5 dingen die elke net bevallen moeder vergeet

Als je net bevallen bent, ziet je leven er ineens heel anders uit. Alles staat in dienst van je kersverse baby. Wanneer hij of zij gevoed moet worden, luiers die verschoond moeten worden, wassen die zich maar op blijven stapelen. Zodra kraamzorg de deur uit is, komt alles op jou neer als moeder, want partners zijn na de twee verlofdagen weer aan het werk. Dus je werkt in je hoofd (onbewust) je hele to do list af en gaat non-stop door met al je taken gedurende dag. Als je dan ook nog een of meerdere oudere kindjes hebt rond lopen, is de rust helemaal nergens meer te bekennen. Kortom: chaos alom! Dit zijn de vijf dingen de elke net bevallen moeder vergeet:

  1. Je zet talloze kopjes thee of koffie, maar je lijkt ze maar niet warm op te kunnen drinken. Simpelweg omdat je vergeten bent dat je die thee (of koffie) gezet hebt. Ondertussen ging je baby af, was de wasmachine klaar of stond de bezorger aan de deur met je pakketje. Dus gooi je je thee weg, zet weer nieuwe, om ook die niet warm op te drinken.
  2. Plassen….of poepen, daar wil ik vanaf zijn. Het is te bizar voor woorden, maar je vergeet om naar de wc te gaan. Na een afzienbare tijd denk je ineens, goh ik moet nu wel heul nodig naar de wc! Dat klopt! Je bent namelijk al een hele poos niet meer geweest! Mocht je dit zitten te lezen en denken: hey dat doe ik ook! Ga dan nu snel even naar de wc ;).
  3. Dat de supermarkt ook ooit weer dicht gaat. En je gedurende de dag even moet checken of je nog genoeg van alles in huis hebt. Dus als je geen luiers, flesvoeding, billendoekjes meer hebt, je die om 23.00 uur ’s avond niet meer kunt halen helaas. Je wordt wel weer erg creatief in het bedenken van oplossingen. Dat dan weer wel.
  4. Hoeveel tijd koken in beslag neemt. Als je een of meerdere kindjes hebt, wordt je ineens met je neus op de feiten gedrukt als het om tijdsplanning gaat. Koken wordt ineens een hele organisatie. Überhaupt bedenken wat je wil gaan eten, is al een hele opgave. Dan nog het snijden van groenten, koken van rijst, zonder dat het aanbakt, het lijkt ineens onmogelijk. Omdat of je baby, of je peuter je nodig heeft. Bij het billen afvegen bijvoorbeeld. Of omdat je baby in defcon 5 modus huilt en je zesentwintig keer de trap op en af moet rennen.
  5. Hoe hard babygehuil klinkt. Het is wetenschappelijk bewezen, dat het gehuil van je kindje bij jou veel harder binnenkomt, dan bij je man. Oneerlijk much? Nogal! Dus als je denkt, wat is dit intens, dan klopt dat hoor! Je kan er niks aan doen. Het gehuil van je baby gaat bij jou door merg en been en je man slaapt er doorheen. Bedankt moeder natuur, top geregeld!

Continue reading

Van postnatale depressie naar roze wolk momenten

Mijn vorige bevalling was geen kattenpis. Na 22 uur weeën en twee uur persen, kwam ons prachtige meisje Livia eindelijk ter wereld. Ik was niet blij, ik was niet euforich; ik was KAPOT!. De uren die volgden, voelde ik me leeg, uitgeput, boos. Ik was zo teleurgesteld in hoe het was verlopen. Ik was ronduit woest om wat er mis was gegaan. Genieten? Dat woord kwam niet ineens in me op. Het was zwaar, het was intens en ik meen me te herinneren dat ik af en toe ook gelachen heb. Maar niet vaak.

Hoe anders was deze bevalling. Op vrijdag 27 oktober meldden we ons ’s ochtends vroeg in het Meander Medisch Centrum in Amersfoort. Uiteraard waren we beiden gespannen, dat hoort erbij. Nadat onze baby uitgebreid was gecheckt en een hartfilmpje had gehad, kreeg ik mijn ziekenhuispyjama aan, een polsbandje met mijn gegevens om en werd ik richting OK gereden. Waar werkelijk iedereen mijn man kende en high fivede (omdat hij daar werkt en hier dagelijks komt). Je kan wel zeggen, dat het een beetje gekke ervaring was. Nadat ik een infuus had gekregen, begonnen de zenuwen de overhand te nemen en werd ik emotioneel. Binnen nu en een uur hebben we onze baby in onze armen, dacht ik steeds. Het gevoel overweldigde me nogal. Nadat de ruggenprik zat, werd ik plat neergelegd op de OK tafel.  Het groene gordijn werd opgetrokken en ik vroeg nog: ”Geven jullie een seintje, als jullie begonnen zijn?” De arts lachte en antwoordde: ”We zijn allang begonnen hoor!” Continue reading

Help! Er komt een nog een kindje bij!

