Zwanger na een postpartum depressie

Als je na de bevalling van je eerste kindje niet op een roze wolk zit, kun je je vaak niet voorstellen dat je ooit weer de moed zal hebben om nog een keer zwanger te raken. Veel moeders die mij volgen op instagram vragen mij: hoe was dit voor jou? Ik schreef hier al eerder een blog over. Net als voor mij, is voor de meeste moeders die toendertijd geen roze wolk hadden, enorm spannend om überhaupt al na te denken over een tweede kindje. Laat staan als het moment dan daar is en ze ook daadwerkelijk zwanger zijn.

Dit wil ik nooit meer meemaken

Veel moeders vrezen voor een herhaling van zetten. Heel begrijpelijk, want als je ooit in een postpartum depressie hebt gezeten, wil je dit nooit meer meemaken. Veel moeders krijgen er een knoop van in hun maag en dit is niet van de zwangerschapsmisselijkheid. Het is pure spanning die zich opbouwt in hun lijf en in hun mentale gesteldheid. Ze vragen zich af: hoe zal het me dit keer vergaan? Hoe kan ik ervoor zorgen dat ik dit keer wel op die roze wolk beland? Het antwoord op deze vraag is niet zo simpel.

Praat over je gevoelens

Ik zie veel moeders in mijn praktijk die zwanger zijn na een niet zo roze wolk bij hun eerste (of tweede, derde) kindje. Deze moeders zitten vaak vol onzekerheid en willen er alles aan doen om het dit keer wel in goede banen te leiden. De eerste stap hierin is: praat erover met je partner, een goede vriendin, je zus, etc. Zorg ervoor dat je inner circle weet wat je doormaakt en waar je mee zit. Er is niks zo eenzaams als al je emoties en angsten in je eentje verteren. Dus doe dit niet en start met praten. Continue reading

Als je als moeder constant in angst leeft

Sommige moeders voelen zich na de bevalling enorm onrustig. Het enorme verantwoordelijkheidsgevoel is overweldigend aanwezig. Vaak gaat dit gevoel gepaard met angstige en paniekerige gedachten en emoties. Omdat je niet weet wat normaal is, denken veel moeders dat dit erbij hoort of nog erger: dat ze zich aanstellen. Niks is minder waar. Als de angst vervolgens niet weggaat, maar alleen maar erger wordt, voelen deze mama’s zich vaak enorm onzeker en bang. Deze mama’s vragen zich af: wat als dit voor altijd blijft? Waarom denk ik de hele tijd zulke enge dingen? Wanneer stopt dit?.

Intrusies

Ik zie dit vaak in mijn praktijk en veel van deze moeders krijgen daarnaast last van intrusies. Dit zijn gedachten als: wat als ik mijn kind uit het raam gooi? Of als je de vaatwasser leegruimt: wat als ik mijn kind neersteek met een mes? Ik had hier zelf ook enorm veel last van na de geboorte van mijn oudste dochtertje. Ik dacht oprecht dat ik gek aan het worden was. Dat ze mijn kind bij me weg zouden halen en ik haar nooit meer zou zien.  Ik vroeg mezelf af: waarom denk ik dit de hele dag? Ik moet wel een hele slechte moeder zijn, dacht ik steeds. Dit alles gaf me nog meer angst en hierdoor belandde ik in een negatieve spiraal waar ik zelf niet meer uitkwam.

Veel schuld- en schaamtegevoel

Veel moeders kampen met deze intrusieve gedachten en durven het aan niemand te vertellen. Uit schaamte en schuldgevoel of uit angst om weggezet te worden als slechte moeder. Dit soort gedachten zijn, hoe gek dat ook klinkt, volkomen normaal. Het is een waarschuwingssysteem vanuit je brein dat zegt: let je op dat je de buggy niet loslaat als je op een steile helling loopt. Of: let je op dat je niet per ongeluk je kindje onder water laat gaan bij het in bad doen. Kortom: dit zijn allerlei scenario’s waar je je kindje voor wil behoeden. Continue reading

Mijn book tour gaat beginnen!

