De zeven fijnste tips als je zwanger op vakantie gaat

Als je zwanger op vakantie gaat, kan dat enerzijds heel leuk zijn, maar tegelijkertijd ook heel spannend. Hoe zal het allemaal verlopen op jullie vakantiebestemming? Zwangeren vragen zich vaak af: Kan ik het lichamelijk wel aan? Is het niet te warm? Er gaat van alles door je heen. Je weet soms al van te voren dat je op vakantie gaat, maar soms ook niet. Omdat sommigen dingen in het leven nu eenmaal niet te plannen zijn. Zwanger op vakantie kan natuurlijk prima, alleen moet je even wat aanpassingen maken.

Hier volgen mijn zeven tips voor als je zwanger op vakantie gaat. Continue reading

Het is zover!

Het is zover! Na ruim 2,5 jaar schrijven, bijschaven, nog meer schrijven en nog meer bijschaven, is mijn boek dan eindelijk af! Het voelt als een enorme mijlpaal en natuurlijk is dat het ook.

Toen ik bijna drie jaar geleden mijn blog schreef over mijn postnatale depressie, wilde ik andere moeders bereiken met mijn verhaal. Al help ik er maar eentje, dacht ik toen. De reacties die ik toen kreeg op mijn verhaal, waren overweldigend. Nooit had ik kunnen denken, dat zoveel moeders zich herkenden in mijn verhaal.

Ik realiseerde me: hier moet ik iets mee. Ik besloot dat ik een boek ging schrijven, zodat ik andere moeders kon gaan helpen zoals ik zelf ook was geholpen. En zo geschiedde. Ik begon te schrijven en ben pas gestopt met schrijven, toen het boek voor mijn gevoel af was. Ik vond het enerzijds geweldig om te doen. Wetende hoe diep ik zelf ooit heb gezeten en dan nu de mogelijkheid creëren om andere moeders te gaan helpen. Anderzijds vond ik het ook heel spannend, ik ben geen journalist, heb geen Nederlands gestudeerd, etc. Kon ik dit wel? Continue reading

Het Bevalplan: waarom lezen artsen en verpleegkundigen het niet?

Als je in het ziekenhuis bevalt, vragen ze je om voorafgaand aan de bevalling, een bevalplan te schrijven. Dat is voor de moeder in spe fijn, omdat ze haar wensen kenbaar kan maken. Daarnaast kan ze haar angsten en aversies hier ook duidelijk in verwoorden. Dit geeft de moeder een gevoel van controle en vaak ook een veilig gevoel. Een goed initiatief dus!

Ik weet nog goed hoe hard ik zelf had geschreven aan mijn eigen bevalplan. Ik had me er enorm over gebogen en heb geschreven alsof mijn leven er vanaf hing. Nee, geen enorm boekwerk, anderhalf kantje schoon aan de haak. De belangrijkste dingen die erin stonden waren dat ik een ruggenprik bliefde en dat ik geen onervaren persoon aan mijn bed wilde. Beiden wensen waren in verband mijn enorme bevalangst toendertijd.
Waarom leest vervolgens niemand dit bevalplan? Continue reading

