Een postpartum depressie bestaat niet

Ik vind het te zot voor woorden, dat ik hier een artikel over moet schrijven, maar ik doe het toch.

Onlangs verscheen in de Volkskrant een artikel over hoe een huisarts omschreef, hoe ze door meer betrokkenheid een betere hulpverlener kon zijn. Een prachtig artikel, waar ik me helemaal in kon vinden. Toen ik tegen beter weten in, de reacties ging lezen, viel ik van de ene verbazing in de andere. Een postpartum depressie zou niet bestaan. Het is een mythe. Niet te bewijzen. Dat werk. Continue reading

Borstvoeding of flesvoeding; het is altijd jouw keuze

 

Borstvoeding versus flesvoeding is een heet hangijzer onder moeders. Ik heb er in mijn boek “Toen kreeg ik weer lucht”, ook al een hoofdstuk aan gewijd. Er zijn een hoop moeders die worstelen met de keuze: ga ik borstvoeding of flesvoeding geven? Omdat ze het allerbeste willen voor hun kindje en zo graag een goede moeder willen zijn.

Hoe sneu is het dan, als borstvoeding niet lukt? Omdat het teveel pijn doet of omdat er simpelweg niet voldoende melk uit komt? Deze net bevallen moeders voelen zich enorm schuldig en ervaren een gevoel van falen. Want al die andere moeders lukt het toch ook? Waarom lukt het mij dan niet? Ook wordt er vaak gezegd dat kunstvoeding minder goed zou zijn als flesvoeding. Wie heeft dat bewezen, vraag ik me dan af? Het feit dat hele massa’s chinezen ’s morgens vroeg al in de rij staan om de pakken Nutrilon naar hun thuisland te exporteren, zegt denk ik al genoeg. Onze flesvoeding is van topkwaliteit. Er zitten ook een hoop andere voordelen aan kunstvoeding: je kan ‘s nachts een keer doorslapen, omdat je partner de nachtvoeding doet. Je kan een keer de deur uit, omdat je niet perse thuis hoeft te zijn om je kindje te voeden. En nee, dan ben je dus geen ontaarde moeder. Dat is volkomen normaal. Continue reading

Help! Ik ben mama!

 

Als je net moeder bent geworden, komt er heel veel op je af. Allereerst heb je nu ineens het wezentje in je armen, wat je negen maanden lang hebt voelen trappelen, bewegen en groeien in je buik. Voor sommige moeders is dit heel onwerkelijk aan het begin. Daarnaast ben je moe van de bevalling en heb je vaak al twee nachten niet geslapen. Tel daar de rond gierende hormonen bij op en je hebt de poppen aan het dansen.

Voor veel nieuwbakken moeders is het enorm wennen, zo net na de bevalling. Je hebt ineens de enorme verantwoordelijkheid voor de zorg van je kindje. Iets wat veel moeders onrust en angsten geeft. Sommige mama’s vragen zich dagelijks af: wat nou als mijn kindje iets overkomt door mijn toedoen? Ook vinden nieuwbakken mama’s het niet altijd even leuk om moeder te zijn. Omdat ze hun oude leventje missen, veel van zichzelf kwijtraken en zichzelf helemaal opnieuw moeten uitvinden. Was je vroeger nog de laatste die op feestjes naar huis ging en het licht uitdeed, nu zit je ineens veel thuis met je baby. En hoeveel je ook van je kindje houdt, je verlangt soms wel eens terug naar de tijd waar je festival na festival afging en het licht zag worden met je partner. Alleen zeggen de meeste moeders dit niet, omdat ze niet ondankbaar of een slechte moeder willen zijn. Continue reading

Hoe ga je als moeder om met schaamte?

Op het moment dat je moeder wordt, krijg je er twee metgezellen bij: schuldgevoel en schaamte. Deze nieuwe metgezellen zitten eigenlijk vrijwel altijd op je schouder in je oor te fluisteren: ‘zou je dat nou wel doen, ik zou me kapot schamen als ik jou was, wat moeten anderen daar niet van denken’, etc. Het is een niet aflatende stroom aan gedachten die je eigenlijk niet wil hebben, maar gratis en voor niks cadeau krijgt bij het moederschap. Veel moeders die ik zie in mijn praktijk, worstelen hiermee. Ze schamen zich voor het feit dat ze niet altijd blij en onbevangen in het moederschap staan. Dat ze het zich van te voren allemaal zo anders hadden voorgesteld en dat moeder zijn soms een ware deceptie is. Ook schamen ze zich voor het feit dat ze vaak terugverlangen naar hoe hun leven was, voordat ze een kindje kregen. De voorbeelden zijn eindeloos. Continue reading

