Een postpartum depressie bestaat niet

Ik vind het te zot voor woorden, dat ik hier een artikel over moet schrijven, maar ik doe het toch.

Onlangs verscheen in de Volkskrant een artikel over hoe een huisarts omschreef, hoe ze door meer betrokkenheid een betere hulpverlener kon zijn. Een prachtig artikel, waar ik me helemaal in kon vinden. Toen ik tegen beter weten in, de reacties ging lezen, viel ik van de ene verbazing in de andere. Een postpartum depressie zou niet bestaan. Het is een mythe. Niet te bewijzen. Dat werk. Continue reading

Als je relatie in zwaar weer komt na de bevalling

Veel stellen hebben het zwaar, zo tijdens de eerste periode na de bevalling. Niet alleen, omdat ze weinig slapen. Maar omdat een kindje krijgen, vaak een enorme impact op jullie beiden heeft als ouders. Daar waar jullie voorheen gewoon je eigen gang konden gaan, zit een van de twee nu vaker thuis met jullie kindje. Dit zorgt vaak voor wrijving bij stellen. Daarnaast moeten jullie die nieuwe rol als ouders nog eigen zien te maken. Iets, waar de meeste nieuwbakken moeders en vaders veel moeite mee hebben aan het begin.

Logisch, want de enorme verantwoordelijkheid die je nu hebt voor de zorg van jullie kindje(s), is mega en alomvattend aanwezig. Je kan eigenlijk nooit meer “uit”. De aan-knop is daar en gaat zelden uit. Veel moeders die bij mij in de praktijk komen, hebben een of meerdere issues met hun partner. Na de bevalling is er veel veranderd en er komt veel druk op jullie schouders te liggen. Er wordt hierdoor ook meer ruzie gemaakt en de sfeer wordt er niet altijd gezelliger op. Neem dit van mij aan: een relatie is KEIHARD werken. En na de komst van een of meerdere kindjes al helemaal. Mensen die zeggen dat het niet zo is, die zijn hier mijns inziens niet helemaal eerlijk over. Ik ken eigenlijk geen een stel dat niet struggelt nadat ze ouders zijn geworden. Continue reading

De 10 dingen die ouders mij het vaakst vertellen

Nieuwbakken ouders krijgen een hoop voor hun kiezen. Hun kindje is nog maar net geboren en er komt enorm veel op deze papa’s en mama’s aan.. Het is dan ook niet voor niks dat veel stellen hulp zoeken, als ze net ouders zijn geworden. In mijn praktijk zie ik regelmatig stellen die enorm worstelen met het ouderschap. Omdat ze het gevoel hebben dat ze falen, geen idee hebben hoe ze het aan moeten pakken of gewoon graag een steuntje in de rug willen. Dit zijn de tien dingen die ouders het vaakst vertellen in therapie:

1. Ik voel me vaak best eenzaam

Eenzaamheid is een groot taboe onder nieuwbakken ouders. Velen durven niet te vertellen, dat ze zich soms eenzaam voelen in hun nieuwe rol als papa of mama. Het is ook geen kattenpis, vader of moeder worden. Eerst was je gewoon Tilda en nu ben je ineens Tilda, de moeder. Deze rolverandering is enorm wennen als je net bevallen bent en zorgt vaak voor vervreemding van de buitenwereld. Ook kan deze rolverandering ervoor zorgen dat ouders geïsoleerd raken. Omdat ze zich geen raad weten met hun gedachten en emoties en geen aansluiting vinden met de buitenwereld over hun soms donkere gedachten. Want de hele wereld zit toch op een roze wolk na de bevalling? Nee. Helaas is dit niet altijd het geval.

2. Waarom ben ik hier aan begonnen?

Bij sommige ouders gaat het niet meteen van een leien dakje na de bevalling. Verschillende factoren kunnen zorgen voor veel stress voor kersverse ouders. Door het slaapgebrek, de krampjes en de hormonen die bij vrouwen een grote rol spelen, voelt een nieuwe moeder zich vaak niet lekker in haar vel. Vaders vinden dit vaak moeilijk om te zien, want ineens is hun vrouw een ander persoon geworden.  Ouders voelen zich soms enorm beperkt, want ze kunnen niet meer zo makkelijk de deur uit ,als voor dat ze een kindje kregen. Daarnaast speelt de constante verantwoordelijkheid voor de zorg van hun kindje ook nog een grote rol. Deze verantwoordelijkheid gaat ook niet meer weg en dit zorgt bij de ouders voor gedachten als: ik snak naar mijn oude leven. Was ik hier maar nooit aan begonnen. Ik mis mijn vrijheid. Allemaal heel begrijpelijk. Deel dit alsjeblieft met elkaar, het mag er gewoon zijn.

