Hoe houd je je relatie leuk tijdens de Corona crisis?

Inmiddels zitten we in de zesde week van de Corona crisis. De meesten van ons zijn het behoorlijk zat aan het worden. Om me heen zie ik een hoop stellen worstelen. Want, het is nogal heftig wat er allemaal van ons ouders verwacht wordt op dit moment. Naast het feit dat veel van jullie gewoon thuis moeten doorwerken terwijl de kids ook nog thuis zijn, moet je als ouders ook nog het huishouden regelen, je kinderen lesgeven, boodschappen regelen en elkaar nog een beetje aandacht geven. Gisteren heeft de overheid besloten dat de scholen en de opvang weer open mogen. Evengoed, is het enorm aanpoten voor de meeste ouders onder ons.

Je relatie is net een kamperplant

Een relatie is eigenlijk net als een plant. Je relatie heeft ook water nodig. In de vorm van een goed gesprek, aandacht voor elkaars behoeften en natuurlijk ook affectie. Veel ouders hebben momenteel enorm veel moeite om met name dat laatste te tonen, omdat ze simpelweg in de overlevingsstand staan. Dus dan schiet die knuffel of kus er vaak bij in. En juist die knuffels zijn nu extra belangrijk. Want hierdoor komt er oxytocine vrij, het feel good stofje waardoor je je niet alleen mentaal beter gaat voelen, maar ook weer meer aan elkaar gaat hechten. Seks is hier ook een goed voorbeeld van, trouwens. Continue reading

Hoe blijf je eerlijk naar jezelf en je partner?

Na de de komst van een of meerdere kindjes verandert er een hoop tussen jou en je partner. Voorheen waren jullie met zijn tweetjes en konden jullie gaan en staan waar jullie wilden. Als je een kindje krijgt, is dat ineens voorbij. Natuurlijk, kan je je baby overal mee naartoe nemen. Maar niet iedere ouder kan of wil dat. Hoe dan ook, er verandert enorm veel voor jullie als stel en als ouders.

Daarnaast slapen jullie vooral die eerste periode na de bevalling erg weinig, waardoor je stemming of gemoedstoestand er ook niet altijd beter op wordt. Logisch, dat de druk op jullie als stel dus groter wordt. Niet elk stel kan hier goed mee om gaan en zelfs de meest stabiele stellen krijgen het voor hun kiezen zo net na de bevalling.

Hoe hou je het eerlijk?

Hoe hou je het eerlijk in je relatie? Hoe blijf je eerlijk naar jezelf en je partner toe? Allereerst is het belangrijk dat jullie goed gaan communiceren over de dingen die nu spelen. Merk je dat je dingen moeilijk  of storend vindt? Deel dit dan met je partner. Als je dingen gaat opkroppen, is de kans groot dat het er later of tijdens een discussie, pats boem, uitgooit en dan is de impact vaak erg groot. Je partner kan zich aangevallen voelen of zelfs heel boos worden en dat is zonde. Benoem de dingen die je niet aanstaan in het moment, wacht dus niet te lang met het delen van wat je dwars zit.

Geef elkaar een complimentje

Daarnaast is het belangrijk dat je elkaar complimenten geeft. Dus ook eerlijk zijn als dingen wel lukken of goed gaan. Je bent vaak geneigd om alleen te kijken wat niet lukt, als je eenmaal in die negatieve spiraal zit. Probeer deze te doorbreken en te zien wat je partner allemaal doet in het huishouden of hoe hij jullie kindjes verzorgt en liefdevol benaderd. Het is zo makkelijk om elkaar af te katten of alleen te zien wat de ander niet (goed) doet. Steek je tijd en energie liever in wat jullie gemeen hebben en wat wel lukt en goed gaat.

Ook jij maakt fouten

Wees ook eerlijk naar jezelf toe. Want, ook jij maakt fouten en dat is (gelukkig) heel normaal. We zijn niet perfect als mensen en dat hoeft ook helemaal niet. Dus steek ook hand in eigen boezen en geef toe als je iets onhandig of onjuist hebt aangepakt. Ik denk dat dit ook weer goodwill kweekt bij je partner. De zin “Ja, maar jij…” werkt meestal niet heel constructief in een relatie. Dus probeer deze te vermijden. Begin liever je zin met, “ik begrijp wat je bedoelt….” Dat werk positiever en de ander voelt zich dan ook gehoord.

