Een postpartum depressie bestaat niet

Ik vind het te zot voor woorden, dat ik hier een artikel over moet schrijven, maar ik doe het toch.

Onlangs verscheen in de Volkskrant een artikel over hoe een huisarts omschreef, hoe ze door meer betrokkenheid een betere hulpverlener kon zijn. Een prachtig artikel, waar ik me helemaal in kon vinden. Toen ik tegen beter weten in, de reacties ging lezen, viel ik van de ene verbazing in de andere. Een postpartum depressie zou niet bestaan. Het is een mythe. Niet te bewijzen. Dat werk. Continue reading

Borstvoeding of flesvoeding; het is altijd jouw keuze

 

Borstvoeding versus flesvoeding is een heet hangijzer onder moeders. Ik heb er in mijn boek “Toen kreeg ik weer lucht”, ook al een hoofdstuk aan gewijd. Er zijn een hoop moeders die worstelen met de keuze: ga ik borstvoeding of flesvoeding geven? Omdat ze het allerbeste willen voor hun kindje en zo graag een goede moeder willen zijn.

Hoe sneu is het dan, als borstvoeding niet lukt? Omdat het teveel pijn doet of omdat er simpelweg niet voldoende melk uit komt? Deze net bevallen moeders voelen zich enorm schuldig en ervaren een gevoel van falen. Want al die andere moeders lukt het toch ook? Waarom lukt het mij dan niet? Ook wordt er vaak gezegd dat kunstvoeding minder goed zou zijn als flesvoeding. Wie heeft dat bewezen, vraag ik me dan af? Het feit dat hele massa’s chinezen ’s morgens vroeg al in de rij staan om de pakken Nutrilon naar hun thuisland te exporteren, zegt denk ik al genoeg. Onze flesvoeding is van topkwaliteit. Er zitten ook een hoop andere voordelen aan kunstvoeding: je kan ‘s nachts een keer doorslapen, omdat je partner de nachtvoeding doet. Je kan een keer de deur uit, omdat je niet perse thuis hoeft te zijn om je kindje te voeden. En nee, dan ben je dus geen ontaarde moeder. Dat is volkomen normaal. Continue reading

Waarom je je als moeder niet hoeft te schamen voor je gedachten

Als moeder kan je soms de meest uiteenlopende gedachten hebben. Je kan het ene  moment kijken naar je kind en denken: wat ben jij schattig, zeg! Ik kan je wel opeten, zo lief vind ik je. Maar er kan tien minuten later een gevoel zijn van onbehagen, van onrust. Misschien is het een onderdrukte gedachte die je al een tijdje weg probeert te stoppen. Wellicht heb je het gevoel dat je het allemaal even niet aankan. Want laten we wel wezen: het moederschap is soms heel overweldigend! Logisch dus, dat je gedachten soms alle kanten opgaan. Is dat erg? Welnee!

Jij bent namelijk niet wat je denkt. Onthoud deze goed, want dit is heel belangrijk. Jij bent niet je gedachten en andersom. Dus op het moment dat je een keer iets negatiefs denkt over jezelf, over het moederschap of over het leven an sich: no worries! Dat hebben we allemaal wel eens. Ja, echt. Man of vrouw, jong en oud: allemaal vinden we het leven soms even ruk. Dat wil niet zeggen, dat je je altijd zo blijft voelen. De meeste gedachten gaan namelijk vanzelf weer weg. Alleen voelt dat op het moment zelf niet zo. Continue reading

Waarom spanning laten gaan een must is

Je kent het gevoel wel, stramme schouders, soms het gevoel alsof er een band om je hoofd zit gespannen. Of je hebt vage rugklachten, waarvan je niet weet hoe je eraan komt. Herkenbaar? Dit is opgebouwde spanning die zich ergens in je lijf manifesteert. Eigenlijk is dit een schreeuw om aandacht vanuit je lichaam. Omdat je te ver bent gegaan en de spanningen zich teveel hebben opgebouwd. Zowel in je hoofd als in je lijf.

Het mentale proces wat hier aan vooraf is gegaan, heb je waarschijnlijk niet eens opgemerkt. Je bent zo druk met je dagelijkse to do list, dat je chronisch in de doe-modus zit. Gas op die lollie en doorgaan. Soms lijken de dagen net als de film “Ground Hog Day”, ze lijken allemaal op elkaar en gaan soms, voor je gevoel,  naadloos in elkaar over. Herkenbaar?