3. Het lijkt andere ouders zo makkelijk af te gaan en mij niet

Veel ouders vragen zich regelmatig af waarom het andere stellen zo ogenschijnlijk makkelijk af lijkt te gaan. Ik heb nieuws voor jullie, lieve papa’s en mama’s: dat is niet zo! Je zou denken door alle gelukzalige instagrampostst van celebs dat het een en al gelukzaligheid is in de levens van bekende mensen. Niks is minder waar. Ook zij lopen tegen deze moeilijkheden aan. Ook zij dealen met stress, vermoeidheid en die rotkrampjes! Alleen delen ze dit onderdeel van het ouderschap vaak niet op social media. Jammer, want ik denk dat ze hiermee enorm zouden bijdragen aan het doorbreken van het taboe op de grijze wolk!

4. Ik wil geen tweede kind meer

Sommige ouders durven dit niet hardop uit te spreken, maar denken dit wel als ze nog niet zo lang geleden ouders zijn geworden. Ik wil echt nooit meer een tweede kind. Ik vind dit al zo ontzettend heftig, ik moet er niet aan denken, om dit dan straks allemaal nog eens mee te moeten maken. Dat is ook helemaal prima. Je hoeft je daar nu ook nog helemaal over na te denken! Focus je eerst op het nu en de huidige situatie. Probeer eerst uit de overlevingsstand te komen, voordat je überhaupt na gaat denken over een tweede kindje.

5. Ik ben mezelf helemaal kwijt. Wie ben ik nu ik vader of moeder ben?

Als je net ouders geworden bent, is het heel erg zoeken naar wie je bent. Door de hierboven genoemde rolverandering, de verantwoordelijkheid die je voelt voor je kindje(s) en de constante zorg voor jullie kleintje, kom je eigenlijk amper nog aan jezelf toe. Vroeger gingen jullie vaak de hort op, lekker uit eten of naar een festival. Tegenwoordig draait alles om voedingsschema’s, poepluiers en wie regelt welke huishoudelijke taken. Logisch, dat je dan weer moet zoeken naar de balans tussen de persoon die je ooit was en wie je nu bent nu je papa of mama bent geworden. Je oude ik is er nog steeds, die is echt niet met de noorderzon vertrokken. Straks komt er gewoon weer ruimte voor de dingen die jullie beiden fijn vonden om te doen. Je kan je hobby’s weer oppakken, samen uit eten gaan of dingen met vrienden doen. Je moet gewoon weer even de balans terug vinden en dat heeft tijd nodig. Gun jezelf die tijd ook! Dit gaat niet over een nacht ijs.

6. Papa is bang dat zijn emotionele copingskills in het niet valt naast die van mama

Vrouwen zijn van nature vaak ruimer bedeeld met emotionele copingskills dan mannen. Bij de moeders komt het verzorgende, de empathie en de liefdevolle benadering wat makkelijker dan bij de vaders. Logisch, want een vrouw draagt het kindje negen maanden in haar buik en bouwt vanaf dag 1 al een band op met jullie kindje. Vaders zijn soms bang dat ze achterblijven bij hun vrouw in de emotionele ontwikkeling die de opvoeding van hun kindje van hem vraagt. De meeste mannen hebben ook niet opgepast op hun buurkindjes of neefjes en nichtjes. Vrouwen oefenen dit vaak al op jonge leeftijd en hebben in die zin, al een stapje voor. Mannen zijn na de geboorte vaak bang dat ze het emotionele aspect van het ouderschap niet bij kunnen benen en haken vervolgens ontmoedigd af. Met de gedachte: dit kan ik toch niet.  Wat weer tot frustraties leidt bij de moeders. Vervolgens worden de vaders bestempeld als lui, ongeïnteresseerd of afwezig. Terwijl deze papa ook gewoon zijn best doet om het allemaal zo goed mogelijk te doen. Weet, dat je het als vader al snel goed doet in de ogen van je kindje. Als je laat zien dat je onvoorwaardelijk van ze houdt en er altijd voor ze bent, zullen ze dit voelen, echt waar.

7. Ik ben vast de enige mama die het “moedergen” totaal mist

Dit is een veel voorkomend fenomeen, wat ik veel voorbij zie komen in mijn praktijk. Moeders voelen vaak de enorme druk om een soort “oermoeder” te zijn. De mama die alles kan, alles weet en nooit iets fout doet. Alleen: die bestaat helemaal niet! Echt niet! Elke moeder verknald wel eens iets, pakt iets onhandig aan of denkt achteraf: was dit nou wel zo’n goed idee? En dat is allemaal prima. Je mag er zijn, precies zoals je bent, Jouw kindje kijkt met grote ogen naar zijn of haar mama en denkt alleen maar: dit is mijn mama en ik ben dol op haar! Je doet het goed, heus waar. Stop met jezelf te vergelijken met andere moeders. Die doen ook maar wat. Heus!