Hele leven op zijn kop

Realiseer je vooral als stel, dat de komst van een of meerdere kindjes nu eenmaal zwaar kan zijn. Voor de meeste ouders voelt het alsof hun hele leven op zijn kop staat, na de bevalling. Dit kan op een positieve manier zijn, maar voor de meeste stellen is het enorm aanpoten. De nieuwe rol als ouders, dat grote verantwoordelijkheidsgevoel voor de zorg van je kindje en bij mama de rondgierende hormonen, is wat veel. Dus logisch, dat je hier als stel soms moeite mee hebt. Dat wil niet zeggen dat het voor altijd zo blijft.

Vergeet elkaar niet

Plan tijd voor en met elkaar in, Het is zo makkelijk om elkaar te vergeten als je kindjes hebt gekregen. Ik zie dit heel veel in mijn praktijk. Blijf stilstaan bij wat er wel goed gaat en wees hier ook eerlijk in naar jezelf toe maar ook naar je partners. Het hoeft niet allemaal te zijn zoals in de films of social media. Wees vooral jezelf in je relatie, blijf dicht bij wie je bent en waar je voor staat. Dat zal jullie relatie alleen maar ten goede komen.

Wil je hulp?

Merk je dat je relatie niet goed loopt en wil je hulp? Mail dan naar info@froufroubegeleiding.nl. Ik ga je hiermee helpen!

Wat te doen als je een bevaltrauma hebt

Veel moeders die bij mij in de praktijk komen, hebben een pittige bevalling achter de rug. Ik spreek zelden vrouwen, bij wie de bevalling zoals in het boekje is gegaan. Dat vind ik sowieso een rare uitdrukking, want wat betekent dit eigenlijk? En via welk boekje? Natuurlijk, zijn er ook moeders bij wie dit wel het geval was en bij wie de bevalling wel goed is verlopen. Dit artikel is voor de moeders, waarbij dit niet het geval was. De mama’s die een trauma hebben overgehouden aan hun bevalling en daar tot op de dag van vandaag nog last van hebben.

Moeder worden is a big deal. Voor sommige moeders is het al hun hele leven duidelijk, dat ze moeder wilden worden. Voor de ander kwam dit gevoel pas veel later en bij weer een andere moeder komt dit gevoel misschien wel nooit helemaal uit de verf. Is dat erg? Welnee! Je doet je best als mama, niks meer en niks minder. Als de bevalling dan na negen maanden eindelijk op gang komt, zijn de meeste vrouwen enorm blij dat het zover is. Die laatste weken zijn voor de meeste zwangeren vaak erg zwaar en ze kijken dan reikhalzend uit naar het moment dat ze hun baby eindelijk vast mogen houden. Meestal heb je van te voren een bevalplan geschreven samen met je man, wat je hebt overlegd met je verloskundige of gynaecoloog. Hierin beschrijf je vaak wat je wel en juist niet wil, tijdens je bevalling. Bij mij was dit bijvoorbeeld, dat ik geen co-assistent aan mijn bed wilde, maar een ervaren en empathische verloskundige. Ervaren was ze, empathisch: mwah. En ik kreeg een co-assistent aan mijn bed. Need I say more?

Dat bevalplan had ik dus net zo goed niet kunnen schrijven, dacht ik achteraf. Continue reading

Hoe voorkom je een relatiecrisis als nieuwbakken ouders?

Op het moment dat je als stel begint na te denken over kinderen, begint er al een kleine verandering te komen in jullie relatie. Je begint te dagdromen over hoe het zal zijn als jullie straks eenmaal kinderen hebben. Jullie hebben beiden vast al verschillende ideeën over de opvoeding, regels en waarden en normen binnen jullie gezin. Sommige stellen zitten volledig op een lijn met betrekking tot deze onderwerpen, andere stellen staan recht tegenover elkaar.

