Stop met hollen, vliegen, rennen

Wanneer je als moeder alle ballen in de lucht moet houden, is het vaak moeilijk om even pas op de plaats te maken voor jezelf. Het leven raast aan je voorbij en je hebt amper tijd om stil te staan bij wat er allemaal gaande is. Als je net bevallen bent, wordt je overweldigd door alles wat je moet onthouden, door het slaapgebrek en de rondrazende hormonen. Je staat eigenlijk constant in de survival stand . Maar ook als je meerdere kindjes hebt of kinderen die al wat ouder zijn, is dit een terugkerend probleem.
We zijn constant aan het hollen, vliegen, razen. Maar tijd om bewust stil te staan bij die eerste mooie tekening die je zoon of dochter gemaakt heeft, is er vaak niet. Of om bewust te genieten van de lekkere warme maaltijd die je bereid hebt. Want je hoofd is alweer bezig met wat daarna moet gebeuren: de was moet nog opgevouwen, mijn kindje(s) moet(en) zo in bad, dan naar bed en ik moet ook nog de keuken schoonmaken. Het is never ending. Continue reading

Maak kennis met Mindfulness

Mindfulness is nog niet voor iedereen een bekend fenomeen. Sommigen hebben er wel eens van gehoord, maar weten nog niet echt wat het inhoudt. Anderen hebben er wel eens iets over gelezen, maar hebben zich er nog niet echt in verdiept.
Mindfulness is voor sommigen iets vaags, misschien zelfs zweverigs omdat er meditatie in voorkomt. Maar Mindfulness is zoveel meer dan alleen mediteren. Dit is slechts een onderdeel ervan.
Mindfulness is eigenlijk niks meer, dan dat je bewuster wordt van je gedachten en de daarbij horende emoties. Je gaat bewuster leven en zal je hierdoor veel fijner gaan voelen. Omdat je de negatieve gedachten sneller leert herkennen en ze vervolgens kan accepteren. Loslaten is een term die we tegenwoordig vaak horen. Maar hoe doe je dat nou, dat loslaten? Eigenlijk is loslaten niks meer, dan leren accepteren hoe de dingen zijn. Accepteren dat je er vrijwel niks aan kunt veranderen. Accepteren is ook het sleutelwoord bij Mindfulness. Accepteren dat je je soms gewoon hartstikke rot voelt. Maar ook de positieve momenten beleef je intenser. Je pakt de mooie momenten vast en geniet er veel intens van. Continue reading

Mindful Mama’s

Het bewust worden van je emoties, is voor menigeen geen simpele opgave. De een voelt van alles door zijn hoofd en lijf vloeien, de ander is zich er amper bewust van, dat zich überhaupt emoties voordoen. De truc van je bewust maken van je gevoelens, is niet zo simpel. Het is eigenlijk ook geen truc. Het is wel een eerste stap, die mijns inziens, door iedereen gezet zou moeten worden. En dat is de stap naar bewust wording. Bewust worden van je eigen gedachten, wel te verstaan. Want de gedachte komt altijd eerst, pas daarna volgt je gevoel. Het is soms moeilijk te overzien. Als moeder, maar ook als vader wordt je opgeslokt door alle dagelijkse bezigheden. Je baan, je gezin, alle sociale activiteiten en dan ook nog even sporten tussendoor. Logisch, dat je af en toe even kwijtraakt, hoe je je eigenlijk voelt. De bewust wording is ver te zoeken. Ineens vind je jezelf ’s nachts piekerend in bed. De slaap niet kunnen vatten, omdat je hoofd een wervelwind is van gedachten, gevolgd door een nog grotere storm aan emoties. “Ik wil slapen!” Er is niks frustrerender, dan niet kunnen slapen, als je doodmoe bent. En laten we eerlijk zijn, als moeder ben je chronisch moe. Continue reading

5 tips om van je onzekerheid af te komen

Als (kersverse) moeder heb je regelmatig te maken met onzekerheden en alle bijbehorende emoties. Het voelt soms als een oneerlijke strijd die niet te winnen valt. Veel moeders vragen mij: waarom voel ik zoveel onzekerheid? Is dit normaal? Hebben andere moeders dit ook? Waarom gaat het moederschap mij niet natuurlijk af, zoals bij andere mama’s? Hebben zij deze onzekerheid ook? Het antwoord is niet zo eenvoudig. Ik geef je deze tips om beter om te gaan met je onzekerheid. Sommige moeders komen er nooit helemaal vanaf, anderen leren ermee leven. Als je onderstaande tips opvolgt, heeft de onzekerheid in ieder geval niet meer zo’n enorme grip op jou en je bestaan. 

Stap 1: Accepteer je eigen onzekerheid

Er is niks vervelender dan je rot voelen en jezelf daarom ook nog eens veroordelen. Je hoeft er helemaal niks van te vinden, de onzekerheid is er toch al. Accepteer het door middel van Mindfulness. Verdiep je in de weg naar zelfacceptatie. Hier is niks zweverigs aan, het is juist heel nuchter en praktisch. Accepteer je onzekerheid en alles wat erbij komt kijken en je zal merken dat het minder grip heeft op je gemoedstoestand.