8. Gaan mijn angsten en zorgen ooit over?

Veel ouders krijgen bij het ouderschap een “fijn” cadeau, namelijk niet aflatende angst dat hun kindje iets zal overkomen. Vaders van dochters hebben dit vaak nog een tandje erger, omdat ze allerlei doomscenario’s hebben van wat hun kleine meisje allemaal kan overkomen. Ze slapen er slecht van, piekeren veel en vinden het moeilijk om deze angsten los te laten. Dit geldt voor zowel de vader, als de moeder. Deze angst kan soms de levens van deze papa’s en mama’s enorm beheersen. Zo erg, dat ze op een gegeven moment ook niets meer willen of kunnen ondernemen uit angst, voor wat er mis zou kunnen gaan. Zonde, want zo ontneem je jezelf allerlei mooie momenten met je kleintje. Leg de lat dus wat lager voor jezelf en begin met kleine stapjes.

9. Mijn relatie staat zo onder druk, ik weet niet hoe we dit gaan overleven

Naast het feit dat je als mens veel onder druk komt te staan als je net een baby hebt gekregen, komt ook de relatie tussen twee partners enorm onder druk te staan. Vaak is er amper tijd om samen een warme maaltijd te nuttigen, laat staan om van alles te gaan ondernemen. Ik adviseer stellen dan ook steevast om één avond in de week samen te eten. Of jullie nu uit eten gaan of er een datenight at home van maken, kies iets wat fijn voelt. Maak er iets gezelligs van. Telefoons weg, maak jullie favoriete gerecht en praat met elkaar. Communicatie is alles in een relatie. Als je niet praat over de dingen die je bezighouden, waar je mee zit of waar je tegenaan loopt, kan je partner je moeilijker aanvoelen of begrijpen. Soms wil je gewoon even aangehoord worden of een knuffel, geef dit dan aan. Niet iedereen zit op een oplossing te wachten. Respecteer elkaar en geniet van de tijd samen. Praat over wat je wel allemaal leuk vind aan het ouderschap. Zoek naar dingen die jullie wel nog kunnen doen samen en als gezin. Vind elkaar terug en kies weer bewust voor elkaar, ook nu jullie samen een kindje hebben en alles even op losse schroeven staat. Een relatie is hard werken, voor iedereen. Trust me!

10. Ik weet niet waarom mensen het altijd over die roze wolk hebben. Ik kan hem maar niet vinden

Daar is hij weer! De fameuze roze wolk. Ik kan het niet genoeg benadrukken. De roze wolk is een utopie. Die bestaat niet. Ja, je zal roze wolk momenten hebben op een dag, maar geen enkele ouder zit maandenlang, 24/7 op een roze wolk. Echt niet. Er zullen momenten zijn waarop je je kindje aankijkt en denkt: wat hou ik zielsveel van jou, wat ben je toch lief, ik wil je tegen alles beschermen, etc. Maar er zullen ook momenten zijn waarop je denkt: nu kan ik het even niet meer aan of ik wil je even achter het behang plakken. En dat is allemaal prima! Laat het er gewoon zijn. Accepteer dat het soms gewoon even heel erg aanpoten is en omarm de chaos. Je blijft je niet zo voelen, zoals nu. Weet dat het straks makkelijker zal gaan.

Worstelen jullie met het ouderschap en willen jullie ook een steuntje in de rug? Mail dan naar info@froufroubegelding.nl! Samen werken we aan een betere balans en meer rust binnen jullie gezin.

Hoe voorkom je een relatiecrisis als nieuwbakken ouders?

Op het moment dat je als stel begint na te denken over kinderen, begint er al een kleine verandering te komen in jullie relatie. Je begint te dagdromen over hoe het zal zijn als jullie straks eenmaal kinderen hebben. Jullie hebben beiden vast al verschillende ideeën over de opvoeding, regels en waarden en normen binnen jullie gezin. Sommige stellen zitten volledig op een lijn met betrekking tot deze onderwerpen, andere stellen staan recht tegenover elkaar.

Als het dan eenmaal zover is en jullie zijn papa en mama geworden, komt de grootste verandering. Ineens is daar een klein baby’tje die alles op zijn kop zet. Je eigen identiteit komt op losse schroeven te staan. Je bent nu moeder of vader geworden. Daar komt een heel eisenpakket bij kijken. Ouders worden is, alsof je eindexamen moet doen voor iets, waar je nooit een gedegen opleiding voor hebt gedaan. Logisch, dat jullie als stel, elkaar ook weer moeten vinden. Tussen de poepluiers, de slapeloze nachten en de voedingen door, moet je ergens tijd voor elkaar vrij zien te maken.

