over gehad.

Heb je nog vragen?

Heb je vragen over bovenstaande of overweeg je een buikwandcorrectie? Mail dan gerust naar info@froufroubegeleiding.nl

Ik was te gast bij Jenny Mc Carthy!

Een week geleden kreeg ik een e-mail die ik nooit had verwacht. Mijn publiciste mailde mij: “Hi Tilda! I have amazing news! Jenny mc Carthy wants to talk about your book “This Is Post Partum.” Ik dacht: staat dit er nou echt? Ik las de mail nog drie keer. Was dit de Jenny Mc Carthy? Als in: wereldberoemde filmster, mama, auteur en radio host? Jawel! Het was Jenny echt! Of ik donderdag 16 juli een interview met Jenny herself wilde doen. Het antwoord kunnen jullie natuurlijk wel raden!

Daar kwamen de zenuwen

De hele week kreeg ik berichtjes en mailtjes over het intervirew en op een gegeven moment begonnen de zenuwen te komen. Ik sliep onrustig, droomde over gemiste afspraken en werd wakker in de go modus. Toen mijn publiciste mailde dat de Jenny Mc Carthy show maar liefst 32 miljoen luisteraars per maand had, wist ik: dit wordt een groots ding. Ik ben niet zo snel star struck en ik heb voor mijn werk talloze bekende moeders ontmoet, dus dat is voor mij alsof ik met ieder ander in gesprek ben. Maar dit interview met Jenny Mc Carthy was toch wel even next level moet ik eerlijk bekennen.

Early bird

Het was een vroegertje afgelopen donderdag. Ik moest om 5.00 uur klaar zitten voor het radio interview wat via Zoom opgenomen zou worden! Ik had de wekker gezet om 4.30 uur en toen deze afging dacht ik echt even dat er een grapje met me werd uitgehaald. Het was pikkedonker en ik lag nog in diepe slaap. “waarom gaat mijn wekker nu af?”fluisterde ik tegen mijn man. Hij antwoordde heel droog:”Omdat je zo een interview hebt met Jenny!” Oh ja! Ik sprong uit bed, douchte snel en poetste mijn tanden. Eenmaal beneden zette ik nog even snel een kopje thee en installeerde ik mezelf achter mijn laptop. Continue reading

Als je relatie onder druk staat

Nu we de Corona lockdown periode een beetje uit beginnen te komen, merk je dat veel jonge moeders en vaders uitgebluster zijn dan ooit. De afgelopen periode hebben veel ouders die ik zie in mijn praktijk en om mij heen, enorm gebuffeld. Het thuiswerken in combinatie met het full-time zorgen voor je kind in zo’n stressvolle periode heeft flink zijn tol geëist voor deze ouders. Als je dan ook nog kinderen hebt waar je thuis les aan moet geven, werd de druk helemaal hoog. Veel ouders stonden in de overleving stand en hierdoor kwamen veel relaties onder enorme druk te staan.

Een relatie is hard werken

Een relatie is hard werken, ja ook voor de stellen bij wie het ogenschijnlijk allemaal heel makkelijk gaat. Ook zij worstelen achter gesloten deuren met hun issues. Alleen posten ze dat niet op social media en niet ieder stel is open over hun relatiestrubbelingen. Dat hoeft ook helemaal niet. Maar dit is dus de reden waarom het soms lijkt alsof het ene stel  er moeiteloos doorheen lijkt te gaan, terwijl jij en je partner elkaar soms niet konden luchten of zien. Continue reading

Het is zover! Mijn Engelse boek This Is Post Partum wordt gelanceerd!

Na jaren dromen, schrijven en zoeken naar de juiste uitgever, is het dan zover: mijn  Engelse boek “This Is Post Partum” wordt deze week gelanceerd! Het was me het ritje wel. Toen ik in 2017 “Toen kreeg ik weer lucht’ uitbracht, wist ik dat ik nog lang niet klaar was met dromen. Mijn ultieme missie is om zoveel mogelijk moeders en vaders zonder roze wolk te kunnen helpen. Die droom was groter dan alleen ons kleine kikkerlandje. Ik droomde over een internationaal boekencontract.

Zestig keer afgewezen

Na zestig keer te zijn afgewezen, kreeg ik begin 2019 een mailtje van The Dreamwork Collecitive:”Hi Tilda. We love your book and we would like to publish it!” Ik legde mijn telefoon even weg, omdat ik het niet kon geloven. Stond dit er echt? Na al die afwijzingen, zag een internationale uitgever eindelijk wat ik ook zag: mijn Engelse boek is needed! Ik tekende mijn contract met mijn uitgever en vierde feest. Mijn droom kwam uit en ik kon het bijna niet geloven!

