Een rectus diastase is geen kattenpis

Ik dacht dat ik na de TVT operatie wel klaar zou zijn met de herstelwerkzaamheden aan mijn  lichaam, na twee zwangerschappen. Ik verlies inmiddels niet meer bij elke beweging vocht, dus dat was al enorme winst, zullen we maar zeggen. Helaas kreeg ik drie maanden geleden uit het niets hele gekke klachten, Van de een op de andere dag, had ik zoveel pijn in mijn bekken en onderrug, dat ik nog amper kon lopen. Ik schrok me te pletter. Allereerst, sport ik een paar keer per week en ben ik (dacht ik) top fit. Twen tweede, vroeg ik me af waarom ik nu net zoveel pijn had, als tijdens de bekkeninstabiliteit in mijn laatste zwangerschap? Ik bedoel, ik ben niet zwanger, dus waar kwam dit dan in hemelsnaam vandaan? Ik belde de fysio en die kwam meteen aan huis.

Leunend op hem, strompelde ik het huis door. Langzaam aan de achtertuin in. “Blijven bewegen, niet gaan liggen dan wordt het erger”, zei hij luid en duidelijk. Ik strompelde weer verder door de achtertuin aan de arm van mijn man en was oprecht bang. Stevende ik nu weer af op die rolstoel, net als toen? En waar kwam dit in godsnaam ineens vandaan? Ik vond het een beangstigend gevoel dat mijn lijf me ineens zo in de steek liet, terwijl ik er juist alles aan deed om het sterker te maken.

De pijn werd niet minder, dus ging ik op aanraden van mijn man naar het ziekenhuis. Daar kreeg ik een CT-scan en bleek ik een flinke rectus diastase te hebben. Dit houdt in, dat je buikspieren niet meer aan elkaar vast zitten. Hierdoor ontstond er bij mij een enorme druk op mijn bekken en onderrug. Omdat onze jongste zoveel spookte ’s nacht, was ik veel op met haar. Door de vermoeidheid til je dan vaak net even verkeerd en zo was mijn onderrug en bekken totaal overbelast geraakt. Omdat mijn buikspieren dus niet mee deden! Ik had zoveel pijn, ik kon mijn eigen kinderen haast niet meer optillen. Continue reading

Hoe ik mijn eerste internationale boekendeal tekende

Terwijl ik mijn boek “Toen kreeg ik weer lucht” aan het schrijven was, woonden wij tijdelijk in Amerika. Mijn man was daar bezig om de hand- en pols chirurgie te onderzoeken en zijn kennis hierover dan weer over te dragen aan zijn collega’s in Nederland. Ik nam mijn laptop overal mee naartoe en schreef van de Eastcoast tot the Westcoast van Amerika aan mijn boek. Ik weet nog goed, hoe ik over de Skyline van Boston uitkeek, met mijn laptop op schoot. Ik voelde me even heel erg Carrie, uit Sex and the City. Ik droomde ervan om mijn boek ooit ook in het buitenland uit te kunnen brengen. Ik had gen flauw benul hoe dat überhaupt in zijn werk zou gaan, maar de droom was er.

Bumpy ride

Ik denk dat toen het zaadje in mijn hoofd geplant is, om de volgende stap, die ik nu ga zetten, te ondernemen. Want een onderneming was het. Überhaupt, om een internationale uitgever te vinden die mijn boek wilde uitgeven. Tegenwoordig is het zelfs zo’n gekkenhuis in de Amerikaanse uitgeverswereld, dat je een zogenaamde “agent” moet hebben, die dan vervolgens je manuscript (de eerste versie van je boek) aan een uitgever mag aanbieden. Ik wist uiteraard niet hoe ik aan zo’n agent moest komen en voelde de moed al in mijn schonen zakken. Vervolgens ben ik nog een keer of zestig afgewezen, je kan wel zeggen, dat het een bumpy ride was.

You’ve got mail!

