Als de Corona crisis je angsten aanwakkert

Deze week gaan de KDV’s en scholen weer open. Voor veel ouders een enorme opluchting na al het multitasken en overvraagd worden van de afgelopen maanden. Nu, na acht weken gaat alles langzaamaan weer opstarten, beginnen of hervatten. Ik vind het zelf heel fijn dat het oude leven weer een beetje terugkomt. Ik zeg met opzet een beetje, want we zijn nog lang niet terug bij het oude leven. Maar het begin is gemaakt en dat brengt voor veel ouders hoop. Echter, zijn er ook moeders en vaders voor wie dit anders voelt. Deze ouders vinden het lastig om alle veiligheid die ze in hun gezin in de afgelopen periode hebben opgebouwd, weer los te laten en dat is heel begrijpelijk.

Veel angst

Ik zie veel moeders in mijn praktijk en om mij heen die worstelen met angsten. Angst om ziek te worden, om een dierbare te verliezen of dat hun kindje besmet raakt met het virus. Zolang je in je quarantaine bubbel zit en het Corona virus voor je gevoel buiten de deur kan houden, voelt dit veilig. Maar als je kindje weer naar de opvang of naar school gaat, komt hij of zij weer in aanraking met andere kinderen en volwassenen. Dit betekent automatisch ook meer blootstelling aan potentiële Corona patiënten. Veel mensen weten nog niet of ze het virus (al gehad) hebben, omdat het testen op Covid 19 nog in de opstartfase zit.

Schijnveiligheid

Daarom wordt er ook aangeraden om zoveel mogelijk thuis te blijven en nog steeds voor de echt noodzakelijke dingen naar buiten te gaan. Ik zie echter overal weer mensen massa’s ontstaan, zowel in de stad als op het strand, de bossen, etc. Dus die relatieve veiligheid die je hebt opgebouwd als gezin, komt voor veel ouders in het gedrang. Nu was deze veiligheid een soort schijnveiligheid, want je had het eerst ook niet onder controle. Het Corona virus kon immers nog steeds bij jullie als gezin komen. Maar de situatie voelde voor jullie relatief veilig, zo in jullie quarantaine bubbel. Dit geeft voor angstige moeders dan weer een gevoel van controle. Op dit moment moet je die controle weer loslaten en dat is voor deze moeders die sneller last hebben van angsten, extra moeilijk. Dat is mijns inziens heel begrijpelijk. Continue reading

Help! Ik ben zwanger maar niet happy!

Nadat jij en je partner het er vaak over hebben gehad, is het dan zover: jullie gaan proberen om zwanger te worden. Bij het ene stel gaat dat met veel tam tam en confetti. Het andere stel spoelt gewoon de pil dor de wc. Hoe dan ook: het avontuur gaat beginnen!

Voor het ene stel komt de zwangerschap als donderslag bij heldere hemel, omdat het een “surprise baby” is. Bij het andere stel duurt het soms een hele lange tijd voordat die zwangerschapstest eindelijk positief kleurt. Hoe dan ook: zwanger worden is voor veel stellen een emotionele gebeurtenis. Eentje die gepaard gaat met uiteenlopende gedachten, emoties en wellicht ook tranen. De eerste drie maanden zijn vaak onwerkelijk. Je weet dat je zwanger bent, maar de eerste echo komt weken later pas. Rationeel weet je dat er een klein wezentje in je lijf groeit, maar aan de buitenkant zie je niks. Waar bij de ene mama de zwangerschapskwalen al meteen beginnen en 24/7 misselijk zijn, daar lopen sommige moeders er doorheen alsof er niks aan de hand is. Het kan en het mag allemaal. Continue reading

Als je tijdens je zwangerschap non-stop overgeeft

Bijna iedere zwangere vrouw is wel een beetje misselijk tijdens haar zwangerschap. Bij velen is dit vaak een van de eerste symptomen, waaraan moeder herkent dat ze zwanger is. Een beetje misselijkheid, hoort erbij, zeggen ze? Maar wat, als je zo ontzettend misselijk bent, dat je constant moet overgeven, in overtreffende trap? Of als je zelfs geen slok water meer binnenhoudt? Deze moeders lijden aan hyperemesis gravidarum (afgekort HG). Dit syndroom zorgt ervoor, dat moeders soms zelfs zo ontzettend ziek zijn, dat ze enkel in een donkere kamer zonder prikkels kunnen verblijven of opgenomen moeten worden in het ziekenhuis gedurende de rest van hun zwangerschap.