Afgelopen juni lanceerde mijn Engelse boek “This Is Post Partum.” Een droom die uitkwam, een internationaal boek publiceren! Ongelofelijk! Het is zo’n mega stap in mijn werk met moeders (en vaders) zonder roze wolk. Ik kan het soms nog steeds niet geloven dat dit allemaal gebeurt. Door de pandemie, was het lang onduidelijk hoe mijn book tour zich zou vormgeven en of ik überhaupt ergens naartoe zou gaan. De lancering begon digitaal met veel internationale aandacht voor mijn boek. Zo werd mijn artikel gepubliceerd in The Washington post en werd ik geïnterviewd door Jenny Mc Carthy. Ook zou ik naar New York vliegen om daar mijn book tour te gaan beginnen, maar met wat er allemaal gaande is in Amerika en de stijgende Corona cijfers, vond zowel mijn team als ik dat geen goed idee.

De kogel ging door de kerk

Dus besloten we dat we gingen kijken of de book tour in Dubai zou kunnen starten. Daar is mijn internationale uitgever (The Dreamwork Collective) gevestigd. Heel lang was het onzeker of ik er naartoe kon gaan of niet. Zowel daar als hier, fluctueerde de cijfers enorm. Afgelopen week ging de kogel door de kerk: ik ga naar Dubai. Heel snel al! Aanstaande vrijdag vliegen we al. Het voelt enerzijds heel spannend en anderzijds helemaal te gek dat dit nu eindelijk gaat gebeuren. Er worden drie evenementen georganiseerd die binnen de huidige richtlijnen en veiligheidsmaatregelen gaan plaatsvinden. Dubai hanteert een stuk strengere richtlijnen dan Nederland. Dus alles wordt heel goed geregeld door mijn team in Dubai. Continue reading

Als je het moederschap (soms) zwaar vindt

Er zijn soms van die momenten in het moederschap waarop je het even niet ziet zitten. Dit zijn meestal de momenten waarop de dingen niet zo gaan, zoals jij het graag had gewild. Of op de momenten waarop je door slaapgebrek, hormonen en weinig tijd voor jezelf het gevoel hebt dat je het niet meer kan handlen. Heel begrijpelijk, want als je net mama bent geworden, komt er enorm veel op je af. Maar ook als je kindjes wat ouder zijn, kan het moederschap je soms zwaar vallen. Veel moeders houden dit voor zichzelf, omdat ze niet willen klagen of niet als slechte moeder bestempeld willen worden.

Weg met dat taboe!

Dit laatste weegt erg zwaar mee voor deze mama’s. Want zeg nou zelf, niemand vindt het leuk om om als ontaarde moeder neergezet te worden. Alleen door het verzwijgen van dit soort dingen, gaat het taboe er niet af en denken andere moeders dat zij de enige zijn die het moederschap soms zwaar vinden. Dus, is het belangrijk dat we hier meer open over gaan praten. Je mag het moederschap namelijk best zwaar vinden. Dat is volkomen normaal. Ik ken eigenlijk geen enkele mama die dit soort momenten niet heeft. Inclusief ondergetekende.

Spaghetti tegen het raam

Als mijn peuter weer eens met spaghetti loopt te smijten tijdens het avondritueel en mijn oudste de mini courgette stukjes uit het eten plukt en zegt:”dit eet ik niet, want het is groen.” Terwijl ik net mijn stinkende best heb gedaan om een lekkere en gezonde maaltijd te maken. Denk je dat ik dan met een tevreden glimlach ontspannen aan tafel zit? Natuurlijk niet! Ik zit dan ook te balen. Zo heeft elke moeder van dit soort momenten.

