Waarom je niks hoeft met de opgelegde mening van een ander

Sommige mensen vinden het belangrijk om hun mening te geven in allerlei verschillende situaties. Deze mensen verkondigen hun gospel, alsof hun leven er vanaf hangt. Vaak, zonder dat hun gesprekspartner daarom vraagt. Ze dringen hun mening aan je op en voordat je het weet, zijn ze jou ofwel aan het overtuigen dat je het moet doen zoals zij het doen. Of ze vertellen je, dat jouw manier van handelen of denken, niet de juiste is. Deze opgelegde mening kan hard binnenkomen. Zeker als je net moeder bent geworden van een of meerdere kindjes.

Je zit waarschijnlijk helemaal niet te wachten op al die ongevraagde adviezen, meningen en overtuigingen van die ander. Jij als mama probeert het ook maar gewoon goed te doen. Niks zo vervelend, als dat je tegen mensen aanloopt, die het allemaal ogenschijnlijk beter weten dan jij en dat niet onder stoelen of banken steken. Want schijn bedriegt, lieve mama’s. Deze mensen, verkondigen hun mening vaak zo sterk, omdat daar iets anders onder zit. Misschien is het hun eigen onzekerheid die hen parten speelt. Wie weet proberen ze hun gebrek aan zelfvertrouwen wel te overschreeuwen met hun zogenaamd zelfverzekerde voorkomen, waarin ze hun mening te pas en te onpas verkondigen.

Weet, dat jij als moeder niks hoeft met al deze ongevraagde meningen. Of dit nu in real life gebeurt of op social media, probeer het zo snel mogelijk naast je neer te leggen. Want wat zegt de mening van een wildvreemde eigenlijk over jou als moeder? Juist. Helemaal niks! Jij bent goed, precies zoals je bent. Je zou het bijna vergeten door alle vooroordelen en harde kritieken die er op social media geuit worden, maar in principe zijn we allemaal geboren met compassie en mededogen. De een ontwikkelt hun empathische kant wat sterker dan de ander, dit verschilt per persoon. Wat is er gebeurt met al die verbitterde, negatieve mensen die maar constant hun ongefilterde mening opdringen aan een ander? Als ze door zouden hebben, wat hun gedrag veroorzaakt bij een ander, zouden ze het dan anders doen? Hoe zouden ze het zelf vinden, als ze op deze manier aangesproken of behandelt zouden worden? Continue reading

De 10 dingen die ouders mij het vaakst vertellen

Nieuwbakken ouders krijgen een hoop voor hun kiezen. Hun kindje is nog maar net geboren en er komt enorm veel op deze papa’s en mama’s aan.. Het is dan ook niet voor niks dat veel stellen hulp zoeken, als ze net ouders zijn geworden. In mijn praktijk zie ik regelmatig stellen die enorm worstelen met het ouderschap. Omdat ze het gevoel hebben dat ze falen, geen idee hebben hoe ze het aan moeten pakken of gewoon graag een steuntje in de rug willen. Dit zijn de tien dingen die ouders het vaakst vertellen in therapie:

1. Ik voel me vaak best eenzaam

Eenzaamheid is een groot taboe onder nieuwbakken ouders. Velen durven niet te vertellen, dat ze zich soms eenzaam voelen in hun nieuwe rol als papa of mama. Het is ook geen kattenpis, vader of moeder worden. Eerst was je gewoon Tilda en nu ben je ineens Tilda, de moeder. Deze rolverandering is enorm wennen als je net bevallen bent en zorgt vaak voor vervreemding van de buitenwereld. Ook kan deze rolverandering ervoor zorgen dat ouders geïsoleerd raken. Omdat ze zich geen raad weten met hun gedachten en emoties en geen aansluiting vinden met de buitenwereld over hun soms donkere gedachten. Want de hele wereld zit toch op een roze wolk na de bevalling? Nee. Helaas is dit niet altijd het geval.

