De belangrijkste dingen die ik leerde toen ik voor de tweede keer moeder werd

Zoals de meesten van jullie waarschijnlijk wel weten, heb ik na de geboorte van mijn oudste dochtertje Livia, een postpartum depressie doorstaan. Dit was de moeilijkste en zwaarste tijd uit mijn leven. Ik had toendertijd dan ook nooit kunnen denken, dat ik ooit nog aan een tweede kindje zou durven te beginnen. Ik was doodsbang voor een herhaling van zetten en dacht niet dat ik ooit die behoefte zou voelen.

Ik ga iets geks zeggen

Het tegendeel bleek waar. Out of the blue zei ik op een dag tegen mijn man: ”Ik ga iets heel geks zeggen. Maar volgens mij wil ik een tweede kindje.” Waarop hij zei: ”Dan ga ik nu ook iets heel geks zeggen: ”ik ook!” En daar zaten we dan. Naast elkaar hand in hand met ene grote glimlach op de bank. Ik had het geluk, dat ik de tweede keer heel snel zwanger werd. Vol ongeloof staarde ik naar de zwangerschapstest in mijn handen. Minutenlang, staarde ik naar de test met vlinders in mijn buik en een giga smile op mijn gezicht. Ik maakte mijn man wakker en vertelde hem het blije nieuws. De negen maanden erna, vlogen voorbij.

Gentle sectio

De tweede keer moeder worden was een heel andere ervaring. De bevalling van Emmi was een geplande sectio, dus dat vond ik een verademing na mijn eerste traumatische ervaring bij Liv. Ik wist waar ik aan toe was, ik kon van te voren oppas regelen voor mijn oudste en dat voelde heel rustig. Ik telde de weken af en toen het eindelijk oktober was, zei ik tegen mezelf: Yes! Dut is de maand waarin ons kindje geboren wordt! Hoeveel horrorverhalen ik had gehoord over keizersnede, dit bleek allemaal niet op ons van toepassing. Ik vond een gentle sectio een hele mooie ervaring en heb alle details tot op de dag van vandaag in mijn geheugen gegrift staan.

Minder heftig

Hoe wereld verschuivend de eerste keer moeder worden was voor mij, dat heb ik de tweede keer niet zo ervaren. Ik was niet zo de kluts kwijt als de eerste keer. Ik voelde wel meteen onvoorwaardelijke liefde voor Emmi, maar was niet zo van de kaart als toen. Ik wilde Emmi non-stop bij me houden en met haar knuffelen. Begrijp me niet verkeerd, ik was nog steeds een ware hormonella en vond het wederom een enorme rollercoaster. Maar ik vond het niet zo heftig als bij de eerste keer.

Minder zin in kraambezoek

Daarnaast merkte ik, dat ik kraambezoek veel makkelijker buiten de deur hield. Waar ik bij de oudste nog op alles en iedereen ja zei, dacht ik nu: heb ik hier zin in? Dan: ja, kom gezellig langs. Zo niet: dan graag over een paar weken. Ik kon veel beter mijn grenzen aangeven. Het werd ook door iedereen geaccepteerd en begrepen, tot mijn opluchting. Ik had vooral veel behoefte om als gezin lekker samen te cocoonen en aan de nieuwe situatie te wennen. Iets waar ik bij Livia amper de tijd voor had en kreeg. Dit vond ik zo’n verschil!

Tijd voor mezelf

Ook vond ik het makkelijker om tijd voor mezelf vrij te plannen. Het schuldgevoel kon ik dit keer makkelijker relativeren en dus zorgde ik ervoor dat ik regelmatig even alleen de deur uit ging. Al was het maar om even een paar rompertjes te scoren in de stad. Of een snelle kop koffie te doen met een vriendin. Toen ik voor de eerste keer moeder werd, deed ik dit nooit. Het kwam niet eens in me op. Want mijn kind achterlaten Qua equivalent aan een slechte moeder zijn. Dankzij mijn toenmalige psycholoog, leerde ik dat het oké is om af en toe even “Tilda” te zijn, in plaats van  “mama Tilda” Wat een verademing!