Een cliënt van mij verwoordde het als volgt: ”Ik voelde me vaak eenzaam en onbegrepen. Mentaal was het een echte strijd. Ik was bang dat ik niet van ons kindje zou kunnen houden. Gelukkig was het overgeven na de bevalling meteen over.“

De cijfers liegen er niet om

De cijfers geven weer dat 0,5 tot 2 procent van de moeders, last heeft van hyperemesis gravidarum. Dit is naar schatting tussen de 2000 en 4000 vrouwen per jaar. De echte cijfers zullen waarschijnlijk hoger liggen, omdat niet iedere zwangere naar de huisarts stapt of om hulp vraagt. Want: “een beetje misselijkheid hoort erbij.” Of de altijd leuke: ”Je bent zwanger, niet ziek.” Dit soort opmerkingen hoor ik vaak van cliënten in mijn praktijk. Ze voelen zich niet serieus genomen of zelfs een aanstelster, als ze dit soort opmerkingen naar hun hoofd geslingerd krijgen. Laten we een ding voorop stellen: deze HG mama’s klagen of overdrijven niet. Ze zijn vaak intens ziek en niet alleen in het eerste trimester van hun zwangerschap. Nee, vaak tot en met de bevalling aan toe. Continue reading

Mooi nieuws: ik ga ook zwangere  vrouwen zonder roze wolk begeleiden

Sinds ik Frou Frou Begeleiding ben gestart, heb ik al veel moeders mogen helpen die na de bevalling niet op een roze wolk zitten. Het voelt nog steeds onwerkelijk en tegelijkertijd levensecht, dat ik dit werk mag doen, na alles wat ik zelf heb meegemaakt. Ik voel me zo dankbaar!

Steeds meer vraag

Gedurende de afgelopen jaren, kwam steeds vaker de vraag: begeleid je ook moeders die in hun zwangerschap al niet op een roze wolk zitten? Dit deed ik wel, maar was niet de standaard. Omdat de vraag steeds vaker komt en ik via social media steeds meer om hulp gevraagd wordt, heb ik besloten om mijn werkzaamheden als therapeut uit te breiden

Zwangeren zonder roze wolk begeleiden

Vanaf nu ga ik ook moeders begeleiden die in de zwangerschap al niet op een roze wolk zitten. Of dit nu moeders zijn die gewoonweg niet lekker in hun vel zitten of onzeker zijn, mama’s die eerder een postpartum depressie hebben meegemaakt. Of de mama’s die iets ingrijpends meemaken tijdens hun zwangerschap: een overlijden, baanverlies, HG, HELLP. Of de moeders die meerdere miskramen of doodgeboren kindjes hebben gekregen. Alle moeders zijn welkom in mijn praktijk. Continue reading

Wat te doen als je een bevaltrauma hebt

Veel moeders die bij mij in de praktijk komen, hebben een pittige bevalling achter de rug. Ik spreek zelden vrouwen, bij wie de bevalling zoals in het boekje is gegaan. Dat vind ik sowieso een rare uitdrukking, want wat betekent dit eigenlijk? En via welk boekje? Natuurlijk, zijn er ook moeders bij wie dit wel het geval was en bij wie de bevalling wel goed is verlopen. Dit artikel is voor de moeders, waarbij dit niet het geval was. De mama’s die een trauma hebben overgehouden aan hun bevalling en daar tot op de dag van vandaag nog last van hebben.

