Hoe je als mama kan stoppen met piekeren

Als je net moeder bent geworden, weet je vaak niet wat je overkomt. Je hebt ineens de zorg over dit kleine baby’tje en je kijkt vol verwondering naar dit kleine wurmpje in je armen. Tegelijkertijd ben je net bevallen en moet je al dit natuurgeweld nog verwerken. Bevallen is geen kattenpis, dus het kost tijd om dit te te verteren. Niet alleen lichamelijk, maar ook het mentale stuk is belangrijk. Tijdens de bevalling, laat je de vrouw achter je die je ooit was en krijg je een nieuwe identiteit. Ineens ben je niet meer gewoon Tilda, maar mama Tilda. Dat is een enorm verschil

Enorm wennen

Niet gek dus, dat veel moeders enorm moeten wennen, zo na de bevalling. Sommige van deze moeders krijgen last van slapeloze nachten (ja ook als de baby slaapt) en hebben ineens veel angsten en sombere gedachten. Dit resulteert in een hoop gepieker. Drie keer raden wanneer dat gepieker plaatsvind? Juist, als iedereen lekker ligt te slapen, ’s nachts.

Piekeren zit in ons DNA

Piekeren is een van de meest voorkomende klachten onder moeders. Het piekeren zit in ons DNA, zou ik bijna willen zeggen. Ik ken geen man die ’s nachts uren wakker ligt. Ja, misschien wel even, maar de meeste mannen liggen ‘s nachts toch echt lekker te knorren. Moeders piekeren niet alleen veel, ze zien vaak ook een hoop beren op de weg. In mijn praktijk zie ik veel moeders die last hebben van wat ik het “wat-nou-als” syndroom. ‘Wat nou als ik geen goede moeder ben? Wat nou als ik mijn kindje niet goed verzorg? Wat nou als mijn baby daar op latere leeftijd last van krijgt? Wat nou als ik geen aantrekkelijke vrouw meer ben voor mijn partner?’

De lijst is eindeloos en dit gepieker en getwijfel kost enorm veel energie. Energie die je juist zo hard nodig hebt voor je partner en je kindjes. Je gezinsleven gaat boven alles, maar gaat vaak gebukt onder de druk en stress, als een van de ouders niet lekker in hun vel zitten. Het is niet even een kwestie van: ‘als mama goed in haar vel zit, gaat het met de kindjes ook beter.’ Nee, zo zwart wit is het gelukkig niet. Het is met name voor jezelf als moeder heel vervelend, als je constant aan jezelf twijfelt en veel piekert. Continue reading

Hoe mindfulness je uit je postpartum depressie kan halen

Toen ik midden in mijn postpartum depressie zat, dacht ik dat dit nooit meer over zou gaan. Omdat ik er met bijna niemand over praatte, had ik het gevoel dat ik de enige moeder op aarde was, die dit onderging. Daarnaast dacht ik ook nog eens dat ik de uitzondering op de regel was, dat ik nou net die ene mama was waarbij dat oer-gen, dat oer-gevoel van het moederschap, totaal ontbrak. De onzekerheid, de angsten en de enorme depressieve gedachten slokten mijn hele bestaan op. Hoe doen al die andere moeders dat, vroeg ik me dagelijks af.

Mijn toenmalige therapeut raadde me mindfulness aan. Omdat het nogal een geitenwollensokken imago had, dacht ik dat mindfulness iets was voor mensen met geitenwollensokken in hun Birkenstocks. Niks mis met Birkenstocks trouwens, ik draag ze graag en met verve. Affijn, mindfuless had dus een vrij stoffig imago. Ik had er weinig verwachtingen van. Wat achteraf gezien, eigenlijk vooral in mijn voordeel werkte. Ik begon me in te lezen en hoe meer ik erover las, hoe meer ik me realiseerde dat mindfulness eigenlijk voor iedereen goed zou zijn. Niet alleen voor moeders zonder roze wolk. Inmiddels, ben ik er van overtuigd dat als de hele wereld een snufje minfulness tot zich zou nemen, de wereld er heel anders uit zou zijn. Een stuk leuker en vriendelijker in ieder geval. Continue reading

