Een rectus diastase is geen kattenpis

Ik dacht dat ik na de TVT operatie wel klaar zou zijn met de herstelwerkzaamheden aan mijn  lichaam, na twee zwangerschappen. Ik verlies inmiddels niet meer bij elke beweging vocht, dus dat was al enorme winst, zullen we maar zeggen. Helaas kreeg ik drie maanden geleden uit het niets hele gekke klachten, Van de een op de andere dag, had ik zoveel pijn in mijn bekken en onderrug, dat ik nog amper kon lopen. Ik schrok me te pletter. Allereerst, sport ik een paar keer per week en ben ik (dacht ik) top fit. Twen tweede, vroeg ik me af waarom ik nu net zoveel pijn had, als tijdens de bekkeninstabiliteit in mijn laatste zwangerschap? Ik bedoel, ik ben niet zwanger, dus waar kwam dit dan in hemelsnaam vandaan? Ik belde de fysio en die kwam meteen aan huis.

Leunend op hem, strompelde ik het huis door. Langzaam aan de achtertuin in. “Blijven bewegen, niet gaan liggen dan wordt het erger”, zei hij luid en duidelijk. Ik strompelde weer verder door de achtertuin aan de arm van mijn man en was oprecht bang. Stevende ik nu weer af op die rolstoel, net als toen? En waar kwam dit in godsnaam ineens vandaan? Ik vond het een beangstigend gevoel dat mijn lijf me ineens zo in de steek liet, terwijl ik er juist alles aan deed om het sterker te maken.

De pijn werd niet minder, dus ging ik op aanraden van mijn man naar het ziekenhuis. Daar kreeg ik een CT-scan en bleek ik een flinke rectus diastase te hebben. Dit houdt in, dat je buikspieren niet meer aan elkaar vast zitten. Hierdoor ontstond er bij mij een enorme druk op mijn bekken en onderrug. Omdat onze jongste zoveel spookte ’s nacht, was ik veel op met haar. Door de vermoeidheid til je dan vaak net even verkeerd en zo was mijn onderrug en bekken totaal overbelast geraakt. Omdat mijn buikspieren dus niet mee deden! Ik had zoveel pijn, ik kon mijn eigen kinderen haast niet meer optillen. Continue reading

Als je relatie in zwaar weer komt na de bevalling

Veel stellen hebben het zwaar, zo tijdens de eerste periode na de bevalling. Niet alleen, omdat ze weinig slapen. Maar omdat een kindje krijgen, vaak een enorme impact op jullie beiden heeft als ouders. Daar waar jullie voorheen gewoon je eigen gang konden gaan, zit een van de twee nu vaker thuis met jullie kindje. Dit zorgt vaak voor wrijving bij stellen. Daarnaast moeten jullie die nieuwe rol als ouders nog eigen zien te maken. Iets, waar de meeste nieuwbakken moeders en vaders veel moeite mee hebben aan het begin.

Logisch, want de enorme verantwoordelijkheid die je nu hebt voor de zorg van jullie kindje(s), is mega en alomvattend aanwezig. Je kan eigenlijk nooit meer “uit”. De aan-knop is daar en gaat zelden uit. Veel moeders die bij mij in de praktijk komen, hebben een of meerdere issues met hun partner. Na de bevalling is er veel veranderd en er komt veel druk op jullie schouders te liggen. Er wordt hierdoor ook meer ruzie gemaakt en de sfeer wordt er niet altijd gezelliger op. Neem dit van mij aan: een relatie is KEIHARD werken. En na de komst van een of meerdere kindjes al helemaal. Mensen die zeggen dat het niet zo is, die zijn hier mijns inziens niet helemaal eerlijk over. Ik ken eigenlijk geen een stel dat niet struggelt nadat ze ouders zijn geworden. Continue reading

Samenwerken is essentieel!

