Hoe je als mama kan stoppen met piekeren

Als je net moeder bent geworden, weet je vaak niet wat je overkomt. Je hebt ineens de zorg over dit kleine baby’tje en je kijkt vol verwondering naar dit kleine wurmpje in je armen. Tegelijkertijd ben je net bevallen en moet je al dit natuurgeweld nog verwerken. Bevallen is geen kattenpis, dus het kost tijd om dit te te verteren. Niet alleen lichamelijk, maar ook het mentale stuk is belangrijk. Tijdens de bevalling, laat je de vrouw achter je die je ooit was en krijg je een nieuwe identiteit. Ineens ben je niet meer gewoon Tilda, maar mama Tilda. Dat is een enorm verschil

Enorm wennen

Niet gek dus, dat veel moeders enorm moeten wennen, zo na de bevalling. Sommige van deze moeders krijgen last van slapeloze nachten (ja ook als de baby slaapt) en hebben ineens veel angsten en sombere gedachten. Dit resulteert in een hoop gepieker. Drie keer raden wanneer dat gepieker plaatsvind? Juist, als iedereen lekker ligt te slapen, ’s nachts.

Piekeren zit in ons DNA

Piekeren is een van de meest voorkomende klachten onder moeders. Het piekeren zit in ons DNA, zou ik bijna willen zeggen. Ik ken geen man die ’s nachts uren wakker ligt. Ja, misschien wel even, maar de meeste mannen liggen ‘s nachts toch echt lekker te knorren. Moeders piekeren niet alleen veel, ze zien vaak ook een hoop beren op de weg. In mijn praktijk zie ik veel moeders die last hebben van wat ik het “wat-nou-als” syndroom. ‘Wat nou als ik geen goede moeder ben? Wat nou als ik mijn kindje niet goed verzorg? Wat nou als mijn baby daar op latere leeftijd last van krijgt? Wat nou als ik geen aantrekkelijke vrouw meer ben voor mijn partner?’

De lijst is eindeloos en dit gepieker en getwijfel kost enorm veel energie. Energie die je juist zo hard nodig hebt voor je partner en je kindjes. Je gezinsleven gaat boven alles, maar gaat vaak gebukt onder de druk en stress, als een van de ouders niet lekker in hun vel zitten. Het is niet even een kwestie van: ‘als mama goed in haar vel zit, gaat het met de kindjes ook beter.’ Nee, zo zwart wit is het gelukkig niet. Het is met name voor jezelf als moeder heel vervelend, als je constant aan jezelf twijfelt en veel piekert. Continue reading

Return to Sender

Ik hoor jullie denken, waarom schrijft Tilda nu ineens over Return to Sender? Nou, dat zal ik jullie vertellen. Return to Sender draag ik al jaren een heel warm hart toe. Omdat de opbrengst van deze collectie terug gaat naar degene die het gemaakt heeft! Vanuit mijn sterke rechtvaardigheidsgevoel, spreekt mij dit ontzettend aan. Soms komen er dingen op je pad, daar kan je geen nee tegen zeggen! Dus toen Return to Sender mij benaderde om een eerlijke review over een van hun mooie producten te schrijven, voelde ik me niet alleen vereerd maar ook heel dankbaar. Omdat ik de “senders” nu ook een beetje kan helpen door meer ruchtbaarheid te geven aan hun mooie producten en omdat ik graag mensen blij maak.

Eerst even wat informatie over dit mooie merk

Return to Sender is in 2006 opgericht door Katja Schuurman, Tessa Vos en Maarten van Huijstee. Tijdens haar reizen over de hele wereld, ontdekte Katja dat je niet rijk hoeft te zijn om ambities te hebben in het leven. Ook in de arme takken van de samenleving heb je juist  heel veel mensen die heel graag meer willen bereiken in het leven en hier voor willen strijden. Vaak wordt hen dit onmogelijk gemaakt door het gebrek aan kansen of mogelijkheden. Ook mijn man en ik hebben dit veel gezien, tijdens onze rondreizen. Sinds ik moeder ben, kan ik dit amper aanzien. Het komt nu ik mama ben van twee mooie dochters,  zoveel harder binnen. Katja zag naast alle armoede tijdens deze reizen, gelukkig ook veel mooie initiatieven. Zo ontstond tijdens haar reis door India het idee voor Return to Sender. Het idee was: eerlijke handel als drijfveer achter duurzame ontwikkeling. Win win dus!