Waarom je je als moeder niet hoeft te schamen voor je gedachten

Als moeder kan je soms de meest uiteenlopende gedachten hebben. Je kan het ene  moment kijken naar je kind en denken: wat ben jij schattig, zeg! Ik kan je wel opeten, zo lief vind ik je. Maar er kan tien minuten later een gevoel zijn van onbehagen, van onrust. Misschien is het een onderdrukte gedachte die je al een tijdje weg probeert te stoppen. Wellicht heb je het gevoel dat je het allemaal even niet aankan. Want laten we wel wezen: het moederschap is soms heel overweldigend! Logisch dus, dat je gedachten soms alle kanten opgaan. Is dat erg? Welnee!

Jij bent namelijk niet wat je denkt. Onthoud deze goed, want dit is heel belangrijk. Jij bent niet je gedachten en andersom. Dus op het moment dat je een keer iets negatiefs denkt over jezelf, over het moederschap of over het leven an sich: no worries! Dat hebben we allemaal wel eens. Ja, echt. Man of vrouw, jong en oud: allemaal vinden we het leven soms even ruk. Dat wil niet zeggen, dat je je altijd zo blijft voelen. De meeste gedachten gaan namelijk vanzelf weer weg. Alleen voelt dat op het moment zelf niet zo. Continue reading

Waarom de periode na de bevalling zo intens kan zijn

De eerste periode na de bevalling is voor zowel roze-, als grijze wolk mama’s, vaak erg pittig. Dit komt, omdat er mega veel op je af komt als kersverse moeder. Je hebt net de bevalling achter je kiezen en dan wordt er na de kraamweek van je verwacht dat je het vrijwel allemaal meteen wel weet: hoe je je baby moet verzorgen, wat je met die vreselijke krampjes aan moet, hoe vaak je je baby moet voeden (op verzoek of routine). Daarnaast moet je je nieuwe rol als moeder nog helemaal eigen zien te maken. Tel daar het slaapgebrek en de rond gierende hormonen bij op en je hebt de poppen aan het dansen.

Vandaag de dag ervaren veel moeders ook nog eens de enorme druk van social media. Ze vergelijken zichzelf vaak met de zogenaamde “perfect moms” op Instagram en voelen zich vaak tekort schieten.  Dit laatste is voor de hedendaagse moeders veel zwaarder, dan voor onze vorige generatie. Die hadden weinig vergelijkingsmateriaal, dus onze moeders deden maar wat en dat was prima. Tegenwoordig vergelijkt elke moeder zich met al die instamoms en hop, een minderwaardigheidscomplex is geboren! Zo zonde, want je doet het als moeder echt niet zo snel verkeerd! Dat zelfvertrouwen moet vaak aangekweekt worden en dat vinden veel kersverse moeders lastig.

Je bent net moeder geworden en ineens heb je 24/7 die enorme verantwoordelijkheid voor je kindje. Toen hij of zij nog in je buik zat, was je baby op de veiligste plek ter wereld, maar nu is hij of zij ineens hier! En je voelt die verantwoordelijkheid ook de hele tijd, of het nu overdag is of ’s nachts. Ik ken vele verhalen van moeders die ’s nachts met een spiegel boven hun baby gingen hangen om te kijken of haar kindje nog wel ademde en of de spiegel besloeg. Of de geschrokken nieuwbakken ouders die zich afvroegen, nadat hun baby de hele nacht had doorgeslapen, zonder om een voeding te hebben gevraagd: ”Mijn god, leeft mijn baby nog wel?” Het verantwoordelijkheidsgevoel voor je kindje is enorm, maar veel ouders weten dit niet van te voren en vinden dit zo net na de bevalling erg confronterend. Weet, dat al deze bovenstaande dingen volkomen normaal zijn en dat veel jonge moeders zich zo voelen.