 

Op het moment dat je zwanger bent van je eerste kindje, denk je alleen nog maar aan de baby in je buik. Alles draait zo’n beetje om het kleine wonder in je buik en je gedachten draaien overuren met betrekking tot de geboorte en hoe je alles zo goed mogelijk kunt regelen en verzorgen voor je newborn. Hier heb je dan ook zeeën van tijd voor, want naast je werk en sociale leven, hoef je je in principe verder over weinig dingen druk te maken.

Dat is bij de komst van een tweede kindje echt andere koek. Ten eerste heb je al een gezin wat je draaiende moet houden. De zorg voor je oudste kindje vergt veel energie van je en je hebt echt geen tijd meer om te pas en te onpas een dutje te gaan doen. Helaas, want ook tijdens die tweede zwangerschap ben je bij tijd en wijlen erg moe. Maar ook de komst van jullie tweede, derde of misschien wel vierde kindje, zorgt ervoor dat je het voor je oudste kindje(s) in zo goed mogelijke banen wil leiden. Maar hoe doe je dat nu eigenlijk? Niet alleen voor je kindje, maar ook voor jezelf? Ik beschreef al eerder hoe je de overgang voor je oudste zo goed mogelijk kan verzorgen, maar ook voor jezelf staat er een hoop te veranderen. Soms zorgt dit voor stress en paniekgevoelens bij zwangeren. Logisch, want het is ook veel wat er staat te gebeuren. Hoe pak je dit nou zo goed mogelijk aan? Hier volgen mijn tips om deze overgang voor zowel jezelf als je kindje(s) zo soepel mogelijk te laten verlopen: Continue reading

De 5 dingen die je nooit tegen een zwangere moet zeggen

We kennen ze allemaal. Het type mens, wat altijd ergens iets over te zeggen heeft. Ben je te dik, dan is het niet goed. Val  je teveel af, krijg je daar weer commentaar op. Maar niks houdt de gemoederen zo bezig, als een zwangere vrouw, lijkt het wel. Ik vind het fascinerend en tegelijkertijd plaatsvervangend beschamend, wat mensen er allemaal uitflappen tegen deze zwangere vrouwen. Hier komen de vijf dingen die je nooit tegen een zwangere moet zeggen:

  1. “Wat ben je dik!” Werkelijk, wie dat nog tegen een zwangere durft te zeggen, verdient een knietje. Zo vertelde een cliënt mij ooit, dat ze een buurvrouw had, die haar er constant aan herinnerde, dat ze zo’n grote buik had en hoe ze dat dan voor zich zag tegen het einde van de zwangerschap. Zo onaardig! En vooral: zo onnodig. Laat die zwangere vrouwen met rust of geef ze een leuk compliment.

Continue reading

Stop met voor anderen te denken

Veel moeders die ik zie ik mijn praktijk, hebben de neiging om dingen voor anderen in te vullen. Zo hoor ik bijvoorbeeld deze zin heel vaak: ”Dan denk ik, ze zullen me wel een heel slechte moeder vinden.” Of: ”Ik denk dat mijn man mij een enorme bitch vind.” Gevolgd door een aaneenschakeling van negatieve gevoelens. Als ik dan vraag, waarom ze denken dat anderen hun een slechte moeder vinden, vertellen ze me dat ze zich zo incapabel voelen als moeder. Dat ze het gevoel hebben, dat de hele wereld het moederschap van een leien dakje gaat, behalve bij hen. Natuurlijk is dit niet het geval, maar zo voelt het vaak wel als je naar anderen kijkt. Vooral als je alle gelukzalige postst van andere mama’s op social media ziet. Continue reading

Stop! Echo time!

Vorige week was het zover! We zouden uitvinden of we een jongen of een meisje zouden krijgen. Samen met manlief hadden we beiden honderd procent het gevoel, dat het een jongen zou worden. Nee, dat was geen voorkeur (althans niet van mijn kant), maar puur een voorgevoel. We waren zo’n beetje de enigen die dit dachten. De rest van de wereld was ervan overtuigd dat het een meisje is.

De dag van de echo naderde en ’s avonds stapten we met gezonde spanning in de auto. Wat gaat het worden? Mijn man was na het uitvinden van ons meisje al redelijk in shock. Ik dacht: als dit weer een meisje blijkt te zijn, moet hij wellicht een weekje op vakantie. Om bij te komen.

