Hoe je als mama kan stoppen met piekeren

Als je net moeder bent geworden, weet je vaak niet wat je overkomt. Je hebt ineens de zorg over dit kleine baby’tje en je kijkt vol verwondering naar dit kleine wurmpje in je armen. Tegelijkertijd ben je net bevallen en moet je al dit natuurgeweld nog verwerken. Bevallen is geen kattenpis, dus het kost tijd om dit te te verteren. Niet alleen lichamelijk, maar ook het mentale stuk is belangrijk. Tijdens de bevalling, laat je de vrouw achter je die je ooit was en krijg je een nieuwe identiteit. Ineens ben je niet meer gewoon Tilda, maar mama Tilda. Dat is een enorm verschil

Enorm wennen

Niet gek dus, dat veel moeders enorm moeten wennen, zo na de bevalling. Sommige van deze moeders krijgen last van slapeloze nachten (ja ook als de baby slaapt) en hebben ineens veel angsten en sombere gedachten. Dit resulteert in een hoop gepieker. Drie keer raden wanneer dat gepieker plaatsvind? Juist, als iedereen lekker ligt te slapen, ’s nachts.

Piekeren zit in ons DNA

Piekeren is een van de meest voorkomende klachten onder moeders. Het piekeren zit in ons DNA, zou ik bijna willen zeggen. Ik ken geen man die ’s nachts uren wakker ligt. Ja, misschien wel even, maar de meeste mannen liggen ‘s nachts toch echt lekker te knorren. Moeders piekeren niet alleen veel, ze zien vaak ook een hoop beren op de weg. In mijn praktijk zie ik veel moeders die last hebben van wat ik het “wat-nou-als” syndroom. ‘Wat nou als ik geen goede moeder ben? Wat nou als ik mijn kindje niet goed verzorg? Wat nou als mijn baby daar op latere leeftijd last van krijgt? Wat nou als ik geen aantrekkelijke vrouw meer ben voor mijn partner?’

De lijst is eindeloos en dit gepieker en getwijfel kost enorm veel energie. Energie die je juist zo hard nodig hebt voor je partner en je kindjes. Je gezinsleven gaat boven alles, maar gaat vaak gebukt onder de druk en stress, als een van de ouders niet lekker in hun vel zitten. Het is niet even een kwestie van: ‘als mama goed in haar vel zit, gaat het met de kindjes ook beter.’ Nee, zo zwart wit is het gelukkig niet. Het is met name voor jezelf als moeder heel vervelend, als je constant aan jezelf twijfelt en veel piekert. Continue reading

Hoe mindfulness je uit je postpartum depressie kan halen

Toen ik midden in mijn postpartum depressie zat, dacht ik dat dit nooit meer over zou gaan. Omdat ik er met bijna niemand over praatte, had ik het gevoel dat ik de enige moeder op aarde was, die dit onderging. Daarnaast dacht ik ook nog eens dat ik de uitzondering op de regel was, dat ik nou net die ene mama was waarbij dat oer-gen, dat oer-gevoel van het moederschap, totaal ontbrak. De onzekerheid, de angsten en de enorme depressieve gedachten slokten mijn hele bestaan op. Hoe doen al die andere moeders dat, vroeg ik me dagelijks af.

Mijn toenmalige therapeut raadde me mindfulness aan. Omdat het nogal een geitenwollensokken imago had, dacht ik dat mindfulness iets was voor mensen met geitenwollensokken in hun Birkenstocks. Niks mis met Birkenstocks trouwens, ik draag ze graag en met verve. Affijn, mindfuless had dus een vrij stoffig imago. Ik had er weinig verwachtingen van. Wat achteraf gezien, eigenlijk vooral in mijn voordeel werkte. Ik begon me in te lezen en hoe meer ik erover las, hoe meer ik me realiseerde dat mindfulness eigenlijk voor iedereen goed zou zijn. Niet alleen voor moeders zonder roze wolk. Inmiddels, ben ik er van overtuigd dat als de hele wereld een snufje minfulness tot zich zou nemen, de wereld er heel anders uit zou zijn. Een stuk leuker en vriendelijker in ieder geval. Continue reading