Veel moeders lopen vast

Ik ken veel moeders die na de bevalling vastlopen, omdat ze de lat veel te hoog leggen voor zichzelf. Ze verwachten van zichzelf een perfecte mama die alles aan het moederschap leuk vindt. Dat ze alles meteen goed moeten kunnen en niet moren falen. Of dingen niet altijd even leuk vinden, zoals weinig tijd voor jezelf, de borstvoeding die niet loopt of dat jij en je partner elkaar vrijwel amper kunnen spreken. Laat ik een ding vooropstellen: de perfecte moeder bestaat niet. Je kan je uiterste best doen, maar aan perfectie kan vrijwel niemand tippen. Dus let die lag een stuk lager en kijk met een milde blik naar jezelf. Continue reading

Als de roze wolk tijdens de zwangerschap al ver te zoeken is

Voordat je zwanger werd, kon je het al helemaal inbeelden. Je zag jezelf zitten met je mooie buik, zielsgelukkig, lekker cocoonend op de bank met een kopje thee. Of misschien had je de hele kinderkamer al uitgezocht op Pinterest en zag je jezelf al zitten met je baby’tje in die mooie schommelstoel. Je dacht van te voren dat je enorm happy zou zijn in je zwangerschap en dat niks of niemand dat meer af zou kunnen pakken. Dan ineens is daar die grijze donderwolk. De roze wolk is in geen velden of wegen te bekennen en ineens lijkt het alsof je je in drijfzand bevind.

Taboe onderwerp

Sommige vrouwen die zwanger zijn, voelen zich niet happy. Nog zo’n taboe onderwerp waar bijna niemand over praat. Want, je moet toch blij en dankbaar zijn als je zwanger bent? Jij en je partner wilde dit kindje toch zo graag? Nou, dan moet je ook stralen en blijdschap van de daken schreeuwen, toch? Maar is dat wel zo? Ik denk persoonlijk van niet. Ik denk dat je prima dankbaar kunt zijn om het feit dat je zwanger bent, maar ook de niet zo roze wolk momenten kan ervaren. Het is allemaal namelijk niet zo zwart wit, als je het mij vraagt. Soweiso vindt ik het heel bijzonder dat anderen deze zwangere moeders ene bepaald gevoel of gedachte op willen leggen. Deze moeders hebben het al zwaar genoeg. Continue reading

Een jaar na de rectus diastase operatie

Deze week is het precies een jaar geleden dat ik geopereerd werd aan mijn rectus diastase. Ik schreef hier eerder al een blog over. Sindsdien krijg ik vaak mailtjes en DM’s over hoe het daarna is gegaan. Om al deze vragen in een keer te kunnen beantwoorden,  besloot ik deze blog te schrijven.

Meteen pijn

Toen ik wakker werd uit de narcose had ik meteen veel pijn. Een buikwandcorrectie is geen kattenpis. De snijwonden brandden enorm en het was heftig. Ik had een drukpak aan, wat ervoor moest zorgen dat er zo min mogelijk vochtophopingen kwamen. Door de pijnmedicatie sliep ik veel en toen ik de volgende dag naar huis ging, verliep dat eigenlijk best goed. Ik had wel pijn, maar kon wel in en uit de auto komen. De dagen erna lag ik veel in bed, maar probeerde ik ook elke dag een stukje te wandelen in de tuin. Dit is goed voor je wondgenezing en bloedsomloop. Ik liep zo krom als een oud vrouwtje. Omdat de wond heel strak gespannen staat, kan je simpelweg niet rechtop zitten of staan. Dit was na een week of zes over. Toen liep ik weer normaal rechtop.

Rust houden

De eerste twee weken moest ik zoveel mogelijk rust houden en mocht ik vrijwel niks doen qua tillen, autorijden, boodschappen doen of huishoudelijk werk verrichten. Dit betekende ook dat ik mijn kindjes niet op kon tillen. Dat was lastig, maar omdat mijn man twee weken vrij had genomen, deed hij veel in en om het huis en was dit probleem hierdoor grotendeels opgelost. Na twee weken moest ik op nacontrole komen. De arts controleerde de wonden en keek of het litteken goed aan het genezen was. Dit bleek het geval. Helaas bleek ook dat ze me te weinig pijnmedicatie hadden gegeven. Ze hadden me een te lage dosering gegeven, waardoor ik de weken ervoor veel pijn had. Ik kreeg toen alsnog een hogere dosis voorgeschreven, maar omdat het na twee weken al zo goed ging, besloot ik die niet meer te nemen. Morfine is een verslavende medicatie en eigenlijk wilde ik het liever afbouwen in plaats van er nog meer bij slikken.