Moeder worden is a big deal. Voor sommige moeders is het al hun hele leven duidelijk, dat ze moeder wilden worden. Voor de ander kwam dit gevoel pas veel later en bij weer een andere moeder komt dit gevoel misschien wel nooit helemaal uit de verf. Is dat erg? Welnee! Je doet je best als mama, niks meer en niks minder. Als de bevalling dan na negen maanden eindelijk op gang komt, zijn de meeste vrouwen enorm blij dat het zover is. Die laatste weken zijn voor de meeste zwangeren vaak erg zwaar en ze kijken dan reikhalzend uit naar het moment dat ze hun baby eindelijk vast mogen houden. Meestal heb je van te voren een bevalplan geschreven samen met je man, wat je hebt overlegd met je verloskundige of gynaecoloog. Hierin beschrijf je vaak wat je wel en juist niet wil, tijdens je bevalling. Bij mij was dit bijvoorbeeld, dat ik geen co-assistent aan mijn bed wilde, maar een ervaren en empathische verloskundige. Ervaren was ze, empathisch: mwah. En ik kreeg een co-assistent aan mijn bed. Need I say more?

Dat bevalplan had ik dus net zo goed niet kunnen schrijven, dacht ik achteraf. Continue reading

Vergelijken is funest voor je zelfvertrouwen

Veel moeders vergelijken zichzelf constant met andere moeders op Instagram, Facebook of Snapchat. Als je sommige moeders op social media moet geloven, is elke (nieuwbakken) mama zielsgelukkig, super zelfverzekerd en ziet ze er altijd tiptop uit. Ze heeft geen last van post-partum kwalen, een uitgezakt lichaam of onzekerheden. Ze straalt van oor tot oor, vindt het moederschap het leukste wat er is en doet alles zonder pijn of moeite. Herkenbaar?

Totale onzin

Dit is totale onzin natuurlijk. Geen enkele moeder voelt zich na de bevalling meteen geweldig en vol zelfvertrouwen. De meeste moeders klooien maar wat aan en dat is heel normaal. De quote: “Die andere moeders doen ook maar wat”, is de meest gebruikte in mijn praktijk. Want echt, we doen allemaal maar wat! Het moederschap is nu eenmaal wennen, bij tijd en wijlen super zwaar en soms vindt je er gewoon geen snars aan. Als je na de zoveelste slapeloze nacht beneden komt, de was drie verdiepingen hoog opgestapeld ligt en je nog steeds niet in je skinny jeans past. Er is geen enkele mama die dan denkt: ’dit is echt top!’

Als je dan jezelf constant gaat vergelijken met andere moeders, is dit funest voor je zelfvertrouwen. Je vergelijkt jezelf vaak met andere moeders die het ogenschijnlijk allemaal heel makkelijk afgaan. Vervolgens voel je jezelf dan vaak een enorme mislukking. Dat is zo ontzettend zonde! Want je bent goed, precies zoals je bent. Er bestaat niet zoiets als de perfecte moeder, echt niet!

Geen reëel beeld van de werkelijkheid

Laat ik een ding voorop stellen: stop alsjeblieft met vergelijken. Waarom? Omdat die andere moeders geen reëel beeld geven, van wat het moederschap is of van de werkelijkheid. Het gras is nu eenmaal altijd groener aan de overkant. Dus ook bij die andere moeders met hun feilloze uiterlijk en Pinterest waardige huizen. Het moederschap is wat je er zelf van maakt. Met alle ups en downs die daarbij horen. Niks meer en niks minder. Dus vergelijken heeft geen enkele zin! Die andere moeders hebben ook hun issues, trust me! Ook zij kibbelen met hun partner over wie nu weer de luier moet verschonen. Of waarom hij of zij er ’s nachts niet wat vaker uit gaat. Ook deze mama’s worstelen om weer hun zwangerschapskilo’s kwijt te raken, om hun draai te vinden in hun nieuwe rol als moeder. Alleen, zie je dat niet op social media. Dit gebeurt achter de schermen!

