Als je na een postnatale depressie weer zwanger wordt

Ik weet het nog zo goed. Ik hield voor de tweede keer in mijn leven een zwangerschapstest in mijn handen. Vol ongeloof staarde ik ernaar. Ik kon niet geloven dat ik deze keer zo snel zwanger was. Bij de oudste hebben we er ruim anderhalf jaar over gedaan. Dit keer was het binnen twee maanden raak. Ik voelde me vervuld van geluk en dankbaarheid. Maar ook angstig. Want hoe zou het dit keer gaan? Zou ik weer een postnatale depressie krijgen? Of zou het dit keer anders gaan? Ik verlangde er zo naar om dit keer wel een positieve ervaring te mogen hebben. Ik riep mijn man uit bed en vertelde hem lachend ons mooie nieuws: Livia zou een broertje of een zusje krijgen.

In de weken die volgden kreeg ik de ene zwangerschapskwaal na de andere. Dat is het een uitdaging, als je al een opstandige peuter hebt rondlopen en mama om de haverklap ziek, zwak en misselijk is. We hebben het daarom na de eerste echo al verteld. Omdat Liv een heel pienter meisje is en ze allang doorhad dat er wat aan de hand was. Ze reageerde dolblij en trok meteen mijn trui omhoog om te kijken waar mijn dikke buik was. Die was er toen niet, maar dat hebben we later ruimschoots ingehaald. Continue reading

Hoe spanningen ook positief kunnen zijn

Als je als moeder niet op een roze wolk zit, kun je veel spanningen ervaren. Deze spanningen kunnen ervoor zorgen, dat je je constant gestrest en opgejaagd voelt. Er spoken allerlei vragen door je hoofd: ben ik wel een goede moeder? Voelen andere moeders zich ook zo, na de bevalling? Kan ik het moederschap wel aan? Het antwoord op al deze vragen is: Ja!

Het is volkomen normaal dat je je zo voelt na de bevalling. Er komt een hoop op je af als je net een kindje hebt gekregen. Logisch, dat daar spanningen bij horen. Deze spanningen hebben ook een positief effect: ze zorgen ervoor dat je een heel goede moeder bent. Waarom? Omdat je constant het beste probeert te doen voor je kleintje. Je voelt je enorm verantwoordelijk voor je baby en dat is heel normaal. Dus ook al voelen deze spanningen niet prettig, weet dat het een volkomen normaal fenomeen is.

Samen met het schuldgevoel en de schaamte die je soms kan ervaren. Omdat je bovenstaande soms echt niet meer trekt. Want, dat is de keiharde realiteit voor jou als kersverse moeder. Je vindt het moederschap soms geen snars aan. Ook dat mag er gewoon zijn. Geen enkele moeder vindt het moederschap alleen maar leuk. Ja, er zijn moeders die wel op een roze wolk zitten. Maar zelfs die hebben soms ook momenten, dat ze even met hun handen in het haar zitten of het even niet meer zien zitten. De moeders die zeggen dat dit niet zo is, zijn niet helemaal eerlijk.

En dat vind ik nu juist zo jammer. Want alle nieuwbakken moeders vergelijken zichzelf met andere moeders. Ze vragen zich af: hoe doen zij het? Ervaren zij dan geen spanningen? Natuurlijk wel. Maar als je er niet over praat, weet niemand dat je je zo voelt! Dus wees eerlijk over je soms wat donkere gedachten en gevoelens over het moederschap. Onthoud: sharing is caring. Je mag dit gewoon zo voelen. Want het is jouw oprechte gevoel en het zijn jouw authentieke gedachten. Daar hoeft niemand iets van te vinden, behalve jij zelf samen met je partner.

De spanningen die het moederschap teweegbrengen, kunnen ook zorgen voor verbroedering of eigenlijk verzustering! Want, als we allemaal eerlijk en open zijn over wat we ervaren op een dagelijkse basis, hoeven we niet langer te doen alsof het allemaal een makkie is. Als we in groepsverband zouden delen, waar we tegenaan lopen, zouden we elkaar kunnen ondersteunen, helpen en vooral: respecteren.

Dus accepteer de spanning die je soms voelt, ook al voelt het nog zo onprettig aan. Het hoort erbij, echt! Erken dat je je zo voelt en laat het dan weer gaan. Vind je dit moeilijk en wil je graag hulp om met je spanningen om te gaan? Mail dan naar info@froufroubegeleiding.nl!

Kom naar mijn boeksigneersessie op 23 maart 2018

Toen ik nog aan mijn boek schreef, stelde ik me voor dat ik ooit lezingen zou houden, boeksigneersessies zou organiseren en bovendien: veel moeders zou helpen. Mijn missie is, om de postnatale depressie zoveel mogelijk uit de taboesfeer te halen. Want een op de drie moeders, zit na de bevalling niet op een roze wolk. Dat is veel. Deze moeders voelen zich vaak eenzaam en alleen in hun gevoel. Pas, als ze erover gaan praten, komen ze erachter dat ze niet alleen zijn in hun gevoel. De schaamte en het schuldgevoel maken plaats voor opluchting. Ze merken dat ze zich beter gaan voelen.