Je leeft eigenlijk in de overlevingsstand en dit moet stoppen. Je hebt zoveel spanning in je hoofd en lijf, dat je als een te strak gespannen snaar, bijna op knappen staat. Deze spanning is niet goed voor je. Dit klinkt als een enorme open deur. Toch zijn er moeders die maanden, soms jaren blijven doorlopen met dit probleem. Deze moeders merken de spanningen wel vaag op, maar doen er vervolgens niks mee en leiden hun leven alsof ze geen keuze hebben. Maar die keuze heb je wel! Het is eigenlijk heel simpel: kies voor jezelf. Zet jezelf op de eerste plek, in plaats van je werk, je overvolle sociale agenda. Focus op wat goed voelt voor jou en je gezin en volg dit gevoel. Tot het bittere einde, zou ik eigenlijk willen zeggen. Want niemand wil zich zo gespannen voelen, toch? Continue reading

De dingen die ik leerde tijdens mijn tweede kraamweek

Wekelijks schrijf ik nieuwe artikelen over het moederschap. Omdat ik het belangrijk vind, dat moeders laagdrempelig informatie kunnen vinden over de leuke en soms ook minder leuke dingen aan het moederschap. Ik bladerde net even door mijn documenten op mijn laptop en stuitte op een stuk tekst wat ik aan het einde van mijn tweede kraamweek heb geschreven. Het is rauw, het is puur en bovenal: heel eerlijk en ik wilde het heel graag met jullie delen.

De 5 dingen die ik geleerd heb tijdens mijn tweede kraamweek:

  1. Dat je borsten ondanks dat je flesvoeding geeft, evengoed enorm gaan stuwen op dag 3 van de kraamweek. Mijn hemel, wat heb ik me beroerd gevoeld. Ik had koorts, ik kon niet slapen door de stuwing en ik was misselijk. Bizar dat dit allemaal gebeurt met je lijf, enkel vanwege de moedermelk die gaat stromen.
  2. Door de enorme druk op je boezem, moet je vrijwel je hele kraamweek douchen met een sportbh aan. Dit is, omdat anders het warme water van de douche, zorgt voor nog meer stuwing. En dat op het moment dat je die sportbh nat en wel uittrekt om een schone aan te trekken, je borsten spontaan melk beginnen te spuiten. Bizar! De Trevi Fontijn was er niks bij.
  3. Al mijn zorgen over of mijn oudste het wel leuk zou vinden met onze nieuwe baby, bleken ongegrond. Ik heb zoveel smeltmomenten gehad van mijn twee meisjes samen. Alle zorgen gingen op dag 1 van de kraamweek, hoppakee, zo het raam uit.
  4. De wond van de keizersnede genas in mijn geval velen malen sneller dan een knip. Wie had dat ooit kunnen denken? Ik in ieder geval niet! Ik liep na een week weer als een kievit buiten achter de wagen. Na de eerste bevalling kon ik na twee weken een keer normaal op een stoel zitten. Wat een verschil!
  5. Mijn kraamverzorgster kwam met het advies om zoveel mogelijk aan mijn baby uit te leggen waar ik mee zit of welke gedachten er door me heen gaan. Alhoewel ik dit advies ook vaak zelf aan moeders in mijn praktijk geef, was ik dit door de zwangerschapsdementie, pardoes vergeten. Dus daar zat ik, in de schommelstoel, huilend door alle hormonen en het slaapgebrek aan mijn baby te vertellen hoe leuk en lief ik haar vindt. Dat ik hier zo naar verlangd had en nooit had kunnen dromen dat dit me nog eens zou gebeuren. Over hoeveel liefde ik voel voor haar en haar grote zus. Dat ik van hen beiden evenveel hield. Maar ook, dat ik me intens schuldig voelde over dat ik met haar grote zus zo weinig had kunnen genieten. Dat ik me steeds afvraag waarom nu wel en toen niet? Ik vertel mijn baby over mijn angsten en dromen, over mijn schuldgevoelens en schaamte. Ze kijkt me aan en laat een diepe zucht. Ik voel haar opluchting en ik weet dat het goed is.

Continue reading

Hoe spanningen ook positief kunnen zijn

Als je als moeder niet op een roze wolk zit, kun je veel spanningen ervaren. Deze spanningen kunnen ervoor zorgen, dat je je constant gestrest en opgejaagd voelt. Er spoken allerlei vragen door je hoofd: ben ik wel een goede moeder? Voelen andere moeders zich ook zo, na de bevalling? Kan ik het moederschap wel aan? Het antwoord op al deze vragen is: Ja!

Het is volkomen normaal dat je je zo voelt na de bevalling. Er komt een hoop op je af als je net een kindje hebt gekregen. Logisch, dat daar spanningen bij horen. Deze spanningen hebben ook een positief effect: ze zorgen ervoor dat je een heel goede moeder bent. Waarom? Omdat je constant het beste probeert te doen voor je kleintje. Je voelt je enorm verantwoordelijk voor je baby en dat is heel normaal. Dus ook al voelen deze spanningen niet prettig, weet dat het een volkomen normaal fenomeen is.