Maar, toen ineens, was daar de mail van “The Dreamwork Collective!” Ze mailden heel enthousiast terug, dat ze mijn boek heel interessant vonden en heel erg blij waren met mijn mail. Ik kon mijn ogen bijna niet geloven. Ik had nog maar de helft van mijn boek vertaald en naar hen opgestuurd, dus als ze dit al leuk en goed vonden, kon het verder vast alleen maar meevallen. Het proces wat volgde was lang en vroeg veel van mijn geduld en uithoudingsvermogen. Mensen die mij goed kennen, weten dat ik niet perse de meest geduldige persoon op aarde ben. Al het geduld wat ik inmiddels heb aangeleerd door mijn rol als mama, is puur aangekweekt. Dat kwam niet van nature, kan ik je vertellen.

Maar nu,  veertien maanden later, mag ik het dan eindelijk van de daken schreeuwen: mijn boek wordt in heel Amerika en de Verenigde Arabische Emiraten uitgegeven!!! In april 2020 om precies te zijn! Ik ben zo ontzettend blij en trots dat ik dit mag doen. Mijn ultieme missie is, om zoveel mogelijk moeders te helpen! Dat kan ik nu nog meer gaan doen, omdat mijn boek wereldwijd wordt uitgegeven!

Wereldwijd probleem

Waar wij ook heen gaan op onze reizen. Als ik vertel wat ik voor werk doe, zeggen moeders zo vaak: waar was jij toen ik je nodig had? De niet zo roze wolk is universeel, kunnen we wel stellen. Overal ter wereld zitten moeders niet op een roze wolk. Sterker nog, er zitten jaarlijks 265 miljoen vrouwen wereldwijd in een postnatale depressie. Dat is een gigantische hoeveelheid! Dus, ik ben heel erg blij dat ik een steentje mag bijdragen aan dit probleem en dat ik met mijn werk als therapeut en met mijn boek, deze moeders kan gaan helpen.

Internationaal Instagram account

Ik kan het enerzijds amper bevatten, dat dit echt gaat gebeuren. Anderzijds komt het nu heel erg binnen. Ik heb ook een internationaal Instagram-account aangemaakt. Hier kan je alles vinden, omtrent mijn internationale boek en wat er verder gaat gebeuren. Ik zou het super leuk vinden om jullie daar ook te ontmoeten! Uiteraard blijft mijn Nederlandse Instagram-account  gewoon bestaan en schrijf en vlog ik daar gewoon door in het Nederlands. De komende maanden zullen bestaan uit het herschrijven van mijn boek en het toevoegen van meer materiaal. Ik ben zo benieuwd naar het eindresultaat! Ik hou jullie de komende maanden natuurlijk op de hoogte van alle ontwikkelingen.

Nieuwe podcast!

Ook nam ik een podcast op met mijn man over de meest voorkomende ongelukken met kinderen, die hij tegenkomt als traumachirurg op de eerste hulp. Daarnaast geeft hij tips aan ouders van jonge kindjes, over hoe je hier als ouders het beste mee om kan gaan. Tevens vertelt hij uitgebreid over hoe het er in het ziekenhuis aan toe gaat, als je kindje op de SEH beland of bijvoorbeeld geopereerd en dus opgenomen moet worden in het ziekenhuis. Je luistert de podcast hier.

Meer informatie?

Wil je meer informatie over mijn werk of wil je zelf graag hulp bij het feit dat je niet op een roze wolk zit? Mail dan naar info@froufroubegeleiding.nl

Hoe mindfulness je uit je postpartum depressie kan halen

Toen ik midden in mijn postpartum depressie zat, dacht ik dat dit nooit meer over zou gaan. Omdat ik er met bijna niemand over praatte, had ik het gevoel dat ik de enige moeder op aarde was, die dit onderging. Daarnaast dacht ik ook nog eens dat ik de uitzondering op de regel was, dat ik nou net die ene mama was waarbij dat oer-gen, dat oer-gevoel van het moederschap, totaal ontbrak. De onzekerheid, de angsten en de enorme depressieve gedachten slokten mijn hele bestaan op. Hoe doen al die andere moeders dat, vroeg ik me dagelijks af.