Wat ik leerde van het reizen door een boeddhistisch land

Voordat wij kindjes kregen, reisden mijn man ik al veel. We wisten dan ook, dat als we ooit kinderen mochten krijgen, we dit zeker zouden blijven doen. Onze eerste reis met Livia was, toen ik net op begon te krabbelen uit mijn postnatale depressie. Daarna zijn we ook met haar naar Amerika geweest. Toen Emmi vorig jaar zes maanden oud was, gingen we naar het Griekse eiland Mykonos. Heerlijk! Dit jaar wilden we weer wat verder weg. Emmi had het zo goed gedaan en Liv is al zo’n doorgewinterde reiziger, dat durfden we aan.

Na alle enthousiaste verhalen van vrienden en bekenden, kozen we voor Sri Lanka. Het klimaat zag er goed uit, de natuur sprak ons aan en het lekkere eten lonkte ons. Tel daar de inspirerende cultuur bij op en we waren verkocht. Dus, daar gingen we, nog net voordat Livia vijf werd, naar Sri Lanka. We vlogen rechtstreeks op de hoofdstad Colombo (9 uur) en maakten vanuit daar een rondreis het hele eiland over. We eindigden op de Malediven. Wie mijn Instagrampagina volgt, heeft wellicht de updates gezien en in mijn Insta-stories, kan je alles rustig terugkijken, onder het kopje Travel. Het was een magische reis. Na 24 uur, waren we al een stuk meer zen, dan voor we op vakantie gingen. We voelden de stress van ons afglijden en maakten ons op voor onze rondreis.

Tijdens onze tour over dit prachtige eiland, leerde ik veel over de verschillen tussen onze westerse maatschappij, maar ook over mezelf. Hier volgen de 9 tofste dingen die ik leerde tijdens onze reis door Sri Lanka:

  1. Je kan prima reizen naar een land met tijdsverschil als je kleine kinderen hebt. De jetlag viel alles mee, voor zowel ons zelf, als de kindjes. Wij hielden gewoon het ritme van daar aan, qua eten, slapen, spelen en dat ging super. Op reisdagen kan je het ritme het beste gewoon laten gebeuren, want zittend in een taxibusje, heb je niet heel veel afwisseling. Maar leuke spelletjes, reistpilletjes en de tablet doen wonderen.
  2. De bevolking van Sri Lanka was zo ontzettend lief, geduldig en gastvrij, daar kunnen we in de Westerse wereld heel veel van leren. Waar ik me in Nederland, chronisch verontschuldig voor de ravage die mijn kinderen aanrichten, reageerden ze daar heel lief en zachtaardig.” Dat geeft toch niks, dat doen kinderen gewoon!”, hoorden we dan. We vielen van de ene verbazing in de andere. Er werd speciaal eten gemaakt voor Emmi en Livia werd aan de hand overal mee naartoe genomen. Daarnaast nam iedereen foto’s van onze meisjes omdat ze zo lief en mooi vonden, dat is daar heel normaal.
  3. Ze doen niet moeilijk over de tijd. Wij leven op de klok, maar zij hebben de tijd. Zo is het daar echt. Wij als Westerlingen vinden dat vaak ingewikkeld, maar als je accepteert dat het zo is, heb een veel relaxtere vakantie. Zij komen gerust een half uurtje later, maar zijn ook niet geïrriteerd als jij wat later aanschuift of langer de tijd ergens nodig hebt. Hier in Nederland wordt er dan toch vaak op het horloge gekeken.
  4. Het verkeer mag dan een grote chaos zijn in Sri Lanka, ze gunnen elkaar de ruimte en de tijd om veilig op hun bestemming aan te komen. Op de bussen nagelaten, die reden als kippen zonder kop rond. Maar de rest reed mijns inziens heel relaxed. Ja, er wordt vaak getoeterd, maar dat is meer om aan te geven, dat ze eraan komen of als vraag of jij ruimte wil maken. Van een tweebaansweg, wordt gerust een vierbaansweg gemaakt en de motors en Tuk Tuk-jes, rijden overal kris kras doorheen. Hier in de westerse wereld, lijkt het wel of iedereen acute Road Rage of Gilles de la Tourette krijgt, zodra ze achter het stuur kruipen. Zoveel agressie in het verkeer, ik vind dit onbegrijpelijk. In Sri Lanka voelde ik me eerlijk gezegd veiliger dan hier, als ik deelnam aan het verkeer.
  5. Mensen met kinderen worden overal sneller geholpen, mogen voor in de rij of krijgen zitplaatsen aangeboden. Zo klommen wij de trein in naar bergstadje Ella en stonden mensen spontaan op om ons te verwelkomen en vroegen of we daar wilden zitten. Niet omdat we de eerste blanken in de trein waren. Nee, onze coupe stond er vol mee. Maar omdat we kleintjes bij ons hadden, mochten we zitten. De meisjes keken hun ogen uit en hadden de tijd van hun leven in de trein. En wij ook!
  6. Wat ik leerde, is dat ik eigenlijk niks nodig heb om me ultiem gelukkig te voelen. Ik keek op een gegeven moment naar mijn gezin, naar de prachtige jungle waar we ons bevonden en realiseerde me, dat we echt overal ter wereld zouden kunnen wonen zonder spullen en dat we dan echt ultiem gelukkig zouden zijn. Waar ik me thuis kan laven aan m’n fijne spulletjes, miste ik dat in Sri Lanka helemaal niet. Ik voelde me gelukkig met mijn gezin. Punt.
  7. Hoe mooi de natuur kan zijn en hoe divers die wereldwijd is. Dit klinkt misschien als een enorme open deur, maar zodra ik op reis ben, vergaap ik me aan de mooie kleuren, de bergen, de geluiden van al die vogels, de geuren van lekker eten, verse bloemen, de zee. Het is een soort sensorische ontploffing maar dan in positieve zin. De wereld is zo mooi. Ik voel me zo dankbaar dat ik dit weer mocht herontdekken al reizend met mijn gezin. Ik voelde me enorm bevoorrecht. Deze reis zal me nog heel lang bijblijven.
  8. Hoeveel respect de boeddhistische bevolking van Sri Lanka heeft voor dieren en de natuur. Wij gingen zwemmen met wilde zeeschildpadden. Van te voren vertelden ze ons hoe bijzonder en mooi deze dieren zijn en dat je ze met respect en liefde moet benaderen. Ook laten ze alle dieren vrij om te gaan en te staan waar zij willen. Tot aan de zwerfhonden aan toe. Ja, natuurlijk is dat wel eens lastig als je niet van vreemde honden houdt. Maar vanuit hun geloof is dit heel normaal. Geen enkel dier wat wij tegenkwamen werd geslagen of mishandeld, maar met een liefdevolle benadering behandeld.
  9. Ik werk zelf veel met minfulness, maar vind dit zelf ook wel eens lastig om vol te houden, in een maatschappij waar zoveel van je gevraagd wordt. Wij moeders moeten heel veel ballen hoog houden en soms is dat echt een enorme uitdaging. Het vergt enorm veel van je en kost bakken energie. In Sri Lanka leerde ik weer tot de kern te komen. Wat vind ik nu echt belangrijk in mijn leven? Waar besteed ik het liefste mijn aandacht aan en hoe was dat voor ik op vakantie ging? Ik besloot me minder te focussen op social media en meer op mijn gezin en om mijn telefoon vaker weg te leggen. Dit houd ik nog steeds goed vol.

Mocht je dit lezen en denken, dit wil ik ook! Mail me gerust over hoe wij het hebben aangepakt: info@froufroubegeleiding.nl. Lees je dit en denk je: ik vind de camping in Brabant ook helemaal top: hartstikke goed! Ik ben echt niet de maatstaf van hoe een vakantie eruit moet zien. Doe vooral wat goed voelt voor jou en je gezin!

Help! Ik ben mama!