Stap 2: Leg de lat wat lager

Sommige moeders leggen de lat enorm hoog voor zichzelf. Zo hoog, dat ze constant in zichzelf teleurgesteld raken. Voor jou als moeder, is dit heel vervelend, want op deze manier raak je steeds gedesillusioneerd. Bedenk je, dat als jij de lat minder hoog legt, als je reële doelen stelt, je minder snel teleurgesteld raakt. Daar bovenop krijg je meer zelfvertrouwen, als je je doelen haalbaar maakt en je ze bereikt. Dat geeft je onzekerheid een flinke duw richting de deur en je zelfvertrouwen een enorme boost.

Stap 3: Stop met vergelijken

Dit klinkt in deze tijd van social media makkelijker gezegd dan gedaan. Toch is het de beste manier om je onzekerheid de nek om te draaien. Als je steeds kijkt naar de perfect gestylde foto’s op Instagram van bekende Nederlandse moeders bijvoorbeeld, raak je op voorhand al teleurgesteld in je eigen leven. Of als je sommige verhalen van moeders hoort, over hun baby die altijd doorslaapt, of nooit huilt. Je onzekerheid voeden met de zogenaamde perfectie van andere moeders is funest. Neem van mij aan: dit is veel rooskleuriger voorgedaan, dan de werkelijkheid. Neem deze verhalen met een flinke korrel zout en focus je op je eigen kindje en jullie gezin. Continue reading

Stop met jezelf verontschuldigen!

Laatst liep ik in de supermarkt, vroeg in de morgen, nadat ik mijn peuter had weggebracht naar de opvang. Zo ’s morgens vroeg, doe ik het liefst boodschappen. Geen jengelend mopje aan mijn been, schappen net afgevuld en geen rijen voor de kassa: heerlijk.  Daar ga ik me niet voor verontschuldigen. Vanuit mijn ooghoek, zag ik een moeder lopen in mijn gangpad. Met in haar kielzog een meisje van mijn dochtertjes leeftijd. Hoe ik dat wist? Dat kon niet missen. Ze dreinde namelijk het hele gangpad door:”neeeheeeheeeee. Ik wil diiiieeeehiiieeeeehiiieeee!” Met achter zich aan, een loopfiets slepend. Aha! Ik dacht: die moet wel twee jaar zijn zo ongeveer. Een glimlach verspreidde zich over mijn gezicht, want zo loop ik ook regelmatig over straat met mijn opstandige peuter. Ik zei tegen de desbetreffende mama: “hoe oud is ze?” De moeder antwoordde met een: “Twee jaar, wat dacht je?” en samen lachten we hardop. Ik zei dat ik het zo herkenvaar vond en er zo om moest lachen. We liepen beiden verder en haar dochter begon stennis te schoppen, zoals een echte peuter betaamd. Ik zei: ”Lastig he, deze fase? Ik vind het vaak best wel pittig.” De mama antwoordde terughoudend met: ”Ja” om daar vervolgens zo snel mogelijk aan toe te voegen: ”Maar het is ook echt heel leuk hoor, deze fase. Ik bedoel, ik vind het ook echt genieten hoor! Het is zo’n leuke fase!” Daarna volgende nog een paar superlatieven om te onderstrepen hoe lief haar dochtertje wel niet was. En ik dacht: waarom doe je dit? Waarom ga je je meteen verontschuldigen tegenover mij? Ik vind je heus geen slechte moeder, omdat je toegeeft dat je het soms zwaar vind! We staan hier gewoon te keuvelen, jij en ik. Tussen de komkommers. Niemand die ons ziet of hoort, er staat geen verborgen camera of iets dergelijks verstopt achter de aubergines. Continue reading

Wist jij dit al over mij?

Een postnatale depressie is anno 2016 nog steeds een taboe. Hoe dat kan, weet niemand. Werkelijk, ik snap er niks van. Want als ik kijk naar de hoeveelheid moeders die postpartum, depressieve klachten of gedachten hebben, zou je denken dat het inmiddels wel wat meer open besproken zou worden. Niks is minder waar. Ondanks dat een op de drie moeders er na de bevalling alles behalve rooskleurig bijzit, praten moeders nog steeds niet graag open over hun ware emoties, hun rauwe gedachten. Ze durven hun postnatale depressie niet te delen Uit schaamte, uit angst om veroordeeld te worden en dat snap ik zo goed!