Mijn toenmalige therapeut raadde me mindfulness aan. Omdat het nogal een geitenwollensokken imago had, dacht ik dat mindfulness iets was voor mensen met geitenwollensokken in hun Birkenstocks. Niks mis met Birkenstocks trouwens, ik draag ze graag en met verve. Affijn, mindfuless had dus een vrij stoffig imago. Ik had er weinig verwachtingen van. Wat achteraf gezien, eigenlijk vooral in mijn voordeel werkte. Ik begon me in te lezen en hoe meer ik erover las, hoe meer ik me realiseerde dat mindfulness eigenlijk voor iedereen goed zou zijn. Niet alleen voor moeders zonder roze wolk. Inmiddels, ben ik er van overtuigd dat als de hele wereld een snufje minfulness tot zich zou nemen, de wereld er heel anders uit zou zijn. Een stuk leuker en vriendelijker in ieder geval. Continue reading

Wat te doen als je een bevaltrauma hebt

Veel moeders die bij mij in de praktijk komen, hebben een pittige bevalling achter de rug. Ik spreek zelden vrouwen, bij wie de bevalling zoals in het boekje is gegaan. Dat vind ik sowieso een rare uitdrukking, want wat betekent dit eigenlijk? En via welk boekje? Natuurlijk, zijn er ook moeders bij wie dit wel het geval was en bij wie de bevalling wel goed is verlopen. Dit artikel is voor de moeders, waarbij dit niet het geval was. De mama’s die een trauma hebben overgehouden aan hun bevalling en daar tot op de dag van vandaag nog last van hebben.

Moeder worden is a big deal. Voor sommige moeders is het al hun hele leven duidelijk, dat ze moeder wilden worden. Voor de ander kwam dit gevoel pas veel later en bij weer een andere moeder komt dit gevoel misschien wel nooit helemaal uit de verf. Is dat erg? Welnee! Je doet je best als mama, niks meer en niks minder. Als de bevalling dan na negen maanden eindelijk op gang komt, zijn de meeste vrouwen enorm blij dat het zover is. Die laatste weken zijn voor de meeste zwangeren vaak erg zwaar en ze kijken dan reikhalzend uit naar het moment dat ze hun baby eindelijk vast mogen houden. Meestal heb je van te voren een bevalplan geschreven samen met je man, wat je hebt overlegd met je verloskundige of gynaecoloog. Hierin beschrijf je vaak wat je wel en juist niet wil, tijdens je bevalling. Bij mij was dit bijvoorbeeld, dat ik geen co-assistent aan mijn bed wilde, maar een ervaren en empathische verloskundige. Ervaren was ze, empathisch: mwah. En ik kreeg een co-assistent aan mijn bed. Need I say more?

Dat bevalplan had ik dus net zo goed niet kunnen schrijven, dacht ik achteraf. Continue reading

Waarom je je als moeder niet hoeft te schamen voor je gedachten

Als moeder kan je soms de meest uiteenlopende gedachten hebben. Je kan het ene  moment kijken naar je kind en denken: wat ben jij schattig, zeg! Ik kan je wel opeten, zo lief vind ik je. Maar er kan tien minuten later een gevoel zijn van onbehagen, van onrust. Misschien is het een onderdrukte gedachte die je al een tijdje weg probeert te stoppen. Wellicht heb je het gevoel dat je het allemaal even niet aankan. Want laten we wel wezen: het moederschap is soms heel overweldigend! Logisch dus, dat je gedachten soms alle kanten opgaan. Is dat erg? Welnee!

Jij bent namelijk niet wat je denkt. Onthoud deze goed, want dit is heel belangrijk. Jij bent niet je gedachten en andersom. Dus op het moment dat je een keer iets negatiefs denkt over jezelf, over het moederschap of over het leven an sich: no worries! Dat hebben we allemaal wel eens. Ja, echt. Man of vrouw, jong en oud: allemaal vinden we het leven soms even ruk. Dat wil niet zeggen, dat je je altijd zo blijft voelen. De meeste gedachten gaan namelijk vanzelf weer weg. Alleen voelt dat op het moment zelf niet zo. Continue reading

De meisjesdroom die waar werd

Het was een meisjesdroom die waar werd. Ik had een boek geschreven en dat zou binnenkort uitkomen. Ik had van te voren nooit kunnen bedenken, dat dit allemaal zou gaan gebeuren. Als je je midden in een postnatale depressie bevindt, is het haast onmogelijk voor te stellen, dat je hier ooit positief uit gaat komen. Je voelt je een ontaarde moeder en wordt verteerd door schaamte- en schuldgevoelens. Toch gebeurde het! En hoe!