2. Waarom ben ik hier aan begonnen?

Bij sommige ouders gaat het niet meteen van een leien dakje na de bevalling. Verschillende factoren kunnen zorgen voor veel stress voor kersverse ouders. Door het slaapgebrek, de krampjes en de hormonen die bij vrouwen een grote rol spelen, voelt een nieuwe moeder zich vaak niet lekker in haar vel. Vaders vinden dit vaak moeilijk om te zien, want ineens is hun vrouw een ander persoon geworden.  Ouders voelen zich soms enorm beperkt, want ze kunnen niet meer zo makkelijk de deur uit ,als voor dat ze een kindje kregen. Daarnaast speelt de constante verantwoordelijkheid voor de zorg van hun kindje ook nog een grote rol. Deze verantwoordelijkheid gaat ook niet meer weg en dit zorgt bij de ouders voor gedachten als: ik snak naar mijn oude leven. Was ik hier maar nooit aan begonnen. Ik mis mijn vrijheid. Allemaal heel begrijpelijk. Deel dit alsjeblieft met elkaar, het mag er gewoon zijn.

3. Het lijkt andere ouders zo makkelijk af te gaan en mij niet

Veel ouders vragen zich regelmatig af waarom het andere stellen zo ogenschijnlijk makkelijk af lijkt te gaan. Ik heb nieuws voor jullie, lieve papa’s en mama’s: dat is niet zo! Je zou denken door alle gelukzalige instagrampostst van celebs dat het een en al gelukzaligheid is in de levens van bekende mensen. Niks is minder waar. Ook zij lopen tegen deze moeilijkheden aan. Ook zij dealen met stress, vermoeidheid en die rotkrampjes! Alleen delen ze dit onderdeel van het ouderschap vaak niet op social media. Jammer, want ik denk dat ze hiermee enorm zouden bijdragen aan het doorbreken van het taboe op de grijze wolk!

4. Ik wil geen tweede kind meer

Sommige ouders durven dit niet hardop uit te spreken, maar denken dit wel als ze nog niet zo lang geleden ouders zijn geworden. Ik wil echt nooit meer een tweede kind. Ik vind dit al zo ontzettend heftig, ik moet er niet aan denken, om dit dan straks allemaal nog eens mee te moeten maken. Dat is ook helemaal prima. Je hoeft je daar nu ook nog helemaal over na te denken! Focus je eerst op het nu en de huidige situatie. Probeer eerst uit de overlevingsstand te komen, voordat je überhaupt na gaat denken over een tweede kindje.

5. Ik ben mezelf helemaal kwijt. Wie ben ik nu ik vader of moeder ben?

Als je net ouders geworden bent, is het heel erg zoeken naar wie je bent. Door de hierboven genoemde rolverandering, de verantwoordelijkheid die je voelt voor je kindje(s) en de constante zorg voor jullie kleintje, kom je eigenlijk amper nog aan jezelf toe. Vroeger gingen jullie vaak de hort op, lekker uit eten of naar een festival. Tegenwoordig draait alles om voedingsschema’s, poepluiers en wie regelt welke huishoudelijke taken. Logisch, dat je dan weer moet zoeken naar de balans tussen de persoon die je ooit was en wie je nu bent nu je papa of mama bent geworden. Je oude ik is er nog steeds, die is echt niet met de noorderzon vertrokken. Straks komt er gewoon weer ruimte voor de dingen die jullie beiden fijn vonden om te doen. Je kan je hobby’s weer oppakken, samen uit eten gaan of dingen met vrienden doen. Je moet gewoon weer even de balans terug vinden en dat heeft tijd nodig. Gun jezelf die tijd ook! Dit gaat niet over een nacht ijs.

6. Papa is bang dat zijn emotionele copingskills in het niet valt naast die van mama

Vrouwen zijn van nature vaak ruimer bedeeld met emotionele copingskills dan mannen. Bij de moeders komt het verzorgende, de empathie en de liefdevolle benadering wat makkelijker dan bij de vaders. Logisch, want een vrouw draagt het kindje negen maanden in haar buik en bouwt vanaf dag 1 al een band op met jullie kindje. Vaders zijn soms bang dat ze achterblijven bij hun vrouw in de emotionele ontwikkeling die de opvoeding van hun kindje van hem vraagt. De meeste mannen hebben ook niet opgepast op hun buurkindjes of neefjes en nichtjes. Vrouwen oefenen dit vaak al op jonge leeftijd en hebben in die zin, al een stapje voor. Mannen zijn na de geboorte vaak bang dat ze het emotionele aspect van het ouderschap niet bij kunnen benen en haken vervolgens ontmoedigd af. Met de gedachte: dit kan ik toch niet.  Wat weer tot frustraties leidt bij de moeders. Vervolgens worden de vaders bestempeld als lui, ongeïnteresseerd of afwezig. Terwijl deze papa ook gewoon zijn best doet om het allemaal zo goed mogelijk te doen. Weet, dat je het als vader al snel goed doet in de ogen van je kindje. Als je laat zien dat je onvoorwaardelijk van ze houdt en er altijd voor ze bent, zullen ze dit voelen, echt waar.