Na de bevalling, durfde ik mijn postnatale depressie ook met niemand te bespreken. Nadat ik mijn kraamverzorgster had aangeklampt, was het klaar met mijn lef om te vertellen hoe ik me werkelijk voelde. Dus bleef ik maandenlang zwijgen. Ondertussen hoopten de wanhopige gedachten zich torenhoog op van binnen. Ik kropte alles op, totdat het tot een eruptie kwam. De postnatale depressie had mij in zijn greep en ik kon niet meer. De koek was op. Het doek was gevallen. De comédienne was uitgespeeld. Continue reading

Postnatale depressie: delen is helen

Als je je midden in een postnatale depressie bevindt, lijkt het vaak alsof je alleen op de wereld bent. Je kan je niet voorstellen dat er ooit een andere moeder is geweest die zich net zo rot voelt, als jij op dit moment. Je kunt je overigens ook niet voorstellen dat er ooit iemand zal zijn, die weet wat jij nu precies doormaakt. Beiden zijn niet waar, kan ik je vertellen. Want allereerst: zijn er jou al velen moeders voorgegaan op het pad van de grijze wolk. Sterker nog: een op de tien vrouwen krijgt een postnatale depressie, maar een op de drie moeders hebben de symptomen al. Een op de drie! Continue reading

Verandering van vrouw naar moeder

Soms vraag ik me wel eens af wat er van me geworden was, als ik geen moeder was geworden. Zou ik zo veranderd zijn als nu? Hoe zou mijn leven er dan hebben uitgezien? Heel erg anders of valt het misschien wel mee? Ik was een enorme partygirl vroeger. Ik ging alle festivals af en lustte graag een wijntje (of twee, drie…). Toen we besloten klaar te zijn voor het ouderschap, probeerden we zwanger te worden. Doordat ik lijd aan de ziekte collitis ulcerosa, lag ik opgenomen in het ziekenhuis en werd me verteld dat zwanger worden lastig zou zijn. Na anderhalf jaar proberen, lukte het nog steeds niet. Ik werd steeds kriegeliger van het feit dat ik elke maand menstrueerde. Toen ik een echo van mijn baarmoeder en eierstokken kreeg, zagen ze aan elke kant enorme hoeveelheden eitjes. Zoveel, dat er geen eentje kon rijpen, een beeld wat duidde op de aandoening PCOS. Ik zou een aantal onderzoeken ondergaan om uit te sluiten of vast te stellen of dit inderdaad zo was. Na weken wachten op mijn menstruatie, besloot ik toch maar eens een test te doen. Ik had allerlei gekke kwalen , ik was heel rillerig en ik had hartkloppingen waar je u tegen zegt. Continue reading

Ken jij iemand die dit zou durven?

Moeders voelen zich zo net na de bevalling soms een beetje om het hand. Niet iedere moeder verzandt in een post partum depressie, maar ook niet iedere moeder blaakt van geluk na de bevalling. Sommige mama’s voelen zich niet meer zichzelf en twijfelen of ze wel een goede moeder zijn. Andere moeders weten niet hoe ze hun leven opnieuw moeten inrichten, na de komst van hun kleintje. Heel begrijpelijk!

Er wordt een hoop gepiekerd door de moeders. Zowel overdag, als midden in de nacht. Kan ik het moederschap wel aan? Waarom ben ik zo onzeker? Zijn andere moeders ook zo wiebelig? Dit zijn voorbeelden van vragen die door het hoofd van jou als nieuwbakken moeder kunnen spoken. Vragen die je wakker houden ‘s nachts. Continue reading

Loneliness among mothers is real

If you’ve just entered the world ot motherhood your life can suddenly look very different. You used to be that girl closing the lights in the pub on a weekly basis, now you sit on the couch with double breast pads, greasing your nipple fissures. The contrast couldn’t be bigger. The first period after pregnancy is full of ups and downs. Sometimes you will be overwhelmed by the love you feel for your child. The other time you cry continuously because you no longer feel like your old self at all. And most moms struggle with this a lot. You are no longer the old person you used to be. Labour has changed you, motherhood has changed you.  It is all perfectly normal! Becoming a mom is finding the 2.0 version of yourself. Accepting this life changing process is hard for a lot of new moms. Don’t beat yourself up about that. It makes sense that you have to get used to all of this: your new life as a mom, finding a routine with your baby, handling the sleepdeprivation, it is a lot. Sometimes all of this is very intense and it feels like no one really understands you. That is where the feeling of loneliness usually begins. Add  that to the fact that more and more women choose to have children at a later age. Which is perfectly ok. As a result, many young or first mothers have lesser women or moms in their immediate environment to talk to. Women used to do this  thing called motherhood together with their own mothers, but nowadays these grandmothers all have jobs and busy lives themselves. So, the feeling of loneliness is fed from all sides.

Sharing is caring

It’s really a shame if you ask me. Because sharing your thoughts and emotions with other mothers can be so healing. You can have a nice talk with that mom friend whose life also consists only of poopy diapers, no sleep and an all-scorching concern about whether you are doing everything right als a mother. She also experiences that loneliness, just like you. But you also want to share the nice, beautiful moments. Over and over again. Vragging about your kid or showing cute pictures all the time. And let’s keep it real: at some point your childless friends are done talking about your kids. So, they check out after a photo or cute anecdote number 673. Which is understandable because in order to fully understand motherhood, you have to really experience it yourself. Continue reading