Grootste eye opener

Het grootste leermoment van een tweede kindje krijgen vond ik, dat al mijn zorgen of ik wel evenveel van mijn tweede zou kunnen houden als van mijn eerste, al heel snel verdwenen. Ik heb me hier tijdens de zwangerschap vrij druk om gemaakt en ook om het feit of grote zus het wel zo leuk zou vinden. Mijn man snapte hier geen snars van. Die dacht: Livia gaat het fantastisch vinden. Waar maak je je druk om? Goede uitspraak ook, tegen een zwangere met rondrazende hormonen, maar dat daar gelaten. Onze oudste is nogal gevoelig dus ik vreesde dat ze zich buitengesloten of minder belangrijk zou gaan voelen. Dit alles bleek gelukkig helemaal niet het geval en dat was een enorme opluchting voor mij als moeder.

Wat ik tenslotte nog wil vertellen is, dat als je al een kindje hebt en die wordt grote broer of zus, het het mooiste is wat er is, om die twee samen te zien. Een kusje op het hoofdje van je kleine baby, of die twee handjes in een. Die momenten koesterde ik enorm en nog steeds. Inmiddels zijn we bijna twee jaar verder en slaan ze elkaar regelmatig de hersens in. Maar die begin periode vergeet ik nooit meer.

Wil je hulp?

Ik merk dat veel moeders ook na het krijgen van een tweede of derde (vierde, vijfde, enzovoorts) kindje last kunnen krijgen van een postnatale depressie. Dus bevind je je momenteel op alles behalve een roze wolk en denk je: leuk dit verhaal, maar dit gaat niet over mij. Weet, dat je niet de enige bent. Er zijn veel meer moeders die na het krijgen van een tweede kindje, vastlopen na de bevalling en steun in de rug nodig hebben. Wil je hier hulp bij, mail dan naar info@froufroubegeleiding.nl. Samen gaan we werken aan jouw herstel en dat je je weer lekkerder in je vel gaat voelen.

Als je relatie in zwaar weer komt na de bevalling

Veel stellen hebben het zwaar, zo tijdens de eerste periode na de bevalling. Niet alleen, omdat ze weinig slapen. Maar omdat een kindje krijgen, vaak een enorme impact op jullie beiden heeft als ouders. Daar waar jullie voorheen gewoon je eigen gang konden gaan, zit een van de twee nu vaker thuis met jullie kindje. Dit zorgt vaak voor wrijving bij stellen. Daarnaast moeten jullie die nieuwe rol als ouders nog eigen zien te maken. Iets, waar de meeste nieuwbakken moeders en vaders veel moeite mee hebben aan het begin.

Logisch, want de enorme verantwoordelijkheid die je nu hebt voor de zorg van jullie kindje(s), is mega en alomvattend aanwezig. Je kan eigenlijk nooit meer “uit”. De aan-knop is daar en gaat zelden uit. Veel moeders die bij mij in de praktijk komen, hebben een of meerdere issues met hun partner. Na de bevalling is er veel veranderd en er komt veel druk op jullie schouders te liggen. Er wordt hierdoor ook meer ruzie gemaakt en de sfeer wordt er niet altijd gezelliger op. Neem dit van mij aan: een relatie is KEIHARD werken. En na de komst van een of meerdere kindjes al helemaal. Mensen die zeggen dat het niet zo is, die zijn hier mijns inziens niet helemaal eerlijk over. Ik ken eigenlijk geen een stel dat niet struggelt nadat ze ouders zijn geworden. Continue reading