Hun missie

De missie van Return to Sender is, om met eerlijke en duurzame handel, moeders en vrouwen te helpen een leven voor zichzelf en voor hun familie op te bouwen. Door de moeders op een duurzame wijze kennis te laten maken met de Westerse markt, kunnen zij hun leefomstandigheden direct verbeteren en leren ze hoe ze dit in de toekomst vol kunnen houden. En daar word ik nou blij van! Want ik vind het schrijnend, dat er wereldwijd zoveel vrouwen en moeders zijn, die geen eerlijke kans krijgen op werk, een fijne toekomst voor hen en hun gezin.

Maar liefst 7 Nederlandse ontwerpers van top niveau ontwikkelen samen met vakmensen uit ontwikkelingslanden jaarlijks een designcollectie. Deze collectie is geïnspireerd op de technieken en materialen uit het land van herkomst. Dit wordt gecombineerd met de kennis van kleuren en vormen van de ontwerper. Op deze manier komen twee werelden samen in één uniek product: handgemaakte designerproducten met een bijzonder en vooral eerlijk verhaal. Eerst werd de Return to Sender collectie verkocht bij de Hema. Tegenwoordig is dit bij de Bijenkorf. Continue reading

Een rectus diastase is geen kattenpis

Ik dacht dat ik na de TVT operatie wel klaar zou zijn met de herstelwerkzaamheden aan mijn  lichaam, na twee zwangerschappen. Ik verlies inmiddels niet meer bij elke beweging vocht, dus dat was al enorme winst, zullen we maar zeggen. Helaas kreeg ik drie maanden geleden uit het niets hele gekke klachten, Van de een op de andere dag, had ik zoveel pijn in mijn bekken en onderrug, dat ik nog amper kon lopen. Ik schrok me te pletter. Allereerst, sport ik een paar keer per week en ben ik (dacht ik) top fit. Twen tweede, vroeg ik me af waarom ik nu net zoveel pijn had, als tijdens de bekkeninstabiliteit in mijn laatste zwangerschap? Ik bedoel, ik ben niet zwanger, dus waar kwam dit dan in hemelsnaam vandaan? Ik belde de fysio en die kwam meteen aan huis.

Leunend op hem, strompelde ik het huis door. Langzaam aan de achtertuin in. “Blijven bewegen, niet gaan liggen dan wordt het erger”, zei hij luid en duidelijk. Ik strompelde weer verder door de achtertuin aan de arm van mijn man en was oprecht bang. Stevende ik nu weer af op die rolstoel, net als toen? En waar kwam dit in godsnaam ineens vandaan? Ik vond het een beangstigend gevoel dat mijn lijf me ineens zo in de steek liet, terwijl ik er juist alles aan deed om het sterker te maken.

De pijn werd niet minder, dus ging ik op aanraden van mijn man naar het ziekenhuis. Daar kreeg ik een CT-scan en bleek ik een flinke rectus diastase te hebben. Dit houdt in, dat je buikspieren niet meer aan elkaar vast zitten. Hierdoor ontstond er bij mij een enorme druk op mijn bekken en onderrug. Omdat onze jongste zoveel spookte ’s nacht, was ik veel op met haar. Door de vermoeidheid til je dan vaak net even verkeerd en zo was mijn onderrug en bekken totaal overbelast geraakt. Omdat mijn buikspieren dus niet mee deden! Ik had zoveel pijn, ik kon mijn eigen kinderen haast niet meer optillen. Continue reading

Hoe ik mijn eerste internationale boekendeal tekende

Terwijl ik mijn boek “Toen kreeg ik weer lucht” aan het schrijven was, woonden wij tijdelijk in Amerika. Mijn man was daar bezig om de hand- en pols chirurgie te onderzoeken en zijn kennis hierover dan weer over te dragen aan zijn collega’s in Nederland. Ik nam mijn laptop overal mee naartoe en schreef van de Eastcoast tot the Westcoast van Amerika aan mijn boek. Ik weet nog goed, hoe ik over de Skyline van Boston uitkeek, met mijn laptop op schoot. Ik voelde me even heel erg Carrie, uit Sex and the City. Ik droomde ervan om mijn boek ooit ook in het buitenland uit te kunnen brengen. Ik had gen flauw benul hoe dat überhaupt in zijn werk zou gaan, maar de droom was er.