Als het dan eenmaal zover is en jullie zijn papa en mama geworden, komt de grootste verandering. Ineens is daar een klein baby’tje die alles op zijn kop zet. Je eigen identiteit komt op losse schroeven te staan. Je bent nu moeder of vader geworden. Daar komt een heel eisenpakket bij kijken. Ouders worden is, alsof je eindexamen moet doen voor iets, waar je nooit een gedegen opleiding voor hebt gedaan. Logisch, dat jullie als stel, elkaar ook weer moeten vinden. Tussen de poepluiers, de slapeloze nachten en de voedingen door, moet je ergens tijd voor elkaar vrij zien te maken.

Voor veel stellen is dit erg lastig. Doordat jullie leven ineens full-time om de kindje(s) draait, heb je veel minder tijd om samen even alleen te zijn. Een avondje samen weg is in tegenstelling tot vroeger, niet meer zomaar gepland. Tegenwoordig vraagt dit om een ijzersterke planning, regelen van oppas en op tijd reserveren van een leuk restaurantje. Doordeweeks zit je vaak samen doodmoe op de bank, te Netflixen in je pyjama en rollen jullie uiterlijk 22.00 je bed in. Logisch, want je weet maar nooit wat voor nacht je te wachten staat en hoeveel uur slaap je krijgt.

Een relatiecrisis ligt vaak op de loer bij kersverse ouders. Continue reading

Waarom veel moeders een trauma hebben na de bevalling

Tijdens de meeste gesprekken die ik heb met mama’s in mijn praktijk, komt de bevalling naar voren. Veel moeders hebben een trauma opgelopen van hun bevalling. Niet eens zozeer vanwege de pijn (dat is meestal een gegeven en dit is vaak heftig). Maar meer omdat er van alles is misgegaan tijdens hun bevalling. En dan doel ik met name op de miscommunicatie tussen de zorg-professionals en de mama in kwestie. Ik vind dit schrijnend, want goede communicatie had er bij deze moeders voor kunnen zorgen dat ze een heel andere bevalling hadden kunnen beleven. Ik zeg hiermee niet dat alle zorg-professionals slecht communiceren of dat hiermee alle bevaltrauma’s voorkomen kunnen worden. Ik ga in deze blog uitleggen waarom ik denk dat er ruimte is voor verbetering.

Verhalen uit mijn praktijk

Een van mijn cliënten vertelde mij onlangs dat haar bevalplan niet gelezen was door haar verloskundige of de verpleegkundigen en dat zij bij elke shiftwisseling weer haar hele verhaal moest doen. Een andere mama vertelde me dat ze na anderhalf uur persen in totale paniek was en vroeg of er niet ingegrepen moest worden. Haar verloskundige was van de oude stempel en liet alles “lekker op zijn beloop.” Het resultaat: een vacuüm-verlossing met een totaalruptuur. De vacuümpomp werd er zonder overleggen opgezet, de moeder voelde de boel scheuren “down under” en heeft daarna via EMDR (gespecialiseerde traumaverwerkingstherapie) dit vreselijke trauma moeten verwerken. Ook wordt er regelmatig een knip gezet bij bevallende vrouwen, zonder dat dit van te voren wordt verteld of uitgelegd. Er wordt vaak ook niet uitgelegd waarom dit gaat plaatsvinden of hoe ze dit gaan doen. Ik ken ook talloze verhalen van moeders met een sectio waarbij de ruggenprik niet goed werkte en alles voelbaar was. Deze moeders hebben moord en brand geschreeuwd om duidelijk te maken dat ze alle pijn voelde, maar werden soms genegeerd, of onder narcose gebracht voordat ze doorhadden wat er aan de hand was en kregen daarna te horen dat wat zij ervaren hadden niet klopte. Tijdens gesprekken met de betreffende arts werd er ontkend, weggehoond en zelfs gelachen. Hoe kan dit?