 

Als je net moeder bent geworden, komt er heel veel op je af. Allereerst heb je nu ineens het wezentje in je armen, wat je negen maanden lang hebt voelen trappelen, bewegen en groeien in je buik. Voor sommige moeders is dit heel onwerkelijk aan het begin. Daarnaast ben je moe van de bevalling en heb je vaak al twee nachten niet geslapen. Tel daar de rond gierende hormonen bij op en je hebt de poppen aan het dansen.

Voor veel nieuwbakken moeders is het enorm wennen, zo net na de bevalling. Je hebt ineens de enorme verantwoordelijkheid voor de zorg van je kindje. Iets wat veel moeders onrust en angsten geeft. Sommige mama’s vragen zich dagelijks af: wat nou als mijn kindje iets overkomt door mijn toedoen? Ook vinden nieuwbakken mama’s het niet altijd even leuk om moeder te zijn. Omdat ze hun oude leventje missen, veel van zichzelf kwijtraken en zichzelf helemaal opnieuw moeten uitvinden. Was je vroeger nog de laatste die op feestjes naar huis ging en het licht uitdeed, nu zit je ineens veel thuis met je baby. En hoeveel je ook van je kindje houdt, je verlangt soms wel eens terug naar de tijd waar je festival na festival afging en het licht zag worden met je partner. Alleen zeggen de meeste moeders dit niet, omdat ze niet ondankbaar of een slechte moeder willen zijn. Continue reading

Waarom je je als moeder niet hoeft te schamen voor je gedachten

Als moeder kan je soms de meest uiteenlopende gedachten hebben. Je kan het ene  moment kijken naar je kind en denken: wat ben jij schattig, zeg! Ik kan je wel opeten, zo lief vind ik je. Maar er kan tien minuten later een gevoel zijn van onbehagen, van onrust. Misschien is het een onderdrukte gedachte die je al een tijdje weg probeert te stoppen. Wellicht heb je het gevoel dat je het allemaal even niet aankan. Want laten we wel wezen: het moederschap is soms heel overweldigend! Logisch dus, dat je gedachten soms alle kanten opgaan. Is dat erg? Welnee!

Jij bent namelijk niet wat je denkt. Onthoud deze goed, want dit is heel belangrijk. Jij bent niet je gedachten en andersom. Dus op het moment dat je een keer iets negatiefs denkt over jezelf, over het moederschap of over het leven an sich: no worries! Dat hebben we allemaal wel eens. Ja, echt. Man of vrouw, jong en oud: allemaal vinden we het leven soms even ruk. Dat wil niet zeggen, dat je je altijd zo blijft voelen. De meeste gedachten gaan namelijk vanzelf weer weg. Alleen voelt dat op het moment zelf niet zo. Continue reading

Waarom spanning laten gaan een must is

Je kent het gevoel wel, stramme schouders, soms het gevoel alsof er een band om je hoofd zit gespannen. Of je hebt vage rugklachten, waarvan je niet weet hoe je eraan komt. Herkenbaar? Dit is opgebouwde spanning die zich ergens in je lijf manifesteert. Eigenlijk is dit een schreeuw om aandacht vanuit je lichaam. Omdat je te ver bent gegaan en de spanningen zich teveel hebben opgebouwd. Zowel in je hoofd als in je lijf.

Het mentale proces wat hier aan vooraf is gegaan, heb je waarschijnlijk niet eens opgemerkt. Je bent zo druk met je dagelijkse to do list, dat je chronisch in de doe-modus zit. Gas op die lollie en doorgaan. Soms lijken de dagen net als de film “Ground Hog Day”, ze lijken allemaal op elkaar en gaan soms, voor je gevoel,  naadloos in elkaar over. Herkenbaar?