Bumpy ride

Ik denk dat toen het zaadje in mijn hoofd geplant is, om de volgende stap, die ik nu ga zetten, te ondernemen. Want een onderneming was het. Überhaupt, om een internationale uitgever te vinden die mijn boek wilde uitgeven. Tegenwoordig is het zelfs zo’n gekkenhuis in de Amerikaanse uitgeverswereld, dat je een zogenaamde “agent” moet hebben, die dan vervolgens je manuscript (de eerste versie van je boek) aan een uitgever mag aanbieden. Ik wist uiteraard niet hoe ik aan zo’n agent moest komen en voelde de moed al in mijn schonen zakken. Vervolgens ben ik nog een keer of zestig afgewezen, je kan wel zeggen, dat het een bumpy ride was.

You’ve got mail!

Maar, toen ineens, was daar de mail van “The Dreamwork Collective!” Ze mailden heel enthousiast terug, dat ze mijn boek heel interessant vonden en heel erg blij waren met mijn mail. Ik kon mijn ogen bijna niet geloven. Ik had nog maar de helft van mijn boek vertaald en naar hen opgestuurd, dus als ze dit al leuk en goed vonden, kon het verder vast alleen maar meevallen. Het proces wat volgde was lang en vroeg veel van mijn geduld en uithoudingsvermogen. Mensen die mij goed kennen, weten dat ik niet perse de meest geduldige persoon op aarde ben. Al het geduld wat ik inmiddels heb aangeleerd door mijn rol als mama, is puur aangekweekt. Dat kwam niet van nature, kan ik je vertellen.

Maar nu,  veertien maanden later, mag ik het dan eindelijk van de daken schreeuwen: mijn boek wordt in heel Amerika en de Verenigde Arabische Emiraten uitgegeven!!! In april 2020 om precies te zijn! Ik ben zo ontzettend blij en trots dat ik dit mag doen. Mijn ultieme missie is, om zoveel mogelijk moeders te helpen! Dat kan ik nu nog meer gaan doen, omdat mijn boek wereldwijd wordt uitgegeven!

Wereldwijd probleem

Waar wij ook heen gaan op onze reizen. Als ik vertel wat ik voor werk doe, zeggen moeders zo vaak: waar was jij toen ik je nodig had? De niet zo roze wolk is universeel, kunnen we wel stellen. Overal ter wereld zitten moeders niet op een roze wolk. Sterker nog, er zitten jaarlijks 265 miljoen vrouwen wereldwijd in een postnatale depressie. Dat is een gigantische hoeveelheid! Dus, ik ben heel erg blij dat ik een steentje mag bijdragen aan dit probleem en dat ik met mijn werk als therapeut en met mijn boek, deze moeders kan gaan helpen.

Internationaal Instagram account

Ik kan het enerzijds amper bevatten, dat dit echt gaat gebeuren. Anderzijds komt het nu heel erg binnen. Ik heb ook een internationaal Instagram-account aangemaakt. Hier kan je alles vinden, omtrent mijn internationale boek en wat er verder gaat gebeuren. Ik zou het super leuk vinden om jullie daar ook te ontmoeten! Uiteraard blijft mijn Nederlandse Instagram-account  gewoon bestaan en schrijf en vlog ik daar gewoon door in het Nederlands. De komende maanden zullen bestaan uit het herschrijven van mijn boek en het toevoegen van meer materiaal. Ik ben zo benieuwd naar het eindresultaat! Ik hou jullie de komende maanden natuurlijk op de hoogte van alle ontwikkelingen.

Nieuwe podcast!