Ik kreeg een nieuwe navel

Mijn navel was vervangen door een nieuwe en mijn oude navel litteken zat nu onder mijn bikinilijn. Mijn nieuwe navel zag er gek uit vond ik. Mijn buik was plat, iets wat ik al jaren niet meer gezien had. Het drukpak moest ik 24/7 aan en daar zat dus een plas gat in. Ja, echt. Dus ik had geen ondergoed aan. Dat kon wel, maar dat vond ik niet lekker zitten en om nou elke keer dat drukpak aan en uit te doen om naar de wc te gaan, was echt geen optie. Ik kreeg het drukpak aan het begin ook niet zelf aan of uit, dat moest mijn man doen. Je kan wel zeggen dat onze relatie zich enorm verdiepte in deze periode ;).

Weer alles opbouwen

Na vier weken mocht ik alles weer op gaan bouwen, maar nog niet sporten. Ik kon wel weer lichte dingen tillen en ik tilde mijn kindjes zittend op mijn schoot. Na zes weken mocht ik weer gaan sporten. Geen bukikspieren trainen, maar wel rustig fitnessen of bodypump lesjes doen. Ik deed nog geen high intensity trainingen als Git, Burn of hardlopen. Daar heb ik een half jaar mee gewacht, omdat het niet goed voelde om dit eerder te doen. Yoga was volgens mijn arts nog te vroeg. Omdat het niet goed was om die buikspieren al op te gaan rekken. Sporten voelde meteen fijn. Omdat mijn buikspieren weer aan elkaar zaten, had ik geen pijn of druk down under. Wat een enorm verschil! Ik was zo opgelucht en blij!

Geen bekkenpijn meer

Toen ik eenmaal weer begon met hardlopen, had ik ook geen pijn meer aan mijn bekken. Ik kon gewoon rennen zonder dat ik verging van de pijn. Buikspieroefeningen voelden aan het begin heel gek. Omdat het zo strak zat en ik het gevoel had dat de boel ontplofte als ik het aanspande. Dus bouwde ik dit heel rustig op. Planken voelde wel goed, maar dan niet meteen een minuut lang, gewoon vijftien seconden, toen twintig, dertig, etc. Het litteken genas al die tijd goed en kleurde van rood naar paars, naar geel en weer terug naar lichtpaars. Die kleur heeft het nu nog steeds. Ik verlitteken niet zo mooi, dus het litteken is in mijn optiek niet mooi. Maar omdat het onder mijn bikini broekje zit, ziet niemand dat en maakt het me ook niet zoveel uit. Mijn navel is ook nog steeds lichtpaars gekleurd, maar ook daar ben ik inmiddels aan gewend.

Was het het allemaal waard?

De grote vraag die ik van iedereen kreeg is: was het het waard? En het antwoord is volmondig ja! Mijn kwaliteit van leven is enorm verbeterd. Ik heb geen pijn meer bij dagelijkse activiteiten en ik kan gewoon met mijn kids rennen, stoeien en gek doen zonder pijn te ervaren. Ook is mijn buik plat, dat vind ik esthetisch gezien mooi en fijn. Maar het belangrijkste is dat die bekkenpijn weg is. Dat geeft zoveel rust. Natuurlijk was de pijn van de operatie heftig aan het begin, maar met name de eerste twee weken zijn het pittigst. Waarvan ik de eerste week het ergst vond. Na die eerste twee weken ging het herstel met rasse schreden vooruit. Nu, een jaar later kijk ik er positief op terug en ik heb het er allemaal graag voor over gehad.

Heb je nog vragen?