Je leeft eigenlijk in de overlevingsstand en dit moet stoppen. Je hebt zoveel spanning in je hoofd en lijf, dat je als een te strak gespannen snaar, bijna op knappen staat. Deze spanning is niet goed voor je. Dit klinkt als een enorme open deur. Toch zijn er moeders die maanden, soms jaren blijven doorlopen met dit probleem. Deze moeders merken de spanningen wel vaag op, maar doen er vervolgens niks mee en leiden hun leven alsof ze geen keuze hebben. Maar die keuze heb je wel! Het is eigenlijk heel simpel: kies voor jezelf. Zet jezelf op de eerste plek, in plaats van je werk, je overvolle sociale agenda. Focus op wat goed voelt voor jou en je gezin en volg dit gevoel. Tot het bittere einde, zou ik eigenlijk willen zeggen. Want niemand wil zich zo gespannen voelen, toch? Continue reading

Waarom spanning voelen niet het einde van de wereld is

Soms kan je als moeder enorm veel spanning voelen. Bijvoorbeeld omdat je wil dat je kind graag doorslaapt. Of omdat je elke maand op de kleintjes moet letten, omdat je anders financieel niet rondkomt. Of omdat je partner bij je weg is gegaan en je er ineens alleen voor staat als moeder. Er zijn legio voorbeelden te bedenken, het resultaat is hetzelfde: je voelt je gespannen.

Het voelen van deze spanning, kan enorm beklemmend en beperkend werken. Het vreet energie en zorgt ervoor dat je slecht slaapt. Ik begrijp dit heel goed, vroeger had ik ook enorm veel last van al deze negatieve emoties. Het is geen kattenpis en je kan hier als moeder heel veel last van hebben. Het voelt na de bevalling vaak alsof niks meer is, zoals vroeger en alsof je nergens meer grip op hebt. Continue reading

Vaders met een postnatale depressies

In mijn praktijk zie ik vooral moeders, die na de bevalling niet op een roze wolk zitten. Echter, zitten niet alleen moeders soms op een grijze wolk, ook vaders kunnen hier last van hebben. Uit onderzoek is gebleken dat een op de tien vaders, hier last van heeft in mindere tot soms ernstige mate. In mijn praktijk komen ook vaders, die na de bevalling erg moeten wennen aan hun nieuwe rol. Deze papa’s hebben vaak veel moeite met de grote veranderingen en de enorme verantwoordelijkheid die bij een newborn komt kijken. Zij hebben weliswaar geen last van de hormonen, maar bovenstaande gecombineerd met een hoge mate van onzekerheid en slaapgebrek, brengt deze vaders volledig uit balans. Dus komen deze papa’s bij mij in de praktijk voor begeleiding in deze moeilijke periode in hun leven.

Hier moet meer aandacht voor komen!

Ik vind het enorm belangrijk om aandacht voor postnatale depressies onder vaders te vragen. Omdat er van deze papa’s vaak wordt verwacht, dat ze het allemaal maar aankunnen. Terwijl het voor nieuwbakken vaders, ook heel moeilijk is om aan hun nieuwe vaderrol te wennen. Vaders vertellen mij: ”Vroeger gingen we samen naar festivals en zakten we avonden door in de kroeg. Nu liggen we elke avond om 21.00 uur in bed.” Dat is even omschakelen voor veel mannen. Ook het veranderen van hun vrouw, vinden veel vaders lastig. Draaide het vroeger nog om hen tweeën en werd er uitgebreid getafeld, tegenwoordig bepaalt de baby vrijwel alles en is er weinig ruimte meer voor hun tweeën, laat staan voor spontaniteit. Ik vertel deze uitgebluste papa’s dan ook, dat dit allemaal weer gaat komen. Dat het eerste jaar met een baby nu eenmaal heftig is. Dat het wennen is, om samen voor een kindje te zorgen en dat jullie elkaar hierin weer moeten vinden. Continue reading

Waarom de periode na de bevalling zo intens kan zijn

De eerste periode na de bevalling is voor zowel roze-, als grijze wolk mama’s, vaak erg pittig. Dit komt, omdat er mega veel op je af komt als kersverse moeder. Je hebt net de bevalling achter je kiezen en dan wordt er na de kraamweek van je verwacht dat je het vrijwel allemaal meteen wel weet: hoe je je baby moet verzorgen, wat je met die vreselijke krampjes aan moet, hoe vaak je je baby moet voeden (op verzoek of routine). Daarnaast moet je je nieuwe rol als moeder nog helemaal eigen zien te maken. Tel daar het slaapgebrek en de rond gierende hormonen bij op en je hebt de poppen aan het dansen.