Ook nam ik een podcast op met mijn man over de meest voorkomende ongelukken met kinderen, die hij tegenkomt als traumachirurg op de eerste hulp. Daarnaast geeft hij tips aan ouders van jonge kindjes, over hoe je hier als ouders het beste mee om kan gaan. Tevens vertelt hij uitgebreid over hoe het er in het ziekenhuis aan toe gaat, als je kindje op de SEH beland of bijvoorbeeld geopereerd en dus opgenomen moet worden in het ziekenhuis. Je luistert de podcast hier.

Meer informatie?

Wil je meer informatie over mijn werk of wil je zelf graag hulp bij het feit dat je niet op een roze wolk zit? Mail dan naar info@froufroubegeleiding.nl

Hoe mindfulness je uit je postpartum depressie kan halen

Toen ik midden in mijn postpartum depressie zat, dacht ik dat dit nooit meer over zou gaan. Omdat ik er met bijna niemand over praatte, had ik het gevoel dat ik de enige moeder op aarde was, die dit onderging. Daarnaast dacht ik ook nog eens dat ik de uitzondering op de regel was, dat ik nou net die ene mama was waarbij dat oer-gen, dat oer-gevoel van het moederschap, totaal ontbrak. De onzekerheid, de angsten en de enorme depressieve gedachten slokten mijn hele bestaan op. Hoe doen al die andere moeders dat, vroeg ik me dagelijks af.

Mijn toenmalige therapeut raadde me mindfulness aan. Omdat het nogal een geitenwollensokken imago had, dacht ik dat mindfulness iets was voor mensen met geitenwollensokken in hun Birkenstocks. Niks mis met Birkenstocks trouwens, ik draag ze graag en met verve. Affijn, mindfuless had dus een vrij stoffig imago. Ik had er weinig verwachtingen van. Wat achteraf gezien, eigenlijk vooral in mijn voordeel werkte. Ik begon me in te lezen en hoe meer ik erover las, hoe meer ik me realiseerde dat mindfulness eigenlijk voor iedereen goed zou zijn. Niet alleen voor moeders zonder roze wolk. Inmiddels, ben ik er van overtuigd dat als de hele wereld een snufje minfulness tot zich zou nemen, de wereld er heel anders uit zou zijn. Een stuk leuker en vriendelijker in ieder geval. Continue reading

Wat te doen als je een bevaltrauma hebt

Veel moeders die bij mij in de praktijk komen, hebben een pittige bevalling achter de rug. Ik spreek zelden vrouwen, bij wie de bevalling zoals in het boekje is gegaan. Dat vind ik sowieso een rare uitdrukking, want wat betekent dit eigenlijk? En via welk boekje? Natuurlijk, zijn er ook moeders bij wie dit wel het geval was en bij wie de bevalling wel goed is verlopen. Dit artikel is voor de moeders, waarbij dit niet het geval was. De mama’s die een trauma hebben overgehouden aan hun bevalling en daar tot op de dag van vandaag nog last van hebben.

Moeder worden is a big deal. Voor sommige moeders is het al hun hele leven duidelijk, dat ze moeder wilden worden. Voor de ander kwam dit gevoel pas veel later en bij weer een andere moeder komt dit gevoel misschien wel nooit helemaal uit de verf. Is dat erg? Welnee! Je doet je best als mama, niks meer en niks minder. Als de bevalling dan na negen maanden eindelijk op gang komt, zijn de meeste vrouwen enorm blij dat het zover is. Die laatste weken zijn voor de meeste zwangeren vaak erg zwaar en ze kijken dan reikhalzend uit naar het moment dat ze hun baby eindelijk vast mogen houden. Meestal heb je van te voren een bevalplan geschreven samen met je man, wat je hebt overlegd met je verloskundige of gynaecoloog. Hierin beschrijf je vaak wat je wel en juist niet wil, tijdens je bevalling. Bij mij was dit bijvoorbeeld, dat ik geen co-assistent aan mijn bed wilde, maar een ervaren en empathische verloskundige. Ervaren was ze, empathisch: mwah. En ik kreeg een co-assistent aan mijn bed. Need I say more?