De middag dat mijn boek thuis werd bezorgd, rukte ik de dozen uit de handen van de bezorger en griste ik er eentje open, zo snel als mijn handen konden. Ik haalde het eerste exemplaar eruit en bekeek hem vol bewondering, maar ook verbazing. Dit is het. My masterpiece. Het voelde onwerkelijk. Ik duwde het boek tegen me aan, alsof dit mij een meer realistisch gevoel zou geven. Dat dit echt mijn boek was. Ik raakte emotioneel en besloot dit moment heel bewust in me op te nemen en nooit meer te vergeten. Continue reading

Mindfulness is de sleutel tot zelfacceptatie

Soms vragen moeders mij: wat is Mindfulness nou eigenlijk? Dat is toch iets wolligs en heel zweverig? Niks is minder waar. Mindfulness is juist heel nuchter en praktisch. Het leert je op een heel andere manier naar je gedachten en gevoelens te kijken. Een manier die je leven voor altijd zal veranderen. Het zal je veel positiever in het leven doen staan, dan daarvoor. Het mooie hier aan is: iedereen kan dit leren. Jij dus ook! Continue reading

Grenzen aangeven en toch aardig gevonden worden

Grenzen aangeven, is iets wat veel vrouwen lastig vinden. Het woordje “nee” zeggen bijvoorbeeld, zonder uit te leggen waarom ze dit zeggen. Het is een fenomeen waar veel moeders moeite mee hebben. Vaak begint dit al in je jeugd. Voor jezelf opkomen op het schoolplein bijvoorbeeld. Later als je studeert, tegen die ene jongen in je studiegroep zeggen dat hij de kantjes er vanaf loopt en jij niet weer zijn werk voor hem gaat doen. Maar ook als je zwanger bent heb je dit soort momenten. Bijvoorbeeld het aangeven dat je het niet prettig vindt, dat onbekende mensen aan je zwangere buik zitten. Eenmaal moeder geworden, gaat er een heel nieuwe wereld voor je open. Ineens wordt grenzen aangeven een heel groot iets. Want jij moet de grenzen rondom je kindje, jouzelf en jullie als gezin bewaken. Een moeilijke en vaak niet al te dankbare taak. Waarom vinden moeders het zo lastig om hun grenzen aan te geven? Continue reading

Controle is een no go

Vaak wil je als moeder graag de controle houden over zo’n vrijwel alles. Voordat je moeder werd, had je zo’n beetje controle over alles in je leven: wat voor werk je wilde doen, waar je wilde gaan wonen, of je wilde trouwen ja of nee, etc. Op het moment dat je moeder wordt, heb je werkelijk helemaal nergens controle meer over. Je bent ineens overgeleverd aan de grillen van je kleintje. Die gewoon doodleuk doet waar hij of zij zin in heeft. Natuurlijk kan je dingen sturen, door middel van routine en regelmaat. Ik geloof echt dat dit werkt. Maar daarbuiten, heb je eigenlijk nergens meer controle over. En hoeveel opvoedboeken je ook leest en hoeveel baby massage klasjes je ook volgt, het creëert eigenlijk vooral schijncontrole. Er is overigens niks mis met dit soort dingen. Integendeel!
Maar controle is hoppakee, zo het raam uit als je eenmaal een kindje hebt.
Veel moeders hebben hier veel moeite mee. Ze voelen zich om het hand, omdat ze niet weten waar ze het zoeken moeten. Vooral de controlefreaks (mezelf incluis), kunnen hier aan het begin maar moeilijk mee omgaan. Continue reading

Mag ik een daverend applaus voor de alleenstaande moeder?