Voor veel stellen is dit erg lastig. Doordat jullie leven ineens full-time om de kindje(s) draait, heb je veel minder tijd om samen even alleen te zijn. Een avondje samen weg is in tegenstelling tot vroeger, niet meer zomaar gepland. Tegenwoordig vraagt dit om een ijzersterke planning, regelen van oppas en op tijd reserveren van een leuk restaurantje. Doordeweeks zit je vaak samen doodmoe op de bank, te Netflixen in je pyjama en rollen jullie uiterlijk 22.00 je bed in. Logisch, want je weet maar nooit wat voor nacht je te wachten staat en hoeveel uur slaap je krijgt.

Een relatiecrisis ligt vaak op de loer bij kersverse ouders. Continue reading

Applaus voor de moeders met afwezige partners!

In sommige gezinnen zijn de partners vaak afwezig. Ik heb het nu even niet over de gezinnen waar vader helemaal uit beeld is, daar besteed ik op een ander moment weer aandacht aan. Ik heb het op dit moment even over moeders die er vaak alleen voor staan. Omdat hun partner vaak in het buitenland zit voor zijn werk, of de mama’s met  een partner die vaak ook in de weekenden of feestdagen werkt en de moeders die een man hebben die op de vrachtwagen of een schip werken en langere periodes achtereen niet thuis zijn. Deze moeders hebben allemaal een ding gemeen: ze bestieren het huishouden allemaal in hun eentje. “It takes a village to raise a child”, zegt men. Maar niet iedereen heeft zo’n “village” om zich heen. De ene moeder heeft een enorm sociaal netwerk waarop ze terug kan vallen, de andere mama moet het echt allemaal in haar eentje zien te redden. Dit is voor deze mama’s hartstikke zwaar, want ze hebben amper tijd voor zichzelf en draaien ook de nachten in hun uppie. Ik neem mijn pet af voor deze moeders. Jullie verdienen ene medaille, echt waar!

Wat ik vaak terug hoor van moeders, is dat ze het lastig vinden om hun partner actief te blijven betrekken bij het gezinsleven. Want als je gewend bent om in je eentje het gezin te runnen, is het soms zoeken naar de balans als vader dan ineens weer thuis is. Ook vinden deze semi single moms het een uitdaging om ervoor te zorgen dat zowel zij, als de kindjes  verbonden blijven met elkaar als je elkaar zo weinig ziet. Helemaal met kleine kindjes, die je niet goed kunt uitleggen waarom papa weg is. Natuurlijk kan je videobellen, maar dat is niet hetzelfde als papa er in levende lijve thuis is.
Continue reading

Wat als Vaderdag geen feest is?

Elk jaar wordt naast Moederdag, ook Vaderdag weer met een hoop tam tam aangekondigd. Het gaat veel al gepaard met mooie cadeau ideeën van de Hema voor een gezellige mok of Ipad-hoes en legio parfum advertenties overal. Er wordt op scholen en kinderdagverblijven geknutseld alsof het een lieve lust is. Ieder jaar worden er weer prachtige pennenbakken en tekeningen geproduceerd.  Allemaal super schattig en ook ik, smelt van de knutselwerken die ons dochtertje fabriceert.

Maar wat als er geen vaderfiguur in beeld is? Wat als je bijvoorbeeld als alleenstaande moeder, je gezin alleen moet runnen? Wat als je eigen vader niet meer leeft en je kind geen opa meer heeft? Of als je partner je bedrogen heeft en je niet meer on speaking terms bent met de vader van je kinderen? Of als je als weduwe achter bent gebleven, omdat je man overleden is? Wat als je vader bent en aan de andere kant van de wereld woont en je kindjes eigenlijk alleen op Skype ziet in plaats van in het echt? Of als je papa bent en je kindje recent is overleden? Of wat dacht je van vaders die hun kinderen niet mogen zien, omdat hun moeder dat niet goed vindt of omdat ze verwikkeld zijn in een voogdijstrijd. Continue reading

Help! Mijn man doet niks!

Je herkent dit beeld vast van televisie of social media: de blije vader die zijn kindje stevig in zijn armen houdt en er de hele dag mee rondsjouwt door het huis. Niks is hem te veel. Ondertussen geeft hij de baby een flesje zodat mama even kan dutten en als kers op de taart gaat hij ook nog boodschappen doen met de baby in de draagzak. Mooi plaatje, toch? Helaas is dit niet voor elke moeder realiteit. Sommige moeders hebben vaders in huis die niet zo vaak thuis zijn door hun drukke baan. Of papa’s die wel thuis zijn, maar vrijwel geen vinger uitsteken. Andere moeders hebben zelfs helemaal geen vaderfiguur in beeld en doen echt alles helemaal zelf. Er zijn natuurlijk genoeg papa’s die zich vol toewijding op het vaderschap storten. Die de mama’s bij alles ondersteunen. Niks is hen teveel. Ze koken, doen de was en doen na hun drukke werkdag de baby nog even in bad. Maar wat als dit niet zo is? Continue reading