Een ontspannen mama is een blije mama

Moeders zijn vaak geneigd om zichzelf eindeloos weg te cijferen. Mama’s zorgen voor het hele gezin: hun man, hun kindje(s), soms nog een paar huisdieren erbij. Ondertussen vergeten ze zichzelf volledig. Waarom is het zo belangrijk dat je als moeder ook eens pas op de plaats maakt voor jezelf? Omdat een ontspannen mama, een blije mama is en een blije mama is een fijne mama voor haar kindje(s).
In het dagelijks leven worden we als mama vaak opgeslokt door alles wat ons bezig houdt: onze baan, het gezinsleven, de boodschappen, het huishouden, de sociale evenementen, je vrienden en vriendinnen en zo kan ik nog wel even doorgaan. Logisch, dat het er vaak bij in schiet om toch even te ontspannen. Ik adviseer moeders in de praktijk vaak, om minstens een dagdeel van de week aan zichzelf te besteden.
Dit kan verspreid zijn over de week, of bijvoorbeeld een zaterdagmiddag shoppen of lunchen met vriendinnen. Of een avondje naar de film en daarna een cocktail drinken. Als je het echt goed aan wil pakken, zou ik een weekendje weg boeken. Dan kom je echt even los van alle spanningen en bezigheden. Je kan uitslapen, een boek (uit)lezen, door straten slenteren, tafelen zo lang je wil zonder onderbroken te worden door vragen als: “Mag ik van tafel?” Of: “Waar ligt m’n sporttas?” En de altijd leuke: ”Ik lust dit niet, is er wat anders te eten?”
Niet elke moeder heeft het budget om er een weekend tussenuit te gaan. Dus voor deze moeders zet ik even wat low-budget tips in willekeurige volgorde op een rij. Deze tips kunnen er voor zorgen dat je je weer helemaal zen voelt: Continue reading

Het accepteren van jezelf

Elke vrouw, elke moeder, heeft dezelfde uitdagingen, net als jij en ik. Ze kunnen zichzelf moeilijk accepteren, zoals ze zijn. Deze vrouwen voelen zich soms minderwaardig aan een ander. Alsof ze niet genoeg zijn. Ze vergelijken zichzelf met andere vrouwen, met andere moeders en komen steeds tot dezelfde conclusie: de ander doet het altijd beter. De buurvrouw is altijd slanker, kan beter koken en is leuker gekleed. Die andere moeder is echt een oermoeder, ze kookt elke avond de heerlijkste maaltijden voor haar gezin. Daarnaast is ze altijd geduldig en liefdevol en ze sport ook nog drie keer in de week.

Mag ik je er aan herinneren, dat dit geen reëel beeld is? Continue reading

De norm bepaal je zelf

Laatst liep ik in een restaurant naar het toilet. Achter me liep een moeder met een meisje van een jaar of drie. Ze gingen samen plassen en het meisje probeerde steeds de deur open te doen. Haar moeder riep: ”Niet doen, mama staat in haar blote billen!” Lachend waste ik mijn handen, ik zag namelijk al helemaal voor me, hoe mijn dochtertje dit later ook zou doen. Eenmaal uit het toilet liepen ze weer achter me en ik draaide me om en vertelde haar dat ik zo moest lachen om het toilet tafereel. Ze lachte mee en vertelde haar dat ik een twee jarig dochtertje heb en dat ze ook van die ondeugende buien heeft. Ineens vroeg de andere mama: ”Is ze al zindelijk?” Ik antwoordde overrompeld: ”Ja, dat is ze”. Vervolgens stak ze een verhaal af over hoe haar dochtertje al zindelijk was voor zij het doorhad, hoe knap dat was en dat ze er op de opvang ook zo blij mee waren.

Logisch, want zindelijk worden is soms een hele hassle voor ouders. Mij is dat gelukkig bespaard gebleven, maar ik zou dat niet zo onder de neus van een andere moeder wrijven. Om de simpele reden, dat ik dat niet nodig vindt. Deze moeder bedoelde het ongetwijfeld goed en was waarschijnlijk heel trots op de zindelijkheid van haar dochter. Terecht natuurlijk! Maar als je net een gesprek bent start en dit is de eerste vraag die je stelt, vindt ik dat toch een beetje gek. Want stel dat ik nou een onzekere mama was geweest die enorm struggelt met het moederschap? Of als ik al een jaar aan het aanmodderen was met die zindelijkheidstraining en het maar niet wilde vlotten? Dan wordt je stante pede onzeker gemaakt door dit soort vragen. Dan ga je jezelf toch vertwijfeld afvragen: doe ik het wel goed? En dat is nou net waar dit over gaat. Moeders vragen zich te vaak af of ze wel een goede moeder zijn. Door de afspiegeling van de maatschappij die op social media en televisie wordt voorgeschoteld. Maar ook door opmerkingen en opgetogen succesverhalen van andere moeders. Dit is niet de norm lieve mama’s! De norm is wat je zelf wil en wat voor jou en jullie als gezin haalbaar is. Ergens daar tussenin zit jullie eigen norm. De norm bepaal je dus zelf, die wordt dus niet door anderen bepaald.