Dat bevalplan had ik dus net zo goed niet kunnen schrijven, dacht ik achteraf. Continue reading

Waarom je je als moeder niet hoeft te schamen voor je gedachten

Als moeder kan je soms de meest uiteenlopende gedachten hebben. Je kan het ene  moment kijken naar je kind en denken: wat ben jij schattig, zeg! Ik kan je wel opeten, zo lief vind ik je. Maar er kan tien minuten later een gevoel zijn van onbehagen, van onrust. Misschien is het een onderdrukte gedachte die je al een tijdje weg probeert te stoppen. Wellicht heb je het gevoel dat je het allemaal even niet aankan. Want laten we wel wezen: het moederschap is soms heel overweldigend! Logisch dus, dat je gedachten soms alle kanten opgaan. Is dat erg? Welnee!

Jij bent namelijk niet wat je denkt. Onthoud deze goed, want dit is heel belangrijk. Jij bent niet je gedachten en andersom. Dus op het moment dat je een keer iets negatiefs denkt over jezelf, over het moederschap of over het leven an sich: no worries! Dat hebben we allemaal wel eens. Ja, echt. Man of vrouw, jong en oud: allemaal vinden we het leven soms even ruk. Dat wil niet zeggen, dat je je altijd zo blijft voelen. De meeste gedachten gaan namelijk vanzelf weer weg. Alleen voelt dat op het moment zelf niet zo. Continue reading

Je mag je kwetsbaarheid als moeder laten zien

Veel moeders die ik zie in mijn praktijk, voelen zich kwetsbaar. Allereerst vanwege de open zenuw die je krijgt, als je eenmaal moeder bent. Je wil je kindje(s) overal tegen beschermen en doet er alles aan om ze gelukkig te maken. Maar ook, omdat deze moeders,  naar eigen zeggen, “Mij niks mag overkomen. Veel mama’s zeggen tijdens een sessie:  “Mijn kindjes kunnen mij niet missen. Wat, als mij iets overkomt en ik er straks niet meer ben?”  Dit soort gedachten en alle bijbehorende emoties zijn heel begrijpelijk. Deze moeders zijn vaak dag en nacht bezig met allerlei angstige gedachten en de bijbehorende emoties. Waardoor ze amper slapen en overdag in de overlevingsstand staan.

Daarnaast voelen veel moeders zich kwetsbaar, doordat ze zichzelf steeds vergelijken met ogenschijnlijk succesvolle, zelfverzekerd en sterke vrouwen op social media. Het is funest voor je zelfvertrouwen om jezelf steeds te vergelijken, maar het roept vaak ook een gevoel van falen op. Hierdoor voel je je als mama dan ook weer sneller kwetsbaar.

Laten we eerlijk zijn, het is ook doodeng om moeder te worden en om mama te zijn. Je voelt de enorme verantwoordelijk voor de zorg van je kindje(s). Je wil niet dat hen, jou of je partner iets overkomt. Dat maakt je heel begrijpelijk, dus voor je gevoel meer kwetsbaar. Hoe goed je je ook verzekert tegen ongevallen, je eigen lot, heb je nu eenmaal niet in handen. Logisch, dat dit dus als erg spannend wordt ervaren door veel moeders.

Hoe ga je hier nu mee om? Dat enorme verantwoordelijkheidsgevoel, die soms wat over beschermende houding tegenover je kinderen. “Pas op, kijk uit!” We roepen het allemaal en daar is overigens niks mis mee. Maar hoe houd je het voor jezelf behapbaar en houd je jezelf op de rails, als sommige wagons in je hoofd soms ontsporen? Continue reading

Vaders met een postnatale depressies

In mijn praktijk zie ik vooral moeders, die na de bevalling niet op een roze wolk zitten. Echter, zitten niet alleen moeders soms op een grijze wolk, ook vaders kunnen hier last van hebben. Uit onderzoek is gebleken dat een op de tien vaders, hier last van heeft in mindere tot soms ernstige mate. In mijn praktijk komen ook vaders, die na de bevalling erg moeten wennen aan hun nieuwe rol. Deze papa’s hebben vaak veel moeite met de grote veranderingen en de enorme verantwoordelijkheid die bij een newborn komt kijken. Zij hebben weliswaar geen last van de hormonen, maar bovenstaande gecombineerd met een hoge mate van onzekerheid en slaapgebrek, brengt deze vaders volledig uit balans. Dus komen deze papa’s bij mij in de praktijk voor begeleiding in deze moeilijke periode in hun leven.