Dit is een van de redenen dat ik mijn boek ben gaan schrijven. Om deze net bevallen moeders uit hun isolement te halen. Door de herkenning in mijn boek en de tips die ik hierin geef, voelen ze zich begrepen en ondersteund. Ik krijg wekelijks mailtjes, berichtjes en Instagram messenger berichtjes van moeders en soms ook van vaders die mijn boek hebben gelezen. Ze bedanken me voor het schrijven van mijn boek. Ik raak elke keer weer vervuld van dankbaarheid en trots, als ik deze woorden lees.

Onlangs ontving ik een mail van een kersverse vader: ”Hai Tilda, ik wil je bedanken voor het schrijven van dit boek. Mijn vrouw vindt eindelijk zichzelf weer terug en ik begrijp dankzij jouw boek nu ook een stuk beter, wat er zich in mijn vrouw ’s hoofd afspeelt. Heel erg bedankt!”

Ik kan niet in woorden uitdrukken hoe bijzonder ik het vindt, om deze berichten te ontvangen. Sommigen van deze personen zal ik nooit in het echt ontmoeten. Anderen, melden zich na het lezen van mijn boek, meteen aan voor hun eerste sessie. Mocht je mijn boek gelezen hebben en graag een keer kennismaken met mij: kom dan aanstaande vrijdag naar het Zuid-Afrikahuis in Amsterdam. Daar organiseer ik samen met Lucinda Douglas van 15.00 tot 17.00 uur een boeksigneersessie waar iedereen binnen mag komen lopen. Ja, dus jij ook! Dus wil je graag een persoonlijke boodschap in je boek? Kom me dan ontmoeten en raak ondertussen geïnspireerd door de vele vrouwen die je om je heen zal vinden.

We kunnen met elkaar het taboe op de postnatale depressie doorbreken. Door samen te komen, erover te praten en open en eerlijk te praten over het moederschap.

Dus kom vrijdag naar Keizersgracht 141C in Amsterdam en kom mij in het echt meeten! Ik kan niet wachten om jullie allemaal in real life te ontmoeten!

 

Je mag je kwetsbaarheid als moeder laten zien

Veel moeders die ik zie in mijn praktijk, voelen zich kwetsbaar. Allereerst vanwege de open zenuw die je krijgt, als je eenmaal moeder bent. Je wil je kindje(s) overal tegen beschermen en doet er alles aan om ze gelukkig te maken. Maar ook, omdat deze moeders,  naar eigen zeggen, “Mij niks mag overkomen. Veel mama’s zeggen tijdens een sessie:  “Mijn kindjes kunnen mij niet missen. Wat, als mij iets overkomt en ik er straks niet meer ben?”  Dit soort gedachten en alle bijbehorende emoties zijn heel begrijpelijk. Deze moeders zijn vaak dag en nacht bezig met allerlei angstige gedachten en de bijbehorende emoties. Waardoor ze amper slapen en overdag in de overlevingsstand staan.

Daarnaast voelen veel moeders zich kwetsbaar, doordat ze zichzelf steeds vergelijken met ogenschijnlijk succesvolle, zelfverzekerd en sterke vrouwen op social media. Het is funest voor je zelfvertrouwen om jezelf steeds te vergelijken, maar het roept vaak ook een gevoel van falen op. Hierdoor voel je je als mama dan ook weer sneller kwetsbaar.

Laten we eerlijk zijn, het is ook doodeng om moeder te worden en om mama te zijn. Je voelt de enorme verantwoordelijk voor de zorg van je kindje(s). Je wil niet dat hen, jou of je partner iets overkomt. Dat maakt je heel begrijpelijk, dus voor je gevoel meer kwetsbaar. Hoe goed je je ook verzekert tegen ongevallen, je eigen lot, heb je nu eenmaal niet in handen. Logisch, dat dit dus als erg spannend wordt ervaren door veel moeders.

Hoe ga je hier nu mee om? Dat enorme verantwoordelijkheidsgevoel, die soms wat over beschermende houding tegenover je kinderen. “Pas op, kijk uit!” We roepen het allemaal en daar is overigens niks mis mee. Maar hoe houd je het voor jezelf behapbaar en houd je jezelf op de rails, als sommige wagons in je hoofd soms ontsporen? Continue reading

Als je kindje na de bevalling heel ziek is

Voordat je gaat bevallen, heb je als moeder een bepaald (droom)beeld van hoe de periode na de bevalling eruit komt te zien. Je droomt over ellenlange knuffelsessies op de bank, skin to skin contact en fijne lange wandelingen met je kleintje. Maar soms loopt het leven anders dan je gepland had en blijkt je kindje na de bevalling ziek te zijn. In de ene situatie is dit aangeboren, bij de ander gebeurt dit later. Het resultaat is hetzelfde: je kindje is ziek en jullie gaan als ouders door een hele zware periode heen. Al je mooie plannen, gaan zo het raam uit. Je bent non-stop in het ziekenhuis en niets is wat je van te voren gedacht had.