Ik vind het naar om te zien hoe onzeker moeders worden, door andere mama’s. Door te positief voorgeschotelde post partum verhalen bijvoorbeeld of door hysterische posts op Instagram. Dit is niet de norm en daar hoeven jullie niet aan te voldoen. Ik klink nu als de alwetende mama goeroe, maar dat ben ik allerminst. Ik ben geen supernanny, of een orthopedagoog. Wat ik wel weet is dit: jij bent een goede moeder, omdat je van je kind houdt, precies zoals hij of zij is. Die liefde toon je op je eigen manier en hoeft niet altijd ten toon gesteld te worden aan de buitenwereld. Natuurlijk mogen alle moeders trots zijn op hun spruit! Natuurlijk mogen ze blije selfie’s posten op Facebook! Maar laten we voorop stellen dat wat hun kindje kan en doet, niet de norm is voor andere mama’s. Laten we elkaar ondersteunen als moeders zijnde, elkaar positief stimuleren en een hart onder de riem steken. In plaats van elkaar de ogen uit te steken. Ik denk dat de wereld daar een stuk gezelliger van wordt!

Stop met jezelf verontschuldigen!

Laatst liep ik in de supermarkt, vroeg in de morgen, nadat ik mijn peuter had weggebracht naar de opvang. Zo ’s morgens vroeg, doe ik het liefst boodschappen. Geen jengelend mopje aan mijn been, schappen net afgevuld en geen rijen voor de kassa: heerlijk.  Daar ga ik me niet voor verontschuldigen. Vanuit mijn ooghoek, zag ik een moeder lopen in mijn gangpad. Met in haar kielzog een meisje van mijn dochtertjes leeftijd. Hoe ik dat wist? Dat kon niet missen. Ze dreinde namelijk het hele gangpad door:”neeeheeeheeeee. Ik wil diiiieeeehiiieeeeehiiieeee!” Met achter zich aan, een loopfiets slepend. Aha! Ik dacht: die moet wel twee jaar zijn zo ongeveer. Een glimlach verspreidde zich over mijn gezicht, want zo loop ik ook regelmatig over straat met mijn opstandige peuter. Ik zei tegen de desbetreffende mama: “hoe oud is ze?” De moeder antwoordde met een: “Twee jaar, wat dacht je?” en samen lachten we hardop. Ik zei dat ik het zo herkenvaar vond en er zo om moest lachen. We liepen beiden verder en haar dochter begon stennis te schoppen, zoals een echte peuter betaamd. Ik zei: ”Lastig he, deze fase? Ik vind het vaak best wel pittig.” De mama antwoordde terughoudend met: ”Ja” om daar vervolgens zo snel mogelijk aan toe te voegen: ”Maar het is ook echt heel leuk hoor, deze fase. Ik bedoel, ik vind het ook echt genieten hoor! Het is zo’n leuke fase!” Daarna volgende nog een paar superlatieven om te onderstrepen hoe lief haar dochtertje wel niet was. En ik dacht: waarom doe je dit? Waarom ga je je meteen verontschuldigen tegenover mij? Ik vind je heus geen slechte moeder, omdat je toegeeft dat je het soms zwaar vind! We staan hier gewoon te keuvelen, jij en ik. Tussen de komkommers. Niemand die ons ziet of hoort, er staat geen verborgen camera of iets dergelijks verstopt achter de aubergines. Continue reading

Moeders: omarm je superhero status!