Heb je vragen over bovenstaande of overweeg je een buikwandcorrectie? Mail dan gerust naar info@froufroubegeleiding.nl

Kies zélf tussen borstvoeding of flesvoeding

Het is deze week “World Breastfeeding Week”. Deze week is bedoeld om borstvoeding onder de aandacht te brengen en te normaliseren. Een mooi initiatief! Ik schreef in mijn boekToen kreeg ik weer lucht” ook over borstvoeding en hoe dit niet voor elke moeder vanzelfsprekend is of lukt. Borstvoeding is prachtig, laat ik dat voorop stellen. Ik vond het zelf dan ook heel naar dat het niet lukte en ik steeds verging van de pijn.  Veel moeders voelen zich schuldig als borstvoeding geven niet lukt. Ze voelen zich tekort schieten als moeder en schamen zich vaak enorm. Ik schreef daarom een hoofdstuk over de keuzes die je als moeder hebt . En dat je de lat wat lager mag leggen voor jezelf als mama. Je leest het hoofdstuk hier:

Je kunt als moeder je kindje op verschillende manieren voeden. Ook jij hebt hier vast al over nagedacht. Wat wil je gaan geven als je baby er straks is? Of misschien lees je dit nu je baby net een week oud is en denk je: wat zal ik doen? De ene moeder kiest voor borstvoeding en de andere voor flesvoeding. Sommige moeders kiezen voor een combinatie van beide. Wat je ook kiest, het allerbelangrijkste is dat jij een keuze maakt die bij jou en je kindje past. Want er wordt zoveel geschreven en gezegd over borst- en flesvoeding, dat veel moeders door de bomen het bos niet meer zien. Wat ik moeders altijd adviseer: volg je gevoel en blijf hierbij. Kies wat voor jouw kindje en jou het beste voelt.

De must die borstvoeding heet

Het fenomeen borstvoeding is een veelbesproken onderwerp in onze maatschappij. Daarmee bedoel ik niet alleen onze oude vertrouwde Nederlandse maatschappij, nee ook ver daarbuiten. Zo merkte ik, toen wij een paar maanden in Amerika woonden, dat er heel erg veel werd gepraat over borstvoeding. Over alle voordelen van borstvoeding en hoe goed deze natuurlijke manier van voeden is. De nadelen, daar hoorde je vrij weinig mensen over spreken. Ik ben zelf ook voorstander van borstvoeding, laat ik dat vooropstellen. Maar (en dit is een grote kanttekening die ik maak): binnen de voor jou als vrouw haalbare grenzen. Want ik vind het erg dat alle nieuwbakken moeders in een stramien van aanleggen, aanhappen, tepelhoedjes, afkolven en de hele santenkraam worden geduwd. Soms tot aan huilen toe. Ik vind dat iedere moeder het volste recht heeft om zelf te kiezen hoe ze haar kindje wil voeden. Ja, er is veel onderzoek gedaan naar borstvoeding en de vele voordelen hiervan voor de baby. Maar er zijn ook nadelen, zoals de stress die een moeder voelt als haar kindje niet genoeg voeding binnenkrijgt, omdat de borstvoeding niet voldoende op gang komt. Hier wordt eigenlijk amper over gerept. Iets wat ik onbegrijpelijk vind. Want iedere moeder die net bevallen is, wil het allerbeste voor haar kindje. Daarnaast vraagt de onzekerheid van het nieuwe ouderschap het uiterste van je en je bent makkelijk vatbaar voor de meningen van anderen. Vooral die van de groep die ook wel ‘borstvoedingsmaffia’ genoemd wordt. Ik vind dit zelf een vrij heftige term. Ik zal ze de ‘borstvoedingsgoeroes’ noemen. Dat klinkt wat aardiger. Deze vrouwen zijn vaak zelf lang doorgegaan met het voeden aan de borst. Ik heb veel respect voor deze groep vrouwen, want ze zijn er soms jaren zoet mee.