7. Ik ben vast de enige mama die het “moedergen” totaal mist

Dit is een veel voorkomend fenomeen, wat ik veel voorbij zie komen in mijn praktijk. Moeders voelen vaak de enorme druk om een soort “oermoeder” te zijn. De mama die alles kan, alles weet en nooit iets fout doet. Alleen: die bestaat helemaal niet! Echt niet! Elke moeder verknald wel eens iets, pakt iets onhandig aan of denkt achteraf: was dit nou wel zo’n goed idee? En dat is allemaal prima. Je mag er zijn, precies zoals je bent, Jouw kindje kijkt met grote ogen naar zijn of haar mama en denkt alleen maar: dit is mijn mama en ik ben dol op haar! Je doet het goed, heus waar. Stop met jezelf te vergelijken met andere moeders. Die doen ook maar wat. Heus!


8. Gaan mijn angsten en zorgen ooit over?

Veel ouders krijgen bij het ouderschap een “fijn” cadeau, namelijk niet aflatende angst dat hun kindje iets zal overkomen. Vaders van dochters hebben dit vaak nog een tandje erger, omdat ze allerlei doomscenario’s hebben van wat hun kleine meisje allemaal kan overkomen. Ze slapen er slecht van, piekeren veel en vinden het moeilijk om deze angsten los te laten. Dit geldt voor zowel de vader, als de moeder. Deze angst kan soms de levens van deze papa’s en mama’s enorm beheersen. Zo erg, dat ze op een gegeven moment ook niets meer willen of kunnen ondernemen uit angst, voor wat er mis zou kunnen gaan. Zonde, want zo ontneem je jezelf allerlei mooie momenten met je kleintje. Leg de lat dus wat lager voor jezelf en begin met kleine stapjes.

9. Mijn relatie staat zo onder druk, ik weet niet hoe we dit gaan overleven

Naast het feit dat je als mens veel onder druk komt te staan als je net een baby hebt gekregen, komt ook de relatie tussen twee partners enorm onder druk te staan. Vaak is er amper tijd om samen een warme maaltijd te nuttigen, laat staan om van alles te gaan ondernemen. Ik adviseer stellen dan ook steevast om één avond in de week samen te eten. Of jullie nu uit eten gaan of er een datenight at home van maken, kies iets wat fijn voelt. Maak er iets gezelligs van. Telefoons weg, maak jullie favoriete gerecht en praat met elkaar. Communicatie is alles in een relatie. Als je niet praat over de dingen die je bezighouden, waar je mee zit of waar je tegenaan loopt, kan je partner je moeilijker aanvoelen of begrijpen. Soms wil je gewoon even aangehoord worden of een knuffel, geef dit dan aan. Niet iedereen zit op een oplossing te wachten. Respecteer elkaar en geniet van de tijd samen. Praat over wat je wel allemaal leuk vind aan het ouderschap. Zoek naar dingen die jullie wel nog kunnen doen samen en als gezin. Vind elkaar terug en kies weer bewust voor elkaar, ook nu jullie samen een kindje hebben en alles even op losse schroeven staat. Een relatie is hard werken, voor iedereen. Trust me!

10. Ik weet niet waarom mensen het altijd over die roze wolk hebben. Ik kan hem maar niet vinden

Daar is hij weer! De fameuze roze wolk. Ik kan het niet genoeg benadrukken. De roze wolk is een utopie. Die bestaat niet. Ja, je zal roze wolk momenten hebben op een dag, maar geen enkele ouder zit maandenlang, 24/7 op een roze wolk. Echt niet. Er zullen momenten zijn waarop je je kindje aankijkt en denkt: wat hou ik zielsveel van jou, wat ben je toch lief, ik wil je tegen alles beschermen, etc. Maar er zullen ook momenten zijn waarop je denkt: nu kan ik het even niet meer aan of ik wil je even achter het behang plakken. En dat is allemaal prima! Laat het er gewoon zijn. Accepteer dat het soms gewoon even heel erg aanpoten is en omarm de chaos. Je blijft je niet zo voelen, zoals nu. Weet dat het straks makkelijker zal gaan.

Worstelen jullie met het ouderschap en willen jullie ook een steuntje in de rug? Mail dan naar info@froufroubegelding.nl! Samen werken we aan een betere balans en meer rust binnen jullie gezin.