Ik nam plaats op het bed in de echokamer en kreeg warme gel opgespoten. Dat was een enorm verassing. Ik dacht: dit kan niet meer stuk. De echomevrouw begon driftig heen en weer te zwiepen met de doppler. Niks te zien. Afijn, baby’s liggen er wel vaker verkeerd voor. Zo heb ik bij de eerste twintig weken echo staan hupsen, dansen en gerollebold van zij naar zij. Niks is mij te gek. Dus toen ze zei: de beentjes zitten dicht tegen elkaar aan, keek ik daar niet van op. Continue reading

The big announcement: ik ben zwanger!

Toen ik ruim 2,5 jaar geleden aan mijn boek begon te schrijven, dacht ik dat ik niet meer zwanger zou worden. Ik was herstellende van mijn postnatale depressie en dacht: dit wil ik nooit meer meemaken. Deze periode was zo intens, zo heftig en zo zwaar. Toen ik uit mijn dal was opgeklommen, begon ik steeds meer van het moederschap te genieten. Ik begon het steeds leuker te vinden om mama te zijn. Naar mate mijn meisje ouder werd, voelde ik me meer en meer thuis in de rol van moeder.

Na haar tweede verjaardag kwamen de vragen: ben je al zwanger? Gaan jullie het nog eens proberen? Of de altijd leuke: wordt het niet tijd voor een tweede? Ik kon me er soms best druk om maken. Waar bemoeit iedereen zich mee? Dat gaat je niks aan, dacht ik dan. Ik ben überhaupt blij dat ik de depressie overleefd heb, laat staan dat ik moet denken aan een tweede kindje. Continue reading

Moeders kunnen niet ziek zijn

Als je moeder bent, is ziek zijn een no-go. Ziek, komt niet in je woordenboek voor. Want daar hebben we geen tijd voor. Of je nu een thuisblijfmoeder bent of een drukke baan hebt: in beide gevallen kan je niet lekker gaan uitzieken. De zorg voor je kindje(s) gaat altijd voor. Dus zet je dapper door als mama. Pijnstillers erin, vitaminetabletten erbij en gaan.
Maar wat als je nu echt geveld wordt door een van de heftige griepvirussen die nu heersen? Want die zijn er momenteel in overvloed. De gewone griep, de extreme verkoudheid, het Noro-virus, je ontkomt er haast niet aan. Hoe ga je hiermee om, als je niet lekker in je bed kunt kruipen en de boel de boel kan laten? Continue reading

Heb jij de perfectie moeder al ontmoet?

Als je social media en televisie moet geloven, bestaan er alleen maar perfecte moeders. We zien reclames op t.v. met kinderen die nooit huilen en zielsgelukkige mama’s. We zien Instagram foto’s van moeders die nooit een stress moment lijken te ervaren. Daarnaast zijn alle bekende moeders ook allemaal binnen no time back in shape. Geen wonder dus, dat de meeste (nieuwbakken) moeders zich afvragen: ‘Doe ik het wel goed? Ik heb eigenlijk vrij vaak stress, mijn kindje(s) huilen vaak, ik ben ook nog steeds mijn zwangerschapskilo’s niet kwijt.’

Dit soort gedachten zijn heel begrijpelijk en ook heel normaal voor een moeder. De emoties nemen vaak de overhand en als je net bevallen bent, gieren de hormonen ook nog eens door je lijf. Hoerdoor kan je minder goed (of soms helemaal niet) relativeren, waardoor je je regelmatig afvraagt: ‘Wie is deze vrouw? Ik herken mezelf amper terug.’ Continue reading

Moeders zijn superhelden

Moeders zijn een soort superwezens. Ze hebben geen idee waar ze aan beginnen, voordat ze moeder worden. Toch lukt het ze allemaal om, na de geboorte, het pad van het moederschap te bewandelen. Met verve mag ik wel zeggen. Want het maakt niet uit hoe je dit pad bewandelt, je mag er super trots op zijn dat je dit pad überhaupt bewandeld. Sommige moeders voelen de affiniteit met het moederschap niet meteen, andere mama’s zijn meteen helemaal in hun rol als moeder gesetteld alsof het niks is. De ene moeder heeft een kindje en laat het daar bij, de andere moeder heeft zes kinderen onder haar vleugels. Het resultaat is hetzelfde: elke dag is het weer zoeken naar de balans tussen werk, privé en een sociaal leven. Daar bovenop ligt er nog een enorme druk om vrouwen, om er zo goed mogelijk uit te blijven zien. De zwangerschapskilo’s moeten er in rap tempo af. De rimpels en wallen smeren we weg of worden zelfs met botox of fillers te lijf gegaan. De ene vrouw geeft niks om haar uiterlijk en de andere mama smeert een lekker make-upje op ’s morgens. Continue reading