De dingen die ik leerde tijdens mijn tweede kraamweek

Wekelijks schrijf ik nieuwe artikelen over het moederschap. Omdat ik het belangrijk vind, dat moeders laagdrempelig informatie kunnen vinden over de leuke en soms ook minder leuke dingen aan het moederschap. Ik bladerde net even door mijn documenten op mijn laptop en stuitte op een stuk tekst wat ik aan het einde van mijn tweede kraamweek heb geschreven. Het is rauw, het is puur en bovenal: heel eerlijk en ik wilde het heel graag met jullie delen.

De 5 dingen die ik geleerd heb tijdens mijn tweede kraamweek:

  1. Dat je borsten ondanks dat je flesvoeding geeft, evengoed enorm gaan stuwen op dag 3 van de kraamweek. Mijn hemel, wat heb ik me beroerd gevoeld. Ik had koorts, ik kon niet slapen door de stuwing en ik was misselijk. Bizar dat dit allemaal gebeurt met je lijf, enkel vanwege de moedermelk die gaat stromen.
  2. Door de enorme druk op je boezem, moet je vrijwel je hele kraamweek douchen met een sportbh aan. Dit is, omdat anders het warme water van de douche, zorgt voor nog meer stuwing. En dat op het moment dat je die sportbh nat en wel uittrekt om een schone aan te trekken, je borsten spontaan melk beginnen te spuiten. Bizar! De Trevi Fontijn was er niks bij.
  3. Al mijn zorgen over of mijn oudste het wel leuk zou vinden met onze nieuwe baby, bleken ongegrond. Ik heb zoveel smeltmomenten gehad van mijn twee meisjes samen. Alle zorgen gingen op dag 1 van de kraamweek, hoppakee, zo het raam uit.
  4. De wond van de keizersnede genas in mijn geval velen malen sneller dan een knip. Wie had dat ooit kunnen denken? Ik in ieder geval niet! Ik liep na een week weer als een kievit buiten achter de wagen. Na de eerste bevalling kon ik na twee weken een keer normaal op een stoel zitten. Wat een verschil!
  5. Mijn kraamverzorgster kwam met het advies om zoveel mogelijk aan mijn baby uit te leggen waar ik mee zit of welke gedachten er door me heen gaan. Alhoewel ik dit advies ook vaak zelf aan moeders in mijn praktijk geef, was ik dit door de zwangerschapsdementie, pardoes vergeten. Dus daar zat ik, in de schommelstoel, huilend door alle hormonen en het slaapgebrek aan mijn baby te vertellen hoe leuk en lief ik haar vindt. Dat ik hier zo naar verlangd had en nooit had kunnen dromen dat dit me nog eens zou gebeuren. Over hoeveel liefde ik voel voor haar en haar grote zus. Dat ik van hen beiden evenveel hield. Maar ook, dat ik me intens schuldig voelde over dat ik met haar grote zus zo weinig had kunnen genieten. Dat ik me steeds afvraag waarom nu wel en toen niet? Ik vertel mijn baby over mijn angsten en dromen, over mijn schuldgevoelens en schaamte. Ze kijkt me aan en laat een diepe zucht. Ik voel haar opluchting en ik weet dat het goed is.

Continue reading

Hoe spanningen ook positief kunnen zijn

Als je als moeder niet op een roze wolk zit, kun je veel spanningen ervaren. Deze spanningen kunnen ervoor zorgen, dat je je constant gestrest en opgejaagd voelt. Er spoken allerlei vragen door je hoofd: ben ik wel een goede moeder? Voelen andere moeders zich ook zo, na de bevalling? Kan ik het moederschap wel aan? Het antwoord op al deze vragen is: Ja!

Het is volkomen normaal dat je je zo voelt na de bevalling. Er komt een hoop op je af als je net een kindje hebt gekregen. Logisch, dat daar spanningen bij horen. Deze spanningen hebben ook een positief effect: ze zorgen ervoor dat je een heel goede moeder bent. Waarom? Omdat je constant het beste probeert te doen voor je kleintje. Je voelt je enorm verantwoordelijk voor je baby en dat is heel normaal. Dus ook al voelen deze spanningen niet prettig, weet dat het een volkomen normaal fenomeen is.