De dingen die ik leerde tijdens mijn tweede kraamweek

Wekelijks schrijf ik nieuwe artikelen over het moederschap. Omdat ik het belangrijk vind, dat moeders laagdrempelig informatie kunnen vinden over de leuke en soms ook minder leuke dingen aan het moederschap. Ik bladerde net even door mijn documenten op mijn laptop en stuitte op een stuk tekst wat ik aan het einde van mijn tweede kraamweek heb geschreven. Het is rauw, het is puur en bovenal: heel eerlijk en ik wilde het heel graag met jullie delen.

De 5 dingen die ik geleerd heb tijdens mijn tweede kraamweek:

  1. Dat je borsten ondanks dat je flesvoeding geeft, evengoed enorm gaan stuwen op dag 3 van de kraamweek. Mijn hemel, wat heb ik me beroerd gevoeld. Ik had koorts, ik kon niet slapen door de stuwing en ik was misselijk. Bizar dat dit allemaal gebeurt met je lijf, enkel vanwege de moedermelk die gaat stromen.
  2. Door de enorme druk op je boezem, moet je vrijwel je hele kraamweek douchen met een sportbh aan. Dit is, omdat anders het warme water van de douche, zorgt voor nog meer stuwing. En dat op het moment dat je die sportbh nat en wel uittrekt om een schone aan te trekken, je borsten spontaan melk beginnen te spuiten. Bizar! De Trevi Fontijn was er niks bij.
  3. Al mijn zorgen over of mijn oudste het wel leuk zou vinden met onze nieuwe baby, bleken ongegrond. Ik heb zoveel smeltmomenten gehad van mijn twee meisjes samen. Alle zorgen gingen op dag 1 van de kraamweek, hoppakee, zo het raam uit.
  4. De wond van de keizersnede genas in mijn geval velen malen sneller dan een knip. Wie had dat ooit kunnen denken? Ik in ieder geval niet! Ik liep na een week weer als een kievit buiten achter de wagen. Na de eerste bevalling kon ik na twee weken een keer normaal op een stoel zitten. Wat een verschil!
  5. Mijn kraamverzorgster kwam met het advies om zoveel mogelijk aan mijn baby uit te leggen waar ik mee zit of welke gedachten er door me heen gaan. Alhoewel ik dit advies ook vaak zelf aan moeders in mijn praktijk geef, was ik dit door de zwangerschapsdementie, pardoes vergeten. Dus daar zat ik, in de schommelstoel, huilend door alle hormonen en het slaapgebrek aan mijn baby te vertellen hoe leuk en lief ik haar vindt. Dat ik hier zo naar verlangd had en nooit had kunnen dromen dat dit me nog eens zou gebeuren. Over hoeveel liefde ik voel voor haar en haar grote zus. Dat ik van hen beiden evenveel hield. Maar ook, dat ik me intens schuldig voelde over dat ik met haar grote zus zo weinig had kunnen genieten. Dat ik me steeds afvraag waarom nu wel en toen niet? Ik vertel mijn baby over mijn angsten en dromen, over mijn schuldgevoelens en schaamte. Ze kijkt me aan en laat een diepe zucht. Ik voel haar opluchting en ik weet dat het goed is.

Continue reading

Hoe spanningen ook positief kunnen zijn

Als je als moeder niet op een roze wolk zit, kun je veel spanningen ervaren. Deze spanningen kunnen ervoor zorgen, dat je je constant gestrest en opgejaagd voelt. Er spoken allerlei vragen door je hoofd: ben ik wel een goede moeder? Voelen andere moeders zich ook zo, na de bevalling? Kan ik het moederschap wel aan? Het antwoord op al deze vragen is: Ja!

Het is volkomen normaal dat je je zo voelt na de bevalling. Er komt een hoop op je af als je net een kindje hebt gekregen. Logisch, dat daar spanningen bij horen. Deze spanningen hebben ook een positief effect: ze zorgen ervoor dat je een heel goede moeder bent. Waarom? Omdat je constant het beste probeert te doen voor je kleintje. Je voelt je enorm verantwoordelijk voor je baby en dat is heel normaal. Dus ook al voelen deze spanningen niet prettig, weet dat het een volkomen normaal fenomeen is.