Ik vind het enigszins overdreven dat borstvoeding als enige juiste vorm van voeding wordt aangemerkt voor baby’s vandaag de dag. Wat mij betreft mogen alle moeders ermee doorgaan, voor zover het voor hen haalbaar is natuurlijk. Zelf vind ik twee jaar borstvoeding geven vrij lang. Maar nogmaals: dat moet iedere moeder zelf weten. Zolang ze andere moeders, die liever voor flesvoeding kiezen, in hun waarde laten. Want dat gebeurt vaak niet. Zo vertelde een cliënt van mij, dat ze van tevoren al had besloten geen borstvoeding te willen geven. Ze had geen zin in de polonaise aan haar lijf en wilde na de bevalling haar lichaam zo snel mogelijk weer voor zichzelf. Een begrijpelijk besluit. Echter, ze kreeg van haar directe omgeving de hele tijd vragen als: ‘Zou je niet toch eens proberen om borstvoeding te geven? Het schijnt zo goed te zijn voor je kindje.’ Ook vroegen volslagen onbekenden haar out of the blue: ‘Waarom geef je eigenlijk geen borstvoeding?’ Mijn cliënte werd hier helemaal door van haar stuk gebracht. Enerzijds voelde ze zich schuldig naar haar kindje toe en anderzijds vroeg ze zich terecht af waar iedereen zich mee bemoeide? Dit is een van de talloze voorbeelden die ik kan noemen van moeders die een beslissing nemen en vervolgens het gevoel krijgen dat ze het niet goed doen als moeder. Ik vind dit heel schrijnend, want deze moeders willen uiteraard ook het beste voor hun kindje. Waarom zou dit per se borstvoeding moeten zijn? Continue reading

De 5  leukste dingen aan een tweede kind krijgen

Toen ik net bevallen was van onze eerste dacht ik dat ik nooit meer opnieuw moeder zou worden. Door de postpartum depressie waarin ik zat, kon ik me niet voorstellen dat ik dit nog een keer aan zou durven. Weer die bevalling, al die hormonen en het slaapgebrek. En dan ook nog eens geen roze wolk er bovenop. Ik moest er niet aan denken om dit voor een tweede keer aan te gaan. Toch begon het na 2,5 jaar ineens te kriebelen. Ik zei op ene avond tegen mijn man:”ik ga nu iets heel geks zeggen.”Hij:”Wat dan?”Ik:”Ik denk dat ik nog ene kindje wil.”Hij keek me liefdevol en verrast aan. Tim zei:”Ik ga ook iets geks zeggen.”Ik:”Oh?”Hij:”Ik ook!”

Het was even stil bij ons thuis. Geloof me: dat komt niet vaak voor. We keken elkaar aan en pakten elkaars hand vast. Daarna begonnen we keihard te lachen. We praatten uren over hoe we ons beiden voelden over deze beslissing en hoe we het anders aan wilden pakken. Maar vooral: Hoe leuk Liv het zou vinden om grote zus te worden. Na ene paar maanden was het zover: ik was zwanger van Emmi. De zwangerschap vloog voorbij. Toen Liv’s kleine zusje er eenmaal was, ontplofte ik van liefde voor die twee. Helemaal als ik ze samen op de bank zag liggen. De roze wolk was er in vlagen en dat was meer dan ik ooit had kunnen en durven dromen. Dus als je dit leest en je had geen roze wolk bij de eerste: weet dat het de tweede keer heel anders kan gaan. Waarom een tweede kind zo leuk is om te krijgen? Je leest het hier:

  1. Omdat je liefde letterlijk verdubbeld wordt. Ja, het is dubbel zoveel zorgen en dubbel zoveel energie die je in je kindjes steekt. Maar nog nooit heb ik zoveel liefde gevoeld als voor mijn kleine meisjes. Alle zorgen of ik wel evenveel van ze kon houden, verdwenen als sneeuw voor de zon zodra ik ze samen zag. Het was zo aandoenlijk en de liefde was alles omvattend aanwezig.
  2. Je ziet je oudste ineens ontplooien tot grote broer of zus. Ze nemen dit vaak heel serieus, ongeacht de leeftijd die ze hebben. Ze plakken nog net geen button op met :”Big brother of the year”. Liv hielp ook overal mee, omdat ze wat ouder was. Dus flesjes geven, luiers pakken of billendoekjes uit de verpakking aangeven. In bad doen was veruit favoriet. Ze vond dat het leukste wat er was en toegegeven: wij ook!
  3. De tweede keer is relatief makkelijker dan de eerste, omdat je het allemaal al eens mee hebt gemaakt. Ook al zit je niet altijd op een roze wolk of zelfs in een PPD, je schrikt minder heftig van die enorme verantwoordelijkheid bijvoorbeeld, omdat je dat al kent van de oudste. Daarnaast bewandel je al snel de routines die je met je oudste ook had. Dat vinden veel moeders zijn.
  4. Je hoeft niet opnieuw het wiel uit te vinden. Je weet nog een hoop van je eerste ervaring en ondanks je pregnacy brain onthoud je onbewust meer dan je denkt. Hoe vaak wij niet tegen elkaar zeiden:”oh ja, dat deed Liv ook!”Een “feest” der herkenning. Hierdoor wisten we nu ook beter wat we moesten doen. Ik zie dit ook vaak in mijn praktijk. Het feit dat niet alles gloednieuw is en je kan varen op de vertrouwde weg helpt veel ouders enorm na de komst van een tweede kindje.
  5. Dit is niet wetenschappelijk bewezen, maar de tweede kindjes zijn vaak een stuk ondernemender, ondeugender en ware durvals. Ik zie dit vaak in mijn praktijk, maar ook in onze vriendengroep. De tweede is vaak een enorme boevenkont, terwijl de oudste vaker wat rustiger en braver is. Nogmaals: dit zal niet overal zo zijn, maar ik vond dit heel leuk. Natuurlijk zorgt dit ook voor enorme uitdagingen. Zo kan je bijna dagelijks in mijn insta stories zien hoe Emmi er een bende van maakt in huis of ondeugend is.

Continue reading

Het is zover! Mijn Engelse boek This Is Post Partum wordt gelanceerd!

Na jaren dromen, schrijven en zoeken naar de juiste uitgever, is het dan zover: mijn  Engelse boek “This Is Post Partum” wordt deze week gelanceerd! Het was me het ritje wel. Toen ik in 2017 “Toen kreeg ik weer lucht’ uitbracht, wist ik dat ik nog lang niet klaar was met dromen. Mijn ultieme missie is om zoveel mogelijk moeders en vaders zonder roze wolk te kunnen helpen. Die droom was groter dan alleen ons kleine kikkerlandje. Ik droomde over een internationaal boekencontract.

Zestig keer afgewezen

Na zestig keer te zijn afgewezen, kreeg ik begin 2019 een mailtje van The Dreamwork Collecitive:”Hi Tilda. We love your book and we would like to publish it!” Ik legde mijn telefoon even weg, omdat ik het niet kon geloven. Stond dit er echt? Na al die afwijzingen, zag een internationale uitgever eindelijk wat ik ook zag: mijn Engelse boek is needed! Ik tekende mijn contract met mijn uitgever en vierde feest. Mijn droom kwam uit en ik kon het bijna niet geloven!

Titel bedenken

De maanden die volgden stonden in het teken van het vertalen van de rest van mijn boek. Iets wat makkelijker klinkt dan gedaan. Ik neem mijn pet af voor de vertalers onder ons. Wat een klus was dit! Daarnaast begon achter de schermen het uitdenken van een marketing en PR-plan en ik moest natuurlijk de  titel van mijn boek bedenken. Bij mijn Nederlandse boek duurde dat wel even. Bij mijn Engelse boek was de titel meteen daar. “THIS IS POST PARTUM” Als in: dit is het moederschap, niks meer, niks minder. Open, eerlijk en zonder fluwelen handschoentjes. En met humor, want dat vindt ik zo belangrijk.

Ook nieuw materiaal geschreven

Daarnaast schreef ik nieuw materiaal over bijvoorbeeld incontinentie, seks na de bevalling en self care. Mijn redacteur Thalia in London was laaiend enthousiast over alles wat ik aanleverde. Iets wat ik niet eerder zo heb meegemaakt. Zij heeft New York Times bestsellers geredigeerd, dus haar mening was erg belangrijk voor me. Ze was ook kritisch en soms kreeg ik een document terug met allen maar rode letters. Het voelde dan een beetje zoals vroeger als je je dictee had gemaakt. Daar kwam de juf weer met haar rode pen.