Samen met het schuldgevoel en de schaamte die je soms kan ervaren. Omdat je bovenstaande soms echt niet meer trekt. Want, dat is de keiharde realiteit voor jou als kersverse moeder. Je vindt het moederschap soms geen snars aan. Ook dat mag er gewoon zijn. Geen enkele moeder vindt het moederschap alleen maar leuk. Ja, er zijn moeders die wel op een roze wolk zitten. Maar zelfs die hebben soms ook momenten, dat ze even met hun handen in het haar zitten of het even niet meer zien zitten. De moeders die zeggen dat dit niet zo is, zijn niet helemaal eerlijk.

En dat vind ik nu juist zo jammer. Want alle nieuwbakken moeders vergelijken zichzelf met andere moeders. Ze vragen zich af: hoe doen zij het? Ervaren zij dan geen spanningen? Natuurlijk wel. Maar als je er niet over praat, weet niemand dat je je zo voelt! Dus wees eerlijk over je soms wat donkere gedachten en gevoelens over het moederschap. Onthoud: sharing is caring. Je mag dit gewoon zo voelen. Want het is jouw oprechte gevoel en het zijn jouw authentieke gedachten. Daar hoeft niemand iets van te vinden, behalve jij zelf samen met je partner.

De spanningen die het moederschap teweegbrengen, kunnen ook zorgen voor verbroedering of eigenlijk verzustering! Want, als we allemaal eerlijk en open zijn over wat we ervaren op een dagelijkse basis, hoeven we niet langer te doen alsof het allemaal een makkie is. Als we in groepsverband zouden delen, waar we tegenaan lopen, zouden we elkaar kunnen ondersteunen, helpen en vooral: respecteren.

Dus accepteer de spanning die je soms voelt, ook al voelt het nog zo onprettig aan. Het hoort erbij, echt! Erken dat je je zo voelt en laat het dan weer gaan. Vind je dit moeilijk en wil je graag hulp om met je spanningen om te gaan? Mail dan naar info@froufroubegeleiding.nl!

Angsten en het moederschap gaan hand in hand

Als (jonge) moeder kan je soms veel last hebben van angsten. De enorme verantwoordelijkheid voor je kindje, gaat soms volledig met je aan de haal. Dat is logisch, want vooral bij je eerste kindje, ben je zo overmand door alles en krijg je amper grip op je emoties en hormonen die door je lijf gieren. Tel daar de enorme verantwoordelijkheid van je nieuwe baby bij op en je hebt de poppen aan het dansen. De angsten zijn voor elke moeder herkenbaar, als je ze eenmaal out in the open gooit. ‘Maar waarom doet niemand dat?’, vragen moeders mij vaak in de praktijk. Continue reading

Stop met jezelf verontschuldigen!

Laatst liep ik in de supermarkt, vroeg in de morgen, nadat ik mijn peuter had weggebracht naar de opvang. Zo ’s morgens vroeg, doe ik het liefst boodschappen. Geen jengelend mopje aan mijn been, schappen net afgevuld en geen rijen voor de kassa: heerlijk.  Daar ga ik me niet voor verontschuldigen. Vanuit mijn ooghoek, zag ik een moeder lopen in mijn gangpad. Met in haar kielzog een meisje van mijn dochtertjes leeftijd. Hoe ik dat wist? Dat kon niet missen. Ze dreinde namelijk het hele gangpad door:”neeeheeeheeeee. Ik wil diiiieeeehiiieeeeehiiieeee!” Met achter zich aan, een loopfiets slepend. Aha! Ik dacht: die moet wel twee jaar zijn zo ongeveer. Een glimlach verspreidde zich over mijn gezicht, want zo loop ik ook regelmatig over straat met mijn opstandige peuter. Ik zei tegen de desbetreffende mama: “hoe oud is ze?” De moeder antwoordde met een: “Twee jaar, wat dacht je?” en samen lachten we hardop. Ik zei dat ik het zo herkenvaar vond en er zo om moest lachen. We liepen beiden verder en haar dochter begon stennis te schoppen, zoals een echte peuter betaamd. Ik zei: ”Lastig he, deze fase? Ik vind het vaak best wel pittig.” De mama antwoordde terughoudend met: ”Ja” om daar vervolgens zo snel mogelijk aan toe te voegen: ”Maar het is ook echt heel leuk hoor, deze fase. Ik bedoel, ik vind het ook echt genieten hoor! Het is zo’n leuke fase!” Daarna volgende nog een paar superlatieven om te onderstrepen hoe lief haar dochtertje wel niet was. En ik dacht: waarom doe je dit? Waarom ga je je meteen verontschuldigen tegenover mij? Ik vind je heus geen slechte moeder, omdat je toegeeft dat je het soms zwaar vind! We staan hier gewoon te keuvelen, jij en ik. Tussen de komkommers. Niemand die ons ziet of hoort, er staat geen verborgen camera of iets dergelijks verstopt achter de aubergines. Continue reading