Herken een postnatale depressie bij je vriendin

Vroege herkenning van een postnatale depressie is super belangrijk. Omdat de moeder in spe, gebaat is om zo snel mogelijk adequate hulp te krijgen. Als je een nieuwbakken  moeder in je vriendinnengroep hebt, kijk dan eens goed. Zie je dat ze vastloopt of duidelijk niet op een roze wolk zit? Probeert je vriendin dit via omwegen aan jou en haar omgeving duidelijk te maken? Geeft ze non-verbale signalen af, dat het niet goed met haar gaat? Als het antwoord op deze vragen ja is: ga dan het gesprek met haar aan! Het is voor sommige mama’s die tegen een postnatale depressie aan zitten namelijk vaak heel moeilijk om dit te vertellen. Ze voelen een enorme drempel om hierover te beginnen. Omdat ze zich enorm schamen over wat ze allemaal denken en voelen. Daarnaast voelen ze zich ook nog eens ontzettend schuldig tegenover hun kindje, hun man en hun gezin, omdat ze zich niet over the moon voelen.
Continue reading

Het heruitvinden van je partner

Op het moment dat je ontdekt dat je zwanger bent, verandert er iets. In jou zelf, maar ook in je relatie met je partner. Ineens zijn jullie niet meer met zijn tweeën, maar groeit er een leven in je buik. Een gedachte die overweldigend kan zijn, in positieve zin, maar ook in negatieve zin. Je vraagt je af: hoe zal het ons straks zal vergaan? Hoe zal het zijn, als het niet meer alleen over ons gaat?
Op het moment dat je niet meer alleen met zijn tweetjes bent, verandert ook de dynamiek in je relatie. Eerst maakte je je druk om dingen als, waar gaan we dit weekend uit eten of: gaan we naar dit festival of toch naar dat concert? Nu denk je na over babynamen, de manier van opvoeden en hoe jullie het straks willen gaan doen als ouders.
De meeste ouders hebben geen idee wat hen te wachten staat, zo net na de bevalling. Continue reading

Help! Mijn man doet niks!

Je herkent dit beeld vast van televisie of social media: de blije vader die zijn kindje stevig in zijn armen houdt en er de hele dag mee rondsjouwt door het huis. Niks is hem te veel. Ondertussen geeft hij de baby een flesje zodat mama even kan dutten en als kers op de taart gaat hij ook nog boodschappen doen met de baby in de draagzak. Mooi plaatje, toch? Helaas is dit niet voor elke moeder realiteit. Sommige moeders hebben vaders in huis die niet zo vaak thuis zijn door hun drukke baan. Of papa’s die wel thuis zijn, maar vrijwel geen vinger uitsteken. Andere moeders hebben zelfs helemaal geen vaderfiguur in beeld en doen echt alles helemaal zelf. Er zijn natuurlijk genoeg papa’s die zich vol toewijding op het vaderschap storten. Die de mama’s bij alles ondersteunen. Niks is hen teveel. Ze koken, doen de was en doen na hun drukke werkdag de baby nog even in bad. Maar wat als dit niet zo is? Continue reading

Het inkakken van je relatie

Soms hoor ik van moeders dat ze vinden dat hun relatie aan het inkakken is, zo na de komst van hun kindje. Dat de sjeu er wel een beetje af is of soms zelfs helemaal. Dat hun man ’s avonds alleen nog maar wil liggen en zappen en toegegeven: zij zelf ook. Op zich is dat logisch, want de eerste jaren na de komst van een baby zijn intens. Zo intens, dat je je soms misschien wel afvraagt waar je aan begonnen bent? Voel je daar niet schuldig over. Het is iets wat veel moeders ook zo ervaren. Je bent dus niet de enige die zich zo voelt. Het roze wolk verhaal synct ook daar niet mee, want hoeveel berichten, foto’s, etc. zie je wel niet op social media, van gelukzalige gezinnen die het allemaal moeiteloos af lijkt te gaan. Geloof mij, dat dit een leven is wat ze aan de buitenwereld willen laten zien en dat dit niet per definitie de waarheid is. Ik denk dat ieder stel zulke mooie momenten beleeft, maar dat er ook genoeg momenten zijn waarop ze zich echt niet het “perfecte gezin” voelen. Of het idee hebben de “ultieme relatie” te ervaren. Achter de schermen vindt ook van alles plaats, waar jij en ik geen weet van hebben. Misschien liggen zij ook ’s avonds uitgeteld op de bank met een zak chips en weinig gespreksstof. Enorm ingekakt te wezen. Continue reading