Ze gaan niet het ondergekotste bed van hun kleintje delen op Instagram. Of hun aangebrande aardappelschotel uit de oven, omdat ze die door het slaapgebrek waren vergeten een timer te zetten. Dat zie je niet op social media. Helaas, want ik denk dat de wereld er een stuk leuker uit zou zien, als we allemaal wat minder competitief waren. Dit is ook de reden waarom ik de flater in mijn moederschap wel deel op insta. Ik heb een kopje “Keep it real” in mijn stories, waar ik dit deel. Omdat ik wil laten zien, dat ook bij een therapeut dingen soms in het honderd lopen. Is dat erg? Mee!

Ik deed het ook!

Ik keek zelf vlak na de bevalling ook steeds naar hoe andere moeders het deden. Ik deed niks anders dan mezelf vergelijken met die andere moeders. Wat leverde me dat op? Helemaal niks. Een uitgeblust gevoel, een chronisch gevoel van falen en mijn zelfvertrouwen daalde met de dag. Het is zo niet helpend of ondersteunend voor jou als mama. Dus mijn advies is: stop met vergelijken, kijk naar wat jij kan. Wat er voor jou en je gezin op dat moment mogelijk is. En op sommige dagen, is er gewoon niet zoveel haalbaar. Omdat je uitgeput bent, er klaar mee bent en gewoon met rust gelaten wil worden. Dat is heel begrijpelijk. Accepteer dit van jezelf. Morgen weer een dag.

Wil je meer zelfvertrouwen als mama?

Herken je bovenstaande en wil je werken aan meer zelfvertrouwen en een groter gevoel van welbevinden? Mail dan naar info@froufroubegeleiding.nl!

 

Hoe stop je met voor anderen in te vullen?

Veel moeders die ik zie ik mijn praktijk, hebben de neiging om dingen voor anderen in te vullen. Ik deed dit zelf vroeger ook heel vaak en dit kostte me veel energie en leverde me vooral piekergedachten en slapeloze nachten op. Ja, ook als mijn baby sliep.

Dan denk ik…

De moeders die bij mij de praktijk komen, doen dit ook. Zo hoor ik bijvoorbeeld de volgende zin heel vaak: ”Dan denk ik, ze zullen me wel een heel slechte moeder vinden.” Of: ”Ik denk dat mijn vriendinnen mij een enorme aansteller vinden.” Gevolgd door een aaneenschakeling van negatieve gevoelens. Als ik dan vraag, waarom ze denken dat anderen hun zogenaamd  een slechte moeder zouden vinden, vertellen deze mama’s, dat ze zich zo incapabel voelen als moeder. Dat ze het gevoel hebben, dat de hele wereld het moederschap van een leien dakje gaat, behalve bij hen. Het verschil met alle insta perfect moms lijkt soms zo groot, dat het eigenlijk niet meer te overbruggen is voor deze moeders. Ook hier wordt een hoop ingevuld voor een ander. Dat die perfecte moeders nooit ruzie hebben met hun man, dat hun haar en make-up altijd on point is en dat ze zich nooit onzeker voelen over dingen. Natuurlijk is dit niet het geval, ook de zogenaamde perfecte moeders hebben hun issues en klooien maar wat aan. Echter, voelt het vaak voor deze onzekere moeders, alsof de hele wereld het voor elkaar heeft, behalve zij zelf.

Je weet niet wat een ander denkt of voelt

Dit zijn heel begrijpelijke gedachten die bijna iedere moeder wel eens heeft. Jawel, ook ik!  Alleen, heeft het voor anderen invullen weinig nut. Omdat je simpelweg niet weet, wat zich in het hoofd van een ander afspeelt. Of hoe diegene die voor je zit, zich diep van binnen voelt. Net zoals dat de buitenwereld, dat ook niet aan jouw hoofd kan aflezen. Je kan niet weten wat een ander denkt. Was het maar zo’n feest. Dat je even een luikje open kon doen en bij de ander naar binnen kon spieken om te kijken wat diegene denkt en voelt. Helaas is dit geen optie. Ik kan het niet genoeg benadrukken: stop met het invullen voor een ander. Het is zo zonde van je tijd en energie. Wat kan je dan wel doen, als je je suf piekert over of je collega je geen trit vindt? Of als je bang bent dat je partner je niet meer aantrekkelijk vindt, nu je moeder bent geworden? Vraag het dan op de man af. Ja, dit is spannend, maar ik durf te wedden, dat het antwoord je zal verassen. Continue reading