Vandaag de dag ervaren veel moeders ook nog eens de enorme druk van social media. Ze vergelijken zichzelf vaak met de zogenaamde “perfect moms” op Instagram en voelen zich vaak tekort schieten.  Dit laatste is voor de hedendaagse moeders veel zwaarder, dan voor onze vorige generatie. Die hadden weinig vergelijkingsmateriaal, dus onze moeders deden maar wat en dat was prima. Tegenwoordig vergelijkt elke moeder zich met al die instamoms en hop, een minderwaardigheidscomplex is geboren! Zo zonde, want je doet het als moeder echt niet zo snel verkeerd! Dat zelfvertrouwen moet vaak aangekweekt worden en dat vinden veel kersverse moeders lastig.

Je bent net moeder geworden en ineens heb je 24/7 die enorme verantwoordelijkheid voor je kindje. Toen hij of zij nog in je buik zat, was je baby op de veiligste plek ter wereld, maar nu is hij of zij ineens hier! En je voelt die verantwoordelijkheid ook de hele tijd, of het nu overdag is of ’s nachts. Ik ken vele verhalen van moeders die ’s nachts met een spiegel boven hun baby gingen hangen om te kijken of haar kindje nog wel ademde en of de spiegel besloeg. Of de geschrokken nieuwbakken ouders die zich afvroegen, nadat hun baby de hele nacht had doorgeslapen, zonder om een voeding te hebben gevraagd: ”Mijn god, leeft mijn baby nog wel?” Het verantwoordelijkheidsgevoel voor je kindje is enorm, maar veel ouders weten dit niet van te voren en vinden dit zo net na de bevalling erg confronterend. Weet, dat al deze bovenstaande dingen volkomen normaal zijn en dat veel jonge moeders zich zo voelen.

Daarnaast is papa vaak na twee schrale dagen vaderschapsverlof alweer de deur uit, omdat hij nu eenmaal weer moet werken. De kraamweek is voorbij, de hulptroepen zijn met de noorderzon vertrokken. En daar zit je dan met je baby op schoot.  Veel moeders zitten de hele dag te googlen bijvoorbeeld of wat zij doen het juiste is, hoeveel uur een baby gemiddeld slaapt en hoe je ze het beste kan laten boeren. Ondertussen spoken de gekste gedachten door je hoofd als mama: ‘Kan ik dit wel? Volgens mij ben ik de enige moeder ter wereld die het natural mom gen helemaal mist! Hoor ik haar nog wel ademen? Wacht, ik zet even de babyfoon wat harder.’ En zo kabbelen de dagen zich voort.

Natuurlijk, geniet je na de bevalling ook enorm van je baby. Ja, zelfs de moeders die in een postnatale depressie terecht zijn gekomen. Alleen zijn bij hen die blije momenten veel minder frequent aanwezig. Maar ze zijn er wel. Sommige moeders zitten volledig op die roze wolk en zitten de hele dag gelukzalig met hun baby thuis en vinden het allemaal even fantastisch. Dat is super fijn. Deze moeders hebben ook dat overweldigende gevoel, alleen overheerst bij hen de positiviteit. Wees gerust, dat dit overweldigende gevoel na de bevalling op een gegeven moment ook weer wegtrekt. Niks duurt voor eeuwig, dus dit ook niet.

Dat moeder worden overweldigend is, lijkt me juist meer dan logisch. Sommige moeders hebben heel lang moeten wachten, tot ze een kindje in hun armen konden sluiten. De ander was na één keer proberen meteen zwanger. Dat je een kindje wenst, wil niet zeggen dat het daarom minder zwaar is, als je net bevallen bent. Ik zelf was ook zielsgelukkig dat ik zwanger was, maar vond het evengoed loei zwaar, nadat ik bevallen was. Veel moeders in mijn praktijk voelen zich schuldig, als ze niet zo goed kunnen genieten van hun kindje. Ik begrijp dat heel goed, maar je hoeft je absoluut niet te schamen voor het feit dat je het moederschap niet alleen maar leuk en fantastisch vindt. Hoe eerlijker we hier met zijn allen over zijn, hoe meer dat taboe er doorbroken wordt!