Hier moet meer aandacht voor komen!

Ik vind het enorm belangrijk om aandacht voor postnatale depressies onder vaders te vragen. Omdat er van deze papa’s vaak wordt verwacht, dat ze het allemaal maar aankunnen. Terwijl het voor nieuwbakken vaders, ook heel moeilijk is om aan hun nieuwe vaderrol te wennen. Vaders vertellen mij: ”Vroeger gingen we samen naar festivals en zakten we avonden door in de kroeg. Nu liggen we elke avond om 21.00 uur in bed.” Dat is even omschakelen voor veel mannen. Ook het veranderen van hun vrouw, vinden veel vaders lastig. Draaide het vroeger nog om hen tweeën en werd er uitgebreid getafeld, tegenwoordig bepaalt de baby vrijwel alles en is er weinig ruimte meer voor hun tweeën, laat staan voor spontaniteit. Ik vertel deze uitgebluste papa’s dan ook, dat dit allemaal weer gaat komen. Dat het eerste jaar met een baby nu eenmaal heftig is. Dat het wennen is, om samen voor een kindje te zorgen en dat jullie elkaar hierin weer moeten vinden. Continue reading

Hoe stop je met voor anderen in te vullen?

Veel moeders die ik zie ik mijn praktijk, hebben de neiging om dingen voor anderen in te vullen. Ik deed dit zelf vroeger ook heel vaak en dit kostte me veel energie en leverde me vooral piekergedachten en slapeloze nachten op. Ja, ook als mijn baby sliep.

Dan denk ik…

De moeders die bij mij de praktijk komen, doen dit ook. Zo hoor ik bijvoorbeeld de volgende zin heel vaak: ”Dan denk ik, ze zullen me wel een heel slechte moeder vinden.” Of: ”Ik denk dat mijn vriendinnen mij een enorme aansteller vinden.” Gevolgd door een aaneenschakeling van negatieve gevoelens. Als ik dan vraag, waarom ze denken dat anderen hun zogenaamd  een slechte moeder zouden vinden, vertellen deze mama’s, dat ze zich zo incapabel voelen als moeder. Dat ze het gevoel hebben, dat de hele wereld het moederschap van een leien dakje gaat, behalve bij hen. Het verschil met alle insta perfect moms lijkt soms zo groot, dat het eigenlijk niet meer te overbruggen is voor deze moeders. Ook hier wordt een hoop ingevuld voor een ander. Dat die perfecte moeders nooit ruzie hebben met hun man, dat hun haar en make-up altijd on point is en dat ze zich nooit onzeker voelen over dingen. Natuurlijk is dit niet het geval, ook de zogenaamde perfecte moeders hebben hun issues en klooien maar wat aan. Echter, voelt het vaak voor deze onzekere moeders, alsof de hele wereld het voor elkaar heeft, behalve zij zelf.

Je weet niet wat een ander denkt of voelt

Dit zijn heel begrijpelijke gedachten die bijna iedere moeder wel eens heeft. Jawel, ook ik!  Alleen, heeft het voor anderen invullen weinig nut. Omdat je simpelweg niet weet, wat zich in het hoofd van een ander afspeelt. Of hoe diegene die voor je zit, zich diep van binnen voelt. Net zoals dat de buitenwereld, dat ook niet aan jouw hoofd kan aflezen. Je kan niet weten wat een ander denkt. Was het maar zo’n feest. Dat je even een luikje open kon doen en bij de ander naar binnen kon spieken om te kijken wat diegene denkt en voelt. Helaas is dit geen optie. Ik kan het niet genoeg benadrukken: stop met het invullen voor een ander. Het is zo zonde van je tijd en energie. Wat kan je dan wel doen, als je je suf piekert over of je collega je geen trit vindt? Of als je bang bent dat je partner je niet meer aantrekkelijk vindt, nu je moeder bent geworden? Vraag het dan op de man af. Ja, dit is spannend, maar ik durf te wedden, dat het antwoord je zal verassen. Continue reading