Daarnaast is papa vaak na twee schrale dagen vaderschapsverlof alweer de deur uit, omdat hij nu eenmaal weer moet werken. De kraamweek is voorbij, de hulptroepen zijn met de noorderzon vertrokken. En daar zit je dan met je baby op schoot.  Veel moeders zitten de hele dag te googlen bijvoorbeeld of wat zij doen het juiste is, hoeveel uur een baby gemiddeld slaapt en hoe je ze het beste kan laten boeren. Ondertussen spoken de gekste gedachten door je hoofd als mama: ‘Kan ik dit wel? Volgens mij ben ik de enige moeder ter wereld die het natural mom gen helemaal mist! Hoor ik haar nog wel ademen? Wacht, ik zet even de babyfoon wat harder.’ En zo kabbelen de dagen zich voort.

Natuurlijk, geniet je na de bevalling ook enorm van je baby. Ja, zelfs de moeders die in een postnatale depressie terecht zijn gekomen. Alleen zijn bij hen die blije momenten veel minder frequent aanwezig. Maar ze zijn er wel. Sommige moeders zitten volledig op die roze wolk en zitten de hele dag gelukzalig met hun baby thuis en vinden het allemaal even fantastisch. Dat is super fijn. Deze moeders hebben ook dat overweldigende gevoel, alleen overheerst bij hen de positiviteit. Wees gerust, dat dit overweldigende gevoel na de bevalling op een gegeven moment ook weer wegtrekt. Niks duurt voor eeuwig, dus dit ook niet.

Dat moeder worden overweldigend is, lijkt me juist meer dan logisch. Sommige moeders hebben heel lang moeten wachten, tot ze een kindje in hun armen konden sluiten. De ander was na één keer proberen meteen zwanger. Dat je een kindje wenst, wil niet zeggen dat het daarom minder zwaar is, als je net bevallen bent. Ik zelf was ook zielsgelukkig dat ik zwanger was, maar vond het evengoed loei zwaar, nadat ik bevallen was. Veel moeders in mijn praktijk voelen zich schuldig, als ze niet zo goed kunnen genieten van hun kindje. Ik begrijp dat heel goed, maar je hoeft je absoluut niet te schamen voor het feit dat je het moederschap niet alleen maar leuk en fantastisch vindt. Hoe eerlijker we hier met zijn allen over zijn, hoe meer dat taboe er doorbroken wordt!

Merk je dat je als mama compleet overspoeld wordt door je negatieve gedachten en emoties? Mail dan naar info@froufroubegeleiding.nl. Ik ga je hiermee helpen!

 

 

 

Hoe stop je met voor anderen in te vullen?

Veel moeders die ik zie ik mijn praktijk, hebben de neiging om dingen voor anderen in te vullen. Ik deed dit zelf vroeger ook heel vaak en dit kostte me veel energie en leverde me vooral piekergedachten en slapeloze nachten op. Ja, ook als mijn baby sliep.

Dan denk ik…

De moeders die bij mij de praktijk komen, doen dit ook. Zo hoor ik bijvoorbeeld de volgende zin heel vaak: ”Dan denk ik, ze zullen me wel een heel slechte moeder vinden.” Of: ”Ik denk dat mijn vriendinnen mij een enorme aansteller vinden.” Gevolgd door een aaneenschakeling van negatieve gevoelens. Als ik dan vraag, waarom ze denken dat anderen hun zogenaamd  een slechte moeder zouden vinden, vertellen deze mama’s, dat ze zich zo incapabel voelen als moeder. Dat ze het gevoel hebben, dat de hele wereld het moederschap van een leien dakje gaat, behalve bij hen. Het verschil met alle insta perfect moms lijkt soms zo groot, dat het eigenlijk niet meer te overbruggen is voor deze moeders. Ook hier wordt een hoop ingevuld voor een ander. Dat die perfecte moeders nooit ruzie hebben met hun man, dat hun haar en make-up altijd on point is en dat ze zich nooit onzeker voelen over dingen. Natuurlijk is dit niet het geval, ook de zogenaamde perfecte moeders hebben hun issues en klooien maar wat aan. Echter, voelt het vaak voor deze onzekere moeders, alsof de hele wereld het voor elkaar heeft, behalve zij zelf.