Merk je dat je als mama compleet overspoeld wordt door je negatieve gedachten en emoties? Mail dan naar info@froufroubegeleiding.nl. Ik ga je hiermee helpen!

 

 

 

Wanneer je gedachten als moeder zo zwart zijn als de nacht

Op het moment dat je als moeder in een postpartum depressie bent beland, dan kan je je maar moeilijk voorstellen, dat er ooit weer licht gloort aan de horizon. Als je ergens onderin de put bungelt, is het lichtpunt namelijk nog nooit zo ver weg geweest. Dus is het zaak, dat je hulp zoekt. Want, in je eentje zo’n depressie aangaan, is vrijwel niet te doen. Ten eerste, verergeren je klachten en gaan je donkere gedachten en emoties met rasse schreden vooruit. Daarnaast werk je eenzaamheid en isolatie in de hand. Als je vervolgens je gedachtes niet durft te delen en je je depressie voor de buitenwereld verbergt, zal je je als moeder erg geïsoleerd en alleen voelen. Dit verergert de depressie vervolgens weer en zo beland je in een negatieve spiraal, waar je moeilijk alleen uit kunt komen.

Mag het bagatelliseren alsjeblieft stoppen?

De meeste moeders die ik zie in mijn praktijk, hebben er maanden over gedaan om de eerste stap richting hulp te zetten. Sommigen hebben een poging gedaan, maar kregen geen of de verkeerde hulp. Uitspraken van huisartsen, consultatiebureaus of andere hulp professionals als: ”alle nieuwbakken moeders hebben het zwaar. ”Of: “Tja, alle baby’s huilen nu eenmaal veel.” Ze zijn niet op twee handen te tellen. Ik vind dit onbegrijpelijk. Dan heeft deze depressieve moeder eindelijk de moed gehad, om het tegen iemand te uitten en wordt haar gevoel totaal niet serieus genomen. Vervolgens keert deze moeder totaal ontmoedigd huiswaarts en durft ze het ene volgende keer veel minder makkelijk open te gooien. Want wie gaat er na zo’n deceptie nog even fijn haar verhaal zitten vertellen?

Veel schaamtegevoel

Als de moeders die ik zie in mijn praktijk, dan eindelijk die eerste stap hebben genomen om uit hun depressie te komen, schamen ze zich zo voor hun donkere gedachten en gevoelens, dat ze het mondjesmaat durven te vertellen. Het schuldgevoel overheerst zo enorm, dat ze zich afvragen of ze wel een goede moeder zijn. Ze voelen zich verloren. De depressie heeft hen totaal overgenomen. Stukje bij beetje, als een sluipschutter. Voordat je het door hebt, zit je er midden in en er is niks wat je daar tegen had kunnen doen.

Een PPD is geen keuze

Een depressie overkomt je. Daar kies je niet voor. Het is geen kwestie van “even de schouders eronder zetten” of uit de slachtofferrol kruipen. Niks van dit alles. Maar er is ook goed nieuws. Want je kan er wel van alles aan doen om er vanaf te komen. Je kan met een coach of therapeut gaan praten die jou aanspreekt en bij wie je je goed voelt. Daarnaast zijn er groepssessies met moeders die in hetzelfde schuitje zitten als jij. Ook heb ik een boek geschreven “Toen kreeg ik weer lucht.” Dit boek gaat je helpen om uit het ergste dal te komen. Daarnaast biedt mindfulness vaak ook een grote uitkomst, als je een postpartum depressie hebt. Het is geen gezweef of geitenwollensokken gebeuren. Het is juist down to earth en heel praktisch. Je gaat op een andere manier naar jezelf en het leven kijken en zal bewuster leren leven.

Zoek hulp!

Lieve mama: je hoeft deze depressie niet in je eentje te doorstaan. Er is iemand die precies weet hoe jij je nu voelt. En ik kan je helpen! Met alles wat ik in me heb! Heb jij moeite om je donkere gedachten en emoties te handlen en wil je hulp? Mail dan naar info@froufroubegeleiding.nl