Als je tijdens je zwangerschap non-stop overgeeft

Bijna iedere zwangere vrouw is wel een beetje misselijk tijdens haar zwangerschap. Bij velen is dit vaak een van de eerste symptomen, waaraan moeder herkent dat ze zwanger is. Een beetje misselijkheid, hoort erbij, zeggen ze? Maar wat, als je zo ontzettend misselijk bent, dat je constant moet overgeven, in overtreffende trap? Of als je zelfs geen slok water meer binnenhoudt? Deze moeders lijden aan hyperemesis gravidarum (afgekort HG). Dit syndroom zorgt ervoor, dat moeders soms zelfs zo ontzettend ziek zijn, dat ze enkel in een donkere kamer zonder prikkels kunnen verblijven of opgenomen moeten worden in het ziekenhuis gedurende de rest van hun zwangerschap.

Een cliënt van mij verwoordde het als volgt: ”Ik voelde me vaak eenzaam en onbegrepen. Mentaal was het een echte strijd. Ik was bang dat ik niet van ons kindje zou kunnen houden. Gelukkig was het overgeven na de bevalling meteen over.“

De cijfers liegen er niet om

De cijfers geven weer dat 0,5 tot 2 procent van de moeders, last heeft van hyperemesis gravidarum. Dit is naar schatting tussen de 2000 en 4000 vrouwen per jaar. De echte cijfers zullen waarschijnlijk hoger liggen, omdat niet iedere zwangere naar de huisarts stapt of om hulp vraagt. Want: “een beetje misselijkheid hoort erbij.” Of de altijd leuke: ”Je bent zwanger, niet ziek.” Dit soort opmerkingen hoor ik vaak van cliënten in mijn praktijk. Ze voelen zich niet serieus genomen of zelfs een aanstelster, als ze dit soort opmerkingen naar hun hoofd geslingerd krijgen. Laten we een ding voorop stellen: deze HG mama’s klagen of overdrijven niet. Ze zijn vaak intens ziek en niet alleen in het eerste trimester van hun zwangerschap. Nee, vaak tot en met de bevalling aan toe. Continue reading

Mooi nieuws: ik ga ook zwangere  vrouwen zonder roze wolk begeleiden

Sinds ik Frou Frou Begeleiding ben gestart, heb ik al veel moeders mogen helpen die na de bevalling niet op een roze wolk zitten. Het voelt nog steeds onwerkelijk en tegelijkertijd levensecht, dat ik dit werk mag doen, na alles wat ik zelf heb meegemaakt. Ik voel me zo dankbaar!

Steeds meer vraag

Gedurende de afgelopen jaren, kwam steeds vaker de vraag: begeleid je ook moeders die in hun zwangerschap al niet op een roze wolk zitten? Dit deed ik wel, maar was niet de standaard. Omdat de vraag steeds vaker komt en ik via social media steeds meer om hulp gevraagd wordt, heb ik besloten om mijn werkzaamheden als therapeut uit te breiden

Zwangeren zonder roze wolk begeleiden

Vanaf nu ga ik ook moeders begeleiden die in de zwangerschap al niet op een roze wolk zitten. Of dit nu moeders zijn die gewoonweg niet lekker in hun vel zitten of onzeker zijn, mama’s die eerder een postpartum depressie hebben meegemaakt. Of de mama’s die iets ingrijpends meemaken tijdens hun zwangerschap: een overlijden, baanverlies, HG, HELLP. Of de moeders die meerdere miskramen of doodgeboren kindjes hebben gekregen. Alle moeders zijn welkom in mijn praktijk. Continue reading

Wat te doen als je een bevaltrauma hebt

Veel moeders die bij mij in de praktijk komen, hebben een pittige bevalling achter de rug. Ik spreek zelden vrouwen, bij wie de bevalling zoals in het boekje is gegaan. Dat vind ik sowieso een rare uitdrukking, want wat betekent dit eigenlijk? En via welk boekje? Natuurlijk, zijn er ook moeders bij wie dit wel het geval was en bij wie de bevalling wel goed is verlopen. Dit artikel is voor de moeders, waarbij dit niet het geval was. De mama’s die een trauma hebben overgehouden aan hun bevalling en daar tot op de dag van vandaag nog last van hebben.

Moeder worden is a big deal. Voor sommige moeders is het al hun hele leven duidelijk, dat ze moeder wilden worden. Voor de ander kwam dit gevoel pas veel later en bij weer een andere moeder komt dit gevoel misschien wel nooit helemaal uit de verf. Is dat erg? Welnee! Je doet je best als mama, niks meer en niks minder. Als de bevalling dan na negen maanden eindelijk op gang komt, zijn de meeste vrouwen enorm blij dat het zover is. Die laatste weken zijn voor de meeste zwangeren vaak erg zwaar en ze kijken dan reikhalzend uit naar het moment dat ze hun baby eindelijk vast mogen houden. Meestal heb je van te voren een bevalplan geschreven samen met je man, wat je hebt overlegd met je verloskundige of gynaecoloog. Hierin beschrijf je vaak wat je wel en juist niet wil, tijdens je bevalling. Bij mij was dit bijvoorbeeld, dat ik geen co-assistent aan mijn bed wilde, maar een ervaren en empathische verloskundige. Ervaren was ze, empathisch: mwah. En ik kreeg een co-assistent aan mijn bed. Need I say more?