Wat doe je als mama in zo’n situatie? Een situatie waarin je 24/7 angsten doorstaat en je afvraagt of je kindje het wel gaat redden? Laat ik voorop stellen dat een dergelijke situatie ontzettend heftig is. De moeders die ik spreek in mijn praktijk, noemen het de hel op aarde. De zorgen die je maakt om je kindje zijn zo alomvattend aanwezig. Je probeert als ouders natuurlijk positief te blijven, maar dat lukt nu eenmaal niet altijd. Dat is heel begrijpelijk. Daarnaast vliegen je emoties, alle kanten op. Van wanhoop tot pure doodsangst, je ervaart het allemaal. Want als ouders wil je gewoon niet, dat je kindje iets overkomt. Je wil je kindje(s) tegen alles beschermen. Als dit niet lukt, voel je je machteloos en veel moeders voelen zich tegelijkertijd ook ontzettend schuldig. Continue reading

Waarom het oké is om soms angst te voelen

Veel moeders die ik zie in mijn praktijk, zijn vaak angstig. Omdat ze bang zijn dat hun kindje iets overkomt. Of dit nu is, door hun toedoen of die van een ander: de angst is echt en alomvattend aanwezig. Als je vaak leeft in angst, heb je een niet aflatend gevoel van gejaagdheid, je hebt regelmatig hartkloppingen en je slaapt slecht. Dit laatste verergert het probleem ook nog eens. Als je slecht slaapt (en dan heb ik het niet over drie nachten), vermindert onder andere je relativeringsvermogen. Dit vermogen heb je soms even heel hard nodig, als je in paniek bent. Omdat het je kan kalmeren en weer met beiden benen op de grond zet. Als je niet of weinig slaapt, gaat dit relativeringsvermogen op de schop en heb je dus nog meer last van deze angstige gevoelens. Hierdoor ga je ook weer minder goed slapen, omdat je soms in paniek wakker schrikt ’s nachts. Voor je het weet, beland je in een vicieuze cirkel.

Vanuit de oertijd zijn we als mens geprogrammeerd om op drie manieren op angst te reageren: bevriezen, vechten of vluchten. Welke van de drie je ook (onbewust) kiest, je accepteert je angst niet. Je bevriest, vecht er tegen of rent ervoor weg. Beiden is heel begrijpelijk, want angst voelt onaangenaam. Het is nu eenmaal geen fijne emotie om te ervaren. Logisch, dat je brein er van weg wil gaan. Echter, op het moment dat je dit doet, negeer je eigenlijk het probleem en komt de angst uiteindelijk als een boemerang weer bij je terug. Soms heviger, dan dat de angst hiervoor was. Continue reading

Waarom bagatelliseren ontmoedigend werkt

Vrouwen hebben vaak de neiging om te bagatelliseren. Zodra een onderwerp enigszins beladen wordt, merk je dat moeders zich gaan verontschuldigen. Ze voelen namelijk (bewust of onbewust), dat de andere partij, zich ongemakkelijk voelt als een onderwerp wat zwaar op de hand ligt. Dus als ze dan eindelijk de moed hebben opgevat, om eindelijk aan te kaarten wat er zich werkelijk in hun leven afspeelt, worden er al snel dingen achteraan gevoegd als: ”Ach ja joh, het valt allemaal wel mee. Of: “Het hoort bij het moederschap he?” Waarmee ze de andere partij gerust stellen, dat het eigenlijk allemaal wel meevalt. Maar waarom bagatelliseren wij vrouwen zoveel? Continue reading

Schaamte onder moeders

Soms hoor je verhalen over en van andere moeders die, net als jij en ik, soms ook moeite hebben met het moederschap. Ze proberen alle ballen in de lucht te houden en uit alle macht het hoofd boven water te houden. En soms lukt dat even niet meer en dan verdrinken ze langzaam aan en schamen zich hiervoor. Continue reading

Bodyshaming gebeurt ook bij moeders

Negen maanden geleden besloot ik het roer eens rigoureus om te gooien. Ik was weer op mijn oude gewicht van voor de zwangerschap en paste weer in m’n oude spijkerbroeken. Toen ik eenmaal op dat punt was aanbeland, begon er een stemmetje in mijn achterhoofd te praten: “Je zou nog meer af kunnen vallen. Het is nog maar een paar kilo en dan ben je weer op je laagste gewicht ooit aanbeland. Ik volgde dat stemmetje, begon met een nieuw eet plan en voor ik het wist, was ik weer obsessief aan het sporten en eten geslagen.

Continue reading

Ken jij de perfecte moeder al?

Lifecoach voor moeders

De mythe van de perfecte moeder

Ken jij de mythe van de perfecte moeder al? De moeder die alles perfect doet, er altijd glamourous uitziet, een heet en wild seksleven heeft en er daarnaast een happening sociaal leven op na houdt? Niet? Dat komt omdat ze niet bestaat. Continue reading