Moeders zijn een soort superwezens. Ze hebben geen idee waar ze aan beginnen, voordat ze moeder worden. Moeder worden is alsof je examen doet voor iets, waar je nooit een gedegen opleiding voor hebt gevolgd. Toch lukt het ze allemaal om, na de geboorte, het pad van het moederschap te bewandelen. Dat pad bevat nogal eens wat hobbels en kuilen, maar jullie moeders doen het toch maar mooi allemaal. Want het maakt niet uit hoe je dit pad bewandelt, je mag er super trots op zijn dat je dit pad überhaupt bewandeld. Sommige moeders voelen de affiniteit met het moederschap niet meteen, andere mama’s zijn meteen helemaal in hun rol als moeder gesetteld alsof het niks is. De ene moeder heeft een kindje en laat het daar bij, de andere moeder heeft zes kinderen onder haar vleugels. Het resultaat is hetzelfde: elke dag is het weer zoeken naar de balans tussen werk, privé en een sociaal leven. Daar bovenop ligt er nog een enorme druk onder vrouwen, om er zo goed mogelijk uit te blijven zien. De zwangerschapskilo’s moeten er in rap tempo af. De rimpels en wallen smeren we weg of worden zelfs met botox of fillers te lijf gegaan. De ene vrouw geeft niks om haar uiterlijk en de andere mama smeert een lekker make-upje op ’s morgens. Hoe je dit ook invult, maakt niet uit. Het zijn een hoop ballen om hoog te houden als moeder. Continue reading

Wist jij dit al over mij?

Een postnatale depressie is anno 2016 nog steeds een taboe. Hoe dat kan, weet niemand. Werkelijk, ik snap er niks van. Want als ik kijk naar de hoeveelheid moeders die postpartum, depressieve klachten of gedachten hebben, zou je denken dat het inmiddels wel wat meer open besproken zou worden. Niks is minder waar. Ondanks dat een op de drie moeders er na de bevalling alles behalve rooskleurig bijzit, praten moeders nog steeds niet graag open over hun ware emoties, hun rauwe gedachten. Ze durven hun postnatale depressie niet te delen Uit schaamte, uit angst om veroordeeld te worden en dat snap ik zo goed!

Na de bevalling, durfde ik mijn postnatale depressie ook met niemand te bespreken. Nadat ik mijn kraamverzorgster had aangeklampt, was het klaar met mijn lef om te vertellen hoe ik me werkelijk voelde. Dus bleef ik maandenlang zwijgen. Ondertussen hoopten de wanhopige gedachten zich torenhoog op van binnen. Ik kropte alles op, totdat het tot een eruptie kwam. De postnatale depressie had mij in zijn greep en ik kon niet meer. De koek was op. Het doek was gevallen. De comédienne was uitgespeeld. Continue reading

Vijf tips om op vakantie gaan makkelijker te maken

De vakantieperiode komt er weer aan en veel gezinnen gaan binnenkort weer op vakantie. Een super fijne periode breekt aan met veel quality time met je partner en kindje(s). Maar daarbij komt ook vaak stress kijken. Zoveel vragen! Waar gaan we naartoe? Gaan we met de auto op vakantie en blijven we dan in eigen land of gaan we verder weg? Gaan we vliegen met ons hele gezin en gaan we met de hele bups het vliegtuig in? Als je dan de beslissing eindelijk genomen hebt, begint de voorpret. Want het uitstippelen van je trip is bijna net zo leuk als de reis zelf, vindt ik. Ik reis samen met mijn man al jaren de hele wereld over en dit jaar vliegen we naar Zuid-Afrika. Wij zijn het gewend om te vliegen en ons dochtertje inmiddels ook. Maar niet iedereen voelt zich comfortabel bij een vliegreis of een verre autotrip. Of kan zich dit veroorloven. Vandaar dat ik een paar gouden tips heb opgeschreven, om op vakantie gaan voor jou als mama zo makkelijk mogelijk te maken. Continue reading