Je weet niet wat een ander denkt of voelt

Dit zijn heel begrijpelijke gedachten die bijna iedere moeder wel eens heeft. Jawel, ook ik!  Alleen, heeft het voor anderen invullen weinig nut. Omdat je simpelweg niet weet, wat zich in het hoofd van een ander afspeelt. Of hoe diegene die voor je zit, zich diep van binnen voelt. Net zoals dat de buitenwereld, dat ook niet aan jouw hoofd kan aflezen. Je kan niet weten wat een ander denkt. Was het maar zo’n feest. Dat je even een luikje open kon doen en bij de ander naar binnen kon spieken om te kijken wat diegene denkt en voelt. Helaas is dit geen optie. Ik kan het niet genoeg benadrukken: stop met het invullen voor een ander. Het is zo zonde van je tijd en energie. Wat kan je dan wel doen, als je je suf piekert over of je collega je geen trit vindt? Of als je bang bent dat je partner je niet meer aantrekkelijk vindt, nu je moeder bent geworden? Vraag het dan op de man af. Ja, dit is spannend, maar ik durf te wedden, dat het antwoord je zal verassen. Continue reading

Mindfulness is de sleutel tot zelfacceptatie

Soms vragen moeders mij: wat is Mindfulness nou eigenlijk? Dat is toch iets wolligs en heel zweverig? Niks is minder waar. Mindfulness is juist heel nuchter en praktisch. Het leert je op een heel andere manier naar je gedachten en gevoelens te kijken. Een manier die je leven voor altijd zal veranderen. Het zal je veel positiever in het leven doen staan, dan daarvoor. Het mooie hier aan is: iedereen kan dit leren. Jij dus ook! Continue reading

Maak kennis met Mindfulness

Mindfulness is nog niet voor iedereen een bekend fenomeen. Sommigen hebben er wel eens van gehoord, maar weten nog niet echt wat het inhoudt. Anderen hebben er wel eens iets over gelezen, maar hebben zich er nog niet echt in verdiept.
Mindfulness is voor sommigen iets vaags, misschien zelfs zweverigs omdat er meditatie in voorkomt. Maar Mindfulness is zoveel meer dan alleen mediteren. Dit is slechts een onderdeel ervan.
Mindfulness is eigenlijk niks meer, dan dat je bewuster wordt van je gedachten en de daarbij horende emoties. Je gaat bewuster leven en zal je hierdoor veel fijner gaan voelen. Omdat je de negatieve gedachten sneller leert herkennen en ze vervolgens kan accepteren. Loslaten is een term die we tegenwoordig vaak horen. Maar hoe doe je dat nou, dat loslaten? Eigenlijk is loslaten niks meer, dan leren accepteren hoe de dingen zijn. Accepteren dat je er vrijwel niks aan kunt veranderen. Accepteren is ook het sleutelwoord bij Mindfulness. Accepteren dat je je soms gewoon hartstikke rot voelt. Maar ook de positieve momenten beleef je intenser. Je pakt de mooie momenten vast en geniet er veel intens van. Continue reading

Hoe stop je het herleven van negatieve gedachten?

Als je als nieuwbakken moeder naar je baby kijkt, weet je vrijwel meteen: dit is mijn kindje. Je voelt de emoties door je heen stromen, vloeibaar als een stromende rivier. Je houdt meteen van je kindje, dat staat buiten kijf. Je knuffelt je baby’tje, houdt hem of haar stevig vast en ruikt aan het hoofdje. Dit hoofdje scheidt een bepaald stofje uit (feromonen), die ervoor zorgen dat je je meteen aan je kindje gaat hechten. Dat heeft Moeder Natuur slim bedacht, want het werkt niet alleen voor de ouders, maar ook voor de oudere broertjes en zusjes, opa’s en oma’s, etc. Iedereen die aan dat babyhoofdje snuffelt, gaat bonden met de kleine spruit.