Ik kan dit niet alleen

Sommige moeders vallen van de regel in de drup, na de bevalling. Eerst voelen ze zich vooral overweldigd door alle emoties, de hormonen en de enorme verantwoordelijkheid die ze voelen ten opzichte van hun kindje. Eenmaal thuis uit het ziekenhuis, zijn ze vaak volledig uitgeput door de bevalling en de nachten die daarop volgen. Ik weet nog goed, hoe ontzettend weinig ik sliep. Ik sliep zo minimaal, dat ik de uren meestal op drie vingers kon tellen en dan was dat nog een goede nacht. Doordat je zo weinig slaapt, wordt je mentaal ook steeds minder stabiel Logisch, want je brein heeft gewoon rust nodig om zichzelf weer te resetten voor de volgende morgen. Het is niet voor niets, dat de C.I.A. slaap onderbreking toepast als marteltechniek. Steeds als je bijna in slaap valt, wordt je wakker gemaakt. Eigenlijk is dit vergelijkbaar met de eerste weken na de bevalling. Elke keer als je bijna in slaap doezelt, wordt je wakker van een geluidje dat je baby maakt.

Doordat je zo moe bent en de hormonen ook nog eens door je lijf gieren, voel je je steeds minder goed. Als je dan gevoelig bent voor depressiviteit of donderwolken, is het kwaad al gauw geschied. Dan beland je in een postnatale depressie, of zit je op zijn zachtst gezegd niet op een roze wolk. De term postnatale depressie klinkt vaak heftig voor (nieuwbakken) moeders. Dat is het ook, maar laat dat je niet weerhouden van het zoeken naar hulp. Het is namelijk niks om je voor te schamen. Een postnatale depressie is vaak een resultaat van meerdere factoren: aanleg (sommige vrouwen voelen zich nu eenmaal sneller neerslachtig dan andere), genetische belastbaarheid (als je moeder het bijvoorbeeld ook heeft gehad), een heftige gebeurtenis tijdens de zwangerschap (het overlijden van een dierbare of het verliezen van je baan). Zo zijn er nog meer oorzaken te noemen voor een postnatale depressie. Allemaal hebben ze hetzelfde gemeen: je kunt er niks aan doen. Het overkomt je! Continue reading

Postnatale depressie: wat nu?

Als je in een postnatale depressie zit, lijkt je wereld ineens heel klein. Je bevindt je midden in de poepluiers, voedingen en slaapjes door en in een compleet eigen wereld. Een wereld die je van te voren nooit zo had bedacht. Je had je nog zo voorgenomen om er vooral veel op uit te gaan met je kleintje. Je zou niet aan huis gekluisterd raken, zoals je dat wel eens had gelezen op een forum her en der. Nee, je zou het heel anders gaan doen. Maar dan ineens bevind je je niet op een roze wolk, maar in een postnatale depressie en is het huis uit gaan wel het laatste waar je zin in hebt. Je wil alleen gelaten worden, je bent prikkelbaar en oververmoeid. Je huilt urenlang en snapt niet waarom je je zo voelt. Waarom andere moeders wel zielsgelukkig door hun kraamtijd heen lijken te komen en jij alleen meer piekert of je wel een goede moeder bent en of dit normaal is wat je voelt. Daarnaast voel je je schuldig over je postnatale depressie, dat je niet blij bent en je voelt je ondankbaar. Je ziet de leuke dingen van het moederschap wel eens, maar je wolk is niet roze. Verre van, je roze is diep donker grijs. Continue reading