Mijn darmziekte gooide roet in het eten

Alles verliep van een leien dakje tot ik afgelopen november ineens heel erg ziek werd. De collitis ulcerosa die ik sinds 2005 heb, was in alle hevigheid opgevlamd en ineens lag ik doodziek in het ziekenhuis. Na 6 weken was ik weer hersteld en kon ik verder met mijn boek. Onze lanceerdatum in april werd uitgesteld. Dat zou ik nooit en te nimmer meer gaan halen. Stresvol, maar de juiste beslissing achteraf. Helemaal omdat Covid 19 ineens om de hoek kwam kijken. Het zou 14 juni in New York worden. Uiteindelijk werd ook die datum veranderd, omdat in NYC een van de grootste Corona haarden ter wereld ontstond. Mijn NYC booklaunch werd veranderd naar een online booklaunch op 16 en 17 juni. Het is vrij uniek dat een boek online wordt gelanceerd. Tegelijk spreekt  mijn boek spreekt nu meer dan ooit tot nieuwbakken moeders en vaders wereldwijd.

Net bevallen en Corona

Want, je zal op dit moment maar niet op een roze wolk zitten en er dan ook nog een pandemie boven op krijgen. Het is eigenlijk niet te doen voor deze ouders. Dit boek is nu zo hard nodig voor deze kersverse ouders! Ik hoop dat ik een hoop moeders en vaders zonder roze wolk steun en hulp mag geven met mijn boek. Ik hoop dat ik hen mag helpen en ondersteunen in een tijd waarin het lijkt alsof de wereld in de fik staat. Dream big, zullen we maar zeggen of zoals mijn uitgever het zei :”go hard or go home!”

Drie maal is scheepsrecht

De booktour in Amerika is nu verzet naar oktober. Fingers crossed dat alle reisrestricties dan zijn opgeheven en het dan echt ‘drie maal is scheepsrecht’ waardig mag verlopen. Mocht je een Engelstalige of internationale net bevallen mama of papa kennen die ook wel wat steun kan gebruiken, mijn Engelse boek is hier verkrijgbaar.

Help! Ik faal als mama!

Soms heb je als mama van die momenten waarin je het gevoel hebt dat je faalt. Bijvoorbeeld omdat je kinderen je tot waanzin drijven en je even weinig tot geen geduld op kan brengen. Of omdat de borstvoeding niet lukt en je het gevoel hebt dat je minderwaardig bent als mama. Of omdat je al nachten niet geslapen hebt en bloedchagrijnig tegen alles en iedereen bent. Of omdat je naar andere moeders kijkt en het gevoel hebt dat zij het allemaal wel voor elkaar hebben en jij niet. Je voelt je een mislukkeling, een loser of nog erger: een slechte moeder.

Ook ik maak er wel eens een potje van!

Allereerst wil ik tegen je zeggen: dat ben je niet, lieve mama! Geloof mij: elke moeder heeft regelmatig het gevoel alsof ze faalt. Ja, ook de moeders die dit niet zo naar buiten brengen. Waarom? Omdat het nogal moeilijk is om aan jezelf en aan de buitenwereld toe te geven dat je vindt dat je gefaald hebt. Mede daarom is het beeld wat op socal media en tv geschept wordt, vaak irreëel te noemen. echter, de meeste moeders maken er allemaal wel eens een potje van. Is dat erg? Welnee! Je mag als mama toch ook af en toe even je mindere momenten hebben? Ik deel ze regelmatig in mijn insta stories en krijg dan zoveel reacties. Moeders die zeggen: ”Oh, ik heb dit ook zo vaak.” Of: ”Wat fijn datje dit deelt! Ik ben dus niet de enige!”. Ook al heb je het gevoel hebt dat je te weinig doet of dat je faalt, jouw kindjes zien gewoon hun mama. Je kindjes maakt het niks uit als de groenten een keer verlept op tafel staan of ze voor de tv hun eten op moeten eten. Zij kijken naar jou en denken: dat is mijn mama! En ik hou van haar. Punt. Continue reading