Samen met het schuldgevoel en de schaamte die je soms kan ervaren. Omdat je bovenstaande soms echt niet meer trekt. Want, dat is de keiharde realiteit voor jou als kersverse moeder. Je vindt het moederschap soms geen snars aan. Ook dat mag er gewoon zijn. Geen enkele moeder vindt het moederschap alleen maar leuk. Ja, er zijn moeders die wel op een roze wolk zitten. Maar zelfs die hebben soms ook momenten, dat ze even met hun handen in het haar zitten of het even niet meer zien zitten. De moeders die zeggen dat dit niet zo is, zijn niet helemaal eerlijk.

En dat vind ik nu juist zo jammer. Want alle nieuwbakken moeders vergelijken zichzelf met andere moeders. Ze vragen zich af: hoe doen zij het? Ervaren zij dan geen spanningen? Natuurlijk wel. Maar als je er niet over praat, weet niemand dat je je zo voelt! Dus wees eerlijk over je soms wat donkere gedachten en gevoelens over het moederschap. Onthoud: sharing is caring. Je mag dit gewoon zo voelen. Want het is jouw oprechte gevoel en het zijn jouw authentieke gedachten. Daar hoeft niemand iets van te vinden, behalve jij zelf samen met je partner.

De spanningen die het moederschap teweegbrengen, kunnen ook zorgen voor verbroedering of eigenlijk verzustering! Want, als we allemaal eerlijk en open zijn over wat we ervaren op een dagelijkse basis, hoeven we niet langer te doen alsof het allemaal een makkie is. Als we in groepsverband zouden delen, waar we tegenaan lopen, zouden we elkaar kunnen ondersteunen, helpen en vooral: respecteren.

Dus accepteer de spanning die je soms voelt, ook al voelt het nog zo onprettig aan. Het hoort erbij, echt! Erken dat je je zo voelt en laat het dan weer gaan. Vind je dit moeilijk en wil je graag hulp om met je spanningen om te gaan? Mail dan naar info@froufroubegeleiding.nl!

Hoe ga je om met teleurstelling?

Soms kom je als moeder voor een teleurstelling te staan in je leven. Het kan iets kleins zijn, zoals een geannuleerde playdate waardoor je niet even rustig boodschappen kan doen. Maar soms, overkomt je als moeder een teleurstelling, waar je niet zo snel overheen kan stappen. Bijvoorbeeld, als je iemand in vertrouwen neemt over je soms negatieve gedachten over het moederschap en deze persoon reageert niet zo empathisch op je verhaal, als je gehoopt had. Of als je zwanger bent en je niet zo happy en onbezorgd in je zwangerschap staat, als je van te voren had gedacht. Of als je na de bevalling niet op een roze wolk zit en je niet kan genieten van je kindje, het moederschap en alles daaromheen. Dit kan heel pijnlijk zijn en vaak ook heftig voelen. Hoe ga je om met dit soort teleurstellingen in je leven? Continue reading

Kom naar mijn boeksigneersessie op 23 maart 2018

Toen ik nog aan mijn boek schreef, stelde ik me voor dat ik ooit lezingen zou houden, boeksigneersessies zou organiseren en bovendien: veel moeders zou helpen. Mijn missie is, om de postnatale depressie zoveel mogelijk uit de taboesfeer te halen. Want een op de drie moeders, zit na de bevalling niet op een roze wolk. Dat is veel. Deze moeders voelen zich vaak eenzaam en alleen in hun gevoel. Pas, als ze erover gaan praten, komen ze erachter dat ze niet alleen zijn in hun gevoel. De schaamte en het schuldgevoel maken plaats voor opluchting. Ze merken dat ze zich beter gaan voelen.

Dit is een van de redenen dat ik mijn boek ben gaan schrijven. Om deze net bevallen moeders uit hun isolement te halen. Door de herkenning in mijn boek en de tips die ik hierin geef, voelen ze zich begrepen en ondersteund. Ik krijg wekelijks mailtjes, berichtjes en Instagram messenger berichtjes van moeders en soms ook van vaders die mijn boek hebben gelezen. Ze bedanken me voor het schrijven van mijn boek. Ik raak elke keer weer vervuld van dankbaarheid en trots, als ik deze woorden lees.

Onlangs ontving ik een mail van een kersverse vader: ”Hai Tilda, ik wil je bedanken voor het schrijven van dit boek. Mijn vrouw vindt eindelijk zichzelf weer terug en ik begrijp dankzij jouw boek nu ook een stuk beter, wat er zich in mijn vrouw ’s hoofd afspeelt. Heel erg bedankt!”

