Waarom je slaapgebrek als moeder niet voor lief hoeft te nemen

Slaapgebrek, wie kent het niet als (nieuwbakken) moeder? Het begint al in de kraamweek. Je doet geen oog dicht en op dag drie tot en met vijf na de bevalling, loop je er als een ware “mombie” bij. Een mombie: de combinatie van een zombie en een moeder, die paarse kringen onder haar ogen heeft en non-stop, heel gek, haar mond wagenwijd open houdt. Juist, omdat ze alleen maar gaapt door het slaapgebrek. Heel scary allemaal…Daarna volgen de slapeloze maanden zich in rap tempo op en bij het ene gezin slapen ouders en kindje beter dan bij het andere gezin.

Ieder kindje is anders

Omdat ieder kindje nou eenmaal anders is. Sommige ouders slapen nog steeds slecht als hun kindje naar de basisschool gaat. En daarna komt de middelbare schoolperiode en wordt er ook bar weinig geslapen door de zorgen om hun puberende zoon of dochter. Omdat je als ouders nu eenmaal veel en vaak piekert over je kind(eren). Je hebt een enorme verantwoordelijkheid voor jullie kindje(s) en die voel je 24/7. Kortom: als je goed leert om te gaan met die maalstroom aan gedachten en het piekeren kan stoppen, hoe langer je daar profijt van hebt. Want zeg nou zelf, je wil toch niet tot aan je pensioen constant aan het malen en aan het piekeren zijn over wat er allemaal mis kan gaan met jou en je kindje?  Vaak hoor ik van moeders, dat als hun kindje dan eindelijk doorslaapt, zij nog steeds wakker liggen. Omdat de piekerstroom aan gedachten maar niet wil stoppen. Zo zonde! Slaapt je kind eindelijk, lig je je als moeder druk te maken om allerlei beren op de weg. Continue reading

Postnatale depressie: wat nu?

Als je in een postnatale depressie zit, lijkt je wereld ineens heel klein. Je bevindt je midden in de poepluiers, voedingen en slaapjes door en in een compleet eigen wereld. Een wereld die je van te voren nooit zo had bedacht. Je had je nog zo voorgenomen om er vooral veel op uit te gaan met je kleintje. Je zou niet aan huis gekluisterd raken, zoals je dat wel eens had gelezen op een forum her en der. Nee, je zou het heel anders gaan doen. Maar dan ineens bevind je je niet op een roze wolk, maar in een postnatale depressie en is het huis uit gaan wel het laatste waar je zin in hebt. Je wil alleen gelaten worden, je bent prikkelbaar en oververmoeid. Je huilt urenlang en snapt niet waarom je je zo voelt. Waarom andere moeders wel zielsgelukkig door hun kraamtijd heen lijken te komen en jij alleen meer piekert of je wel een goede moeder bent en of dit normaal is wat je voelt. Daarnaast voel je je schuldig over je postnatale depressie, dat je niet blij bent en je voelt je ondankbaar. Je ziet de leuke dingen van het moederschap wel eens, maar je wolk is niet roze. Verre van, je roze is diep donker grijs. Continue reading

Wat als je geen oermoeder bent?

Voor veel moeders komt het moederschap gepland. Ze zijn de zogehete “oermoeder”. Ze dromen er als klein meisje al van hoe het is om mama te zijn. Ze oefenen met hun pop en verzorgen deze. Ze kleden hun Barbies aan en uit, borstelen hun haren, etc. Ik propte als mini oermoeder zelfs al leverworst in de mond van mijn pop Lieselot. Die mijn moeder er vervolgens met geen mogelijkheid meer uitgepeuterd kreeg . Maar, dat daar gelaten. Ik ben zo’n oermoeder, die er al haar hele leven van droomde om moeder te worden. Ik wilde niks liever.

Maar er zijn ook moeders die dit niet hebben. Die zich alles behalve een oermoeder voelen. De vrouwen die een kind krijgen omdat het naar eigen zeggen “moet”. Die de opgelegde druk van de maatschappij zo intens ervaren, dat ze besluiten om “toch maar een kind te krijgen”. Of moeders die per ongeluk zwanger raken en er geen raad mee weten. Die geen verbintenis voelen met het kindje wat in hun buik groeit en als het eenmaal geboren is, geen idee hebben wat ze er mee aan moeten. Continue reading

Onbegrip onder moeders

De laatste tijd lees ik zoveel meningen vol onbegrip op social media, als het om moeders gaat die geen roze wolk ervaren. Dit zijn veelal de moeders die zelf de roze wolk in it’s full glory mogen ervaren. Iets wat ik erg fijn en bewonderingswaardig vind. Want zeg nou zelf, dit is slechts een klein handje moeders. De meeste mama’s, vinden het vaak toch ploeteren. Continue reading