Soms vraag ik me af waar het met de zorg in Nederland naartoe gaat. De wachtlijsten rijzen de pan uit, de zorgverzekeraars bepalen vrijwel alles en zelfs consultatiebureaus en huisartsen willen niet samenwerken met de zorgprofessionals die er verstand van hebben.
Ik loop hier in de praktijk dagelijks tegenaan. Ik probeer, zoals jullie weten, me al een tijd hard te maken voor het meer samenwerken tussen de verschillende disciplines: consultatiebureaus, verloskundigen, kraamzorg, huisartsen, etc. Om ervoor te zorgen dat moeders die na de bevalling niet op een roze wolk zitten, eerder en sneller van dienst te kunnen zijn. Ik zie te vaak moeders die al zo ver naar beneden zijn afgegleden in de negatieve spiraal. Continue reading

Angsten en het moederschap gaan hand in hand

Als (jonge) moeder kan je soms veel last hebben van angsten. De enorme verantwoordelijkheid voor je kindje, gaat soms volledig met je aan de haal. Dat is logisch, want vooral bij je eerste kindje, ben je zo overmand door alles en krijg je amper grip op je emoties en hormonen die door je lijf gieren. Tel daar de enorme verantwoordelijkheid van je nieuwe baby bij op en je hebt de poppen aan het dansen. De angsten zijn voor elke moeder herkenbaar, als je ze eenmaal out in the open gooit. ‘Maar waarom doet niemand dat?’, vragen moeders mij vaak in de praktijk. Continue reading

Wat als Vaderdag geen feest is?

Elk jaar wordt naast Moederdag, ook Vaderdag weer met een hoop tam tam aangekondigd. Het gaat veel al gepaard met mooie cadeau ideeën van de Hema voor een gezellige mok of Ipad-hoes en legio parfum advertenties overal. Er wordt op scholen en kinderdagverblijven geknutseld alsof het een lieve lust is. Ieder jaar worden er weer prachtige pennenbakken en tekeningen geproduceerd.  Allemaal super schattig en ook ik, smelt van de knutselwerken die ons dochtertje fabriceert.

Maar wat als er geen vaderfiguur in beeld is? Wat als je bijvoorbeeld als alleenstaande moeder, je gezin alleen moet runnen? Wat als je eigen vader niet meer leeft en je kind geen opa meer heeft? Of als je partner je bedrogen heeft en je niet meer on speaking terms bent met de vader van je kinderen? Of als je als weduwe achter bent gebleven, omdat je man overleden is? Wat als je vader bent en aan de andere kant van de wereld woont en je kindjes eigenlijk alleen op Skype ziet in plaats van in het echt? Of als je papa bent en je kindje recent is overleden? Of wat dacht je van vaders die hun kinderen niet mogen zien, omdat hun moeder dat niet goed vindt of omdat ze verwikkeld zijn in een voogdijstrijd. Continue reading

Ik kan dit niet alleen

Sommige moeders vallen van de regel in de drup, na de bevalling. Eerst voelen ze zich vooral overweldigd door alle emoties, de hormonen en de enorme verantwoordelijkheid die ze voelen ten opzichte van hun kindje. Eenmaal thuis uit het ziekenhuis, zijn ze vaak volledig uitgeput door de bevalling en de nachten die daarop volgen. Ik weet nog goed, hoe ontzettend weinig ik sliep. Ik sliep zo minimaal, dat ik de uren meestal op drie vingers kon tellen en dan was dat nog een goede nacht. Doordat je zo weinig slaapt, wordt je mentaal ook steeds minder stabiel Logisch, want je brein heeft gewoon rust nodig om zichzelf weer te resetten voor de volgende morgen. Het is niet voor niets, dat de C.I.A. slaap onderbreking toepast als marteltechniek. Steeds als je bijna in slaap valt, wordt je wakker gemaakt. Eigenlijk is dit vergelijkbaar met de eerste weken na de bevalling. Elke keer als je bijna in slaap doezelt, wordt je wakker van een geluidje dat je baby maakt.