Ik kan niet in woorden uitdrukken hoe bijzonder ik het vindt, om deze berichten te ontvangen. Sommigen van deze personen zal ik nooit in het echt ontmoeten. Anderen, melden zich na het lezen van mijn boek, meteen aan voor hun eerste sessie. Mocht je mijn boek gelezen hebben en graag een keer kennismaken met mij: kom dan aanstaande vrijdag naar het Zuid-Afrikahuis in Amsterdam. Daar organiseer ik samen met Lucinda Douglas van 15.00 tot 17.00 uur een boeksigneersessie waar iedereen binnen mag komen lopen. Ja, dus jij ook! Dus wil je graag een persoonlijke boodschap in je boek? Kom me dan ontmoeten en raak ondertussen geïnspireerd door de vele vrouwen die je om je heen zal vinden.

We kunnen met elkaar het taboe op de postnatale depressie doorbreken. Door samen te komen, erover te praten en open en eerlijk te praten over het moederschap.

Dus kom vrijdag naar Keizersgracht 141C in Amsterdam en kom mij in het echt meeten! Ik kan niet wachten om jullie allemaal in real life te ontmoeten!

 

De 7 dingen die je na de bevalling voorgoed veranderen

Als je moeder wordt, verander je voor goed. Dat is voor veel aanstaande moeders van te voren moeilijk voor te stellen. Sommige moeders in spe, vinden het zelfs een tikkeltje overdreven, dat andere moeders zo veranderen na de geboorte van hun kindje. Toch is het de normaalste zaak van de wereld. Tijdens de bevalling, gebeurt er iets met je als vrouw. Je laat de persoon die je ooit was, achter je en transformeert in een moeder. Dat deze rolverandering niet zonder slag of stoot gaat, is een gegeven en kan je hier lezen: http://bit.ly/2oOq2JH. Veel moeders hebben hier veel moeite mee. Waar is mijn identiteit? Wie ben ik, nu ik mama ben? Waarom is mijn leven zo veranderd? Dit zijn de 7 dingen die je als vrouw voorgoed veranderen, als je bevallen bent:

  1. Je hebt ineens een mega verantwoordelijkheid voor je kindje. Deze verantwoordelijkheid, zorgt bij veel moeders voor angsten en slapeloze nachten. Logisch, want je wilt het allemaal zo graag goed doen voor jullie baby.
  2. De relatie met je partner is voorgoed veranderd. Voorheen waren jullie met z’n tweetjes, nu zijn jullie een gezin. De tijd en aandacht voor elkaar moet onderling anders verdeeld worden en dat is ingewikkeld voor veel stellen.
  3. Je hebt ineens een stuk minder tijd voor jezelf. En hoe goed anderen je daarvan proberen te doordringen van te voren, als het moment eenmaal daar is, is het soms echt even slikken. Weg spontane etentjes, uitslapen is er niet meer bij en zomaar even de stad in, wordt een hele expeditie met je kindje erbij.
  4. Ineens heb je heimwee naar je oude leven. Dit heimwee gevoel kan ervoor zorgen, dat je je nieuwe leven soms niet zo leuk vindt en bij tijd en wijle zelfs een beetje gaat verafschuwen. Dat is heel begrijpelijk en niks om je voor te schamen. Je oude leven was zonder zorgen en met veel vrijheid. Je nieuwe leven is vervuld met liefde, knuffelmomenten, maar ook concessies. Dat hoort erbij.
  5. De momenten waarop je je eigen kunnen en capaciteiten in twijfel trekt, zijn niet meer op twee handen te tellen. Vroeger was je zelfverzekerd en wist je waar je voor stond. Met een kersverse baby, heb je werkelijk geen idee wat je doet, of dit het juiste is en vraag je je dagelijks af hoe andere moeders dit doen. Het antwoord is: die doen ook maar wat. Echt waar!
  6. Op het moment dat je ouders wordt, krijg je een soort open zenuw. Op het moment dat er iets met je kindje aan de hand is, bijvoorbeeld als hij of zij ziek is: voel je de pijn enorm binnenkomen. Ook als je kindje(s) op latere leeftijd verdriet hebben, zich buitengesloten voelen of gepest worden, ga je als moeder door de grond. Dat is en blijft zo, in welke leeftijd je kindje(s) zich ook bevind(en).
  7. Als moeder ben je iemands baken in de nacht. De persoon waar ze tegenop kijken. Hoe labiel en onzeker jij je van binnen ook mag voelen, jouw kindje kijkt met grote ogen tegen zijn of haar mama op. Voor je baby maakt het niet uit, dat je een pukkel hebt, een keer vergeten bent boodschappen te doen of een keer niet zo vrolijk bent. Je kindje houdt onvoorwaardelijk van jou en jij natuurlijk van hem. Ondanks alles wat er met je gebeurd is, blijft dat gelukkig zo.