Het wordt te weinig gezegd, dus vindt ik dat er meer aandacht moet komen voor de alleenstaande moeders onder ons. Ik neem namelijk heel diep mijn pet af voor deze groep sterke mama’s. De moeders die elke avond in hun eentje het avondritueel bestieren. Elke dag opnieuw de spagaat tussen werk, kindjes, school en opvang proberen te overbruggen. Waar de meeste moeders die in een relatie zitten, dit al zwaar zat vinden (inclusief ondergetekende), doen deze alleenstaande moeders dit dag in, dag uit alleen. It takes a village to raise a child, maar zij hebben een dergelijke village vaak niet.

Diverse oorzaken

De redenen, waarom je als vrouw single mom wordt of bent, zijn legio. Soms begin je aan een zwangerschap, vol vertrouwen en geluk. Jullie zijn een gelukkig stel in een stabiele relatie en jullie wilden niets liever dan samen een kindje krijgen. Toch loopt jullie relatie op de klippen. Of je bent inmiddels veertig en hebt de juiste man nog niet ontmoet en moeder worden is je ultieme wens. Of je bent na een one night stand per ongeluk zwanger geworden en de vader is in geen velden of wegen te bekennen.  Of je partner is overleden en je bent ineens alleen achtergebleven samen met je kindje(s). Er zijn talloze voorbeelden met hetzelfde resultaat: je bent een alleenstaande moeder.

Hulde voor de alleenstaande moeder

Waar wij vrouwen in een goede relatie nog wel eens klagen over onze man die niet genoeg doet in het huishouden doet of het verschonen van poepluiers probeert te ontwijken, staan deze alleenstaande mama’s er echt helemaal in hun eentje voor. Ik heb zo ontzettend veel respect voor deze moeders! Een alleenstaande moeder is niet alleen een soort bedrijf dat nooit ophoudt, ze krijgt ook nog al eens te maken met vooroordelen. Want waarom is ze eigenlijk een alleenstaande moeder? Wilde de vader haar soms niet meer? Was ze “lastig? Of kon ze geen partner aan zich binden om een kindje mee te krijgen en moest ze het daarom maar alleen doen? Allerlei impertinente vooroordelen en vragen, als je het mij vraagt.

Soms loopt het leven net even anders

Ik denk dat geen enkele alleenstaande moeder het ooit van te voren zo had bedacht. Persoonlijk, denk ik dat elke moeder, vroeger dezelfde droom had als wij allemaal. Een huisje, een partner en een baby. Daarom vind ik ook dat we de alleenstaande moeder wat meer mogen ondersteunen in haar leven als mama, maar ook in haar strijd tegen de vooroordelen. Soms heb je de dingen die in je leven gebeuren, niet in de hand. Sterker nog: ik denk dat de meeste dingen in het leven je grotendeels overkomen. Terwijl wij allemaal doen alsof we de touwtjes in handen hebben en de boel kunnen controleren. “Life is what happends to you, while you’re busy making other plans”, zei John Lennon ooit. I rest my case.

Ondersteun de alleenstaande mama zoveel mogelijk!

Laten we de alleenstaande moeder prijzen en motiveren. Zullen we haar onze hulp aanbieden? Een keertje op haar kindje(s) passen, zodat ze iets leuks voor zichzelf kan doen? Of een pan met eten langsbrengen, zodat ze dit een keer niet zelf hoeft te bereiden. Laten we de single moms het gevoel geven, dat ze trots mag zijn op zichzelf, als moeder. Zij krijgt niet zo vaak complimenten als wij en hoort het immers een stuk minder vaak . Positieveer de alleenstaande moeder als je haar tegenkomt, vertel haar hoe sterk je haar vindt en wie weet maak je haar hele dag weer goed. Misschien is haar zelfbeeld wat aan de lage kant en fleurt ze hier helemaal van op. Kleine moeite, groot gemak.

Wil je hulp?

Ben je alleenstaande moeder en heb je hier moeite mee? Merk je dat je je soms eenzaam voelt en graag eens met iemand over dit soort dingen wil praten? Mail dan naar info@froufroubegeleiding.nl