Doordat je zo moe bent en de hormonen ook nog eens door je lijf gieren, voel je je steeds minder goed. Als je dan gevoelig bent voor depressiviteit of donderwolken, is het kwaad al gauw geschied. Dan beland je in een postnatale depressie, of zit je op zijn zachtst gezegd niet op een roze wolk. De term postnatale depressie klinkt vaak heftig voor (nieuwbakken) moeders. Dat is het ook, maar laat dat je niet weerhouden van het zoeken naar hulp. Het is namelijk niks om je voor te schamen. Een postnatale depressie is vaak een resultaat van meerdere factoren: aanleg (sommige vrouwen voelen zich nu eenmaal sneller neerslachtig dan andere), genetische belastbaarheid (als je moeder het bijvoorbeeld ook heeft gehad), een heftige gebeurtenis tijdens de zwangerschap (het overlijden van een dierbare of het verliezen van je baan). Zo zijn er nog meer oorzaken te noemen voor een postnatale depressie. Allemaal hebben ze hetzelfde gemeen: je kunt er niks aan doen. Het overkomt je! Continue reading

Postnatale depressie: delen is helen

Als je je midden in een postnatale depressie bevindt, lijkt het vaak alsof je alleen op de wereld bent. Je kan je niet voorstellen dat er ooit een andere moeder is geweest die zich net zo rot voelt, als jij op dit moment. Je kunt je overigens ook niet voorstellen dat er ooit iemand zal zijn, die weet wat jij nu precies doormaakt. Beiden zijn niet waar, kan ik je vertellen. Want allereerst: zijn er jou al velen moeders voorgegaan op het pad van de grijze wolk. Sterker nog: een op de tien vrouwen krijgt een postnatale depressie, maar een op de drie moeders hebben de symptomen al. Een op de drie! Continue reading

Wat als je geen oermoeder bent?

Voor veel moeders komt het moederschap gepland. Ze zijn de zogehete “oermoeder”. Ze dromen er als klein meisje al van hoe het is om mama te zijn. Ze oefenen met hun pop en verzorgen deze. Ze kleden hun Barbies aan en uit, borstelen hun haren, etc. Ik propte als mini oermoeder zelfs al leverworst in de mond van mijn pop Lieselot. Die mijn moeder er vervolgens met geen mogelijkheid meer uitgepeuterd kreeg . Maar, dat daar gelaten. Ik ben zo’n oermoeder, die er al haar hele leven van droomde om moeder te worden. Ik wilde niks liever.

Maar er zijn ook moeders die dit niet hebben. Die zich alles behalve een oermoeder voelen. De vrouwen die een kind krijgen omdat het naar eigen zeggen “moet”. Die de opgelegde druk van de maatschappij zo intens ervaren, dat ze besluiten om “toch maar een kind te krijgen”. Of moeders die per ongeluk zwanger raken en er geen raad mee weten. Die geen verbintenis voelen met het kindje wat in hun buik groeit en als het eenmaal geboren is, geen idee hebben wat ze er mee aan moeten. Continue reading

Mag ik een daverend applaus voor de alleenstaande moeder?

Het wordt te weinig gezegd, dus vindt ik dat er meer aandacht moet komen voor de alleenstaande moeders onder ons. Ik neem namelijk heel diep mijn pet af voor deze groep sterke mama’s. De moeders die elke avond in hun eentje het avondritueel bestieren. Elke dag opnieuw de spagaat tussen werk, kindjes, school en opvang proberen te overbruggen. Waar de meeste moeders die in een relatie zitten, dit al zwaar zat vinden (inclusief ondergetekende), doen deze alleenstaande moeders dit dag in, dag uit alleen. It takes a village to raise a child, maar zij hebben een dergelijke village vaak niet.