Merk je dat je moeite hebt met de veranderingen die gaande zijn in jouw leven, na de bevalling? Wil je hulp met het beter omgaan van je rol als moeder, de onzekerheden die daarbij komen kijken en wil je weer genieten? Mail dan naar info@froufroubegeleiding.nl

Als je kindje na de bevalling heel ziek is

Voordat je gaat bevallen, heb je als moeder een bepaald (droom)beeld van hoe de periode na de bevalling eruit komt te zien. Je droomt over ellenlange knuffelsessies op de bank, skin to skin contact en fijne lange wandelingen met je kleintje. Maar soms loopt het leven anders dan je gepland had en blijkt je kindje na de bevalling ziek te zijn. In de ene situatie is dit aangeboren, bij de ander gebeurt dit later. Het resultaat is hetzelfde: je kindje is ziek en jullie gaan als ouders door een hele zware periode heen. Al je mooie plannen, gaan zo het raam uit. Je bent non-stop in het ziekenhuis en niets is wat je van te voren gedacht had.

Wat doe je als mama in zo’n situatie? Een situatie waarin je 24/7 angsten doorstaat en je afvraagt of je kindje het wel gaat redden? Laat ik voorop stellen dat een dergelijke situatie ontzettend heftig is. De moeders die ik spreek in mijn praktijk, noemen het de hel op aarde. De zorgen die je maakt om je kindje zijn zo alomvattend aanwezig. Je probeert als ouders natuurlijk positief te blijven, maar dat lukt nu eenmaal niet altijd. Dat is heel begrijpelijk. Daarnaast vliegen je emoties, alle kanten op. Van wanhoop tot pure doodsangst, je ervaart het allemaal. Want als ouders wil je gewoon niet, dat je kindje iets overkomt. Je wil je kindje(s) tegen alles beschermen. Als dit niet lukt, voel je je machteloos en veel moeders voelen zich tegelijkertijd ook ontzettend schuldig. Continue reading

Laat het bodyshamen stoppen

Bodyshamen is iets wat tegenwoordig veel gebeurt op social media. Veel moeders worstelen na de bevalling met hun lichamelijke omvang. Hoe je het ook went of keert, na de bevalling ziet je lichaam er nu eenmaal niet uit, zoals het er voorheen uitzag. Of je nu veel of weinig bent aangekomen: je buik flubbert, je heupen en billen zijn vaak in proportie toegenomen en veel moeders denken: komt dit ooit nog goed? Het antwoord is: ja! Alleen, moet je er vaak wel “even” wat voor doen. De skinny moms daargelaten, die van nature weinig aankomen tijdens een zwangerschap en na de bevalling binnen no-time weer op gewicht zijn. Heel fijn en vooral benijdenswaardig!

Omdat er tegenwoordig zoveel fitmom blogs zijn en veel moeders op Instagram hun voor en na foto’s showen, lijkt het voor veel mama’s, alsof het normaal is dat je binnen zes weken weer in je skinny jeans past. Niks is minder waar. Ook moeders die weinig aan zijn gekomen tijdens de zwangerschap, vertellen me regelmatig dat ze er bijna een jaar over hebben gedaan, om af te vallen. Laat staan, als je dus nog aardig wat kilo’s te gaan hebt. Het zit het ook niet in de kilo’s het zit hem vaak in eetgewoontes die moeilijk af te leren zijn. Zoals emotionele eetbuien bijvoorbeeld. Of de zogeheten cravings, die vaak hormoon onderhevig zijn en waardoor je pardoes een heel pak Bastogne naar binnen heb gewerkt of een hele reep Oranje Tony.