Titel bedenken

De maanden die volgden stonden in het teken van het vertalen van de rest van mijn boek. Iets wat makkelijker klinkt dan gedaan. Ik neem mijn pet af voor de vertalers onder ons. Wat een klus was dit! Daarnaast begon achter de schermen het uitdenken van een marketing en PR-plan en ik moest natuurlijk de  titel van mijn boek bedenken. Bij mijn Nederlandse boek duurde dat wel even. Bij mijn Engelse boek was de titel meteen daar. “THIS IS POST PARTUM” Als in: dit is het moederschap, niks meer, niks minder. Open, eerlijk en zonder fluwelen handschoentjes. En met humor, want dat vindt ik zo belangrijk.

Ook nieuw materiaal geschreven

Daarnaast schreef ik nieuw materiaal over bijvoorbeeld incontinentie, seks na de bevalling en self care. Mijn redacteur Thalia in London was laaiend enthousiast over alles wat ik aanleverde. Iets wat ik niet eerder zo heb meegemaakt. Zij heeft New York Times bestsellers geredigeerd, dus haar mening was erg belangrijk voor me. Ze was ook kritisch en soms kreeg ik een document terug met allen maar rode letters. Het voelde dan een beetje zoals vroeger als je je dictee had gemaakt. Daar kwam de juf weer met haar rode pen.

Mijn darmziekte gooide roet in het eten

Alles verliep van een leien dakje tot ik afgelopen november ineens heel erg ziek werd. De collitis ulcerosa die ik sinds 2005 heb, was in alle hevigheid opgevlamd en ineens lag ik doodziek in het ziekenhuis. Na 6 weken was ik weer hersteld en kon ik verder met mijn boek. Onze lanceerdatum in april werd uitgesteld. Dat zou ik nooit en te nimmer meer gaan halen. Stresvol, maar de juiste beslissing achteraf. Helemaal omdat Covid 19 ineens om de hoek kwam kijken. Het zou 14 juni in New York worden. Uiteindelijk werd ook die datum veranderd, omdat in NYC een van de grootste Corona haarden ter wereld ontstond. Mijn NYC booklaunch werd veranderd naar een online booklaunch op 16 en 17 juni. Het is vrij uniek dat een boek online wordt gelanceerd. Tegelijk spreekt  mijn boek spreekt nu meer dan ooit tot nieuwbakken moeders en vaders wereldwijd.

Net bevallen en Corona

Want, je zal op dit moment maar niet op een roze wolk zitten en er dan ook nog een pandemie boven op krijgen. Het is eigenlijk niet te doen voor deze ouders. Dit boek is nu zo hard nodig voor deze kersverse ouders! Ik hoop dat ik een hoop moeders en vaders zonder roze wolk steun en hulp mag geven met mijn boek. Ik hoop dat ik hen mag helpen en ondersteunen in een tijd waarin het lijkt alsof de wereld in de fik staat. Dream big, zullen we maar zeggen of zoals mijn uitgever het zei :”go hard or go home!”

Drie maal is scheepsrecht

De booktour in Amerika is nu verzet naar oktober. Fingers crossed dat alle reisrestricties dan zijn opgeheven en het dan echt ‘drie maal is scheepsrecht’ waardig mag verlopen. Mocht je een Engelstalige of internationale net bevallen mama of papa kennen die ook wel wat steun kan gebruiken, mijn Engelse boek is hier verkrijgbaar.

Help! Ik faal als mama!

Soms heb je als mama van die momenten waarin je het gevoel hebt dat je faalt. Bijvoorbeeld omdat je kinderen je tot waanzin drijven en je even weinig tot geen geduld op kan brengen. Of omdat de borstvoeding niet lukt en je het gevoel hebt dat je minderwaardig bent als mama. Of omdat je al nachten niet geslapen hebt en bloedchagrijnig tegen alles en iedereen bent. Of omdat je naar andere moeders kijkt en het gevoel hebt dat zij het allemaal wel voor elkaar hebben en jij niet. Je voelt je een mislukkeling, een loser of nog erger: een slechte moeder.

Ook ik maak er wel eens een potje van!

Allereerst wil ik tegen je zeggen: dat ben je niet, lieve mama! Geloof mij: elke moeder heeft regelmatig het gevoel alsof ze faalt. Ja, ook de moeders die dit niet zo naar buiten brengen. Waarom? Omdat het nogal moeilijk is om aan jezelf en aan de buitenwereld toe te geven dat je vindt dat je gefaald hebt. Mede daarom is het beeld wat op socal media en tv geschept wordt, vaak irreëel te noemen. echter, de meeste moeders maken er allemaal wel eens een potje van. Is dat erg? Welnee! Je mag als mama toch ook af en toe even je mindere momenten hebben? Ik deel ze regelmatig in mijn insta stories en krijg dan zoveel reacties. Moeders die zeggen: ”Oh, ik heb dit ook zo vaak.” Of: ”Wat fijn datje dit deelt! Ik ben dus niet de enige!”. Ook al heb je het gevoel hebt dat je te weinig doet of dat je faalt, jouw kindjes zien gewoon hun mama. Je kindjes maakt het niks uit als de groenten een keer verlept op tafel staan of ze voor de tv hun eten op moeten eten. Zij kijken naar jou en denken: dat is mijn mama! En ik hou van haar. Punt. Continue reading