Toen ging de telefoon

Ik zat ’s avonds rustig thuis op de bank, ik doe met 14 weken zwangerschap niet veel anders, zoals je begrijpt. Ik had m’n dochtertje net op bed gelegd en toen ging de telefoon. Ik nam op en hoorde: ”Hi Tilda, je spreekt met Nina van NOS Radio 1. We willen je graag live op de radio interviewen over je boek! Zou je dat willen, denk je?”

Ik geloof dat ik minstens twintig seconden stil was. Mijn mond was namelijk wagenwijd opengevallen en het kostte nogal wat moeite om hem weer dicht te draaien. Ik was op zijn zachts gezegd verbaasd. Nee, eigenlijk was ik in shock. “Goh, een radio interview, wat leuk”, stamelde ik. Toen ik weer een beetje de helderheid van geest kreeg, begon ik wat vragen te stellen. Het werd al snel een leuk gesprek. Ze vroeg naar mijn werk als therapeut voor moeders zonder roze wolk, hoe mijn boek tot stand was gekomen en vertelde me tevens dat ze mij al een tijdje volgt op Twitter. Dat ze mijn boek daar voorbij had zien komen en dacht: haar moeten we hebben! Ze was de NOS Radio 1 redactie opgelopen en had stellig geroepen: ”Dit boek MOETEN we bespreken! Dit is zo geweldig en zo ontzettend belangrijk!” Continue reading

Hoe je als mama kan stoppen met hollen, vliegen, rennen

Je herkent dit vast als moeder: je springt ‘s morgens uit bed. Haast je onder de douche, schiet in je outfit en rent de trap af naar beneden. Eenmaal in de keuken, maak je gauw het ontbijt voor je kindjes, jezelf en wellicht je partner. Je drinkt snel een slok van je nu nog hete koffie, helpt je kids met aankleden en tussendoor smeer je de broodjes voor mee naar school. Je neemt nog een slok van je inmiddels bijna koude koffie en vliegt met je kids en drie tassen om je arm de deur uit.

Het is een grote rat race

Als je je de kindjes hebt weggebracht naar de opvang en school sjees je naar je werk. Daar slurp je gauw voor de vergadering begint je nu wel hete koffie naar binnen. Je ploft neer op een stoel met een hoge hartslag en dan moet de werkdag nog beginnen. Voor je het weet, is de dag voorbij gevlogen. Je herinnert je ineens dat je oudste morgen een knutselwerk mee naar school moet nemen en vanavond ga je al sporten. Dus wanneer moet dat afgemaakt worden? Je besluit eerder van je werk weg te gaan, maar bedenkt onderweg dat je geen rijst meer in huis hebt voor het avondeten, dus snel naar de supermarkt. Daarna haal je de kids op van de opvang, maak je in rap tempo dat knutselwerk af met je oudste en kook je nog even een avondmaaltijd.

Constant in de overlevingsstand

Wanneer je als moeder alle ballen in de lucht moet houden, is het vaak moeilijk om even pas op de plaats te maken voor jezelf. Het leven raast aan je voorbij en je hebt amper tijd om stil te staan bij wat er allemaal gaande is. Als je net bevallen bent, wordt je overweldigd door alles wat je moet onthouden met betrekking tot de zorg van je kindje, door het slaapgebrek en de rondrazende hormonen. Je staat eigenlijk constant in de overlevingsstand . Maar dus ook als je meerdere kindjes hebt of kinderen die al wat ouder zijn, is dit een terugkerend probleem. Continue reading