Hoe het ook komt, dat je bent aangekomen tijdens je zwangerschap, het is niks om je voor te schamen. Het gebeurt bijna alle moeders. Toch wordt er op social media en daarbuiten veel geshamed als moeders veel aankomen tijdens de zwangerschap. Het begint vaak al tijdens de zwangerschap: “Zo, je hebt al een aardig grote buik he?” Vaak is het na de zwangerschap bijna een sport, wie er het snelst weer skinny pitch perfect uit kan zien. Maar daar gaat het helemaal niet om! Je hebt net een kindje gekregen! Het mooiste geschenk wat er is. Ja, daar vallen offers bij en ja: dat is onder andere een lijf, wat je niet per se zo had bedacht van te voren. Geloof me, het komt echt weer goed. Elkaar shamen, omdat we niet allemaal hetzelfde zijn of even slank zijn, vind ik echt not done. Dus laten we afspreken, dat we elkaar wat liefdevoller toespreken en elkaar respecteren. Zie je een moeder die nog niet al haar zwangerschapskilo’s kwijt is? Hou dan wijselijk je mond of zeg iets aardigs over haar kindje, haar outfit of hoe ze straalt als mama.

We hoeven niet te pas en te onpas onze negatieve mening over andere moeders te ventileren. Het is onnodig en vooral: erg onaardig. Dus laat het bodyshamen stoppen! Als je als net bevallen mama graag af wil vallen, kan dat natuurlijk altijd. Doe het voor jezelf, dat is de beste motivatie. Maar niet, omdat je buurvrouw steeds zegt dat ze je zo groot vind, of omdat je negatieve comments op Instagram krijgt.

Wil je meer hulp bij het hervinden van je zelfvertrouwen? Mail dan naar info@froufroubegeleiding.nl!

5 dingen die elke net bevallen moeder vergeet

Als je net bevallen bent, ziet je leven er ineens heel anders uit. Alles staat in dienst van je kersverse baby. Wanneer hij of zij gevoed moet worden, luiers die verschoond moeten worden, wassen die zich maar op blijven stapelen. Zodra kraamzorg de deur uit is, komt alles op jou neer als moeder, want partners zijn na de twee verlofdagen weer aan het werk. Dus je werkt in je hoofd (onbewust) je hele to do list af en gaat non-stop door met al je taken gedurende dag. Als je dan ook nog een of meerdere oudere kindjes hebt rond lopen, is de rust helemaal nergens meer te bekennen. Kortom: chaos alom! Dit zijn de vijf dingen de elke net bevallen moeder vergeet:

  1. Je zet talloze kopjes thee of koffie, maar je lijkt ze maar niet warm op te kunnen drinken. Simpelweg omdat je vergeten bent dat je die thee (of koffie) gezet hebt. Ondertussen ging je baby af, was de wasmachine klaar of stond de bezorger aan de deur met je pakketje. Dus gooi je je thee weg, zet weer nieuwe, om ook die niet warm op te drinken.
  2. Plassen….of poepen, daar wil ik vanaf zijn. Het is te bizar voor woorden, maar je vergeet om naar de wc te gaan. Na een afzienbare tijd denk je ineens, goh ik moet nu wel heul nodig naar de wc! Dat klopt! Je bent namelijk al een hele poos niet meer geweest! Mocht je dit zitten te lezen en denken: hey dat doe ik ook! Ga dan nu snel even naar de wc ;).
  3. Dat de supermarkt ook ooit weer dicht gaat. En je gedurende de dag even moet checken of je nog genoeg van alles in huis hebt. Dus als je geen luiers, flesvoeding, billendoekjes meer hebt, je die om 23.00 uur ’s avond niet meer kunt halen helaas. Je wordt wel weer erg creatief in het bedenken van oplossingen. Dat dan weer wel.
  4. Hoeveel tijd koken in beslag neemt. Als je een of meerdere kindjes hebt, wordt je ineens met je neus op de feiten gedrukt als het om tijdsplanning gaat. Koken wordt ineens een hele organisatie. Überhaupt bedenken wat je wil gaan eten, is al een hele opgave. Dan nog het snijden van groenten, koken van rijst, zonder dat het aanbakt, het lijkt ineens onmogelijk. Omdat of je baby, of je peuter je nodig heeft. Bij het billen afvegen bijvoorbeeld. Of omdat je baby in defcon 5 modus huilt en je zesentwintig keer de trap op en af moet rennen.
  5. Hoe hard babygehuil klinkt. Het is wetenschappelijk bewezen, dat het gehuil van je kindje bij jou veel harder binnenkomt, dan bij je man. Oneerlijk much? Nogal! Dus als je denkt, wat is dit intens, dan klopt dat hoor! Je kan er niks aan doen. Het gehuil van je baby gaat bij jou door merg en been en je man slaapt er doorheen. Bedankt moeder natuur, top geregeld!

Continue reading