Samen met het schuldgevoel en de schaamte die je soms kan ervaren. Omdat je bovenstaande soms echt niet meer trekt. Want, dat is de keiharde realiteit voor jou als kersverse moeder. Je vindt het moederschap soms geen snars aan. Ook dat mag er gewoon zijn. Geen enkele moeder vindt het moederschap alleen maar leuk. Ja, er zijn moeders die wel op een roze wolk zitten. Maar zelfs die hebben soms ook momenten, dat ze even met hun handen in het haar zitten of het even niet meer zien zitten. De moeders die zeggen dat dit niet zo is, zijn niet helemaal eerlijk.

En dat vind ik nu juist zo jammer. Want alle nieuwbakken moeders vergelijken zichzelf met andere moeders. Ze vragen zich af: hoe doen zij het? Ervaren zij dan geen spanningen? Natuurlijk wel. Maar als je er niet over praat, weet niemand dat je je zo voelt! Dus wees eerlijk over je soms wat donkere gedachten en gevoelens over het moederschap. Onthoud: sharing is caring. Je mag dit gewoon zo voelen. Want het is jouw oprechte gevoel en het zijn jouw authentieke gedachten. Daar hoeft niemand iets van te vinden, behalve jij zelf samen met je partner.

De spanningen die het moederschap teweegbrengen, kunnen ook zorgen voor verbroedering of eigenlijk verzustering! Want, als we allemaal eerlijk en open zijn over wat we ervaren op een dagelijkse basis, hoeven we niet langer te doen alsof het allemaal een makkie is. Als we in groepsverband zouden delen, waar we tegenaan lopen, zouden we elkaar kunnen ondersteunen, helpen en vooral: respecteren.

Dus accepteer de spanning die je soms voelt, ook al voelt het nog zo onprettig aan. Het hoort erbij, echt! Erken dat je je zo voelt en laat het dan weer gaan. Vind je dit moeilijk en wil je graag hulp om met je spanningen om te gaan? Mail dan naar info@froufroubegeleiding.nl!

De zeven dingen waar elke moeder zich schuldig over voelt

Zodra je moeder bent, zijn er steevast een aantal dingen waar je je schuldig over gaat voelen. En heb je net het ene obstakel getackeld en voel je je daar inmiddels niet meer schuldig over, dan volgt er al snel weer een nieuwe voor in de plaats. Het is alsof je brein een soort roulette uitvoert en steeds weer opnieuw het balletje ergens anders terecht laat komen. Dit zijn de zeven dingen waar bijna elke moeder zich schuldig over voelt:
1. Het gebruik van je telefoon. Je weet diep van binnen, dat je je telefoon weg moet leggen als je met je kindjes (bezig) bent, maar vaak lukt het moeders niet, omdat er constant een beroep op je wordt gedaan. Je telefoon helemaal elimineren als je thuis bent met je kindje(s) is niet haalbaar. Leg hem uit het zicht en sta jezelf een keer per uur toe om even je mail/app/social media te checken en leg hem dan weer weg.
2. Dat je niet zo vaak thuis bent met je kleintje(s), als je zou willen. Omdat je moet werken bijvoorbeeld. Bijna elke moeder die ik spreek in mijn praktijk, heeft hier last van. De constante zoektocht naar balans tussen werk en je privéleven is een pittige. Probeer als je aan het werk bent, je focus op je werk te houden en als je thuis bent, echt de focus op thuis te houden. Zo leef je meer in het moment en ben je in beide situaties zo bewust mogelijk aanwezig. Continue reading

Postnatale depressie: wat nu?

Als je in een postnatale depressie zit, lijkt je wereld ineens heel klein. Je bevindt je midden in de poepluiers, voedingen en slaapjes door en in een compleet eigen wereld. Een wereld die je van te voren nooit zo had bedacht. Je had je nog zo voorgenomen om er vooral veel op uit te gaan met je kleintje. Je zou niet aan huis gekluisterd raken, zoals je dat wel eens had gelezen op een forum her en der. Nee, je zou het heel anders gaan doen. Maar dan ineens bevind je je niet op een roze wolk, maar in een postnatale depressie en is het huis uit gaan wel het laatste waar je zin in hebt. Je wil alleen gelaten worden, je bent prikkelbaar en oververmoeid. Je huilt urenlang en snapt niet waarom je je zo voelt. Waarom andere moeders wel zielsgelukkig door hun kraamtijd heen lijken te komen en jij alleen meer piekert of je wel een goede moeder bent en of dit normaal is wat je voelt. Daarnaast voel je je schuldig over je postnatale depressie, dat je niet blij bent en je voelt je ondankbaar. Je ziet de leuke dingen van het moederschap wel eens, maar je wolk is niet roze. Verre van, je roze is diep donker grijs. Continue reading