Ervaringsdeskundige

Ook ik had een bevaltrauma en had EMDR nodig om mijn bevalling te verwerken. Tijdens mijn bevalling van onze oudste werd er amper gecommuniceerd. De ruggenprik werd zonder pardon uitgezet, want anders “zou ik de persweeën niet goed voelen.” Ik voelde alles door de ruggenprik heen, dus dit vertelde ik aan de zorgprofessionals aan mijn bed. Daar werd helaas niet naar geluisterd. Hij moest uit. Na twee uur persen in alle standen en posities, kwam ons meisje er nog steeds niet uit en dipte haar hartslag steeds vaker. Er werd besloten om een knip te zetten. Het gebeurde voordat ik doorhad wat er gaande was. Ik was enerzijds opgelucht dat mijn kindje snel geboren zou worden. Anderzijds knipte de verloskundige mijn vagina open. Kan het nog persoonlijker? Alles wat er voor jou als vrouw “down under” gebeurt is intiem en voelt kwetsbaar. Leg in hemelsnaam aan deze moeders uit wat er gaat gebeuren voordat je hun intieme zone openknipt! Nadat mijn dochtertje er met veel geduw en getrek uitkam, was ik totaal uitgeput en verdwaasd door deze veldslag. Ineens was de kamer leeg. De verloskundige en de verpleegkundige waren weg. Ze bleken naar huis, want hun dienst zat erop. Niemand die dat even had gemeld. Dus ik lag daar maar te wachten tot iemand me kwam helpen. Anderhalf uur later werd ik pas gehecht door de nieuwe lichting. De adrenalinestoot die je tijdens de bevalling hebt was weg. Ik voelde alles, maar dan ook alles wat er beneden gebeurde. Verdoven had volgens de nieuwe verloskundige geen zin. Ik heb gegild en geschreeuwd en tot op de dag van vandaag herinnert die knip me aan dat intens moeilijke en pijnlijke moment.

Laten we ervoor zorgen dat de bevaltrauma’s omlaag gaan

Een bevalling is zwaar, dat is nu eenmaal zo. Maar het zou toch wel heel fijn zijn, als we de hoeveelheid trauma’s in Nederland naar beneden konden schroeven. Hoeveel moeders ik niet zie, die met afschuwelijke verhalen naar voren komen. Het is niet op twee handen te tellen en het trauma spat er vanaf. Deze moeders hebben allemaal een gemene deler: de communicatie tijdens de bevalling was om te huilen. Er was enerzijds geen sprake van overleg, openheid of wederzijds goedvinden en anderzijds werd er totaal niet naar de moeders geluisterd!

Veel onbeantwoorde vragen

Hoe naar is het, als je ligt te baren en je op je meest kwetsbaarst voelt en de mensen waar je blind op moet kunnen vertrouwen, het laten afweten? Uiteraard zullen deze zorg-professionals op dat moment doen, wat hen goed dunkt. En natuurlijk zullen er situaties zijn waarin er spoed is en medisch snel handelen noodzakelijk is. Maar het belang van communicatie over wat er op dat moment gaande is, wordt volledig over het hoofd gezien. Evenals de verstrekkende gevolgen voor de periode daarna. Ik vind het ongelofelijk dat er zoveel moeders na de bevalling blijven zitten met een trauma en veel onbeantwoorde vragen. Als je dan ook nog eens in een groot ziekenhuis bevalt, krijg je de arts of verloskundige die jouw bevalling heeft gedaan, vaak niet eens persoonlijk te spreken als je daarom vraagt. Veel moeders willen closure, ze willen verder met hun leven na de bevalling, maar krijgen die kans niet, omdat ze opgezadeld zitten met een trauma, een grote dosis nare herinneringen, en de angst om ooit weer opnieuw te bevallen.

Dit moet anders!

Dit moet mijn inziens echt anders, Laten we afspreken dat de zorgprofessionals eens een keer om de tafel gaan zitten en gaan evalueren, hoe de communicatie beter kan. Samen met een paar (kersverse) moeders en een aantal therapeuten om vervolgens eens te kijken hoe we gezamenlijk oplossingen kunnen vinden. Ik zou hier graag aan mee willen werken. Het lijkt me namelijk een absolute must om de communicatie tijdens de bevalling te verbeteren en het aantal trauma’s en ook het aantal postnatale depressies naar beneden te brengen. Want deze twee gaan vaak hand in hand samen.

Heb je een bevaltrauma?

Ben jij of ken jij een moeder die van haar nare herinneringen aan de bevalling of haar trauma af wil? Of zit je na de bevalling niet lekker in je vel? Mail dan naar info@froufroubegeleiding.nl