Dat bevalplan had ik dus net zo goed niet kunnen schrijven, dacht ik achteraf. Continue reading

Hoe stop je met voor anderen in te vullen?

Veel moeders die ik zie ik mijn praktijk, hebben de neiging om dingen voor anderen in te vullen. Ik deed dit zelf vroeger ook heel vaak en dit kostte me veel energie en leverde me vooral piekergedachten en slapeloze nachten op. Ja, ook als mijn baby sliep.

Dan denk ik…

De moeders die bij mij de praktijk komen, doen dit ook. Zo hoor ik bijvoorbeeld de volgende zin heel vaak: ”Dan denk ik, ze zullen me wel een heel slechte moeder vinden.” Of: ”Ik denk dat mijn vriendinnen mij een enorme aansteller vinden.” Gevolgd door een aaneenschakeling van negatieve gevoelens. Als ik dan vraag, waarom ze denken dat anderen hun zogenaamd  een slechte moeder zouden vinden, vertellen deze mama’s, dat ze zich zo incapabel voelen als moeder. Dat ze het gevoel hebben, dat de hele wereld het moederschap van een leien dakje gaat, behalve bij hen. Het verschil met alle insta perfect moms lijkt soms zo groot, dat het eigenlijk niet meer te overbruggen is voor deze moeders. Ook hier wordt een hoop ingevuld voor een ander. Dat die perfecte moeders nooit ruzie hebben met hun man, dat hun haar en make-up altijd on point is en dat ze zich nooit onzeker voelen over dingen. Natuurlijk is dit niet het geval, ook de zogenaamde perfecte moeders hebben hun issues en klooien maar wat aan. Echter, voelt het vaak voor deze onzekere moeders, alsof de hele wereld het voor elkaar heeft, behalve zij zelf.

Je weet niet wat een ander denkt of voelt

Dit zijn heel begrijpelijke gedachten die bijna iedere moeder wel eens heeft. Jawel, ook ik!  Alleen, heeft het voor anderen invullen weinig nut. Omdat je simpelweg niet weet, wat zich in het hoofd van een ander afspeelt. Of hoe diegene die voor je zit, zich diep van binnen voelt. Net zoals dat de buitenwereld, dat ook niet aan jouw hoofd kan aflezen. Je kan niet weten wat een ander denkt. Was het maar zo’n feest. Dat je even een luikje open kon doen en bij de ander naar binnen kon spieken om te kijken wat diegene denkt en voelt. Helaas is dit geen optie. Ik kan het niet genoeg benadrukken: stop met het invullen voor een ander. Het is zo zonde van je tijd en energie. Wat kan je dan wel doen, als je je suf piekert over of je collega je geen trit vindt? Of als je bang bent dat je partner je niet meer aantrekkelijk vindt, nu je moeder bent geworden? Vraag het dan op de man af. Ja, dit is spannend, maar ik durf te wedden, dat het antwoord je zal verassen. Continue reading

Toen ging de telefoon

Ik zat ’s avonds rustig thuis op de bank, ik doe met 14 weken zwangerschap niet veel anders, zoals je begrijpt. Ik had m’n dochtertje net op bed gelegd en toen ging de telefoon. Ik nam op en hoorde: ”Hi Tilda, je spreekt met Nina van NOS Radio 1. We willen je graag live op de radio interviewen over je boek! Zou je dat willen, denk je?”

Ik geloof dat ik minstens twintig seconden stil was. Mijn mond was namelijk wagenwijd opengevallen en het kostte nogal wat moeite om hem weer dicht te draaien. Ik was op zijn zachts gezegd verbaasd. Nee, eigenlijk was ik in shock. “Goh, een radio interview, wat leuk”, stamelde ik. Toen ik weer een beetje de helderheid van geest kreeg, begon ik wat vragen te stellen. Het werd al snel een leuk gesprek. Ze vroeg naar mijn werk als therapeut voor moeders zonder roze wolk, hoe mijn boek tot stand was gekomen en vertelde me tevens dat ze mij al een tijdje volgt op Twitter. Dat ze mijn boek daar voorbij had zien komen en dacht: haar moeten we hebben! Ze was de NOS Radio 1 redactie opgelopen en had stellig geroepen: ”Dit boek MOETEN we bespreken! Dit is zo geweldig en zo ontzettend belangrijk!” Continue reading