Moeders die in een postnatale depressie zitten, doen dit ook. We kennen allemaal de verhalen van de moeders die in een postnatale depressie zitten en niks van hun kindje willen weten. Mama’s die, zoals in de film ”De Gelukkige Huisvrouw”, hun kind in een verhuisdoos stoppen en doen alsof het kindje niet bestaan. Dat is een voorbeeld, maar niet treffend voor iedere moeder die niet op een roze wolk zit. Ik zelf, knuffelde aan het begin niet meteen non-stop met mijn baby. Omdat ik tweeëntwintig uur had liggen bevallen en maar liefst twee uur had liggen persen. Ik was kapot! Toen ik een paar uurtjes gerust had en een beetje bekomen was van alles, wilde ik haar natuurlijk wel knuffelen. Ik keek verwonderd naar mijn kleine meisje en kon niet geloven dat wij zo’n mooi mensje hadden gemaakt.

Naast mij in het ziekenhuis, lag een moeder die compleet verstrengeld was met haar baby. Zij hield haar continue vast en wilde haar zelfs niet in het glazen wiegje naast haar leggen. De verpleegkundige kwam binnen en zei tegen haar: ”Je moet nu wel echt gaan slapen hoor en je kindje ook.” Later dacht ik, misschien was dit toen al een veeg teken aan de wand, dat ik toen al niet goed in mijn vel zat. Het maakt nu niet meer uit, het resultaat blijft hetzelfde. Ik kan de tijd niet terugdraaien, ik heb nooit om een postnatale depressie gevraagd en ik kan de dingen niet veranderen.

Er komt een punt, waarop het je leven gaat beheersen. Het punt waarop je de keuze hebt: stop ik met piekeren over het verleden of ga ik me focussen op de toekomst?  Doorbreek de vicieuze cirkel aan piekergedachten en vraag jezelf af: waar wil ik naartoe met mijn leven. Wat wil ik bereiken in de toekomst? Stel jezelf het meest positieve scenario voor, die je je maar kan bedenken. Vergroot het uit, totdat het bijna too much lijkt. Wat doet dit mooie toekomstbeeld met je? Wat voel je hierbij? Concentreer je op de positieve gevoelens die daarbij opkomen en houdt dit vast.

Hoe vaker je dit doet, hoe meer je je brein herprogrammeert, om meer positief te gaan denken. In plaats van steeds de negatieve scenario’s uit het verleden op te rakelen. Dit gaat je niks brengen. Blijf jezelf voorschotelen hoe je leven er over een jaar uitziet. Blijf benoemen, wat er allemaal goed gaat en accepteer dat je soms even terugvalt in oude patronen. Dit hoort er allemaal bij. Je hebt je brein niet van de ene op de andere dag gereprogrammeerd. Dit kost tijd, dus gun jezelf die tijd ook.

Herken je jezelf hierin en wil je graag hulp om dingen een plekje te geven? Mail dan naar info@froufroucoaching.nl of kijk op www.froufroucoaching.nl

Continue reading

Je hoeft slaapgebrek als mama niet voor lief te nemen

Slaapgebrek, wie kent het niet als (nieuwbakken) moeder? Het begint al in de kraamweek. Je doet geen oog dicht en op dag drie tot en met vijf van de kraamweek, loop je er als een ware “mombie” bij. Definitie van een mombie: de combinatie van een zombie en een moeder, die paarse kringen onder haar ogen heeft en non-stop, heel gek, haar mond wagenwijd open houdt. Juist, omdat ze alleen maar gaapt door het slaapgebrek. Heel scary allemaal…Daarna volgen de slapeloze maanden zich in rap tempo op en bij het ene gezin slapen ouders en kindje beter dan bij het andere gezin. Continue reading