Diverse oorzaken

De redenen, waarom je als vrouw single mom wordt of bent, zijn legio. Soms begin je aan een zwangerschap, vol vertrouwen en geluk. Jullie zijn een gelukkig stel in een stabiele relatie en jullie wilden niets liever dan samen een kindje krijgen. Toch loopt jullie relatie op de klippen. Of je bent inmiddels veertig en hebt de juiste man nog niet ontmoet en moeder worden is je ultieme wens. Of je bent na een one night stand per ongeluk zwanger geworden en de vader is in geen velden of wegen te bekennen.  Of je partner is overleden en je bent ineens alleen achtergebleven samen met je kindje(s). Er zijn talloze voorbeelden met hetzelfde resultaat: je bent een alleenstaande moeder.

Hulde voor de alleenstaande moeder

Waar wij vrouwen in een goede relatie nog wel eens klagen over onze man die niet genoeg doet in het huishouden doet of het verschonen van poepluiers probeert te ontwijken, staan deze alleenstaande mama’s er echt helemaal in hun eentje voor. Ik heb zo ontzettend veel respect voor deze moeders! Een alleenstaande moeder is niet alleen een soort bedrijf dat nooit ophoudt, ze krijgt ook nog al eens te maken met vooroordelen. Want waarom is ze eigenlijk een alleenstaande moeder? Wilde de vader haar soms niet meer? Was ze “lastig? Of kon ze geen partner aan zich binden om een kindje mee te krijgen en moest ze het daarom maar alleen doen? Allerlei impertinente vooroordelen en vragen, als je het mij vraagt.

Soms loopt het leven net even anders

Ik denk dat geen enkele alleenstaande moeder het ooit van te voren zo had bedacht. Persoonlijk, denk ik dat elke moeder, vroeger dezelfde droom had als wij allemaal. Een huisje, een partner en een baby. Daarom vind ik ook dat we de alleenstaande moeder wat meer mogen ondersteunen in haar leven als mama, maar ook in haar strijd tegen de vooroordelen. Soms heb je de dingen die in je leven gebeuren, niet in de hand. Sterker nog: ik denk dat de meeste dingen in het leven je grotendeels overkomen. Terwijl wij allemaal doen alsof we de touwtjes in handen hebben en de boel kunnen controleren. “Life is what happends to you, while you’re busy making other plans”, zei John Lennon ooit. I rest my case.

Ondersteun de alleenstaande mama zoveel mogelijk!

Laten we de alleenstaande moeder prijzen en motiveren. Zullen we haar onze hulp aanbieden? Een keertje op haar kindje(s) passen, zodat ze iets leuks voor zichzelf kan doen? Of een pan met eten langsbrengen, zodat ze dit een keer niet zelf hoeft te bereiden. Laten we de single moms het gevoel geven, dat ze trots mag zijn op zichzelf, als moeder. Zij krijgt niet zo vaak complimenten als wij en hoort het immers een stuk minder vaak . Positieveer de alleenstaande moeder als je haar tegenkomt, vertel haar hoe sterk je haar vindt en wie weet maak je haar hele dag weer goed. Misschien is haar zelfbeeld wat aan de lage kant en fleurt ze hier helemaal van op. Kleine moeite, groot gemak.

Wil je hulp?

Ben je alleenstaande moeder en heb je hier moeite mee? Merk je dat je je soms eenzaam voelt en graag eens met iemand over dit soort dingen wil praten? Mail dan naar info@froufroubegeleiding.nl

 

Durf jij het al?

Moeders voelen zich zo net na de bevalling soms best wel om het hand. Niet iedere moeder verzandt in een post partum depressie, maar ook niet iedere moeder blaakt van geluk na de bevalling. Sommige mama’s voelen zich niet als zichzelf en twijfelen of ze wel een goede moeder zijn. Andere moeders weten niet hoe ze hun leven opnieuw moeten inrichten, na de komst van hun kleintje. Heel begrijpelijk!

Er wordt een hoop gepiekerd onder deze moeders. Zowel overdag, als midden in de nacht. Kan ik het moederschap wel aan? Waarom ben ik zo onzeker? Zijn andere moeders ook zo onzeker en angstig? Dit zijn veelvoorkomende vragen die door het hoofd van nieuwbakken moeders kunnen spoken. Vragen die je ‘s nachts soms wakker houden. Continue reading