Toen mailde The Washinton Post

Er zijn van die momenten in je leven die je nooit meer vergeet. Vorige week woensdag was zo’n moment. Nadat mijn vriendin uit Frankrijk spontaan langskwam, omdat ze in Nederland was, gingen we aan de Gin Tonic.Ik had mijn werk afgerond en we hadden nog ene uurtje voordat de kindjes opgehaald zouden worden. We waren uitgebreid aan het bijkletsen, want we hadden elkaar al zeven maanden niet gezien. Door Corona, hun verhuizing, nou ja het leven eigenlijk.

Ineens stond mijn telefoon roodgloeiend

Ineens stond mijn telefoon roodgloeiend. Ik had een appje van mijn uitgever, gevolgd door een voic-eapp en allemaal e-mails. Ik luisterde eerst de voiceapp af. Het was Kira, mijn uitgever:”TILDA! YOU HAVE TO CHECK YOUR E-MAIL! RIGHT NOW!!!” Ik dacht, waar is de brand? Wat is er allemaal aan de hand? Ik opende mijn mail en daar las ik iets wat ik nooit had durven dromen. Mijn publiciste in New York schreef: ”Dear Tilda, I hope this e-mail finds you well. The Washinton Post is very interested in publishing your essay.” Eerst dacht ik dat ik het niet goed had gelezen. Ik scrollde nog een keer terug naar boven en las het nog eens. Het stond er echt. The Washington Post wil mijn essay publiceren!

Ik heb hardop gegild!

Ik kan hier heel nuchter en cool over gaan doen, maar ik heb gewoon heel hard gegild! Mijn vriendin kwam vanuit de tuin naar binnen gerend: ”Wat is er aan de hand?” Ik vertelde haar het fantastische nieuws en we dansten beiden hand in hand door de keuken heen. Ik kon het niet geloven. Zo’n groot medium die mijn artikel wilde plaatsen! De essay gaat over hoe je een post partum depressie (PPD) overleeft tijdens een pandemie. Iets wat wereldwijd enorm veel aandacht nodig heeft. Want je zal nu maar in een PPD zitten en niemand die langs kan komen, je kan helpen of even een knuffel kan geven. Alsof een post partum depressie nog niet zwaar genoeg is, krijgen deze moeders en vaders de Corona crii er ook nog eens bovenop.

84 miljoen views per maand!

Nadat we gedanst hadden, kreeg ik nog tig e-mails Er moest nog even wat “getweakt” (ofwel er moesten wat kleine aanpassingen gedaan) worden zoals mijn redacteur dat noemt en dan kan hij de deur uit naar The Washington Post. Dus ik schreef lekker soepel (dankzij de gin tonic) de laatste wijzigingen aan mijn artikel en stuurde hem direct door naar mijn redacteur. De dag erna moest het namelijk voor de deadline bij de Washington Post binnen zijn. De 24 uur erna wachtte ik op de mail van mijn redacteur of het gelukt was en van mijn publiciste of ze hem ingediend had. In de tussentijd mailde laatstgenoemde dat The Washington post elke maand 84 miljoen views en reads heeft. Dat is zo gigantisch veel! Ik viel bijna van de bank af. Eind van de vrijdagmiddag kwam het verlossende woord: “De essay is helemaal top en we hebben hem net ingestuurd bij The Washington Post!” Sindsdien loop ik met bonzend hart rond. Want, dit is “larger then life” zoals ze dat in Amerika zeggen.

Afgelopen maandag is de essay geplaatst bij The Washington Post en sindsdien is mijn telefoon en mailbox ontploft. Ik heb zoveel reacties gehad via Linkedin, Twitter, mail, Facebook, Whatsapp en Instagram! Ik hou het amper bij allemaal. Soms moet ik mezelf even knijpen of dit echt gebeurd. Het is zo tof allemaal. 16 juni verschijnt mijn Engelse boek: “This Is Post Partum” en hiermee komt een grote droom uit. Ik wil zoveel mogelijk moeders (en vaders) helpen die na de bevalling niet op een roze wolk zitten. Dit boek draagt hier enorm aan bij. Het uitkomen van deze essay zal zoveel goeds doen voor mijn boek. Ik voel me ontzettend dankbaar! Wil je mijn reis met mijn Engelse boek volgen? Check dan mijn Nederlandse of Engelse instagram  De essay kan je hier lezen.